Mijn eerste kennismaking met M.O.P. En tja, wat kan ik ervan zeggen? Heerlijke tracks zoals Blow The Horns, Forever & Always en Rude Bastard worden afgewisseld met saaie tracks zoals Riding Through en Sharks In The Water. De twee heren zelf schreeuwen erop los, wat dit album leuk maakt voor een paar dagen. Ik moet wel zeggen dat ik het nu al 3 dagen luister zonder het saai te vinden dus ik hou het wel lang vol. Ik zal zien of dat volgende week nog zo is. Anyway geen drama album, dit jaar heb ik wat slechters gehoord. In ieder geval leuk dat M.O.P. probeert om op sommige tracks wat echte hiphop te brengen.

3*

Net als J.M. vind ik het album met Torae beter, íets beter weliswaar. De beats zijn daarop beter, maar ik vind Ruste Juxx wel een leukere rapper dan Torae, geen betere. Zijn stemgeluid ligt me beter. Lyricaal is er natuurlijk weinig verschil, beide rappers' specialiteit ligt in het brag & boast rap. Maar goed, een album als Double Barrel is goed te vergelijken met The eXXecution. Zo heb je op Torae's plaat een heerlijke knaller als intro terwijl je hierop maar een intro met een ietwat slappe beat hebt.
Toch is het allemaal een ruime voldoende. Er staan een aantal pareltjes op, van Let's Take A Sec krijg ik zelf kippenvel. Dit album represent die boombap hiphop gewoon weer erg goed. En dat was ook de missie van Polo en Ruste. Ben benieuwd wat Polo's volgende project is

3,5*, zeker kopen op den duur. Goede muziek en een bloedmooie cover.

Mooi om te horen dat boombap nog levend is. Dit is een album waardoor je als hiphop luisteraar trots van wordt. Torae is niet de sterkste MC, maar weet wel goed te overtuigen op de uitstekende boombap beats van Marco Polo. Hier kunnen mannen zoals Pete Rock en DJ Premier een puntje aan zuigen. Polo laat duidelijk horen dat hij kaas heeft gegeten van het maken van onvergetelijke stukjes muziek. Double Barrel en Hold Up zijn daar goede voorbeelden van. En zo is elke track gemaakt met liefde voor hiphop. Torae, de lyricale wederhelft van deze samenwerking heeft ook duidelijk de liefde voor de oude stempel. Hij rapt zijn woorden met kracht en enthousiasme, maar tekstueel is het helaas allemaal wat simpel (behalve de laatste track). Hij kan ook niet zoveel boeien, daarom ben ik blij dat er namen meedoen zoals Masta Ace en Sean Price.

Dus daarom geef ik dit een 3,5* voornamelijk door de uitstekende boombap beats van Marco Polo. Torae is goed, maar hij moet werken aan zijn flow en voorspelbaarheid.

Dit is geen album maar een mixtape. Hij kwam eerst uit in december met DJ-tags. Daarna kwam hij uit zonder DJ-tags. En als laatste is er een instumentale versie van uitgekomen. Deze mixtape is helemaal geproduceerd door Aftermath producer Focus...

Haar debuutalbum staat inderdaad gepland om op Aftermath uit te komen. Maar wanneer dat zal gebeuren is de vraag. Eminem, 50 Cent, Dr. Dre & Bishop Lamont hebben de voorrang. Zeer jammer.

Dit is wel een hele mooie mixtape. Marsha heeft een mooie stem die goed bij de producties van Focus... passen. Die producties hebben overigens een goede maar weer overduidelijke Dr. Dre sound.

Teleurstellend album. Matige beats en ook matig afgemixed. Dat is wel te horen aan Miranda, wat een degelijke track is met wél een goede beat maar het klinkt gewoon niet zuiver. De MC's zijn ook matig bezig, alleen Method Man kan me overtuigen op deze plaat. De enige hoogtepunten die ik kan ontdekken zijn Gunshowers en de solo track van Ghost, Pimpin' Chipp, en dat terwijl ik vantevoren van hem het minste verwachtte. Maar het is Raekwon die door de mand valt met zijn saaie flow. Ook Dangerous vind ik nog te pruimen. Jammer van de slechte afsluiter en de 'vervolgen' op eerdere nummers. Dat had niet gehoeven omdat de originele versies ontastbaar zijn.

Duidelijk te snel uitgebracht door Def Jam, een half uur is toch veel te kort. Zeker als meer als de helft onder maat ligt. Beter hadden ze nog een halfjaar gewacht. Het enige waar ze echt werk in hebben gestoken zijn de prachtige hoesjes. Jammer dat het album niet goed is, anders had ik graag een Method Man editie willen hebben

2*, RZA heeft ondertussen gezegd dat er nieuw Wu-Tang album aankomt. Mooi. Want deze 3 heren hebben een product op de markt gebracht wat niet Wu-Tang waardig is.

Ik word niet vrolijk van dit album.

Want wat een donkere sfeer zeg, echt heerlijk.

Zowieso is de stem van Method Man gewoon geweldig, de producties passen er perfect bij. Ze zijn niet erg hoogstaand, maar dat maakt eigenlijk niks uit omdat Method man lekker flowt met de wat ingewikkelde en vaak gifzwarte teksten. De gastartiesten zijn ook dik in orde. Raekwon, stelt zoals altijd niet teleur. Alleen Carlton Fisk spreekt me niet zo aan. Voor de rest komen de andere Wu-Tang leden goed voor de dag. Mary J. Blige doet ook gewoon haar ding, I'll Be There For You is veruit mijn favoriete track, gevolgd door Bring The Pain (natuurlijk) en Sub Crazy.

Naar mijn mening een dikke klassieker, deze plaat. Maar vooralsnog geef ik hem nog "maar" 4 sterren.

Erg tof album, het is mijn eerste aanraking met Method Man & Redman en ik ben blij dat ze al bezig zijn met Blackout! 3. Eigenlijk weet het album mij productioneel en tekstueel nergens echt te boeien, maar Meth en Red zijn een leuk duo die een speciaal soort chemie hebben. Je moet niet nadenken bij dit album. En dat hebben de heren waarschijnlijk ook niet gedaan bij het maken van Blackout! 2. Het verbaast me ook niet dat de track gericht aan hun favoriete bezigheid ook gelijk de sterkste is. Voor de rest zijn er nog enkele hele goede tracks zoals die met Raekwon en Ghostface en de single A-Yo. Bun B komt trouwens weer keihard op City Lights, die man is niet te stoppen zeg.

3,5*

En voor ik vergeet te melden, Method Man is mijn favoriet van het duo.
Hij heeft echt zo'n vette stem