Een heerlijk debuut van Saigon. Ik was altijd vrij sceptisch omdat hij altijd zo hard opschepte over dit album. Wat mij betreft heeft hij de verwachtingen ingelost, alhoewel ik zeker weet dat veel mensen hem uit het oog verloren zijn door de vele vertragingen van deze release. Jammer dat ze dit gaan missen.

Het eerste wat opvalt aan Saigon is zijn simpele manier om over de beat te flowen. Dit is duidelijk te horen op de The Invitation. Ook zijn stemgeluid vind ik goed klinken, ook niet geheel onbelangrijk. Wat de titel al suggereert is dat Saigon op dit album een verhaal verteld en in veel nummers is dat ook het geval. Zo is Bring Me Down een typische "ik heb het overleefd"-track, maar Saigon komt ermee weg door z'n duidelijke teksten. En zo heeft hij het op Friends over z'n neppe vrienden en kan je al raden waar Enemies over gaat. Het mooiste nummer is Too Long. De emotionele piano-beat ondersteund Saigon en Black Thought perfect om veel dingen eruit te gooien. Tekstueel kan ik me dus erg vermaken met dit album; Saigon faalt niet.

Just Blaze produceert het merendeel van dit album, en bewijst weer een keertje waarom hij tot de groten gerekend wordt. Er wordt weer lekker gesampled en ouderwetse drums gebruikt, op een uitzondering na (Believe It). Vooral Clap heeft een heerlijke productie. Wellicht zijn dit ook opnamen van een paar jaar terug, want tegenwoordig komt Just Blaze alleen maar met gelikte, plastic producties. Kanye West levert ook een aardige beat, maar ook dit klinkt ook duidelijk als een oudere productie. Niet dat dat erg is, Saigon heeft over de jaren het overzicht niet verloren en de beste nummers bijelkaar gekregen op deze plaat.

4*, heeft een kans om door te groeien naar een halfje meer als de tijd het toestaat.

Een album waar ik al langere tijd naar uitkeek, en na veel luisterbeurten kan ik concluderen dat Skyzoo een erg mooi debuut album heeft afgeleverd. De beats zijn helemaal in orde, maar dat kon ook niet anders, kijkende naar de producers lijst. Skyzoo zelf koos er zelf voor om geen gast artiesten erop te zetten, een gewaagde keus om te maken in de hedendaagse hiphop wereld. Maar hij red het uitstekend. Het leuke aan Skyzoo is dat hij klinkt alsof hij al 15 jaar in de game zit, een echte veteraan. Zijn teksten zijn intelligent, ik kan er uren naar luisteren. Hij compenseert het goed met zijn andere skills, want zijn stemgeluid is niet helemaal mij ding en zijn flow is vaak hetzelfde. Maar zoals ik al zei: zijn teksten zijn fantastisch.

4* Weinig echte knallers (behalve die Just Blaze track), Skyzoo kiest voor de gevoelige, tekstuele weg met lekkere sample beats. Dat pakt goed uit.

Oh ja, bijna vergeten: The Opener

Slaughterhouse, je zou een harde metalband verwachten maar nee: het is een groep bestaande uit 4 rappers die allemaal een interessante geschiedenis achter de rug hebben. Royce Da 5'9" heeft een ruzie met Eminem en D12 achter de rug, Crooked I heeft 'vastgezeten' op Death Row, Joell Ortiz zat tot vorig jaar nog op Dr. Dre's Aftermath en Joe Budden is bekend van zijn vertrek bij Def Jam en de ruzie met Jay-Z. Ze hebben dus al veel dingen gemeen, ze hebben een verhaal te vertellen én wat nog belangrijker is: ze willen zich bewijzen. En dit jaar lijkt het perfecte moment te zijn.

Want wat gebeurt er als je 4 sterke individuele rappers bij elkaar zet en een album laat maken? Dit is het resultaat. In 6 dagen hebben de heren dit album gemaakt. Begin 2009 leek het erop dat het maar een EP zou worden maar de vele fans wilden een album. Na elke track die ze uitbrachten werd het steeds meer duidelijk dat Slaughterhouse écht chemie met elkaar heeft . Het zijn 4 vrienden geworden.

