Hayzee vind ik een hele talentvolle producer. Het concept van dit album vind ik erg leuk, het brengt nostalgische gevoelens naar boven. Vroeger was ik helemaal gek van die games en ik herken zeker veel van die melodietjes. Ook het stukje verhaal in dit album is leuk gedaan. Dat word duidelijk op het triomfantelijke einde in het een na laatste nummer. De eindbaas is blijkbaar verslagen
Verder zijn niet alle producties even sterk, maar de aandacht blijft er wel bij. Hayzee gebruikt zware bass geluiden en daar hou ik erg van. De keuze van de drums is ook niet slecht alhoewel het wel een beetje op elkaar lijkt.

Ik wacht op een andere beat tape van Hayzee, hopelijk met een ander concept. Videogames zijn wel leuk alleen ik word er na lang luisteren wel een beetje gek van. Ik zie hem in de toekomst wel met samples werken, dat hoop ik tenminste.

3,5*

Voor een album wat in de kelder is opgenomen, en helemaal zelf is geproduceerd door Hopsin, klink het uitstekend

Hopsin is een vreemde snuiter. Duidelijk geïnspireerd door ghotics, draagt hij witte lenzen in zijn videos en bij z'n optredens, passend bij z'n doodskop ringen. Maar toch is hij opgegroeid met pure West Coast Gangsta Rap. Zijn grootste inspiratie qua produceren is Dr. Dre, terwijl hij is gaan rappen door (oude) Eminem. En de gelijkenis met de blanke rapper en Hopsin is niet eens zo heel groot. Hopsin's flow lijkt hetzelfde, en zijn stem licht niet zo zwaar waardoor hij bijna 'blank' klinkt. Ook gebruikt hij zijn gevoelens in z'n track en is hij niet vies van wat verkrachting/moord verhalen in z'n raps. Ook heeft hij een zeer grote haat tegen Soulja Boy, Lil Wayne en Plies. Ze zijn slecht voor hiphop vindt hij. Tijd voor Hopsin om daar verandering in te brengen.

Misschien is dat wel wat Ruthless in hem zag, Gazing At The Moonlight is een verhaal geworden. Hopsin is een benadigd verhalen verteller. Zo vertelt hij op Who Do You Think I Am een humoristisch verhaal over meisjes die hij kent die maar niet 'open' gaan voor hem. En dat terwijl hij hun altijd heeft geholpen met liefdes problemen. Een ander voorbeeld is Slurpin', waarin Hopsin weer vertelt over welke kwaliteit hij van vrouwen hij erg leuk vindt... Motherfucker gaat over dat iedereen hem vroeger maar rare kerel vindt, met Hopsin die hierop verder in gaat. Op grappige wijze.

Maar Hopsin heeft ook een serieuze kant, en dat is ook de meest interessante kant. Op Story Of Mine vertelt hij over zijn eigen jeugd, terwijl het donkere Chris Dolmeth gaat over een jeugdvriend die verslaafd was aan drugs. Sexy Cyber gaat over een meisje dat iemand heeft ontmoet op het internet, en bij een ontmoeting wordt verkracht en vermoordt. De manier waarop Hopsin deze verhalen vertelt is amusant, hij flowt heel natuurlijk en het is helemaal niet moeilijk te volgen.

In het album zit dus humor en serieuze dingen. Hopsin kan lyricaal en flowmatig heel goed uit de voeten te komen (luister maar naar I'm Here). Hij heeft persoonlijkheid. Maar zijn de beats ook goed? Ja, dat zijn ze. Ze zijn allen gemaakt met FL Studio, en dat kan je soms ook horen. Maar voor de jonge Hopsin is het een compliment waard. Hij heeft alles in zijn kelder opgenomen, zodat hij rauwe muziek kon blijven. Hij sloeg het voorstel af om in een dure studio te werken. In de beats zitten veel West Coast geluiden, duidelijk te horen sfeervolle producties Story Of Mine en Motherfucker. Terwijl Chris Dolmeth zo van Eminem's hand zou kunnen komen.

4,5* Een knap debuut album, Hopsin heeft alles zelf voor elkaar moeten krijgen. 3 jaar hard werken is eindelijk beloond. De West Coast mag trots zijn, maar ik vrees dat de menigte over deze geweldenaar heen kijkt.

