Hier vind ik echt helemaal niks aan. Gewoon wat oude troep om geld te verdienen, zijn stem spreekt me helemaal niet aan op deze mixtape. Gelukkig had hij dat ook door toen hij zijn debuutalbum, The Documentary, ging opnemen.

Enige tracks die leuk zijn:

Here We Go Again
Mr. Potatohead
Crack Music (remix)
3 Killas
Don't Body Yourself (remix)
Walkin' in the Rain
Hurricanes in Stores (Fuck Reeboks)

Voor de rest is het niet veel soeps.

L.A.X. heeft de afgelopen tijd flink op me gegroeid. Het was eerst even wennen, deze andere sound. Toch heeft The Game weer een heel goed album uitgebracht. Track voor track review:

Intro (met DMX) 3,5/5
Inspirerende woorden. Leuk dat DMX op deze manier zijn steun geeft. Misschien is hij niet de meest geschikte man voor deze taak, maar hij weet je wel te pakken. De toon is gezet: dit is een serieus album.

L.A.X. Files 5/5
Perfect om het album mee te beginnen. Ik kreeg echt kippenvel. De pianointro, de beat, het refrein en een ietwat boze Game die keihard spit. Alles is perfect. Het heeft iets episch en tegelijkertijd ook wat gangsta. "Starface"

State Of Emergency (met Ice Cube) 4,5/5
Dit zou een 5 kunnen zijn als Cube ook wat had gerapt, maar helaas. The Game doet wel zijn ding en wordt net als op de vorige track geholpen door J.R. Rotem met een goede, keiharde beat. Dit krijgt je echt in de jaren '90 gevoel, beetje de N.W.A. stijl. Dat was ook zeker de bedoeling. De raps gaan het merendeel over LA, gangs en geweld.

Bulletproof Diaries (met Raekwon) 4/5
Van Jelly Roll verwacht je een meer West Coast vibe, maar dit is meer 'n kruising met die van NY. Het is de wat abstracte beat die je tijd moet geven om te groeien. The Game komt zeer goed en Raekwon laat weten dat hij naar het geld wilt. De chemie tussen de twee is goed in het refrein. Goeie collabo tussen de twee kusten!

My Life (met Lil Wayne) 5/5
Dit is een track die ik eindeloos kan draaien. Het refrein ergert me helemaal niet en de raps zijn niet zozeer over het leven The Game zelf, maar hij strooit met de name-drops die als metaphoren dienen. Van zijn zelfmoordneigingen net zoals Kurt Cobain tot aan het zichzelf vergelijken met een machinegeweer. De typische geluiden van Cool & Dre zitten in het nummer, die met het pianoloopje het allemaal heel aanstekelijk maken. De keuze van single is heel goed, dit kan uitgroeien tot een ware classic.

Money 4,5/5
Natuurlijk, als je Cool & Dre op je album hebt moet je een lekkere clubbanger hebben. En dit is ook de enige op 't album die in daar in de buurt komt. De track gaat over: geld. De Dirty South meets Seventies feeling is aanwezig. Ja, je kan erom lachen maar The Game heeft nog nooit een track gemaakt die direct gericht is over dit onderwerp en het is een geslaagd expiriment. De raps zijn lekker opscheppend. De beat heeft iets episch en maakt de track. Als deze word gekozen als de volgende single kan ie zomaar uitgroeien tot een money anthem. En dat vinden de kids tegenwoordig leuk.

Cali Sunshine (met Bilal) 3,5/5
Zomerse track. Het refreintje is eenvoudig en ik kan hier niet echt lang naar luisteren. Het is wel lekker om in je auto te draaien op een zonnige dag. De productie is catchy maar veel mensen gaan eraan voorbij. De Seventies feeling is weer aanwezig. The Game rapt over California, wat er mooi aan is etc.

