Er is weinig slechts te melden over dit album. Natuurlijk valt dat niet te zeggen over Kempi zelf. Fantastische beats, een gedreven Kempi en een toplabel achter je. Dat kan niet fout gaan.

Het mag duidelijk zijn dat de grootste inspiratie van de beste man niemand minder dan 2Pac is geweest. De omstandigheden van de twee liggen akelig dicht bij elkaar. 'Pac dropte met "Me Against The World" een (succesvol) album terwijl ook hij in de gevangenis zat, en ook dat album was eigenlijk de echte doorbraak in de commercieele hiphop voor hem. Een beetje hetzelfde verhaal voor Kempi, want met "Du Zoon" krijgt hij zeker de gewilde aandacht in Nederland.

Nog een aardig voorbeeld van die twee albums is dat ze allebei gaan over God, Jezus, vergiffenis, etc. Het was een belangrijke periode in het leven van 2Pac en ook Kempi maakt dit nu mee. Meerdere malen op "Du Zoon" heeft hij het over God en hogere sferen. Het feit dat allebei de heren veel mediakritiek kregen in de aanloop van de albums zal een rol hebben gespeeld. Het is niet zo dat ik Kempi ga vergelijken met de rapskills van 2Pac want dat is niet eerlijk, VS en NL is ook anders. Het is wel waar dat Kempi geen rapper is maar een personage. En daar houden de mensen van, een rebel die het toch lukt om het halen.

En daar gaat het album over, de wederopstanding, zoals ook aan de cover is te zien. Deze plaat moet de redding van Du Gramma Boy zijn. Het begint in ieder geval al goed met "Draai Ehm Af", lyrisch niet hoogstaand maar de lekkere productie van Soundg8 maakt het meer dan goed. Een typisch intro van een episch album, iedereen moet namelijk weten dat DU album er eindelijk is. Harde, lekkere binnenkomer.

Het gaat verder met "Revolutie". Ook nu zijn de teksten niet vernieuwend maar weer hebben Soundg8 de track geredt. Je zou haast denken dat een Amerikaanse, Dirty South producer de track heeft gemaakt door de kenmerkende harde drums en de hoorns. Het refrein is onverstaanbaar, en dat stoort me niet zo. De meeste teksten zijn goed te verstaan, Kempi laat alles goed rijmen en zo heeft iedereen wel wat wils.

"Leven Van Du Faam" vind ik gewoon een slechte track...

"Hier Ver Vandaan" is dan alweer sterk geproduceerd en ook sterk qua inhoud. Het gaat over vrouwen- en kindermishandeling en hier Kempi zien dat hij een goed verhaal kan vertellen. De emotionele verse van Willy maakt het compleet. "Haat & Verraad" is dan minder (de productie weer niet) maar Winne is lekker op dreef. Het einde is wel goed, er wordt gestrooid met hemelse metaphoren. Dit einde zal vaker voorkomen in wat tracks en moet de voorstelling tonen van De Hemel ("waar Abraham en Mozes dagelijk opstaan").

Als volgt komt dan een kippenvel track, "LORD" vertelt het verhaal van een slaaf die op een slavenschip zit en wanneer Kempi begint kan ik me het echt voorstellen. De beat met koor en al is ook perfect, je krijgt het enge gevoel alsof je er echt bent.

"Stratiblues" is weer een mooi nummer waar hij me aan 2Pac doet denken. Hij steekt een hart onder de riem aan degene die op de straat terecht zijn gekomen. De verse van "Ze Weten Van Mij" (met een harde Salah en een degelijke Klemma) is bijna onverstaanbaar. Gelukkig maken de andere twee het goed.

Het gaat door met de goede tracks, en dat verbaast me zeker wel. Want alweer komt Kempi met een gevoelige track. In "Ze Wil Weg" gaat het over een meisje die ten onder gaat aan drugs. Het wordt mooi vertaald op deze track, dat is iets wat rappers missen deze dagen. Op het einde komt het hemelse intermezzo weer voorbij en er zijn leuke lyrics te horen.