Na talloze pushbacks en uiteindelijk 3 jaar na Raw is Hopsin's grootste last van z'n schouders gevallen. Sinds de aankondiging van Knock Madness in begin 2011 is de hype enorm bij de altijd maar groeiende fanbase (vooral na Ill Mind 5) en Funk Volume verwacht ook een groot succes. De nieuwe artiesten Dizzy Wright en Jarren Benton hebben deels de druk kunnen opvangen maar Knock Madness is altijd het magnum opus geweest van het zelfstandige label. Met alle ogen nu op Hopsin gericht, iets waar hij duidelijk niet van houdt, is het gelukt om een waardige opvolger van Raw te leveren?

Ja en 'n heel klein beetje nee. Aan de ene kant laat Hopsin zien erg gegroeid te zijn als artiest, maar toch vind ik dat het album zich iets teveel wil meten met Raw. Still Got Love For You is inhoudelijk een vervolg op Baby's Daddy, Dream Forever probeert de genialiteit van Heather Nicole te overtreffen en What's My Purpose is wat te prekerig, iets wat haar voor "voorganger" Nocturnal Rainbows wel goed lukte. En zo zitten er in meer herkenbare formules van Raw in het album.

Maar ondanks dit minpuntje is Knock Madness wel een zeer solide 4* album dat neigt naar een 4,5. Ik durf zelfs zo ver te gaan dat het misschien wel mijn favoriete hiphop album van het jaar is. Hopsin stelt namelijk op werkelijk geen enkel moment teleur. Hij laat zien dat er maar weinig collega's kunnen tippen aan zijn flow, rijmschema en techniek. Op I Need Help en Bad Manners gaat hij tekeer als een beest en op Rip Your Heart out staat hij z'n zelfs mannetje tegenover Tech N9ne. De man kan dus ontzettend goed rappen, en dit alles gepaard met een flinke dosis emotie en woede, zijn grote kracht, maakt hem misschien zelfs uniek.

Hip Hop Sinister is het beste voorbeeld hiervan. De woede over wat er allemaal gebeurt in de rapgame is echt, en dat voel je gewoon, net als in Tears To Snow waarin hij de prijs van bekendheid proeft. Het grote pluspunt aan Hopsin vind ik zijn authenticiteit. Alle verhalen die je hoort zijn echt gebeurd en elk woord is gemeend. Vandaar dat Knock Madness veel persoonlijker en donkerder is, door de gebeurtenissen van de afgelopen 3 jaar, sinds hij is doorgebroken. De term "emo-rapper" valt vaak bij Hopsin en dat is wellicht ook wel de beste omschrijving.

De emotie en drang om zich te bewijzen zit dus erg veel in het album, maar de (zwarte) humor ook nog deels aanwezig in bijv. Gimmie That Money. De kracht om te entertainen is ook een groot pluspunt van Hopsin. De manier waarop hij onderwerpen brengt maakt het vaak interessant. Zijn storytelling zit altijd logisch in elkaar, hij is makkelijk te volgen en altijd goed verstaanbaar. Het klinkt allemaal zo simpel, maar Hopsin blinkt erin uit.

Zoals altijd produceert Hopsin zelf z'n beats en dat is weer te horen op Knock Madness. Hij is erin gegroeid, dat is duidelijk te horen. Het klinkt wat muzikaler, wat professioneler en hij wijkt geen moment af van z'n stijl. Het album luistert daarom prettig weg als een geheel. De funk in Gimmie That Money is fantastisch, Dream Forever wordt nog emotioneler dankzij het vioolspel aan het einde en Still Got Love For You is de meest catchy en vrolijke beat wat de man ooit heeft geproduceerd. Heerlijk!

Is dan alles zo goed? Nope. Bij Jungle Bash en ook Nollie Tre Flip valt het kwartje niet bij mij. Good Guys Get Left Behind is een twijfelachtig nummer, maar begint langzaam toch wat meer te groeien bij mij. Dat refrein Over refreintjes gesproken. Ja, het zingen blijft een klein minpuntje van Hopsin wat er altijd zal blijven. Soms werkt het (Caught in the Rain), soms niet. Gelukkig komt er na een refrein altijd een inhoudelijke/gruwelijke/emotionele verse, dus ik neem het voor lief.