Ya Heard (met Ludacris) 3,5/5
Deze beat slaat echt nergens op! Wat had Nottz gezopen toen hij deze maakte? Na een tijdje ga ik het toch waarderen. The Game rapt saai en ongeinspireerd. Het is Luda die de show steelt hier. Met harde uithalen en metaphoren gaat hij erop los. Ik snap het als mensen deze skippen, want je kan stapelgek worden van deze track!

Hard Liqour (Interlude) 3,5/5
Leuke skit. Leuk dat ze de Hard Liqour hebben opgepoetst, klinkt veel beter als het originele! Grappig is het niet echt, Nas was wel lachen met z'n telefoontje.

House of Pain 4/5
Werkelijk het huis van de pijn. De productie is donker, inclusief klokgeluiden. Mensen die rockybeats tof vinden, gaan deze leuk vinden. The Game gaat weer op de ouderwetse brag tour en zijn harde flow past er goed bij. Het refrein kon beter en origineler (Compton, chronic, Impala...). Typische straatbanger. Maar weer gaan mensen deze skippen omdat het niet een typische Game track is. Ik vind 'm erg lekker.

Gentlemen's Affair (met Ne-Yo) 4/5
Deze is beter dan de leftover Camera Phone. Hele laidback vibe, het is een track voor de dames. Meer kan ik er niet van zeggen. Het klinkt goed, de teksten gaan over vrouwen en Ne-Yo zong meer dan goed. J.R. Rotem levert weer een dope productie.

Let Us Live (met Chrisette Michele) 4/5
Huh?! Is dat Nas? Ik moest even goed luisteren want The Game komt wel met een hele goede imitatie van een jonge Nas. Klinkt weer als een jaren '90 track. Scott Storch heeft deze keer geen klapper geleverd, maar laat het over aan The Game die vlot flowt en rapt over het alledaagse leven. De klassieke stem van Chrisette Michele past perfect bij de track.

Touchdown (met Raheem DeVaughn) 2/5
Minste track op het album. Deze track is weer gericht naar de dames, de productie is in orde. Alleen het niet afmaken van de zinnetjes vind ik storend. Toch gaan alle dames de track leuk vinden door de mooie stem van Raheem...

Angel (met Common) 5/5
The Game & Common... Kan raar klinken maar dit is hele leuke samenwerking. De productie is heerlijk (Kanye!), ik weet niet of het nou echt John Legend op het refrein is maar het is heel aanstekelijk. Common voelt zich duidelijk thuis op deze track, en de flow van The Game is on point. Het is niet echt gangsta te noemen, maar het klinkt geweldig. We zien een andere kant van The Game, net als op andere tracks trouwens.

Never Can Say Goodbye (met Latoya Williams) 5/5
Ik denk dat The Game deze track al heel lang wou doen. Het concept is simpel: Game rapt op deze track als 2Pac, Biggie en Eazy-E in de laatste minuten voor hun dood. Hij flowt als ze en gebruikt hun taalgebruik. In het begin hoor je een eerbetoon en de nieuwsberichten over hun dood. De 2Pac imitatie is goed. Hij gebruikt de typische wordplay van 'Pac en rapt over de avond in Las Vegas. Het is de Biggie imitatie die de show steelt. Je zult het zelf moeten luisteren, maar het klinkt precies zoals BIG. De Eazy imitatie is de minste. De beat is duister en heel West Coast. Het refrein kon beter maar is niet storend. Mooi eerbetoon aan deze legendes en ook heel origineel, alhoewel je dit wel van Game kon verwachten.

Dope Boys (met Travis Barker) 4/5
The Dope Boys in the building! Typische banger van Game. De beat (en Travis) dreunt erop los en The Game komt correct. Er zitten wat "vieze" lines in en de video was zelfs verbannen van de
TV door de dopekokende werknemers...Goeie track.

