Weer een goede mixtape van J. Cole. Nou ja, je zou het bijna een volwaardig album kunnen noemen. In ieder geval een waardige opvolger van het sterke The Warm Up. J. Cole is naar mijn mening de toekomst van hiphop. Terwijl Drake de mainstream in de tang heeft, is Cole de man waar de hiphop liefhebber graag naar luistert. Hij probeert duidelijk het oude hiphop gevoel terug te halen met simpele beats doordrenkt met samples. Dat resulteert in sterke tracks zoals Before I'm Gone, wat misschien wel mijn favoriete track van het jaar is. De gedrevenheid ook waarmee Cole rapt is leuk om naar te luisteren, hij heeft een soort arrogantie maar tegelijkertijd ook een bescheidenheid. Maar hij heeft meerdere kanten. Storytelling kan hij ook zoals hij bewijst op 2Face. Er zijn ook lekkere luchtige tracks zoals Higher en Home For The Holidays, die laatste heeft een heerlijke beat. En zo kan ik eigenlijk geen slechte track vinden, alhoewel ik wel vind dat het iets te lang duurt met 19 tracks. Zeker zonder veel gastartiesten.

4*, J. Cole laat weer horen dat hij een grote toekomst in hiphop heeft. Alle producties zijn zelf verzorgd (volgens mij) en als op Cole World volgend jaar mannen zoals Kanye en No I.D. achter de knoppen zitten moet dat wel een classic opleveren.

Jadakiss... Ik kan vrij weinig met deze man. Zijn stemgeluid vind ik vrij weinig aan, vaak zelfs irritant. En de beats op dit album pakken mij ook niet. Tekstueel en qua flow is het zeker niet slecht maar als een geheel vind ik dit een heel matig album.

Mijn eerste aanraking met J Dilla. Ik weet niet of dit het juiste album was om bij te beginnen, maar ja. De beats zijn niet van een zeer hoog niveau maar ze hebben wel iets speciaals. Dilla heeft een erg lekkere bass in zijn nummers waardoor het extra fijn klinkt. En dat maakt al veel goed. Gewoon als je lekker je hoofd kan knikken op die beat. Het rappenvan Dilla is eigenlijk gewoon slecht. De gastartiesten zijn duidelijk beter daarin en dat zijn ook mijn favoriete nummers zoals Beej-N-Dem, Pt. 2 of 13 Featuring Phat Kat.mp3 (kan maar niet ophouden me luisteren naar die track!). Maar instrumentale nummers zoals Brazilian Groove of African Rythms zijn ook niet verkeerd. Het totaal is goed, het luistert in het geheel best leuk weg.

3,5*

Jay Rock is een van die nieuwe lichting West Coast rappers die nu eindelijk zijn debuut heeft uitgebracht. Op Follow Me Home hoor je een hongerige Jay Rock, hij rapt met gevoel en vertelt zijn verhalen met gevoel. Dit is gewoon pure gangsta rap. Rock rapt op elk nummer wel over het leven in Watts, California. Verwacht zeker geen diepgaande teksten, nee: dit is hoe het gaat in Los Angeles. Op de sterke intro track rapt hij over het dagelijkse leven in de achterbuurt, de titel refereert natuurlijk naar zijn verleden in Blood bende, iets wat Jay Rock niet verafschuwt. Na The Game is Jay Rock dus opnieuw een rapper die de rode kleuren op z'n hart draagt.

Follow Me Home wordt gedragen door de sterke beats. Het zijn vaak typische West Coast beats, met simpele pianotonen en harde baslijnen. Zoals een West Coast album dus hoort te klinken. Elbows is hier een het beste voorbeeld van, maar ook de nekbrekende [o]All I Know Is[/i] doet denken aan de hoogtijdagen van Dr. Dre. Er zijn ook wat uitstaptjes, zoals Westside, een luchtig nummer met Chris Brown op het refrein en de nummers geproduceerd door J.U.S.T.I.C.E. League, die een feestelijke lading hebben. Jay Rock zelf is een interessante rapper. Zijn stemgeluid is apart, maar wel lekker rauw zodat de verhalen zelf overtuigend overkomen. Hij blijft ook aangenaam flowen op elke track. Mijn favoriete track is Just Like Me, de opbouw en emotie in Jay Rock's stem vind ik geweldig.