"Du Zoon" gaat ook letterlijk over zijn zoontje en dat is ook te horen op "Door Dik & Dun". Die gevoelige tour is zeker niet verkeerd, want de inhoud is gewoon uitstekend. Kempi rapt wat hij voelt. De single "Wakker In Du Cel" is uit voorbaat opgenomen denk ik. De hongerige flow op deze track is top. Het is wel een te gedramatiseerde track want zo zwaar heeft hij niet op dit moment in de bak.

Kempi duikt dan weer de geschiedenis in met "Dagen Van Du Bijbel". Dit gaat weer van een leien dakje. Het is raar maar waar want de diepgang is weer aanwezig. Handelaren, Jezus, Judas, grafplunderaars, ziektes, alles is aanwezig. De donkere productie maakt het af.

Als hij het allemaal kon terugdraaien, dan zou hij dat ook doen. "Buschauffeur" zoomt weer wat dieper in op het leven van Kempi. Het rustige "Dans Met Je Moeder" met een zingende Kemperveen maakt het album dan compleet. Inclusief de energieke shout outs op het einde, van Kees de Koning, Typhoon tot en met Miljuschka.

Echt een geslaagd debuut. Ik luister niet zo veel naar Nederhop, maar samen met Typhoon kan ik echt naar hem luisteren. Dat Kempi geen inhoud heeft slaat nergens op. 7 a 8 nummers op deze plaat hebben gewoon een goede boodschap en soms zitten er leuke punchlines bij. Hij kan makkelijk zijn refreintjes en bridges inzingen en Kempi heeft de gave om wat hij ziet op een track te zetten. Hetgene wat er niet uitkwam op zijn mixtapes komt er nu wel uit. Ik heb genoten van deze CD, na 2 weken is het nog steeds niet saai. De geweldige beats, de soms wat dromerige lyrics en de aangename stem van Kempi heeft mij verkocht. Dat hij in de tussentijd maar flink wat teksten gaat schrijven en over 6 a 7 maanden maar weer de studio induikt!

*4,5

PS: dit heb ik zelf allemaal getikt, niet van een website

Na wat meer luisterbeurten vind ik dit toch een lichte teleurstelling. Het album is veel donkerder dan Man on the Moon 1, daar is niks mis mee, alleen zijn de producties te kaal en te droog (op sommige na). Met Cudi zelf is niks mis mee; die doet zelf zijn ding met zijn monotone gerap en bij vlagen zijn mooie gezang. Ik mis gewoon die epische anthems zoals Sky Might Fall en Cudi World of een prachtig opgebouwd nummer zoals Solo Dolo. Ik krijg ook niet dat speciale gevoel dat het vorige album mij wel gaf, alhoewel ik dat wel kreeg bij Scott Mescudi Vs. The World, maar daarna bijna nergens. Een perfecte Cudi track heeft naar mijn mening heel veel lagen muziek om zich heen. Het tempo ligt ook erg laag, maar dat komt vooral omdat dit een persoonlijk album van Cudi is, terwijl het vorige vooral om zijn dromen ging. Emile vind ik maar matig produceren, terwijl hij op het vorige album echt eruit sprong met zijn prachtige producties.

Toch nog een 3,5*, want er zitten weer wat pareltjes op zoals Mr. Rager en All Along, die laatste wordt prachtig opgebouwd

Het is fascinerend hoe een mening over een artiest kan veranderen in de loop van tijd. Toen de hiphop versie van Day N Nite vorig jaar uitkwam, toen was het een grote hit op het internet. Ik vond er echter vrij weinig aan. Toen de dance remix met de Crookers uitkwam kotste ik hem helemaal uit. Een hiphop artiest die zoiets doet is gewoon walgelijk. Ik vond het raar dat Cudi toen zei dat hij de remix eigenlijk helemaal niet wou doen, maar het label vond het een goed idee omdat hij zo zou doorbreken bij het grote publiek. En dat is ook goed gelukt. Mijn charisma voor de man groeide meer toen ik de 'mixtape' A Kid Named Cudi luisterde. Het was niet baanbrekend, maar wel leuk. Daarna zag ik wat interviews, en warempel: Cudi is een tamelijk grappig figuur. Hij zei ook dat hij bijna elk interview stoned doet. Een man naar m'n hart. Hij zei ook dat de enige manier om door alles door te komen (roem, geld etc. etc.) is door: wiet. Dit, en de eerder uitgekomen nummers waren de reden om dit album te checken. En toen was ik instant fan geworden. Niet dat ik helemaal wiet verslaafd ben, maar het is leuk om te zien dat Cudi zo open erover is.