Game's Pain (met Keyshia Cole) 4,5/5
Vergis je niet. Deze track gaat niet over de pijn van Game zelf, maar over de pijn van de Rap Game. Hij bedankt de old school artiesten omdat ze de weg voor hem hebben vrijgemaakt. En dat doet hij met veel namedrops maar dat maakt het allemaal wat beter vind ik. Ook een van de beste producties van het album. Lekkere zomerse Cali sfeer, Keyshia Cole zingt prachtig op het refrein. The Game flowt als een gek, klinkt zelfs high en door deze track heeft zelfs LL Cool J zijn props gestuurd!

Letter To The King (met Nas) 5/5
Track opgedragen aan Dr. Martin Luther King. Game en Nas wisselen verschillende ervaringen uit. De productie is heel koel en rustig. Je zou bijna in slaap vallen. Geeft de ruimte om goed naar de teksten te luisteren. Nas komt zoals meestal met een Game samenwerking heel degelijk. Game's laatste verse op dit album is ook meteen zijn beste.

If Dr. King marched today would Bill Gates march?
I know Obama would but would Hillary take part?
Great minds think great thoughts
The pictures I paint make the Mona Lisa look like fake art
I feel the pain of Nelson Mandela
Cause when it rains it pours, I need Rihanna's umbrella

Eindoordeel:
*4,5. In het begin was ik sceptisch over dit album. Het was wennen, dit is andere koek dan The Documentary (leuker voor de mainstream) en Doctor's Advocate (betere West Coast sfeer).
The Game expirimenteert met LAX. Het klinkt heel verschillend en dat maakt het een boeiende rit naar de laatste track. Ben benieuwd of dit ook het laatste album gaat worden...
Als er ook echt een D.O.C. album komt, dan wordt dat zeker een mooi moment in hiphop geschiedenis. Nu maar hopen dat o.a. Dre mee gaat werken. Ik verwacht helaas van niet.

Favorieten: LAX Files, My Life, Money, Never Can Say Goodbye en Letter To The King. Game's Pain en Angel konden er net niet bij, ook geweldige tracks.

Purp & Patron, de nieuwe mixtape van The Game, moet het laatste voorproefje van het te lang uitgestelde The R.E.D. Album worden. Uiteraard ondersteund door een leger gastartiesten dropt Game eindelijk weer eens een goede mixtape en lijkt hij zich weer op de kaart te zetten bij z'n eigen fanbasis, die kritisch waren op The R.E.D. Room en het veelal heese stemgebruik op Brake Lights niet op prijs stelden.

De tape opent met LA Times, over een karakteristieke productie van EP (van o.a. de intro van Doctor's Advocate) rapt Game over het dagelijkse leven in Los Angeles in zijn eigen stijl. Met de diepe drums en piano keys lijk je jezelf in de zonnige stad te wanen. My 64 is een vrij standaard beat van The Neptunes waarop Snoop Dogg op de automische piloot gaat, Game zelf kan met zijn enthousiasme de track nog nét redden. Soo Woo is opnieuw een nummer met een karige productie, over de simpele beat weet Game opnieuw mijn oren te plezieren, van Weezy met z'n inspiratieloze raps en autotune refrein moet ik het deze keer niet hebben. Met Living Better daalt het niveau nog lager. RIP Story is dan een hele verbetering. Game rapt nonchalant een verhaal met hilarische lines zoals "I swear to God, these niggas are runnin' so fucking fast / One nigga trips, so I shot him in the ass". Op de productie van Nottz is deze keer niets op aan te merken: gewoon goed.

Purp And Patron is ook een nummer die ik liever oversla. I'm The King is dan weer een van mijn favorieten. Het is de eerste keer dat Game een heus wiet-anthem brengt. De relaxte beat (inclusief epische hoorns) sluit perfect aan bij het mee-zing refrein en de luchtige raps. Taylor Made is ook een van mijn favoriete tracks. Opnieuw levert Game een uitstekend refrein en rapt hij lekker over de emotionele viool tonen van de beat (I'm a killer but dont push me, I see a bitch looking and I end up in her pussy"). Wiz levert een prima gastbijdrage, vooral z'n laatste lines. De volgende track, Compton Story is een leuke Slick Rick imitatie met grappige anekdotes. Het door 1500 Or Nothin' geproduceerde Dead laat weer zien waarom ze een van de meeste getalenteerde producers van LA zijn. De heerlijk harde snares doordrenkt met epische orkestsamples laten Game weinig keus om te schitteren met bombastische raps. Ferrari Lifestyle eindigt een reeks goede tracks, ik kan er niks mee. Te zoet.