4*, een album waar de West Coast trots op mag zijn.

Dit is beter dan Kingdom Come, de beats passen beter bij Jay-Z en zijn ook gewoon kwalitatief beter. Leuk gedaan met samples. Jay-Z lijkt hier ook beter zijn best te doen en flowt beter op de nummers. Hij irriteert me niet zo. Beetje jammer dat er weer een paar missers opzitten (die track met Lil Wayne...) maar geen verkeerd album verder.
3,5*

Nadat Vol. 2, Vol. 3 en The Dynasty Roc La Familia teleurstellend slecht waren, had ik weinig hoop op dit album. Totdat A Million and One Questions / Rhyme No More begint. Premo verzorgt de productie en Jay flowt lekker. A Million and One Questions had wel wat langer mogen duren. De rest van het album verrast me ook, Friend Or Foe '98 knalt er lekker uit. Jigga blijft maar lekker flowen. Zelfs een zoete pop-track zoals City Is Mine kan door de beugel. De productie doet me trouwens denken aan Biggie's Hypnotize. Ook grappig dat Nas word gesampled op Rap Game. De donkere afsluiter en tekstueel hoogtepunt You Must Love Me is perfect.

4*, een van zijn beste albums.

Morgen het laatste (en volgens velen het beste) Jay-Z album wat ik ga checken: Reasonable Doubt.

Ben benieuwd

HET grote comeback album van Jay-Z, de levende legende (zoals velen hem noemen). Bijgestaan door een legertje top-producers zoals Just Blaze, Dr. Dre, Kanye West en de The Neptunes was iedereen er zeker van: dit wordt een top album.

En dat is het niet echt geworden vind ik. De beats zijn van hoog niveau, maar ik vind Jay er niet echt bij passen. Vooral bij de Dre producties. Die zijn erg lekker (niet echt het beste van van hem maar goed) maar toch kan Jay me daarop niet helemaal bekoren. "Lost Ones" is de beste van de dokter, terwijl "30 Something" en "Trouble" lekker beuken. Over de flow ben ik niet echt te bespreken...

Just Blaze levert helaas niet iets speciaal af op dit album. Alleen de titeltrack klinkt heerlijk (vooral als je 'm hard zet)

Er zitten hele matige tracks bij zoals "Anything" en "Hollywood". Maar ook pareltjes zoals "Do U Wanna Ride" (J. Legend op z'n best ) en "Beach Chair". Hoogtepunt is "Minority Report". Ik ben geen fan van Ne-Yo maar de manier hoe hij op deze track zingt is totaal niet storend. De donkere productie van Dre en de diepe lyrics van Jay maken het mooi af.

Het is verder tekstueel niet echt goed. Alleen bij vlaagjes. De flow kan ook beter (gelukkig is dat ook het geval op z'n volgende album). De beats zijn heel goed, alleen passen ze niet bij de stijl van Jay. Leuk om een keertje op te zetten, maar niet meer.

3,0*

Ik ben nu definitief aan de discografie van Jay-Z begonnen.
Hierop staan een paar lekkere knallers (Moment Of Clarity, Threat, PSA), een paar goede tekstuele nummers (December 4th, My 1st Song) maar helaas ook een paar missers (Change Clothes, Justify My Thug). Jay-Z zelf klinkt wel scherp en flowt goed.
Niet verkeerd album, 3,5*

Het beste Jay-Z album wat ik tot nu toe heb geluisterd. Just Blaze en vooral Kanye West (Heart Of The City ) hebben geweldige producties hierop. Jammer van Jigga That Nigga en Hola Hovito, die zeer zwak zijn (door de productie). Het is gelukkig vooral Jay-Z die hier de show steelt. Sterke punchlines op Takeover (Ether vind ik toch harder maar goed) en U Don't Know. Gevoelige, diepe teksten op Song Cry en Blueprint. Er is eigenlijk geen moment waarop hij vervelend word. Wel moet ik zeggen dat hij er volledig wordt uitgerapt door Eminem op Renegade maar dat komt ook doordat hij in die track niet in z'n element is (door de productie).

4*

Raar album. Disc 1 is niet veel aan, maar 2 á 3 nummers die het waard zijn om nog eens op te zetten (The Watcher 2 bijvoorbeeld). Disc 2 is gelukkig veel beter. Die start gelijk met 7 hele sterke nummers. Helaas zijn de twee erna niet veels soeps maar wordt het album wel goed afgesloten met Ballad For The Fallen Soldier. De bonusnummers zijn trouwens ook echt goed.

