Leuk album, maar de houdbaarheidsdatum is vrees ik niet al te lang. De rock invloeden vind ik wel leuk, ik kan het waarderen. Een track zoals The Stain bijvoorbeeld vind ik erg geslaagd, mede door de afwisseling. De zang van Everlast daarin vond ik erg sterk, het trok me als het ware aan. Weer wat ontdekt: country
Voor de rest zijn de MC's niet zo heel sterk op dit album alhoewel ze op sommige tracks wel goed bezig zijn. Slaine op Cousin Of Death bijvoorbeeld. Hij is meteen ook mijn favoriet van de groep, door zijn flow en stemgeluid. Everlast vind ik ook goed te doen door zijn stemgeluid.

Nuclear Medicinemen en Choose Your Side (Alchemist beat?) vind ik echt dikke nummers, daar hadden ze heel het album wel vol mee mogen stoppen. Op die laatstgenoemde komt Bun B trouwens weer erg hard, die man blijft maar goede gastverses droppen

3,5*, weinig mis mee maar ook weinig speciaals is er te vinden.

"I'm a dopeboy with a guitar"

Nadat Kanye een nieuwe creatieve richting in ging, moet Lil Wayne ook gedacht hebben dat verandering een goed ding zou zijn. Hij moet het echter bij rappen houden. In principe 'zingt' Wayne met de autotune over live instrumentals wat erg rockerig klinkt, en in sommige nummers schijnt hij zelfs gitaar te spelen. Maar rock is dit in ieder geval niet. Tuurlijk zit er veel gitaar in. Maar een nummer zoals On Fire heeft gewoon een beat. Daarnaast zijn er veel kotsnummers. Get A Life, One Way Trip en Knockout (Nicki Minaj is walgelijk) zijn goede voorbeelden. Een dergelijk nummer zoals Die For You klinkt in het begin nog best aardig, maar als Wayne begint te 'zingen', is de pret al gauw voorbij. Toch kan ik wel genieten van bijvoorbeeld Paradice, waarin Wayne wordt bijgestaan door Cool & Dre, die een fraaie productie aflevert. Drop The World is ook een fraai nummer, vooral wanneer Eminem begint te rappen. Met een ratel flow laat hij zien dat hij een, op het eerste gezicht, langzaam nummer kan omtoveren tot een lyricaal bloedbad. Zo goed heb ik hem de laatste 5 jaar niet horen rappen. Hopelijk zet hij die lijn door op Recovery. Runnin' is ook mooi, alleen het refrein vind ik minder.

2*, een dapper schot van Lil Wayne, maar helaas voor hem: misgeschoten.

Limp Bizkit is terug: en hoe. In een tijdperk waarin niemand terug durft te gaan naar hun roots doet Limp Bizkit waar het goed in is. Terug met Wes Borland op de gitaar laat de band oude tijden herleven met Gold Cobra. Het album staat vol met keiharde nummers, en dat is ook wat ik verwacht van deze mannen. De eerste 7 nummers knallen erin alsof ze nooit zijn weggeweest, er zitten zelfs nieuwe elementen in; zoals het verschil in tempo op de sterke intro track Bring It Back, heerlijk wanneer het refrein begint! Fred Durst is geen steek veranderd en dat is maar goed ook. Tekstueel nog altijd even kinderachtig, maar op dit album kan ik zelfs aardige punchlines van de man ontdekken. Ook zijn flow is aanzienlijk gegroeid, en dat is niet geheel onbelangrijk wanneer er veel wordt gerapt. En op Gold Cobra is dat het geval. Er zijn maar 2 nummers met volledige zang, Why Try en Autotunage. Laatstgenoemde track wordt flink gehaat maar ik vind het een verfrissing als je kijkt naar het hele album. Het is catchy, gedurft en totaal niet serieus te nemen. Limp Bizkit in a nuttshell.
Pluim voor Get A Life trouwens, live klinkt die shit echt vet!

4*, blij om te horen dat sommige dingen gewoon niét veranderen

Niet het album wat ik verwacht had maar toch goed. Het eerste wat me opvalt is dat dit album totaal niet klinkt zoals Minutes To Midnight, en uiteraard de eerste 2 albums. Het doet me in eerste instantie een beetje denken aan Chris Cornell's Scream van vorig jaar, die ging ook een andere richting in. En dat doet Linkin Park hier weer. Meer gedigitaliseerde muziek, meer piano, minder gitaar, heftigere bass-invloeden en de drums lijken niet van Brad te zijn maar ook uit de computer te komen. Er zitten veel hiphop-invloeden in en zelfs drum 'n' bass. Ongetwijfeld is dat het werk van Mike Shinoda, terwijl ook Mr. Hahn duidelijk meer aanwezig is. Dat vind ik een goede zaak.