The Kill is de beste track van de tape. Eigenlijk het enige echte nummer wat albummateriaal is. Geruchten gaan ook dat dit de 1e single van R.E.D. is. Cool & Dre orkestreren weer een uitstekende beat voor Game. Over een prachtige sample van La Roux pijnigt Game zijn leven over en inspireert hij anderen, in de stijl van My Life. "Before you do that drive-by, listen for a second / Why you need a .45? When you're mind is a weapon". Heart Breaker (geproduceerd door RZA van Wu-Tang) is een laidback track met Rev Burke, waarin de beide rappers met een gevoel voor ritme over de beat rappen. Bad Intensions is een 'zware' track die voor mij niet echt repeat waardig is, maar op een hoog volume kan ik het goed waarderen. Khaki Suit kent een mooi intro en een aardige beat waarop Game heel goed vermaakt met zijn stemgeluid. Als T-Pain dan het refrein begint te zingen is de pret al snel over. Jammer. Het dromerige Wonderful World maakt dan wel veel goed. Game beschrijft zijn perfecte wereld, tja, op zijn manier. Je kan wel indenken hoe.

De mixtape kabbelt daarna voort en daarbij komen de mindere tracks voorbij. Het nummer met Rick Ross is niet zo goed als het origineel van Fat Joe en Dedicated is een irritante, slechte beat van Pharrell. De ene keer dat hij weer een keertje rapt, moet hij het verneuken met zo'n verschrikkelijke productie... Soft Rhodes is ook niet op een Dr. Dre niveau. Ashanti blijft voor mij een vreselijke stem hebben. I Just Want To Fuck is dan al beter, maar Mr. Porter heeft betere beats in huis en de inhoud heb ik te vaak gehoord. Daarom doet Kurupt ook mee op die track. 187 heeft wél een prima productie maar de tenenkrommende Lil Boosie zorgt ervoor dat ik snel naar de volgende track ga. Favorite DJ is dan nog niet zo'n hele slechte afwisseling. Bun B komt natuurlijk goed voor de dag, Game flowt iedereen eruit. Net zoals op Purp & Yellow, een heerlijke ratelflow.

De tape wordt gelukkig wel goed afgesloten. Supastar klink luchtig en luistert lekker weg. History behoort tot een mijn favorieten. Mooi om te horen dat Game de stempel krijgt van New York legendes KRS-One en Big Daddy Kane. De hongerigheid waarmee Game de veteranen eruit rapt vind ik prachtig. Wellicht is dat deze dagen niet zo moeilijk, maar ja. "I was five, maybe six / What I'm trying to tell you, is that I'm fucking with Hip Hop since the 80's bitch!". The Ocean is de tweede productie van de dokter. Ook deze is het niveau niet waardig, Dre zelf roept wat dingen op het refrein maar bemoeit zich niet veel met het nummer. Op het einde komt Busta Rhymes nog even langs in zijn Jamaica accentje. Hilariteit.

Purp & Patron is al veel beter dan zijn vorige mixtapes. Als hij wat troep eraf had gegooid en wat van Brake Lights had gebruikt (bijvoorbeeld You Are The Blood), dan was het de perfecte mixtape. Maar omdat ik van de 29 nummers er toch nog minimaal 20 in mijn iTunes heb staan ben ik zo lief om 4* te geven. Game blijft me vermaken met z'n stemgeluid en z'n typische opschepperij. Eigenlijk een van de weinige rappers die grappig is én 'swag' (bah) heeft. The R.E.D. Album wordt natuurlijk veel harder dan dit. Zeker als het nummers op het niveau van The Kill en Dead heeft. Hopelijk heeft executive producer Pharrell zijn slechtste beats al gebruikt... Maar als R.E.D. definitief de stempel van Aftermath op de achterkant krijgt, dan moeten we maar hopen dat het album dit jaar uit gaat komen.

