Dat zei ik

Ik volg Raekwon niet echt, dit is ook het eerste album wat ik van hem check. Deel 1 zal ik later dit jaar checken, dat kan alleen maar meevallen

In ieder geval is dit album een beetje teleurstellend. Ten eerste heb ik helemaal niks met Beanie Sigel, Jadakiss en Styles P. Het is typerend voor mij dat ik de nummers met Ghostface en Method Man het beste vind, aangezien dat ook mijn favoriete MC's van Wu-Tang zijn. Ook Busta Rhymes zet zijn beste beentje voor en GZA stelt ook niet teleur. Deck en Masta Killa kunnen beter vind ik.

En The Chef zelf? Tekstueel aardig maar qua flow had ik meer verwacht. En als hij dan lekker bezig is zoals op Pyrex Vision, dan duurt het nummer maar 1 minuut

De producties hadden ook beter gekund, misschien wat meer RZA ofzo, New Wu heeft een geweldig sfeer. En er valt ook meer te genieten dan dat, zoals de Dilla, Alchemist en Dr. Dre beats.

Vooruit, het voordeel van de twijfel voor Raekwon. 3,5*

Man, wat een teleurstelling. Rakim is een van mijn favoriete MC's, hij staat in mijn top 3. Maar met dit album begin ik te twijfelen. Als zelfs hij niet beter kan zijn dan andere hedendaagse hiphop artiesten, dan weet je gewoon dat je niet meer speciaal bent. Rakim heeft nog wel goede teksten (Holy Are You, Man Above), maar op dit album hoor je die te weinig. Hij lijkt meer te praten over zijn geliefde. Zijn flow lijkt ook weg te zijn. Zijn stemgeluid is nog altijd wel mooi om naar te luisteren. De meeste beats zijn saai, alleen You & I en Walk These Streets zijn meer dan oké. De vele gezongen refreintjes maken deze teleurstelling helemaal af. Ik wou dat Premier wat tracks deed, dan had je tenminste nog wat leuke scratch refreinen. Maar ja, als je dan zegt dat je hem niet kon bereiken... Je hebt 10 jaar de tijd gehad Rakim, en je kon Premo niet bereiken?

2*, kan misschien een halfje groeien. Maar The God MC bestaat niet meer. Vroeger wel...

Wat een pareltje is dit album. Toen ik die Primo track hoorde was ik nieuwsgierig geworden naar de rest en dat stelde mij niet teleur. Reks flowt lekker over de heerlijke (gesampelde) beats. Hij heeft ook echt iets te melden, in de tracks zitten goede boodschappen en het feit dat hij erg veel aandacht besteedt aan de old school maakt dit album voor mij al af. Heerlijk ook hoe hij zich in 2Pac verplaatst in All In One (5 Mics). The Game deed dat ook op zijn album (LAX) maar Reks doet het hier toch beter vind ik. De flow van Biggie doet dan The Game dan weer wel beter, maar goed. Leuke track is dat.

Voor de rest staat er teveel leuks op om eruit te pikken. Ik kan zeer makkelijk naar dit album zonder te skippen, en dat is bij tegenwoordige hiphop albums best moeilijk voor mij. Petje af voor Reks. Het schijnt dat hij in de toekomst weer met Primo gaat samenwerken aan een nieuw album. Van mij mag ie.

4,5*

Minder dan zijn voorganger, maar toch blijft Reks een hele leuke MC. Zijn flow is erg fijn en tekstueel heeft hij echt wat te melden. Helaas is het verschil met Grey Hairs dat hierop de beats gewoon minder zijn. Het zijn duidelijk leftovers. Reks zelf is ook minder gretig, aangezien Grey Hairs zijn eerste album in 7 jaar was. Hopelijk op het volgende album kiest hij voor andere beatbakkers (Meer Premier en zeker ook Large Professor).
Bitter en Why Do We Say Goodbye hebben wel heerlijke producties trouwens.

3,5*

De grootste baas is terug. En hoe. Ik kan Ricky Ross wel waarderen. In ieder geval nu wel. Als je die vraag 1 jaar geleden had gesteld dan had ik een ander antwoord gegeven. Bij deze man moet je gewoon 1 ding doen: niet serieus nemen. Het is een acteur. Al die verhalen over coke smokkelen heeft hij gewoon van Scarface gejat. Als je die knop omdraait dan is het best leuke muziek. Hetgene wat dit album maakt zijn de producties. Ik vind ze super. Ze passen goed bij Ross en bij deze periode van het jaar. Ze zetten die Miami sfeer perfect neer. J.U.S.T.I.C.E. League en vooral The Inkredibles zijn goed bezig. Hun tracks zijn mijn favorieten met als absolute uitschieter Gunplay (de beat lijkt op Red Light van The Game). Aanradertje hoor.

