The Big Bad Wolf, Slick Rick E. Bobby, Catfish Billy, White Dog (zoals Eminem hem noemt): veel bijnamen sieren Yelawolf. De uit Alabama afkomstige rapper is naar mijn mening een van de meest interessantste rappers van dit moment. Een echte redneck is 't, het ergste white trash dat er is, nog erger dan Eminem in zijn Detroit jeugd. En Yela schaamt zich er niet voor. Sterker nog: het is zijn wapen. Zijn boeren-accent, zijn zuidelijke 'slang', zijn hele uitstraling. Ik weet dat veel mensen het verafschuwen, maar ik vind het heerlijk. Sinds de Shady deal eerder dit jaar heb ik me in zijn muziek gestort, en... ik ben fan geworden. En nu is Radioactive dus eindelijk daar; het eerste wapenfeit van het vernieuwde Shady Records.

Als ik heel eerlijk ben, moet ik zeggen dat het album niet mijn verwachtingen heeft waar gemaakt qua sound, maar toch vind ik het heel goed klinken. Ik mis alleen een beetje die typische Alabama/redneck/rock sound van zijn eerdere mixtapes. Eigenlijk hoor ik daar alleen wat van terug op Everything I Love The Most en Slumerican Shitizen. Verder staan er een aantal harde, typische Yelawolf bangers op die voer voor je speakers zijn. Hard White knalt als een gek en de bonustrack Whip It was wel iets wat op de gewone versie mocht staan. Heerlijke banger. Ook het feestnummer met Kid Rock mag er zijn, country-hiphop op z'n best!

Maar Yelawolf laat op dit album ook wat inhoudelijke raps horen, waar het hele persoonlijke The Last Song een goed voorbeeld van is. Over een simpele productie met dramatische piano-klanken rapt Yela over zijn vader. Made In The U.S.A. is ook een sterk nummer met een concept, waarop Wolf met sarcastische teksten ingaat op de typische Amerikaanse cultuur, met een apart (maar vermakelijk) refrein van Priscilla Renea. Het ruikt naar popmuziek aan alle kanten, maar dat maakt mij niet zoveel uit door de aantrekkelijke beat. Growin' Up in the Gutter is dan weer vrij duister en luguber waarop Rittz de show steelt. Als laatste pik ik Radio eruit, deze track klinkt als een typische top-40 meezinger, maar met de inhoud laat Yelawolf zien dat hij meer in z'n mars heeft. Het is een ode aan de muziek van vroeger en wordt er kritiek geuit op de radiomuziek van tegenwoordig. Dat het klinkt als een typisch radionummer van nu is raar, maar des te meer toegankelijker voor mensen.

En dat is denk ik wat Yelawolf (en Eminem) wil met dit album: een breed publiek aanspreken. Dubstep (Animal), "bitches like lovesongs" (Good Girl), het zit er allemaal in. Er wordt gekozen voor een wat softere sound, met uitzondering van een aantal tracks. De hoeveelheid gezongen refreinen storen mij eigenlijk nooit, omdat Yelawolf het goed maakt met zijn geweldige flow en zijn typische Alabama stijl. Hij neemt je als het ware mee naar het warme oord met de Cadillacs en de drugdealers. De meeste producties worden gedaan door Willpower en hij doet dat met verve. Verder zijn het veelal onbekenden (afgezien van Jim Jonsin en J.U.S.T.I.C.E. League), en dat is ook wel apart te noemen. Wellicht dat de grote producers meedoen op het volgende album. De gastartiesten doen allemaal hun ding en ondersteunen, behalve Mystikal dan, die verneukt heel het laatste couplet van Get Away.

4*
Het Shady-debuut van Yelawolf klinkt niet zoals ik had verwacht, in plaats daarvan verrast hij mij met een andere sound. En wellicht is dat ook een pluspunt op zijn discography, hij blijkt van alle markten thuis te zijn. Als ik wat anders wil horen, luister ik wel naar z'n oude shit. Dit album heeft een paar snoeiharde 'Bama tracks, veel speed-raps en wat inhoudelijke hip-popnummers die het goed gaan doen in de charts. Het is eindelijk tijd voor de bijna 32-jarige Yelawolf om te gaan oogsten. Nu is het wachten op het tweede wapenfeit van Shady 2.0: het Slaughterhouse album...

Vrij weinig leuks op te vinden, op deze mixtape. De DJ's zijn irritant bezig en de beats lijken iets teveel op elkaar. Alleen Did You Missed Me, A Lot To Learn, Somebody Gon' Pay en Ups And Downs zijn de moeite waard. Ik hoop dat YB's album beter word als dit.

Ik denk trouwens niet dat deze op de site mag, want ik kan hem nergens te koop vinden. Geen een label verkoopt dit, en zeker niet met de naam DJ Scream & Smallz

Tegenvallend album. Zijn vorige vond ik al niet geweldig, en nu bevestigd Young Jeezy in mijn ogen dat hij een overschatte en matige rapper is.

Het zegt al veel wanneer mensen deze plaat gaan beluisteren alleen voor de beats. Die zijn ook gewoon goed, alleen het is jammer dat ze zoveel op elkaar lijken. Er zit bijna geen afwisseling in. Wat ook jammer is, is dat Young Jeezy niet veel met zijn stem doet. Veel refreintjes zijn saai, en dat komt door zijn stem die niet echt geschikt is voor refreintjes. Ook dat geschreeuw in het begin van bijna elk nummer is erg irritant te noemen. En als je voor de 100e keer het bekende heese lachje of de bekende "YEAHHH" hoort dan word ik daar echt moe van.

En waarom elke keer weer zo'n knallende productie? Ik zou graag wel eens wat rustiger horen bij zijn stem. Ook een andere soort productie zou ook niet eens zo slecht zijn. Want het zijn typische Dirty South producties, waarom niet een keertje wat West Coast funk of wat anders? En waarom elke keer dat slome gerap? Waarom niet 'n keertje gewoon lekker flowen? Dat kan meneer Jeezy blijkbaar niet.

Tekstueel is het zeer matig... Wel een pluspunt is dat je hem makkelijk verstaat door z'n langzame gerap.

Ook wat Nas en Anthony Hamilton op deze plaat doen is mij een grote vraag. Het is grappig, want je kunt de grote kloof kwaliteit op de track "My President" duidelijk horen tussen hem en Nas.

* 2.0