4*

Slappe mixtape. Dit was gewoon iets om de beef mee uit te melken. Slappe beats en slappe lyrics.

Alleen 120 is het absolute hoogtepunt waar The Game op de beat van 50's Hustla's Ambition rapt. Geweldige flow heeft hij daarop, hij ript die beat helemaal.

Het begin vind ik altijd leuk:

Hit a breakdown
No 400 bars yet, I don't need that
I'm gas, your whole click is ass, I mean that.
G-Unot cocksucker, better believe that
I say it one time, watch the whole world scream back
G-U-N-O-T, now thats for Billboard, rest in peace

En wat verder:

If Aftermath was a family that didn't have a mother
I'd be Dre's newborn, you'd be the jealous older brother
Yeah, daddy love us but in the meanwhile
You talkin behind his back and in his face you smile
You moved out the house, You a failure now
And lil' Game grew up to be a problem child

Aardige mixtape met wat oude nummers. Sommige zijn opgenomen in The Documentary periode, andere weer in de Doctor's Advocate. Qua flow dik in orde, beats kunnen beter. My Turn en Soundscan zijn leuke G-Unit disses.

Sterk verzamelwerkje. The Game gaat de persoonlijke kant op met tracks zoals Confessions en Never Be Friends. Ook het eerbetoon aan 2Pac (Cocaine) is leuk gedaan. Ook Soldier en South Side zijn aanradertjes.

Life After Death, leuke titel en ook heel toepasselijk. Niet alleen door Biggie's dood maar ook door de connectie met die andere titel: Ready To Die.

Maar goed, de muziek dan. Ik heb wat problemen met dit album. Ten eerste Biggie zelf, want hij klinkt niet meer hongerig. Het klinkt heel laks. Terwijl Ready To Die nog opende met een geweldige track waarin Biggie alles gaf, opent dit album zeer slecht met een zwakke beat en dito teksten. Het gevoel is er niet, ook niet bij de rest van de tracks. De flow is nog altijd on point maar daarmee is alles gezegd. Het klinkt gewoon saai. Ik mis die emotie die hij wel op zijn debuut liet zien. In plaats daarvan kiest hij ervoor om te gaan zingen (Playa Hater...). Heel erg jammer.

Dat was het eerste. Het tweede probleem waar ik tegen aanloop is P. Diddy. Op Ready To Die had hij nog een kleine rol maar op dit album is hij gewoonweg irritant bezig. Hij rapt zelfs mee en lult gezellig mee op sommige tracks. Verschrikkelijk.

Het laatste is de beats. Waarom heeft Easy Mo Bee niet meer dan 2 tracks geproduceerd? Ik weet zeker dat hij het verschil kon maken. De beats zijn nu wel vrij strak alhoewel er wel wat missers met als dieptepunten Another en Nasty Boy. Natuurlijk zijn er dan wel weer hoogtepunten zoals Hypnotize, Kick In The Door en You're Nobody ('Till Somebody Kills You). Mijn favoriete disc is trouwens CD 2, mede door de twee sterke tracks aan het begin, en de drie sterke afsluiters aan het einde. Jammer van Playa Hater en Nasty Boy maar ja...

Ik kan niet hoger gaan dan 3 sterren. Kan nog naar 3,5 gaan in de toekomst. Misschien dat ik het teveel vergelijk met Ready To Die, maar op den duur komt dat dan toch weer wel. In ieder geval had ik van tevoren meer verwacht van dit album.