Nummers zoals Wretches And Kings en Blackout knallen je speakers uit terwijl Robot Boy zo van Timbaland zou kunnen geweest. Waiting For The End en Iridescent zijn duidelijk meer zijn gericht op de Billboard charts. De rol van Mike Shinoda is dus groter dan normaal, hij zingt en rapt op meer nummers maar het is niet zoals vroeger. Helaas moet ik toegeven dat hij qua rap weinig laat zien, inhoudelijk is het allemaal niet erg goed en zijn stem is soms té aangepast. Dat reggae accent op Waiting For The End vind ik een beetje corny. Chester is veel ingetoger, helaas (ook) vaak onder autotune. Hij schreeuwt zelfs minder dan op Minutes To Midnight, maar op het kippevel nummer The Messenger laat hij weer eens zien wat voor ongelofelijke stem hij heeft. Verder vind ik de concept van dit album erg mooi weergeven, de interludes sluiten perfect aan en hebben betekenis. Vooral The Requim is een mooie intro en Fallout sluit perfect aan op The Catalyst, die trouwens perfect in het concept pas: oorlog, overname van machines en strijd. Heerlijk om dit album van begin tot eind af te spelen.

4 sterren voor dit album. Ik ben een LP fan van het eerste uur, 10 jaar geleden was in de ban van Hybrid Theory en 10 jaar later ben ik dat weer. Ik denk dat, als ze vier keer hetzelfde kunstje hadden geleverd dat we dan ook niet tevreden waren. Dit is de weg die de band loopt en het volgende album zal ongetwijfeld weer helemaal anders klinken. Ik snap dat oudere Linkin Park fans dit niet zullen waarderen, maar ik snap ook dat muziek door de jaren veranderd. En het is duidelijk dat de band de muziek maakt voor de uitdaging en de voor hunzelf.

De eerste indruk was erg goed, maar na een nachtje slapen valt het eigenlijk ontzettend tegen. Maar dat is ook niet gek als je dat interview leest op Complex. Terwijl The Cool duidelijk gemaakt is met veel vrijheid, lijkt Lasers een album te zijn dat in gevangenschap is gemaakt. Dat is ontzettend jammer. Zeker na 3,5 jaar wachten. Ik snap dat de houding van Atlantic ook totaal niet. Dat ze winst willen maken, oké. Maar pak dan een andere artiest en geef Lupe de vrijheid om zijn ding te doen. Ik hoop dat hij naar een ander label gaat of zelfs zelfstandig wordt.

Als je bijvoorbeeld hoort hoe hij over The Show Goes On praat:

I didn’t have nothing to do with that record. That was the label’s record. That wasn’t like I knew the producer or knew the writer or anything like that. That was one of those records the record company gave me, they even gave me stuff they wanted me to rap about.

Gewoon vreselijk. Hedendaagse slavernij in de muziek. Maar ja, Lupe moet ook z'n brood verdienen, dus had hij weinig keus.

Maar over het album dan. Klinkt dus niet echt als Lupe. Ik stoor me niet aan het vele gezang, maar wel aan het vele autotune, alhoewel het op sommige nummer een leuke toepassing is. In 2009, op het nummer Shining Down, deed Lupe het nog een stukje voor de grap. Nu lijkt het wel geforceerd erin geperst te zijn. Wat ik wel leuk vind, is dat de nummers aanstekelijk klinken. Zoals Letting Go en The Show Goes On.

De producties spreken mij opzich wel aan. Het klinkt commercieëler dan ooit, maar Lupe maakt veel goed door zijn teksten. Op Words I Never Said gaat hij hard in op de fouten van de mensheid. Op All Black Everything (heerlijke productie trouwens) haalt Lupe de Afro-Amerikanen aan met verschillende voorbeelden uit de Amerikaanse geschiedenis. Op zijn eigen manier. Het tweede couplet van The Show Goes On is ook erg mooi. Never Forget You is een prachtig nummer waarin hij globaal terugkijkt. Het absolute hoogtepunt is Till I Get There. Over een lekker pianodeuntje flowt Lupe moeiteloos over de beat, een van de weinige nummers zonder futurische synths en autotune. Zou niet mistaan op Food & Liquor of zelfs The Cool. Kanshebber voor track van het jaar voor mij.

3,5*, zoals verwacht niet zo goed als The Cool, hopelijk laat Lupe met zijn volgende album wel zijn talenten weer zien. Hierop komt het niet helemaal tot z'n recht. Ik vraag me af hoe Lup.E.N.D. zou hebben geklinkt...