3*, en dat komt door een zwakke disc 1 en een sterke disc 2.

Beter dan ik had verwacht, Jay-Z is toch niet helemaal afgeschreven. Het zijn echter wel de producties die hier de show stelen, Jay-Z zelf komt soms weer irritant voor de dag (op Thank You en Venus Vs. Mars). Maar toch, hij komt soms wél goed voor de dag, een paar keer zelfs hongerig. Zo vind ik hem op Run This Town lekker rappen en ook op de intro wordt fijn over de beat gerapt. Het ligt op hetzelfde niveau als op American Gangster, en is beter dan op Kingdom Come.

Wat ook een pluspunt is: jonge artiesten kans geven. Kid Cudi en J. Cole zijn goed uitgekozen, alleen ontzettend jammer van Drake. Ook het gastoptreden (en productie) van Swizz Beatz had er af gelaten mogen worden. Natuurlijk verneukt Young Jeezy zijn gastnummer, een Inkredibles beat zelfs. Heerlijke productie zoals altijd van de heren en Jay doet goed mee. Alleen dan komt de sneeuwman met z'n opa stem. Jammer. Alicia Keys en Rihanna (in iets mindere zin) zingen mooie refreinen trouwens. Pharrel stelt (alweer) teleur.

2 namen heb ik nog niet genoemd, die een belangrijke bijdrage hebben geleverd: Timbo en Kanye. Inderdaad, Timbaland faalt als een motherfucker maar ik vind Reminder best aardig. Maar de volgende keer moet Timbo het gewoon bij R&B/Rock artiesten houden. Kanye faalt niet, hij brengt beats met de 808s sound zoals Young Forever wat mij gewoon kippenvel geeft. Simpele maar effectieve teksten van Jay. Maar er komen ook glimpen voorbij van Kanye's Late Registration periode met Already Home als perfecte voorbeeld. Waarschijnlijk een van de ziekste beats in tijden van Ye

3,5* Jammer van Pharrell, Drake, Swizz en de sneeuwman. Anders was het zeker naar de 4* geschoten.

En dit is het slechtste Jay-Z album wat ik tot nu toe heb gehoord. Leuk initiatief van Hova, om zijn artiesten te laten zien, maar nergens word het echt heel boeiend. Memphis Bleek heeft dan soms nog wel een leuk couplet maar wat Beanie Sigel hierop doet is de vraag. Het zegt veel als de solo tracks van Jay-Z de beste zijn, de rest is matig. De beats spreken me ook niet echt aan. Er zijn misschien 2 a 3 producties die echt goed zijn. Verder hebben Freeway en Scarface hier de beste verses van de gast artiesten.

2*

Jay-Z heeft weer een matige beatkeuze op dit album. Wederom begint het album gewoon goed met de eerste 2 nummers. Daarna zijn er maar 3 nummers die ik op de repeat zet, de rest is ondermaats. En dan vooral de beats, want Jay-Z doet het bij vlagen best goed zoals op Nigga What, Nigga Who.

Volgende week zijn eerste 2 albums luisteren, hopelijk is het beter dan de periode die ik de laatste weken heb beluisterd ('98 t/m '00). Daarna heb ik heel z'n discografie gehad en kan ik eindelijk mijn conclusies trekken op Jay-Z.

2,5*, omdat het ietsje beter is dan Life and Times of S. Carter.

Memphis Bleek is trouwens de rapper die mij het meest vermaakt van de gastartiesten op dit album.

Veel slappe producties. Alsof ze niet eens moeite gedaan hebben, het klinkt heel suf allemaal. Vooral de drums zijn saai en worden te veel gebruikt. Het album start nog goed met Hova Song (Intro) en So Ghetto maar daarna word het heel slecht. Daarna zijn eigenlijk alleen It's Hot (Some Like It Hot) en Watch Me nog de moeite waard om te luisteren. Come And Get Me begint nog goed, maar als de beat verandert is mijn aandacht ook meteen weg. Jammer, gemiste kans voor Jay-Z. Die zelf ook teleursteld.