Man On The Moon: The End Of Day krijgt van mij een subgenre: space hiphop. Het is duidelijk dat Cudi dit album heeft gemaakt onder de invloed van zijn favoriete groene plantje. Het album begint met een dromig, sloom nummer. Het is rustig, het is heerlijk, het begint met een goede sfeer. De strijkers in de achtergrond maken het helemaal af. Het komt allemaal van de producer Emile, die ook 3 andere producties op het album heeft. Na dit dromerig ritueel begint labelgenoot Common te praten, zijn rol dient als verhalenverteller. Aan het einde van sommige tracks brengt hij je op de hoogte van Cudi's state of mind. Ik moet zeggen, ik kan niemand anders bedenken dan Common die deze rol perfect kan invult. Goede keus.

Na helemaal weg gedroomd te zijn, is het tijd voor de eerste knaller: Soundtrack 2 My Life. Een harde bass en dito drums beginnen het nummer en Cudi begint met de nu al legendarische line: "I got 99 problems, and they all bitches". Duidelijke taal. Ook leuk: "The moon will illuminate my room and soon I'm consumed by my doom". Cudi gaat verder in op een boel onderwerpen. Na deze knaller, van producer Emile, gaat het album lekker verder met 2 simpele samples en nog simpelere drums. Cudi rapt nog steeds lekker op de beat en het nummer dient als een leuk tussendoortje voor wat nog gaat komen. Als het is afgelopen gaat Common weer vertellen: de night terrors gaan komen. Solo Dolo begint met een mysterieus deuntje, en wordt langzaam opgebouwd met strijkers en andere instumenten, tot de climax op het einde. Cudi zingt nu, en dat is een meer dan welkome afwisseling, een heel album waarop Cudi rapt op dezelfde toon is meer teveel van het goede. Weer een goede keus. Emile levert weer een sfeervolle productie.

Na dit space nummer komt er leuke een uptempo track in de vorm van Heart Of A Lion. Dit lijkt op een typische, alternatieve hiphop track rechtstreeks uit Cleveland. Een aanstekelijke piano loop, opzwepende bass geluiden vormen de basis van een geslaagd nummer. Opnieuw maakt Cudi gebruik van een zelfgezongen refrein, wat gewoon perfect werkt omdat hij het kan. Het herhalende. "No" en "Yeah" werkt zeker niet irritant. De teksten zijn positief, het gaat over het feit dat je alles kunt bereiken als je doorzet: als je het hart van een leeuw bezit.

Na dit muzikale geweld gaat Cudi door, met deze keer My World. Jeff Bhasker verzorgt een deel van de productie, dat is ook duidelijk. Hij heeft veel meegeholpen met Kanye's 808s & Heartbreak, de drums en de hele sfeer van dit nummer zijn herkenbaar. Cudi rapt op een droge, monotone toon. Bijna als een robot. Het laat je zinken in een andere gemoedstoestand. Hierna komt Day N Nite, waar ik uiteraard niks over hoef te zeggen. Het maakt de weg vrij voor Sky Might Fall, een Kanye West productie die duidelijk weer teruggaat naar de 808s & Hearbreak. De synthesizers en de achtergrond geluiden hoor je ook terug in Kanye's Cold Winter. De productie is heel goed gedaan, de teksten zijn lekker metaforisch: "Nothing helping with my head dose, but I aint sleepin', awake in another state / Livin' in a new space, Still I feel my mind runnin' at a steady pace, God help me so I'll win the race".

