Héél commercieel getint album. In elke track word wel gezongen (gelukkig zonder autotune) en het is vrij vrolijk en gelikt allemaal. Het is een beetje een mix tussen Kid Cudi en Drake. Slechte tracks zoals Bet I en Magic worden afgewisseld met sterke tracks zoals Don't Let Me Fall en Ghost In The Machine. Met de Eminem track als hoogtepunt, hij is de laatste maanden ontzettend goed bezig. Wellicht is Slim Shady verdwenen, want Marshall Mathers lijkt dit jaar zijn échte comeback te gaan maken. Ook is een nieuwe verse van Lupe Fiasco altijd een goed ding.
De producties op dit album springen er nooit echt uit, er komen veel elementen van Dirty South in terug. Ik weet niet echt hoe ik dit moet noemen, het is niet écht hip hop, beetje weer alternatieve hiphop ofzo. Het gaat in Amerika in ieder geval goed verkopen.

Voor een debuut is het niet heel slecht. B.o.B mag een groot talent genoemd worden. Hij produceert veel op deze plaat, kan goed zingen en zijn flow is ook erg divers. Hij kan versnellen zoals een echte zuidelijke rapper dat kan. Naast het zingen, kan B.o.B ook iets wat andere rappers niet kunnen: gitaar spelen en piano spelen. In dat geval is B.o.B ook een buitenbeentje, die met zijn doorbraak een nieuwe doelgroep gaat aanspreken. Zijn muziek klinkt erg poppy.

3*, ik had er iets meer van verwacht. B.o.B doet het zeker niet slecht, ik hoop dat het volgende album wat minder luchtig is. Ik zie in hem een prima storyteller. Dit album is ook duidelijk niet voor de echte hiphop liefhebbers, maar wel prima voor mensen die wat anders willen hebben. Wel mag deze man in de gaten worden gehouden, niet voor niets wou Eminem met hem samenwerken.

Sinds de oprichting van Slaughterhouse lijkt het wel alsof Royce Da 5'9" herboren is. Op deze EP laat hij eindelijk zien dat hij boven het niveau van Eminem zit. Niets ten nadele van Em; het blijft een van de beste rappers van dit moment naar mijn mening. Ook al irriteert hij mij bij vlagen met zijn stem, hij flowt als een gek en blijft maar komen met keiharde punchlines. Royce doet dit echter beter, en zijn stemgeluid spreekt me nu eenmaal meer aan.

De EP zit goed in elkaar, Bad en Evil vullen elkaar naadloos aan, duidelijk te horen in het openingsnummer. De sfeer in dat nummer komt helaas niet overal voor, Lighters is bijvoorbeeld een rare zet, maar ik vind de verses wel mooi. A Kiss is ook een buitenbeentje, maar toch vind ik het vermakelijk door de grappige teksten en het aparte stemgebruik van Em. De beats zitten goed in elkaar, Mr. Porter stelt opnieuw niet teleur, vooral de beat van Above The Law vind ik erg vet. alleen jammer dat hij geen refrein heeft ingezongen. Take From Me en de track met Slaughterhouse zijn verder ook mijn favorieten. Zo heb ik Joe Budden nog nooit horen flowen, Joell Ortiz levert ook een knap staaltje speed rap. De bonustracks zijn goed, vooral Living Proof.

3,5*, na 10 jaar dus eindelijk de samenwerking tussen Nickel Nine en Shady. Het stelt niet teleur, maar een paar nummers verpesten de sfeer een beetje. Ik ben in ieder geval blij dat dit project is uitgekomen.

Eindelijk weer een album uit het zuiden Amerika wat me echt kan bekoren.

Dit album heeft een zeer verslavende werking op mij. Ik kan geen genoeg krijgen van de producties. Ze hebben funk en frisse muziek in zich. Dikke synths, piano keys en blazende hoorns; alles zit erin. Het is geen G-Funk, ik zou het bijna A-Funk noemen (A = Atlanta). Zeker met de goede combinatie van autotune, die op dit album goed gebruikt wordt. Zoals ze dat vroeger deden, complimenten daarvoor. De beats zijn erg gevarieerd, elke keer veranderd er wel op een gegeven moment iets en dan komen er leuke bridges die het allemaal afmaken waardoor het album nooit saai wordt. Zoals dat gitaarstukje bij Shutterbug of de versnelling bij For Yo Sorrows. Na de zevende track zakt het duidelijk in, maar bij het sfeervolle Be Still stijgt het niveau weer. Voor de refreinen zijn goede artiesten gebruikt, zo nu en dan hoor je een andere rapper en dat is prima; een heel album Big Boi zou te veel zijn. Hij is geen inhoudelijk rapper maar heeft een vermakelijke flow, grappige analyses en een aangename stem. Big Boi is nooit mijn favoriete rapper geweest, maar door dit album stijgt hij in mijn aanzien.