Over het album dan. Ten eerste wil ik zeggen dat ik een groot fan van Joe Budden was voor ik dit luisterde, en ik had ook een grote pet op van Crooked I. Royce Da 5'9" kende ik uiteraard maar ik moet zeggen dat hij de minst interessante MC van de groep is. Alhoewel hij wel soms lekker rauw uit de hoek komt. Deze 3 halen allemaal hun niveau.

Maar de man die mij het meeste heeft verrast is Joell Ortiz. Eigenlijk is hij op bijna elke track wel degene die het beste voor de dag komt. Hij heeft ook erg mooie lines en lijkt écht iets te willen bewijzen op dit album. Joe Budden is ook verrassend goed. Zelfs op de hardere tracks lijkt hij totaal op z'n gemak, maar hij is op z'n best op bijvoorbeeld Cut You Loose en Rain Drops. Royce komt ook goed voor de dag. Zijn flow en stemgeluid klink zeer fijn en hij brengt een leuke afwisseling in de groep. Crooked I vind ik een beetje tegenvallen. Hij heeft sterke teksten maar zijn flow heb ik beter gezien. Nu is het Joell Ortiz die die troon pakt (luister maar naar Sound Off en Onslaught 2 ).
Al met al doen de MC's niet écht voor elkaar onder.

Ik kan simpelweg zeggen dat dit voor mij zeker een van de beste hiphop albums van 2009 is. Tekstueel is er niets op aan te merken, de mannen flowen lekker op de beats, die zeker niet heel sterk zijn maar ze ondersteunen de MC's uitstekend. Harde tracks zoals Lyrical Murderers, en Microphone worden goed afgewisseld met diepe tracks zoals Pray For Me (kippevel gewoon) en Rain Drops. Cut You Loose, Not Tonight en Onslaught hebben lekkere vrolijke producties waarop de rappers gewoon lekker hun ding kunnen doen. Sound Off is gewoon een perfecte intro. Enige minpunt is dat de line-up niet veel veranderd. Royce en Crooked beginnen vaak waarna Ortiz en Budden daarna komen. De 2 phonecall skits konden er weggelaten worden, die 1e skit vind ik wel hilarisch met een dronken Joe Budden

4,5*, laat ze maar nog een album maken maar nu in een maandje

Een aardige EP van de heren, wat natuurlijk een verzameling nummers zijn die het vorige Slaughterhouse album niet hebben gehaald, om zo hun contract bij E1 uit te dienen. 3 nieuwe tracks krijgen we, en ze zijn stuk voor stuk gevuld met spierballen verhalen. Sun Doobie is ongetwijfeld mijn favoriete van de drie, de harde piano-beat van Mr. Porter lijkt het vier-hoofdige monster perfect te voeden, vooral Joell Ortiz (die verder tegenvalt op deze EP). Black Milk doet de productie op Everybody Down, een aardige track die te snel verveelt. Back On The Scene heeft dan weer de leuke rockerige sfeer van The One

Put Some Money doet me dan weer helemaal niks, de remix van Fight Club is ook overbodig; het verslaat het originele nummer niet. De remix van Move On echter wel, het is zelfs mijn favoriete nummer van deze EP. Deze versie versterkt de verhalen van de leden meer; door de violen en piano geeft het zelfs een emotionele sfeer. Wat uiteraard leidt tot het uitblinken van Joe Budden. Ook Crooked I's verhaal heeft veel meer kracht. Ik hoop dat Slaughterhouse wat meer van dat soort nummers maakt op het Shady debuut.

