Wat een drama, alleen die 2e track, de track met Raekwon en Okay Okay zijn wel goed. Voor de rest zijn het slappe Dirty South imitatie beats die niet passen bij Fat Joe. Toch grappig dat hij een week geleden nog zei dat hij het niet voor het geld deed...

En ik raad jullie aan om de vroege versie van Music te luisteren, echt een geweldig nummer vind ik het

2*

Een goed comeback album van Fat Joe, die zoals hij zelf zegt: uit de doodskist is gesprongen, het stof van z'n schouders af heeft gehaald en nu independent is geworden. Het is een dappere keus, want Fat Joe kon weer makkelijk voor het geld gaan. Wellicht inspireert dit andere oudgedienden weer om wat goeds te maken (zoals Busta).

The Darkside is een album wat een perfecte tijdsduur heeft en gast artiesten langs laat komen wanneer dat nodig is. Ze zijn niet heel hooggegrepen, maar kunnen mij toch wel vermaken. Clipse valt tegen, Cam'ron is een leuke afwisseling en Too $hort's verse is buitengewoon stoer voor een 44-jarige
Young Jeezy lijkt ook elk jaar iets beter te worden, zijn stem is nog steeds ongelofelijk kut maar zijn flow is iets beter geworden. Ik val in iedergeval niet meer in slaap als ik naar hem luister.

Voor de rest is The Darkside simpelweg harde beats en donkere straatverhalen van Fat Joe, althans voor de 1e helft van het album. Want daarna komen de vrolijkere nummers over geld, bitches en roem weer tevoorschijn. Aan het einde toe, met Heavenly Father en de sterke Premo track I'm Gone, wordt het weer serieuzer. Het valt me op hoe makkelijk Fat Joe kan vermaken op goede beats, want die worden ook niet door de minste geleverd. Just Blaze en Cool & Dre leveren eindelijk een keer wat leuks af, en Scoop DeVille valt op met zijn harde bangers (vooral Slow Down (Ha Ha). Fat Joe zelf kan wat leuke verhalen erin kwijt zoals in I Am Crack en hij gaat flink op andere rappers tekeer (Rappers Are In Danger), maar er zitten ook weer zwakke stukken over de cliché onderwerpen, helaas.

Ja ja, toch 4* sterren voor Joe Crack's sterke comeback
Hij zegt zelf dat Vol. 2 beter wordt, nou laat maar komen dan.

Dit vind ik eigenlijk bij vlagen best wel leuk. Vooral op het einde, 8 t/m 12 klinken heel goed. En dan met name de laatste 3 tracks, Preacher On A Sunday Morning is een heerlijke Scott Storch beat en That White is weer een typische Premier beat (niet zoals vroeger helaas). Maar ja, het middenstuk is dramatisch, met als dieptepunt de Swizz Beatz track. Het begin is ook wel aardig, ik vind Ain't Sayin' Nothin' erg lekker. Fat Joe flowt daarop ook fantastisch, alleen vreselijk jammer van Plies die het totaal verneukt.

3*, door het sterke einde.

Dit album heeft een grote indruk op me gemaakt. Het heeft een sound die ik nog niet kende, bij het horen van de eerste nummers was ik al verkocht. De producties zijn genieten geblazen en Finale zelf kan er ook wat van. In het begin had ik wat moeite met zijn flow, waardoor ik niet echt kon horen wat de beste man te zeggen had. Nu weet ik de helft van het album uit m'n hoofd, zo vaak heb ik dit album gedraaid de afgelopen weken. Vooral de laatste 5 tracks zijn schitterend.

4,5*

Deze CD is trouwens niet zo heel slecht. De beats zijn vrij goed en Flo Rida flowt aardig. Alleen inhoudelijk kan het beter. Het verveeld ook vrij snel. Zijn stem is even wennen maar ook niet zo heel irritant.

*3. Het kan eerder omlaag dan omhoog gaan.