4*, een verrassing uit het Outkast kamp. Nu André's solo nog!

PS: jammer dat die eerder uitgebrachte nummers met o.a. Mary J. Blige er niet op zijn gekomen.

Natuurlijk produceert DJ Premier niet zo goed als vroeger, en natuurlijk is Blaq Poet niet een hele sterke MC. Maar in deze tijden van hiphop is het wel erg leuk dat er nu zo'n album uitkomt. De beats van Premo zijn niet geweldig maar ook niet heel slecht. Er zitten wel pareltjes bij zoals What's The Deal en Rap Addiction. Het is wel erg scheef dat Akon word gesampled in Ain't Nuttin' Changed, maar ik stoor me er niet al te veel aan. Voor de rest zijn het vooral leuke beats met leuke samples zoals de legendarische woorden van 2Pac, BIG en Nas op Legendary Pt. 1 .

Blaq Poet is dan de man die de eer heeft om op Premo's producties te rappen. Hij heeft geen speciale flow en zijn stemgeluid is ook niet heel erg speciaal, wel heeft hij wat dingen te melden. In Hood Crazy bijvoorbeeld, waarin hij over een grimmige piano-productie van Premier een dag in de ghetto beschrijft. Of Voices, weer een grimmige track waarin Poet in perspectieven van andere rappers rapt (o.a. 2Pac en BIG). Maar het absolute hoogtepunt is dan inderdaad Sichuwayshunz waarin hij zich verplaatst in een dief, een misdadiger en een zwerver. Hoe Poet dan rustig het verhaal vertelt is aangenaam om te luisteren en de productie is ook schitterend. Blaq Poet is dus geen verkeerde MC, maar de volgende keer mag Premo misschien wel een andere rapper aanwijzen voor zijn producties. Maar als hij dat niet doet, dan kan ik daar wel vrede mee hebben.

De gastartiesten zijn goed uitgekozen. Vooral Shabeeno, die fris uit de hoek komt, o.a. met een leuke Amy Winehouse verwijzing
"This rap shit's addictive, I can't let go
Think I'm going back to rehab? No, no, no"

3,5*, voor een leuk album in deze tijd. Producties zijn leuk en Blaq Poet stelt niet teleur. Hoewel hij na een bepaalde tijd niet erg meer leuk is om naar te luisteren. Volgende keer misschien een andere rapper, Premo?

Bun B, een levende legende naar mijn mening. De man zit al meer dan 20 jaar in de muziek en verdedigt "zijn" Dirty South genre met alles wat het kost. Ook op dit album.

Jammer van de cover, want het brengt al meteen vooroordelen met zich mee. De muziek daarentegen is gewoon goed. Bun B is niet je doornsee Zuidelijke rapper, hij is een veteraan die iets te vertellen heeft. Zo beschrijft hij in You're Everything wat hij zo mooi vindt aan het Zuiden, valt hij de regering aan in Get Cha Issue en heeft hij een prachtig eerbetoon aan Pimp C gemaakt: Angel In The Sky.

Er zitten ook wat opschepperij bij natuurlijk. Zoals op My Block, waarin hij zichzelf echt neerzet als de baas van de buurt:

I could really give a damn about the name on the sign
Cause as far as im concerned this is mine

we raise Hell, we go hard
Dont make me bring the drama to ya momma for a charge

En zo heb je nog andere tracks die er goed uitknallen zoals II Trill en Keep It 100. De track Good II Me vind ik ook tof, met het refreintje wat bijna hetzelfde is als 2Pac's Heavy In The Game. De gastartiesten verder, daar heb ik weinig problemen mee. Zelfs Rick Ross en David Banner storen mij niet. Lil Wayne komt weer gewoon degelijk met een paar vage lines en Young Buck vind ik het sterkste, zijn bijdrage laat weer zien dat hij een van de meest getalenteerde artiest van het Zuiden is. Vind ik dan.

De producties, tja je moet ervan houden. Ikzelf vind het erg tof allemaal. Dreunende synths, soul samples en stuiterende drums, ik hou er wel van. En van dit album hou ik ook. Mooi eerbetoon aan Pimp C, die naam zal altijd hoog worden gehouden door Bun.

RIP Pimp C

Ik kan er weinig over kwijt, het is vrij simpel hier: Bun B die een aantal beats van anderen kapot rapt, en bijna elke keer komt hij beter dan de originele rapper op die track. Fantastisch hoe hij de geschifte beat van Cuckoo aan stukken rapt. Slaughterhouse vroeg zich vorig jaar af wie uit het zuiden hun groep het beste kon versterken. Nou, waar wachten jullie op? Vraag Bun B! Er staan verder op deze mixtape ook een paar snippets op van zijn aankomende album Thrill O.G., en die klonken best goed. Zelfs de track met Drake.

3,5*, Bun B blijft mijn favoriete rapper uit het zuiden van Amerika.

