Als ik Misterfool, Niels en Don mag geloven is dit een popalbum van het laagste soort en is Françoise Hardy dus een soort Franse Adele of Katy Perry van de jaren 60. Dit album klinkt inderdaad wat gedateerd en bijzonder spannend is het niet, maar het is verre van het gedrocht dat de eerder genoemden er van maken.

Tous les Garçons et les Filles is een liefelijk plaatje dat een nostalgisch sfeertje oproept. Wachtkamermuziek? Reken maar! Maar wel prettige wachtkamermuziek die in 1962 vast wel indruk maakte. Mevrouw Hardy heeft een prettige stem en de gitaarloopjes op de achtergrond zijn ook wel leuk. Er staan eigenlijk maar één slecht nummer op dit album, Oh oh Cherie. Aan de andere kant, alleen het titelnummer is echt goed. 'Niet bijzonder' staat wat mij betreft niet gelijk aan 'niet luisterbaar', dit album verdient van mij zeker een voldoende.

Grappig trouwens hoe Franstaligen een 'e' aan een einde van een woord in de spreektaal vaak niet uitspreken, maar als zingen juist benadrukken, zoals in Le temps de l'amour.