Het lezen van de categorisering van dit album wekte meteen mijn interesse. Metal in combinatie met jazz, hoe zou dat klinken? Snelle nummers bestaande uit bluesachtige riffs met hier en daar een breakdown met daarin een knotsgekke vrije jazzsolo op een trompet. Ik zag het wel zitten en kon niet wachten tot mijn eerste luisterbeurt. Helaas bracht deze luisterbeurt niets van wat ik had gehoopt.

Metal hoort naar mijn mening pakkend te zijn, het hoort je te raken en op je gevoelens in te spelen. Helaas is de muziek van Yakuza bepaald niet pakkend, dit is typische moddermetal die niet zal misstaan in hetzelfde rijtje als Mastodon en The Ocean. Die laatste band vind ik nog behoorlijk te pruimen, maar net als Mastodon kan ik hier weinig mee.

Op dit album horen we een zanger met een rauwe stem die aardig zou passen in een grungeband. Screamen en grunten kan hij ook wel aardig. Zijn kwaliteiten komen het meest naar voren in het nummer Raus, mijn favoriet van Transmutation. Raus is een beetje een shoegazenummer, het wijkt iets af van de rest van deze plaat. Het pleit voor deze band dat ze ook iets anders dan dreunende metal die nog het meest doet denken aan een filerijdende vrachtwagen kunnrn spelen. Wat niet voor deze band, of in ieder geval dit album pleit, is dat Transmutation wel grotendeels uit dergelijke muziek bestaat. De jazzriedeltjes zijn leuke extras die een tikkeltje luisterbaarheid aan het album toevoegen, ik denk echter niet dat het een goed teken is dat ik in een album moet gaan wachten op en zoeken naar leuke puntjes.

In nummers die hard op niets af zijn, zoals Steal The Fire, weet ik eigenlijk helemaal geen leuke puntjes te vinden. The Blinding vind ik ook niet echt een succes. Ik heb er een hekel aan als vocalisten door hun muziek heen lachen, ik heb nog nooit gehoord dat het iets toevoegde en meer was dan alleen irritant. Voor de oplettende lezer; ik ben me er van bewust dat mijn favoriete zanger zich ook wel eens schuldig heeft gemaakt aan lachopnames, ook Kyo's gegiechel kan ik niet waarderen. Dat gekwaak aan het einde van Black Market Liver is nog zoiets. Wat moet ik er in vredesnaam mee? Zombies is nog best een leuk nummer, maar het komt na zoveel gedreun en gespijker dat ik eigenlijk opgelucht ben dat het album bijna voorbij is als ik nummer 11 helemaal heb bereikt.

Ik kan een album dat ik stil op z'n mooist vind geen voldoende geven. Toch doet het mij altijd pijn om weinig sterren te uit te delen, en zeker aan platen die technisch niet verkeerd in elkaar zitten en ook nog eens uiting geven van een zekere artistieke creativiteit. Het zal er ook wel aan liggen dat dit niet echt mijn soort metal is. Voor wie van sludge en gedreun met hier en daar wat jazzgeluiden houdt is dit vast en zeker een topplaat. Zelf vind ik 'm niet bijzonder fijn om te beluisteren.

Can't Buy My Love, het derde en wat mij betreft het beste album van Yui. Waarom is het de beste? Omdat dit album eigenlijk even eerlijk is als zijn voorganger (in de zin van 'het komt uit het hart' en de compostie, productie en de teksten van zo'n beetje elk nummer beter zijn (oké, Tokyo word niet overtroffen maar dat is het dan). Wat opvalt in Can't Buy My Love en minder aanwezig is in de andere twee albums is het relatief stevige gitaargeluid in sommige nummers (How Crazy, Rolling Star, Highway Chance), dat trouwens weer goed afgewisseld met softere feel-good nummers als Cherry en Happy Birthday To You en sentimentele ballads als I Remember you en Good-bye Days.

Hoogtepunten: I Remember You, Thank You My Teens, Good-bye Days en de heerlijke klaag-uitbarsting in How Crazy.
Dieptepunten: Ruido, Rolling star (maar vooral de onterechte hype eromheen, Why)
Is dit album het kopen waard? Absoluut, ik kan iedere liefhebber van poprock en/of j-pop dit album aanraden.

From Me To You, het debuutalbum van de Japanse singer-songwriter Yui. Het is hard gegaan met Yui, binnen een jaar promoveerde ze van straatmuzikant tot een van de populairste popartiesten in Japan. Volgens mij heeft Yui het zelfs in zich de eerste Japanse popster die internationaal doorbreekt te worden, zo ver is het echter nog niet. Het succes van Yui heeft natuurlijk alles te maken met haar goede eerste album dat uitpakt met aanstekelijke poprock nummers. Yui heeft een mooie zachte stem en haar gitaarwerk is ook erg prettig om naar te luisteren. Hoewel de hoes iets anders voorstelt ligt de nadruk op dit album veel meer op de akoestische gitaar dan op de electrische.

Hoogtepunten: Life, I Know, Tokyo
Dieptepunten: Er staat op dit album niet echt een nummer dat ik als dieptepunt aan kan wijzen, wel kan ik zeggen dat Yui's Japanse accent een beetje roet in het eten gooit wanneer ze Engels zingt.
Is dit album het kopen waard? Als je open staat voor muziek in een vreemde taal is dit zeker een aanrader. Als dit niet het geval is kun je het beter op Michelle Branch en Jack Johnson houden.