3*

Teleurstellend. Slim Thug is erg saai om naar te luisteren. Hij heeft soms wel wat leuke lines, maar ik word er niet warm of koud van. De beats zijn ook niet alles. Ze klinken niet echt goed, de bass had bijvoorbeeld veel harder mogen zijn. Of het moet aan mijn versie liggen. In ieder geval had ik hier meer van verwacht. Zeker als je 4 jaar niks hebt uitgebracht. Daarom is de titel Boss Of All Bosses erg misplaatst, alhoewel ik er wel de humor van in kan zien.

De eerste 3 tracks zijn trouwens erg goed. Vooral I'm Back. Ik vind die zelfs beter dan de Dr. Dre versie, moet ik toegeven.

2,5*

Wat een heerlijk nummer is On My Way toch
Mr. Porter's beats groeien met het jaar, ook zijn gezongen refreintjes kan ik steeds meer waarderen

Verder is het een vrij standaard Snoop plaatje, bij vlagen doet het niet onder voor Tha Blue Carpet Treatment, wat ik Snoop's beste album na Doggystyle vind. Maar helaas is de tijdsduur té lang en zitten er teveel missers tussen zoals Wet (uiteraard) en Platinum. Ook de track met Young Jeezy is verschrikkelijk. Er staan natuurlijk wel weer een paar flinke uitschieters op die denken aan de oude Snoop, zoals het bazen-anthem I Don't Need No Bitch (DJ Khalil op z'n best overigens) en Gangbang Rookie. Snoop blijft een aangenaam stemgeluid hebben, dat laconieke en monotone blijft zijn kracht. Ook de funk druipt ervan af op Wonder What It Do en We Rest In Cali

3*, als Snoopy nou maar stuk of 15 sterke tracks had gekozen, dan was het een perfect album geworden maar helaas. Hij laat nog wel soms zien dat hij het nog in zich heeft...

Wat een heerlijk nummer is "Imagine" toch. Die zet ik tijd bij tijd nog steeds een keertje op. Heerlijke productie van de dokter, met de pianokeys en het orkestrale sample-tje. Ook wel een beetje een voorproefje naar Detox, een meer rustigere Dre die wat meer dieper ingaat op zaken. Snoop levert ook een prima verse.

Voor de rest is dit album best oké. De andere Dre nummers klinken erg goed, vooral "Boss's Life" (die met Nate Dogg). "Intrology" en "Crazy" hebben die lekkere G-Funk terwijl "Vato" de oude Snoop weer even terughaalt. "That's That Shit" is wel oké, rustig nummertje. De meer gangster tracks zijn meer dan oké, dan heb ik het over "Get A Light" (Timbo op z'n best), "Gangbangin' 101" (The Game komt vrij aardig) en "10 Lil' Crips".

Maar Snoop slaat de plank ook flink mis met bijvoorbeeld "LAX" (niks aan), "A Bitch I Knew" en "I Wanna Fuck You". En dan heb je er nog een stuk of 3 die ik niet lang kan beluisteren.

Het album is naar mijn mening gewoon te lang. Als hij bovenstaande nummers eruit had gelaten was het een echt TOP album geworden en ging ik een punt hoger. Maar helaas... Gelukkig zijn de goede tracks ook écht goed en oversneeuwen ze de slechte tracks volledig (hoe je dat ook noemt haha).

3,5

Oke, dan zal ik maar even een recensie droppen. Ik heb het album beluisterd. En ik moet zeggen dat dat een hele, maar dan ook een HELE zware taak was. Nog nooit kwam ik zo moeilijk door een hiphop album heen. Ik heb trouwens ook geen idee hoe ik deze muziek überhaupt moet noemen.

Het album is zwaar in de Dirty South stijl, houdt automatisch in dat het in het zuiden van de VS zwaar goed gaat verkopen. Ik ben persoonlijk niet vies van wat zuidelijke hiphop, maar dit gaat mij te ver. Want dit kan je gewoon hardcore Dirty South noemen.

De beats zijn niet goed, laat ik het daar op houden. Ze klinken vaak heel amateuristisch. Alsof het met FL Studio is gemaakt (en dat is het ook vaak). Verschil met het vorige album is schijnbaar dat Soulja Boy minder produceert.