Maar ja. The Friends Are Knocking, Hip Hop Sinister, de gruwelijke possetrack Who's There. Zoveel moois op dit album. Hopsin blijft voor mij de meest interessante rapper van het moment. Het is nu de vraag wanneer we een opvolger van Knock Madness kunnen verwachten. Als we de laatste track (en de vele Twitter rants) moeten geloven, zou dit wel eens Hopsin's laatste kunnen zijn. Als dat zo is, dan is het een waardig afscheid. Een ding is zeker: met Knock Madness sluiten Hopsin en Funk Volume zich, wat mij betreft, definitief aan bij de elite van de underground hiphop scene.

I feel like I'm going to Hell, I keep it up, even my priest knows it,
So many women and the money is great,
But this life just isn't me and I don't want to be fake,
I didn't think that it would come to this day,
It's time I put my alter ego to the side and leave him stuck in his grave

"See the difference between you and me is, you think there's no difference between me and you"

Het 2e studio album van Hopsin is het album waar ik al heel het jaar naar uitkeek. Ruthless was het label dat het zou uitgeven, maar door Hopsin op de plank te "shelven" was het duidelijk: hij moest alles deze keer zelfstandig doen met Funk Volume, zijn eigen label opgestart met een paar andere vrienden. Raw heeft inmiddels al veel meer verkocht dan Gazing At The Moonlight: Hopsin is in beast mode als het gaat om muziek, opnieuw heeft hij alles zelf geproduceerd.

Raw is een plaat waarin Hopsin zijn agressie maar ook zijn eigenzinnige, waargebeurde verhalen in heeft gestopt. Inclusief het belachelijk maken van andere rappers. Raw begint met Hot 16's, over een uptempo beat rapt Hopsin met een uiterst vermakelijke flow de track helemaal stuk. Het is een prima begin van een plaat, waarna het wordt hervat met Sag My Pants een dissnummer tegen verschillende rappers waarin Hopsin een paar hilarische punchlines erop los laat: "I slam his ass into a brick wall, and let a fat nigga sit on him : Rick Ross!". Maar ook laat hij zijn typische rijmschema weer horen: "I'm just a idiotic, ironic, symbolic, Illuminatic product thats gonna be killed if I talk about it." Het klinkt erg tof.

Na deze twee opwarmertjes, gaat het album echt beginnen. Ondersteund door een duistere piano en sinistere drums gaat Hopsin op You Are My Enemy in op zijn vijanden. De opbouw van zijn emotie die hij in deze track laat horen is indrukwekkend, en de manier waarop doet me zoals zo vaak bij Hopsin denken aan de Eminem van begin dit millenium. Hopsin blijft nog even in een duistere mood, op de minimalistische maar harde beat van Trampoline laat Hopsin opnieuw zijn heerlijke rijmschema horen: "I'm the last of a dying breed, Hip Hop lacks of variety / That's the reason I clash you're society , I get laughed at when I clash with a rivalry / Until they feel the wrath when I smash on their dynasty." Het is simpel maar het klinkt gewoon zo ontzettend vet, Hopsin laat het ook zo nonchalant klinken.

Hierna doet het luchtige I'm Not Introducing You zijn intrede, een nummer over waarin Hopsin zijn mening geeft over losbandige vrouwen die in zijn leven willen komen. De ratelende woordenbrij is goed te volgen en in combinatie met de ietwat vrolijke productie verveelt het nooit; dit is een van mijn favoriete tracks. Hierna volgt I Can't Decide, een story telling track met een irritant autotune refrein, maar de coupletten van Hopsin maken veel goed. Ik ben van mening dat hij een keer een concept album moet maken, want ik zie het verhaal zo voor me. Ook is het hilarisch hoe hij de domme straatnegers nadoet in het laatste couplet. De escalatie van de productie in het couplet is ook briljant.