Sinds vorige maand heb ik me pas echt aan dit album gewaagd, en ik moet zeggen dat ik nooit had verwacht dat ik 'm zo goed zou vinden. Ik ben opgevoed met 2Pac, het kwam nooit bij me op om Biggie's werk te beluisteren. Stom natuurlijk, als je bedenkt dat het maar muziek is. Maar zo'n erge fanboy was ik dus. Nu daarentegen, ben ik 'bekeerd' en plaats ik dit album gewoon in mijn top 10. Ready To Die is een dikke vette klassieker.

Het album begint gewoon megalekker. De flow van Biggie is heerlijk, hoe hij de woorden lang uithaalt, de verschillende ritmes etc. Maar vooral ook de productie. Want de eerste vijf tracks knallen er gewoon uit (Warning ). Pluimpje naar Easy Mo Bee, want hij levert 6 heerlijke knallers op waarop BIG niet kan falen. Vooral Gimme The Loot is heerlijk, waarin BIG met zichzelf in de knoop ligt. (vooral de stemwisseling is leuk)

Man, I throw him in the Beem, you grab the fucking C.R.E.A.M
and if he start to scream: BAM! BAM!, have a nice dream



One More Chance vind ik dan best zwak, maar daarna word het weer leuk. Met Juicy uiteraard als hoogtepunt. Every Struggle is best onroerend. De rest blijft op hetzelfde, hoge niveau. Alhoewel Me & My Bitch bij mij niet op de repeat gaat, helaas. Afsluiter Suicidal Thoughts is zo lekker duister, dat zelfs het geschreeuw van Diddy het niet kan verpesten.

Dijk van een plaat dus. De keuze voor maar een gastartiest pakt goed uit, Method Man kreeg de eer en vulde zijn rol goed in. The What is een van mijn favo tracks. Verder is de productie nagenoeg perfect (vooral door Easy Mo Bee), en BIG stopt emotie in zijn teksten. Hij probeert nieuwe dingen uit. Zijn flow blijft leuk. Bijvoorbeeld hoe hij begint in het nummer Things Done Changed, dat word bijvoorbeeld echt gemist op de opvolger hiervan (Life After Death). Review daarvan volgt ook nog...
Minpuntjes van dit album zijn One More Chance en My & My Bitch. Kan ik mijn aandacht niet bij houden, jammer.

4,5*

Een nieuwe Roots plaat is altijd leuk, maar zoals meer mensen hebben gezegd: ik hoor te weinig Black Thought, want dat is natuurlijk een rapper die je niet vaak genoeg kan horen. Een paar gastoptredens zijn prima, maar ik heb niet veel met de gasten hierop. Blu en Phonte vind ik wel aardig en ik zeg nooit nee tegen een refrein van Johh Legend. De instrumentaties zijn weer prima net zoals de vorige albums, de Roots sound zit er weer lekker in. Er zijn maar 3 echte uitschieters voor mij: Dear God 2.0 (uiteraard), The Day en The Fire, die laatsgenoemde is voor mij de tot nu toe de meest beluisterde track van 2010. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Alles klopt gewoon en Black Thought laat even horen hoe je inspirerend kan zijn.

3,5*, niet meer en niet minder.

Ik vind dit eigenlijk wel een leuk album. TRUTHLiVE is inderdaad een rapper waarbij het aan passie ontbreekt, zo lijkt het op het eerste gehoor. Maar hij heeft wel een fijn stemgeluid en tekstueel zijn er slechtere rappers. Jake One levert dus alle beats, hetzelfde concept als bij Freeway. Eigenlijk had Jake One zijn naam dus ook wel op de hoes mogen staan, jammer dat dit project niet zo gehyped is als The Stimilus Package. De beats hierop zijn minder maar nog steeds erg goed. Er wordt maar op een track de plank misgeslagen en dat is op de titeltrack. Voor de rest klinkt alles vrij lekker en zijn de gastoptredens niet mis aangezien ze een fijne afwisseling leveren. Finale laat zien dat hij duidelijk gegroeid ten opzichte van zijn debuutplaat van vorig jaar, Donwill blijkt ook een leuke rapper te zijn (staat nog niet op deze tracklist).

Ik begin met 3,5*