Dit is de perfecte plaat om op te zetten voor het stappen. Goede beats (als het je smaak is), luchtige teksten en goede flowende rapper. Flo Rida probeert hier en daar serieus te doen en dat doet hij ook niet slecht. Hij probeert bijvoorbeeld in Never een hart onder je riem te steken, of in R.O.O.T.S. geeft hij je een blik in zijn geschiedenis. Niet echt hele geslaagde pogingen maar ik vind het leuk dat Flo Rida het probeert. Hij slaagt er niet helemaal in maar de boodschappen zijn wel begrepen. Voor de rest gewoon lekker hard opzetten en zeker op een feestje draaien. Dan gaan de voetjes wel los. Vooral bij Right Round. Serieus, vorige week heb ik die track wel 3x voorbij horen komen in dezelfde club. Goed gedaan, Flo Rida. Die 3x waren de hoogtepunten van mijn avond.

3,5*

Mijn eerste kennismaking met de Foo Fighters (en dit genre in het algemeen, alhoewel ik wel Nirvana luister) en het is zeker geen teleurstelling. De stem van Grohl heeft wel wat. Zijn rustige toon is lekker relaxed, zijn schreeuw zang is heerlijk agressief. Op dit album staan een paar uitschieters, zoals Bridge Burning, wat ook meteen mijn favoriete nummer is. Het nummer wordt goed opgebouwd en zodra Grohl begint te zingen barst het feest los. Van dat soort rock hou ik wel. Maar ook de minder harde nummers spreken mij aan. Arlandria bijvoorbeeld is aanstekelijk, vooral de coupletten vind ik mooi klinken. Hetzelfde geldt voor These Days. Verder is A Matter Of Time een leuk opzwepend nummer. Daarna, voor mij, is de enige andere uitschieter I Should Have Known, ik snap dat mensen dat overgeproduceerde niets vinden maar ik vind het een mooi nummer. De rest klinkt zeker niet slecht, maar hebben (nog) geen diepe indruk achter gelaten. Soms klinken nummers ook teveel op elkaar, maar dat is wellicht een kwestie van meerdere keren luisteren denk ik. Back & Forth vind ik het trouwens het slechtste nummer van deze plaat.

3,5* Op naar meer

Heerlijke plaat, mijn 1e hiphop plaat van 2010. Lijkt wel alsof het niet beter kon beginnen. Jake One steelt de show met zijn producties, die soms gewoon zo goed zijn dat het niet uitmaakt wat Freeway doet. Soms is het zo dat de producties de rapper alleen maar ondersteunen, maar op dit album is het net andersom. Het is ook mijn 1e kennismaking met de heren, en ik ben meer geneigd om achter Jake One's solowerk te gaan dan Freeway's. Laatstegenoemde heeft niet echt sterke teksten, maar op sfeervolle nummers zoals Free People en de outro laat hij toch wel zien dat hij meer kan dan gangsta praatjes houden.

4*, zonder die track met Birdman had het héél misschien een halfje hoger kunnen vallen.

Ik hou van Fresku's emo raps.

Sowieso houd ik wel van rappers die niet bang zijn hun emoties te laten horen en die hun verhaal vertellen. Niet dat ik me écht kan inleven op Fresku's verleden, maar sommige dingen grijpen me wel aan. Nos Baranka, Ik Ben Hier en Alleen vind ik geweldig, geeft me hetzelfde gevoel als Twijfel. Ook Is Dit Alles vind ik een geslaagd nummer, het refrein is een beetje corny maar vooral de beat en Fresku's luchtige raps vind ik wel erg vet. Andere luchtige tracks zoals Nieuwe Dag en We Hebben Je Nodig laten zien dat Fresku over andere dingen kan rappen. De maatschappij kritische Fresku op Het Beloofde Land is ook zeker niet slecht, maar ik ben meer fan de beat dan van de raps. Ik ben totaal geen fan van Kutkop, Lamballen en Maken Van Muziek, zonder die tracks had Fresku een mooi persoonlijk album afgeleverd. Maar het had niet mogen zijn. Ik had dat wel tof gevonden. Deprimerende muziek krijg je dan, maar dat heb ik liever dan een album met een mix van alles, zonder concept. Ik denk dat Fresku het in zich heeft om 1 album te maken met een concept, een verhaal van een persoon.

4*, uitstekend debuut voor Fresku en een verademing voor TopNotch.

PS: zijn accent vind ik niet storend