I Am Raw daarna is weer heerlijke afwisseling, een heuse nekbreker. De beat is zo ontzettend hard, de drums doen me denken aan de Dr. Dre van 2001. Het nummer gaat over het feit dat Funk Volume zijn leven heeft veranderd, en dat van SwizZz ook, die hierop geweldig voor de dag komt. Vooral de opbouw van zijn verhaal is knap gedaan. Nocturnal Rainbows is dan de volgende track met imposante coupletten, vooral het tweede, waarin Hopsin op zijn eigen manier aan Obama twijfelt. How You Like Me Now is weer een nekbreker waarin Hop en SwizZz er flink op brag & boasten. Na dit geweld besluit Hopsin om een liefdesverhaal te vertellen in Heather Nicole. Een triest waargebeurd verhaal waarin ik het opnieuw voor me kan zien. De beat past er ook perfect bij.

Snoeiharde drums, een donkere piano en een duistere stem luiden dan Kill Her, een van de gruwelijkste tracks van Raw. Met een dikke ratelflow gaat Hopsin hard in op de eigenaar van Ruthless, die hem aan de kant heeft gezet. Het zijn heuse doodsbedreigingen, zo erg dat haar naam in het nummer eruit is gehaald. Dit is die donkere kant van Hopsin waar ik van houd. I'm Not Crazy is weer een geschifte track waarin Hopsin rapt over het rondgooien van baby's, het afsnijden van z'n eigen penis en het martelen van een riekend lijk. Erg amusant. Cryptic Wisdom en SwizZz doen ook lekker mee maar Hop steelt de show.

Het album begint op een einde te lopen, Where Will I Go is ook weer een van mijn favoriete tracks. Hopsin rapt als een emo over zijn verleden en frustraties over de depresieve productie doordrenkt met zwarte piano akoorden. "I'm still waiting of signs, but I doubt I will ever get 'em / If I never see any proof, how can I represent 'em." Baby's Daddy is weer een hilarisch nummer over, nou ja, je moet het nummer gewoon luisteren. "Shit, you ain't putting me through stress / I put your baby in a pillow case and beat it to death, bitch!" Het is gewoon zo hard dat het grappig is, het woeste gerap van Hopsin is ook oprecht uiteraard aangezien het weer waargebeurd is.

Blood Energy Potion laat Hopsin alweer uitblinken met zijn brilantje ratelflow over een orgelpiano gepaard met heerlijke uptempo drums. De teksten zijn weer ontzettend horrorcore en worden er uiteraard plaagstoten uitgedeeld aan andere rappers. De laatste track, Pillow Man, is een goede afsluiter. Opnieuw erg duister en tekstueel een vergelijkbaar thema met Where Will I Go.

Met Raw heeft Hopsin voor mij het beste album van 2010 afgeleverd. Hij uit zijn frustraties op zijn manier, verteld waargebeurde verhalen en komt met hilarische en keiharde anekdotes. Alle producties zijn zelfgemaakt en zijn duidelijk beter dan op Gazing At The Moonlight. Hopsin is aan het uitgroeien tot mijn favoriete rapper ooit. Dit klinkt wellicht raar, maar ik kan die man zo makkelijk volgen in zijn raps en ik hou van zijn beats. Toegegeven: je moet van zijn stijl houden, anders zul je niet ver komen. De refreinen kunnen ook irritant overkomen, dat is mijn enige minpunt aan dit album. Laat nu Haywire II met SwizZz maar komen!

4,5*

Dit was mijn eerste kennismaking met Hopsin & SwizZz., ergens in het midden 2009 hoorde ik deze mixtape en was ik vooral fan geworden van Hospin. Ik vind dat hij hierop een paar parels heeft gemaakt. Cover Up en [/i]Leave Me Alone[/i] horen tot zijn beste tracks. De tracks hebben perfecte dreigende beats en hebben een emotionele Hopsin die rapt over zijn struggles; dat kan hij als de beste. It's All Good Now is goede track met een verhaal, persoonlijk vind ik het ook een van z'n beste beats. The Hop Train en I Make The World Spin vind ik wat minder, maar zijn niet slecht. De tracks van SwizZz zijn aardig, maar zijn stemgeluid is te apart voor mij om een heel nummer te beluisteren. Hij heeft zeker wel talent. Samen zijn ze een sterk duo, dat is wel te horen op Lucifer Effect, een nummer met concept. Turn It Up is zowaar een nummer wat goed op een feestje gedraaid worden.

Als het goed is komt Haywire 2 nog dit jaar uit, intussen lieten de heren al met Raw horen dat ze gegroeid zijn in hun muziek. Dat belooft wat.

3,5*