Nee, ik weet het al wel. Teleurstellend. Een gemiste kans voor Busta. Het past niet bij hem. Hij probeert hip te zijn en een jonge fans voor zich te winnen. Het album begint dan nog wel goed met een hilarisch opera intro en een sterke track geproduceerd door DJ Scratch, Wheel Of Fortune. Daarna komen er 3 tracks die nog wel oké zijn maar daarna word het dramatisch. Autotune refreinen, Busta waar ben je mee bezig? We Want In heeft nog een aardige beat maar het refrein verkloot het helemaal. De heren van Flipmode Squad zijn ook afgezakt en kunnen niet meer boeien.

Gelukkig staat er verder dan wel wat mooie dingen op zoals Decision en Don't Believe Them. World Go Round is dan ook niet verkeerd, alhoewel ik de vorige versie beter vond.

Ik vraag me af hoe dit album had geklonken als Busta nog bij Aftermath zat. Vorig jaar zag ik een tracklist die er veelbelovend uit zag met o.a. wat Dr. Dre tracks. Die zijn blijkbaar geschrapt, terwijl Busta nog zei dat hij en de dokter nog steeds in samenwerking waren maar helaas heeft Dre alleen 2 tracks co-geproduceerd. Jammer dat Busta nu bij Motown zit, maar hopelijk ziet hij door dit album in dat het volgende album anders moet. Geen autotune a.u.b. Dirty South beats mag wel, maar niet té veel. En daar is Busta juist bij Back On My B.S. de fout in gegaan. Want humor, flow en energie heeft hij nog wel. Alleen moet hij niet proberen mee te gaan met de populaire dingen.

2,5* , omdat het begin en einde van de plaat best goed is. De rest is bagger.

Wat een leuk album is dit zeg. Toen ik het eerst hoorde vond ik het maar niks, maar na een paar keer luisteren klinkt het allemaal heel tof.

Busta Rhymes heeft gewoon een "rare" maar leuke oor voor beats. Sommige bouncen hevig, en sommige zijn rustgevend, en sommige weer helemaal niet! Zoals het nummer You Ain't Fuckin' Wit Me, hele wazige beat maar het klinkt wel verdomde lekker.

En natuurlijk zijn de nummers van de dokter eigenlijk wel het lekkerste. Ik snap wel waarom Busta naar Aftermath is gegaan, ze maken samen goeie muziek.

Naar de inhoud heb ik nog niet echt geluisterd, maar soms rapt Busta zo snel dat het niet meer bij te houden is haha. Het is wel duidelijk dat hij lyricaal erg goed is.

Top 5:

1. Truck Volume
2. Everybody Rise Again
3. There's Only One
4. Break Ya Neck
5. Bounce (Let Me See Ya Throw It)

Verdere leuke nummers zijn Holla (Dr. Dre!) & Match The Name With The Voice. Ook Bad Dreams is wel aardig.

Zwak vervolg op Genesis. Kwam ook al een jaar daarna uit. Het klinkt onafgewerkt.

Toch wel dikke beats van J. Dilla, DJ Scratch, Mr. Porter en True Master. Voor de rest vallen producers zoals The Neptunes, Swizz Beatz en Rick Rock door de mand. Busta Rhymes haalt wel een voldoende, vooral met z'n grappige refreintjes, nooit vervelende flow en leuk stemgeluid (zoals altijd).

De laatste dagen weer opgezet en dit album is gewoon heerlijk. Het hoge maar goede Dr. Dre gehalte inderdaad doet dit album erg goed. Busta + Dre = feest. De beats klinken nagenoeg perfect. De knallende binnenkomer Get You Some bijvoorbeeld, bij die moet je gewoon de volumeknop open draaien. Of Been Through The Storm met die heerlijke pianomelodie waar de dokter uiteraard raad mee weet. De soort van filmische afsluiting is dan weer perfect gedaan. Cocaina, Goldmine, Don't Get Carried Away, het zijn perfecte beats waar Busta niet eens zijn best op hoeft te doen. Ook J. Dilla, Swizz Beatz en DJ Scratch hebben een productie, kan het nog beter? Gastoptredens van o.a. Nas, Q-Tip en Raekwon. Het valt goed in elkaar.

Jammer dat het bij de tracks 12 t/m 14 een beetje wegzakt maar door kom ik nog wel doorheen.

Lyrische hoogstandjes zijn er niet echt, maar Busta laat soms wel zijn wijsheid spreken. In de laatste track rapt Busta lekker donker. Leuk gedaan ook: een hartslag als bas en de schep als drums met een kale piano en wat strijkers op de achtergrond is .

Over een maandje komt de opvolger uit van The Big Bang. En ik ben bang dat het een teleurstelling gaat worden. Dr. Dre zal geen grote invloed hebben en Busta zal meer de kant op gaan van het zuiden. Gelukkig is er dit album nog, wat voor mij in de boeken zal gaan als één van zijn beste werken.