Na al deze serieusheid is het tijd voor een dansnummer, de productie gaat weer in dezelfde sfeer maar meer uptempo. Het is zeker een geslaagd nummer, gewoon een mooie afwisseling weer. Ik merk intussen dat we al ruim over de helft van het album zijn, Common vertelt intussen dat Cudi nu op een plek is belandt die hij thuis kan noemen. We zijn geland bij de samenwerking met Ratatat, een elektrisch muziek duo. Het biedt een decor perfect voor Kid Cudi om spacende deuntjes te brengen. Een harde bass, ondersteunt met dikke synths: Kid Cudi hoeft alleen maar zijn ding en het komt goed. Werkelijk een heerlijke frisse samenwerking. Maar nu komt het hoogtepunt van het album: Cudi Zone. Emile levert zijn laatste maar beste productie van het album. Hij heeft letterlijk in het beatboekje van 808s & Heartbreak gekeken want het kon zo een kopie zijn van één van de nummers. Ik dacht eerst ook dat het door Kanye geproduceerd was. Opnieuw lekkere synths met de typische klassieke strijkers van Emile. Cudi flowt heerlijk op de beat en rapt: "Some figured I was Satan bound, until I came back with the style I found / Then all of the sudden they fixed they faces, cause of who I know, and the killer places". Het refrein is prachtig waarin Cudi zijn zangtalenten laat zien. Ik wordt er helemaal blij van. "In my zooone, I'm feeling alriiight, feeling allriiight".

Nadat ik helemaal depressief ben omdat dit fabelachtige nummer is afgelopen, gaat het album verder met een samwerking tussen 2 bekende gezichten: Kanye en Common. De twee veteranen helpen Cudi over een sample van Lady Gaga's Pokerface op Make Her Say. De beat is minimalistisch maar is perfect voor de heren om te rappen over de vrouwtjes. Ik vind wel dat Common het leukste verse heeft. Na dit leuke tussendoortje gaat het verder met een samenwerking tussen wederom Ratatat en MGMT. Het resultaat is een sloom, dromerig nummer met een piano loopje waarin Cudi (onder de invloed van...) weer droog en monotoon rapt. Aan het einde vraagt hij zichzelf ook af waarom hij zoveel heeft gerookt en gedronken. Tja, kots het maar uit zou ik zeggen! Het album zit er ondertussen bijna op en we zijn bij de samenwerking met Chip Tha Ripper, een rapper die ik wel een beetje ken. Met een typisch zuidelijke flow rapt hij over wiet, Cudi is natuurlijk ook weer onder de invloed van het groene plantje en het refrein zegt boekdelen. Typisch Cleveland sound weer. Het is dan tijd voor het laatste nummer: Up Up & Away. Cudi rapt over een vrolijke gitaar en legt de perfecte afsluiter neer. Vrolijk, opzwepend en aanstekelijk. Héél jammer dat het album al is afgelopen, denk ik. Maar aan de andere kant, met meer nummers zou het alleen maar slechter zijn.

Mijn conclusie? Fantastisch debuut. Cudi heeft de balans tussen zingen en rappen goed gevonden. Hij kan echt uithalen maken en goede refreinen maken. Het is muzikaal erg prettig om naar te luisteren. De teksten zijn vaak positief en soms over z'n jeugd. Maar het merendeel heeft toch van die luchtige space teksten, wat je ook kan verwachten van een man die dit hele album heeft gemaakt met wiet in z'n systeem. Hulde aan Cudi, voor het maken van het perfect space album. Hij brengt echt een totaal andere stijl, alternatieve hiphop tot op het bod met elektronische samenwerkingen. Zijn flow kan saai zijn, maar omdat hij vaak zingt is het leuk afwisselend en wordt Man On The Moon: The End Of Day nooit saai. Ik hoop dat het volgende album volledig geproduceerd wordt door Emile, want hij (of zij?) heeft zijn stempel gedrukt op dit album. Hij levert de beste tracks met klassieke en moderne geluiden.