2*

Een vrij teleurstellend album van de heren. Sowieso verwachtte ik al niet heel veel na HAM en Otis. Het probleem zit 'm voor mij vooral in de beats. Ze klinken niet zoals ik ze verwacht van Kanye, aangezien hij zeker wel bij elke track iets te maken heeft (gezien zijn perfectionistische werk). Ik mis vaak een goede opbouw en wat meer lagen in de beats. Iets zoals Niggas In Paris zoek ik gewoon niet in Kanye & Jay, het einde waarin de piano erin komt vind dan weer wél mooi, dat is typisch Kanye a lá My Beautiful Dark Twisted Fantasy. Het dubstep nummer vind ik ook een raar gezicht, en ik snap de hype rond Frank Ocean ook niet helemaal. Hij maakt de nummers waarop hij zingt het meest onluisterbaar voor mij. Er zitten ook hoogtepunten in het album. New Day is fenomenaal, alhoewel de sample door de coupletten het een beetje verpest. De autotune vind ik totaal niet storend. Murder To Excellence is ook uitstekend, evenals de bonustracks, vooral Primetime. Kanye en Jay-Z rappen verder aardig op dit album. Van Kanye had ik wat meer verwacht, hij wordt toch wel op z'n plaats gezet door Jigga.

3*, wellicht het resultaat van veranderingen in het muzikale proces? Ik heb gehoord dat ze de richting van het album vaak hebben veranderd.

Het is alleen digitaal te verkrijgen

Maar wel weer een ontzettend gruwelijk album van Joe Budden, die aan het uitgroeien is tot een van mijn favoriete hedendaagse MC's. Dit digitale meesterwerk is niet beter dan Padded Room maar komt wel in de buurt. De Slaughterhouse track is niet veel aan en het is jammer dat de laatste 3 tracks uit het concept vallen. Want voor de rest is het Joe Budden op z'n best: emotionele beats waarop hij z'n gevoelens op loslaat. Hij is namelijk op weg om te ontsnappen uit z'n 'padded room', dit album is de voorbode op het volgende officiele album wat in oktober uitkomt: The Great Escape, om zo het vierluik te sluiten (Halfway House meegerekend). Als dit album maar een voorproefje is, dan wordt het weer een classic en misschien zelfs beter dan Padded Room

I swore I'd never respond to haters
Honestly it's draining, but on the other side it's entertaining
Built a shield that would never let the pain in
Armed with an alarm to notify me if it came in
And some niggas say I'm changing
So I swore to never be with them even though I agree with 'em
For better or for worse like a wedding
You're chillin' with a chameleon, I just adapt to my settings
Take a momento, and see a man without a memory
I don't remember me, mentally in fact similarly
It's just me and my alter ego
I gotta escape...

Het 4e deel van Budden's Mood Muzik reeks en misschien de laatste. Het is sowieso het laatste wapenfeit voor het nieuwe album, The Great Escape, die eindelijk volgend jaar gaat uitkomen en moet de kroon op Joe Budden's werk worden.

Het eerste wat opvalt aan dit deel, is dat het niet zo donker is als de vorige delen. Natuurlijk pakt Budden de kans om alles eruit gooien, zoals op de sterke intro track, waarop hij rapt: "Nothing to prove, with no fear of how I'm depicted / I'm here, won't move, I don't care to be evicted". En op diezelfde manier gaat Budden geweldig tekeer op Black Cloud, over een ongewone beat van J. Cardim, die erg goed klinkt. Verder zijn er veel positieve tracks te vinden, zoals Role Reversal en If All Else Fails, waarin Budden bewijst dat hij ook een goede rapper kan zijn zonder zich bloot te stellen. Dat is echter wel zijn sterkste punt, zoals op Follow Your Lead, wat een briljant nummer is dat gaat over God. Hij uit z'n kwellingen ook op Inseperable, de emotie in z'n stem vind ik prachtig. Verder zijn er wat mindere nummers, zoals de posse track (die Royce overduidelijk wint overigens) en Welcome To Real Life.

4*, weer een prima Mood Muzik. Budden's beat keuze is duidelijk gegroeid en tekstueel weet hij weer erg te boeien. The Great Escape is hopelijk een mooie afsluiter van al zijn pijnlijke emoties die er nog uit moeten komen. The worst has yet to come...