Dus de beats, daar kan het niet echt mee door eigenlijk. Redt Soulja Boy het dan moet zijn raps, swag en flow? Nee... Sterker nog, hij doet echt gewoon alles fout! Al bij het eerste nummer is zijn flow zo ongelofelijk niet leuk om naar te luisteren, laat staan waar het over gaat. (geld)

Er zit geen inhoud in dit plaatje, soms gaat het nog over een meisje maar daar houdt het ook echt op. Hij vraagt zich zelfs af op deze plaat waarom hij zoveel haters heeft. Moet wel zelfspot zijn.

Voor de rest is de flow algemeen is te slecht voor woorden en dat geschreeuw is ook zwaar irritant. Over de gastartiesten ga ik het niet eens hebben. Nummers zoals Kiss Me Thru The Phone en I Pray zijn nog wel te doen. Ik moet erbij zeggen dat dat niet goede nummers zijn, maar ze springen er uit tegenover de rest van de zooi.

Het is triest wat Soulja Boy doet. Wat moeite in teksten stoppen en goede producers in huren, daar heeft hij geen zin in. In plaats daarvan zegt hij zijn "raps" op en gooit hij er geregeld een nagelbijtende kreet tegenaan. En dat is jammer. Ik denk dat als hij serieus rapt met serieuze beats, dat hij dan best goed te beluisteren valt. Zijn stem zal dan misschien niet zo irritant zijn.

Misschien dat hij nog volwassen gaat worden, de tijd zal het leren. In de tussentijd zet ik dit album NOOIT meer op, en zal ik ook nooit meer willen terugdenken aan de tijd, sorry ik bedoel Hel, dat ik dit luisterde.

Stat Quo bewijst met dit digitale straat-album waarom hij een van de grootste talenten van de Dirty South scene is. Maar eigenlijk is hij veel meer dan een Dirty South rapper. Hij heeft namelijk inhoud, een geheel eigen stijl en een apart stemgeluid. Over het laatste kan je misschien vallen want zijn stem is echt heel erg apart. Het duurde bij mij even voordat ik hem begon te voelen. Maar de lyrics en de flow van deze man maakt veel goed.

En dit 'album' klinkt niet eens zo zuidelijk, net zoals de 5 mixtapes (in 6 maanden) die hij hiervoor dropte. Er word ontzettend leuk gesampled, de beats hebben iets gevoeligs dat heel goed bij Stat's stem past. Hij gaat net zo makkelijk op een up tempo track zoals In The Ghetto of past zich aan zoals op The Mirror In Me.

4*

Ik heb het gevoel dat ik een hele goede Stat Quo mixtape aan het luisteren ben, heel jammer, want dat gevoel hoort niet bij een album. Zeker een debuut. Ik ben een Stat Quo fan, dus ik ben blij dat Statlanta eindelijk is uitgekomen. Als hij nog bij Aftermath zat, kwam het album pas in 2013 uit.

Het album kent zwakke en sterkere punten. Stat Quo zelf is een van de meer inhoudelijke rappers van het zuiden van Amerika, en dat laat hij hier ook zien op Ghetto USA en Cry. Helaas laat hij ook het meest typische en stereotype Dirty South track horen op What I Like. Space Ship is ook een mislukte track, ik val bijna in slaap. De beats zijn verder wel oké, vooral de laatste 2 tracks. Waar mensen over kunnen struikelen is het aparte stemgeluid van Stat Quo, anders kun je dit wel leuk vinden denk ik. Jammer dat tracks zoals G.R.I.T.S. of Washed Away er niet op staan, dat zijn echt pareltjes.

3,5*, omdat Stat Quo na al die jaren toch een degelijk debuut album heeft afgeleverd. Na al die jaren elke maand een mixtape te hebben gedropt. Ik ben er zeker van dat hij op het volgende album wel gewoon Dre producties heeft, de twee waren de laatste maanden in de studio en lijken elkaar weer in de armen hebben gesloten.