5* , mijn vierde 5 sterren album op MusicMeter. Kid Cudi heeft het toch waargemaakt, het zal moeilijk zijn om dit te kunnen overtreffen. Het is de start van een lange hiphop carrière, en we kunnen ervan uitgaan dat dit album dezelfde druk heeft als een Illmatic of een Reasonable Doubt. Het is een totaal andere sound natuurlijk, maar dit debuut is erg goed. Ik ben benieuwd naar het vervolg. Up up & away!

Killer Mike bestempelt zichzelf als de beste MC van Atlanta. Heeft hij gelijk? Ja en nee. Lyricaal kan het allemaal wat scherper, maar doet hij zeker niet onder de gemiddelde "A" rapper. Qua flow tast hij soms wat mis, maar zijn harde stemgeluid waarmee hij de beats vaak mee kapotrapt redt dit album. De beats zijn Dirty South gericht, dus de liefhebbers daarvan komen zeker aan hun trekken.

Ikzelf heb niks tegen Dirty South beats. Ze knallen lekker en Mike heeft een perfecte stem die de beats een extra boost kan geven. Neem nou de eerste track: 10 G's. Mike past zich aan op de beat, op de donkere synthesers rapt hij zijn verses met een donkere ondertoon. De flow is niet ingewikkeld, maar dat hoeft ook helemaal niet. Daardoor luistert het goed weg.

En zo heb je nog meer goede tracks die lekker knallen en Mike zijn ding laten doen zoals Big Money, Big Cars (tip: volume hoog zetten), en Bang!

Toch zijn de beste nummers waar Killer Mike ook iets te melden heeft. Zoals Can You Hear Me. Zeer luchtige beat, zeker geen verkeerd refrein en de raps zijn dat ook niet. En zo heb je ook Good-Bye (City Of Dope) wat gaat over het dagelijkse leven over een drugsdealer. Dan heb je ook nog het politieke Pressure, waar Ice Cube de show steelt:

I'm here to de-progam you
don't forget what they made your great grandmomma do
What they made your great granddaddy do
without a dollar, or a penny or a thank you

Toch kan er niks tegen God In The Building, wat gewoon een van mijn favoriete tracks van 2008 is geworden. Wat een productie, alleen daardoor kon het al niet mis meer gaan. Maar als Mike dan ook o.a. rapt:

The church ladies weep when they hear ya man speak
They say they see God in me, but I'm in the streets
They ask me why I'm rappin, tell me I’m called to preach
I smile, kiss’em on they honey brown cheeks
I tell em God bless em and they can serve for me
But you can never walk on water if you still fear the sea
If Jesus came back, Mother, where you think he'd be?
Probably in these streets with me

Dit album is een van mijn grootste verrassingen van 2008. Niet alleen voor mij blijkbaar want hiphopDX.com vond dit het beste album van 2008!Er komt dus zeker niet alleen troep uit Atlanta. Het feit dat het in eigen beheer is uitgebracht is jammer, de plaat verkocht maar 6000 exemplaren in de 1e week. En dat met gastartiesten als Ice Cube, Chamillionaire en Shawty Lo.

Killer Mike staat intussen getekent bij TI's Grand Hustle Records, dus hij heeft zijn schaaptjes wel op het droge. Dit jaar moet daar ook zijn plaat gaan uitkomen wat oorspronkelijk bij Big Boi's label zou uitkomen. Ik kan niet wachten.

Eerst vond ik dit album dé shit. Maar nu kan ik het niet meer lang meer luisteren. Het verveeld me te snel. De stem van Kno is te saai, er zit totaal geen emotie in. En dat verwacht ik wel bij dit album, kijkende naar de titels en het thema. Ik kan ook weinig leuks ontdekken in zijn teksten. Hij wordt door elke rapper eruit gerapt, vooral door Tunji. Productioneel is het wel aardig, maar op den duur lijkt het ook alsof ik in slaap val. Er zijn maar twee nummers die ik echt geslaagd vind, dat zijn Loneliness (heerlijk refrein) en Not At The End (de ommekeer van het album). Maar verder een lichte teleurstelling, ik had verwacht met zo'n concept. Ik sluit me dus aan bij Niek en MJ.

3*