Joe Budden, wát een rapper en wat een persoonlijkheid. Zijn reality show op Youtube, Joe Buden TV, is een geweldig initiatief geworden. Honderdduizenden views, en het worden er dagelijks meer. Joe Budden geeft je een kijkje in zijn leven, en met dit album geeft hij je een kijkje in zijn hoofd. Hij is namelijk gek geworden, opgesloten in een kamer met alleen kussens op de muren. Het concept is origineel. En Joe Budden is creatief met dit concept omgegaan. Geen grote namen op dit album, nee. Alleen The Game is op komen dagen voor hulp in deze padded room.

De afgelopen weken is het kwartje echt gevallen bij zijn muziek. Joe is een emotionele rapper en heeft veel te vertellen, héél veel. Zijn stemgeluid is even wennen, maar wanneer je je focust op de lyrics dan maakt dat eigenlijk al niet meer uit. De beats passen perfect bij het concept én bij Joe Budden.

Eigenlijk vallen er drie tracks buiten dit concept. The Future is een clubbanger, maar het past niet bij Joe en wat The Game aan het doen is snap ik ook niet. Ongelofelijk slecht gastoptreden van hem. Toch kan ik de track waarderen door de beat en Joe Budden.

De tweede track die een beetje erbuiten valt is Adrenaline. Het is geen skip-nummer, Joe Budden flowt heel goed maar de rock productie past gewoon niet bij de rest van het album. Ook deze track kan ik weer waarderen. Vraag me niet waarom.
De laatste track is dan Happy Holidays, iets te vrolijk. Maar gek genoeg heeft het wel wat.

Maar goed, Joe Budden is dus gestoord geworden. En dat is heel vermakelijk. Zo beschrijft hij zijn zelfmoordneigingen in Angel In My Life:

"They locked the door but still they let my thoughts in it
And no one can tell me why I'm here
I cant even see the sky from here
I guess my time is near"

En beschrijft hij zijn nachtmerries/dromen in In My Sleep:

Stuck in a room with a elephant
Opened the closet and dapped up my skeleton
Had a convo with a man with no ears
And all of a sudden everything became so clear
Have no fear, I just bought a first class trip to nowhere
Everybody goes there..."

En zo komen er nog andere onderwerpen aan te pas, zoals zijn open brief aan de hele wereld in Do Tell, de flinke uithaal naar Prodigy in Blood On The Wall of Exxxes waar hij zijn 3 kwade kanten naar boven haalt.

Maar de ultieme uitschieter is toch echt Pray For Me. Echt een dijk van een nummer. Hierin beschrijft hoe hij in de hemel is gekomen, en gaat een flink gesprek aan met God. Ik werd er de 1e keer helemaal in meegesleurd. Joe beschuldigd God van alle ellende in de wereld, terwijl Hij hem wil laten inzien dat alles voor een reden gebeurt. Hele intensieve track.

De rest van het album leunt op vrij sterke beats, misschien dat een paar refreintjes uit de toon vallen maar daar erger ik me niet aan. If I Gotta Go bijvoorbeeld, typische groeier.

Padded Room is een geslaagd project geworden. Dit album heeft een serieuze kans om in mijn top 10 te komen. Het is ook een zware nominatie voor album van het jaar, naar mijn mening. Het is al duidelijk trouwens dat het volgende album in dezelfde stijl als Padded Room wordt. Een genezing van zijn kwalen misschien? We zullen zien.

Ik vind dit wel een aardig album. De beats zitten aardig in elkaar, ze zijn simpel maar ondersteunen Joell erg goed. Het is merendeel brag & boast, maar de persoonlijke nummers zijn het beste. Cocaine is denk ik wel mijn favoriet, DJ Khalil kan perfect zo'n emo beat leveren. Ook Good Man Is Gone is een ijzersterk nummer. En op So Hard hoor ik eindelijk weer een leuk vrouwelijk gezongen refrein, de vrolijke pianomelodie maakt het nummer nog leuker, een aparte combinatie voor Joell. Call Me vind ik ook een uitschieter, waarop Joell met veel humor zijn verhaal vertelt over z'n eerste liefde. De plank wordt vooral misgeslagen op Nursery Rhyme en Checkin For You. En op de 1e helft van het album staan er een paar saaie nummers. Royce Da 5'9" alleen uitnodigen voor een refrein is niet heel slim.

En voor ik het vergeet te zeggen: Battle Cry

3*