Rick Ross zelf maakt geen verpletterende indruk maar hij lijkt wel meer hongeriger. Maar goed, met zo'n dikke pens zal je altijd wel hongerig zijn. De flow is wel aardig maar niet verrassend. De teksten zijn niet serieus te nemen. Dat moet je niet doen bij Ross. Gewoon simpel over het goede leven en hier en daar een leuke punchline. Daar moet je niet teveel van voorstellen maar het is vermakelijk. Als ik bijvoorbeeld naar Mafia Music luister, dan moet ik zeggen dat het leuk is om naar te luisteren. Vooral met die grappige line gericht naar 50 Cent. Of deze:

"Martin had a dream, Bob got high
I still do both but somehow I got by"

"Love my handgun but my chopper still the shit
Banned in 1994 but I'm to legit to quit"

"10 Maybach's, everybody ridin' big
I just sit back like: look what I did
Then I bow my head and beg for forgiveness
Once I said my prayer, everybody back to business"

Entertainment.

De minpunten van dit album zijn de vele zangrefreintjes, toch net iets te veel. En ook konden de tracks gericht naar de vrouwen geschrapt worden. Rick Ross is niet bepaald een sekssymbool...

3,5*

Ongelofelijk slecht album. Ik wou aan Royce's werk beginnen, heb ik gelijk zijn slechtste album te pakken volgens mij. Het klinkt heel zuidelijk qua beats, en dat ligt hem niet zo. I Owe You, Politics, Chips On Pistons, Independent's Day en Yeah zijn nog wel erg goed. Royce is een zeer fijne rapper om naar te luisteren.

2*

Royce bewijst met dit album dat hij een van de betere MC's van vandaag is. Helaas wil het productioneel op dit album niet echt eruit komen, maar ja. Kan je dat Nickel Nine afrekenen? Mr. Porter is vooral dramatisch beter, hopelijk doet hij het beter op het komende Eminem album. Er zijn ook lichtpunten, Premier levert met Shake This een zeer creatieve productie, iets tegen zijn normale handelen in (geen stem samples en 2 seconden loops). Nottz levert ook 2 verrassend goede beats. Een producer waar ik een groot fan van ben, Emile, levert met On The Run een bijzonder sfeervolle productie waarop Royce plezant story-telt (iets wat hij ook erg goed doet op Part Of Me en Murder). Ook levert hij Gun Harmonizing, de intro track waarop Royce in het refrein op heerlijke wijze geweren en pistolen nabootst, een lekker nummer voor je agressie. Crooked I herinnert me op die track er ook weer aan waarom ik zou uitkijk naar zijn debuutalbum, B.O.S.S.
Royce wisselt zijn lekkere agressie flow af met een wat rustiger stemgeluid zoals op Hood Love en New Money. Iets wat op Gangsta natuurlijk anders is, waar we weer de rauwe Royce horen. Als laatste wil ik nog Dinner Time eruit pakken, ik heb geen woorden voor de ziekelijkheid voor die track. Royce steelt de show, maar Busta moet niet onderschat worden. Ik zou graag wat teksten posten, maar helaas staan de lyrics nog niet online. De ratelende woordenbrij van Busta klinkt in ieder geval erg leuk

Absolute aanraders:
Gun Harmonizing
Dinner Time
On The Run

4*, goed album van de Slaughterhouse generaal.

Zeker geen slecht album. Royce's laatste indie album heeft toch wel wat grote namen. Jammer dat er wat tracks erg oud zijn, maar dat mag de pret niet drukken. Royce rapt gewoon goed, de beats zijn niet speciaal maar doen wel hun werk. Maar wat verwacht je ook van DJ Premier, Mr. Porter en Eminem. Jawel, laatstgenoemde levert de beste track (Merry Go Round) en laat zien dat hij nog steeds kan produceren. Dat wordt wat voor het Slaughterhouse album. Second Place met Premo op de beat is uiteraard ook een hoogtepunt, Royce laat niks van die track heel. Het nummer over Proof, Security, is ook erg mooi met een ingetogen Royce. My Own Planet heb ik inmiddels ook verschrikkelijk veel afgedraaid (sinds 2009) maar het verveelt nog steeds niet. Als laatste moet ik zeggen dat de beat van I've Been Up I've Been Down een blijvertje is.

3,5* Met andere woorden: geen hoogvlieger maar dat was ook niet de bedoeling van Royce.

Ruste Juxx vind ik zo fout, dat hij niks fout kan doen in mijn ogen. Dat geschreeuw, de overdreven harde tonen in zijn stem en het feit dat hij zich boven iedereen zet vind ik vrij fascinerend. Hij heeft overal schijt aan en komt keihard op harde beats. Zijn album met Marco Polo vond ik aardig, maar niet meer dan dat. De beats hierop, gemaakt door Endemic, passen veel beter bij Ruste. Zoals R&P ook al zegt. Een minder opgefokt nummer zoals Music To My Earz laat ook weer een andere kant zien, wat een goede afwisseling is in dit album. De gast artiesten voegen weinig toe, behalve Skyzoo, die weer een mooi couplet levert.

Ik ga naar 4 sterren, omdat dit album nog niet verveeld na een paar dagen op repeat. Shit, als de beats nóg beter zouden zijn met nog betere gastartiesten kan Ruste zelfs in de toekomst voor een hogere beoordeling zorgen. Heerlijke moderne boombap.