Ik bewonder Yui. Als er iemand is die ik als mijn idool zou in noemen, was het Yui geweest. Er is waarschijnlijk geen muzikant die meer invloed op mijn muzieksmaak heeft gehad dan Yui, zonder Yui was ik hoogstwaarschijnlijk zelf ook nooit begonnen met het maken van muziek. Toch kan ik Yui niet alleen maar complimenten geven, op Yui’s vierde album, Holidays In The Sun, staan namelijk een paar nummertjes die me echt niet bevallen.

Ik heb het uiteraard niet over de openingstrack, dat is een prachtig nummer dat niet veel onder doet voor nummers als ‘I Remember You’ en ‘Why Me?’. Over Please Stay With Me zou ik hetzelfde kunnen zeggen. Ik heb het ook niet over Again, volgens mij heb ik dat nummer al meer dan 20 keer op mijn Ipod afgespeeld. Ik heb minder goede woorden over voor Parade, een suf surfnummertje, jammer. Es.Car heeft zijn sterke kanten, maar het zoveelste overbodige strijkersarrangement begint me zo langzamerhand toch de neus uit de hangen. Het voegt niets toe aan Es. Car, net als die piano, meer geluid is niet altijd beter Yui. Van het getoeter in Shake My Heart word ik niet vrolijk, wel van Yui’s dromerige zang in dat nummer. De vreemde stemmen in het refrein verpesten het nummer helaas. Ik wil naar Yui luisteren en niet naar iemand anders. Jammer, hier had meer in gezeten.

Gloria en Summer song zijn zonder twijfel kwalitatief hoogstaande nummers die zeker het nodige goedmaken, uitgerekend die twee nummers zijn singletjes. Toeval? Ik ben bang van niet. Op I Do It heb ik weinig te klagen, het is een sterk rocknummer met Yui’s door mij zo geliefde expressieve zang die ik zo graag hoor. De afsluiter, Kiss Me, is een aardig nummer, maar niet bijzonder veel meer. Ik mis dat beetje meer een beetje op dit album dat lijdt aan overproductie.

Dit is geen plaat die ik af ga branden. Hier staat genoeg moois op. Hoe kan het ook anders? Ik heb vertrouwen in Yui’s kwaliteiten als liedjesschrijver, en juist daarom krijgt dit album van mij drie sterren en niet meer. De gemiddelde andere artiest had er vier gehad, maar ik weet dat Yui beter kan dan dit. Holidays In The Sun is een zeer luisterbaar album maar haalt niet het niveau van Yui’s andere platen.

I Loved Yesterday, het derde album van Yui. Slecht is het niet, zeker voor de J-pop standaard. Maar ik vind dat Joewie er met dit album toch een beetje op achteruit is gegaaan. Ik weet niet of het gemakzucht of gezeik van de platenmaatschappij is maar de nummers op dit album klinken een stuk minder oprecht dat die op de voorgaande (met Love Is All als uitzondering). Het is allemaal wel leuk om naar te luisteren maar zoals sxeven al heeft aangegeven is het een beetje nietszeggend, op de voorgaande albums was dit veel minder het geval. Ik ben een beetje bang dat Yui niet meer de Yui mag zijn die een optreden in de Nippon budokan geeft in eenvoudige kleren met alleen maar een akoestische gitaar en een kaarsje aan het afsterven is en straks niet meer is dan een karakterloos popidool. Laten we het niet hopen, het zou al haar charme wegnemen en zou wel eens het einde van haar in het begin zo veelbelovende carrière kunnen betekenen.

Hoogtepunten: Laugh Away, Find Me, Love Is All
Dieptepunten: Love & Truth, Oh Yeah, het overgeproduceerde geluid van het album in z'n geheel.
Is dit album het kopen waard? Als je From Me To You en Can't buy love leuk vond zal je dit vast ook leuk vinden. Maar als je niet bekend bent met de muziek van Joewie is dit niet het goede album om mee te beginnen. De voorgaande twee zijn beter, punt uit.

Ik zei in mijn recensie van I Loved Yesterday al dat ik mij zorgen maakte over de richting van Yui's muziek. Gelukkig dacht Yui er zelf precies hetzelfde over en stapte ze een jaartje uit het publieke leven om zich te kunnen concentreren op wat ze zo goed kan, namelijk goede en eerlijke muziek te maken, en daarmee een alternatief te bieden voor al die digitale gefabriceerde J-pop groepjes. Het is Yui's goed recht om een jaartje uit het publieke leven te stappen, maar als je onder contract staat bij een grote platenmaatschappij heb je helaas ook een verplichting, namelijk een hoop muziekalbums uitbrengen, want geld moet rollen, zeggen ze.

En wat doe je dan? Inderdaad, een verzamelalbumpje. En gelukkig geen verzamelalbum vol nummers die ook al op de reguliere albums stonden, maar een verzameling b-kanten van singletjes die toch niemand koopt.

Een hele goede keuze als je het mij vraagt, ik heb Yui's b-kanten altijd al haar beste nummers gevonden. Dus als je alle b-kanten bij elkaar gooit heb je? Precies, het beste album van Yui.

Dit album weet het hele uur door te boeien met tranentrekkers als Last Train, Understand en It's Why Me. Maar vooral de feel-goed nummers doen het 'm, Skyline bijvoorbeeld is zo'n prachtig nummer om bij in het gras te liggen en al je zorgen te vergeten. Het hele album door komen mooie melodietjes en gitaarsolos langs. En vooral de teksten zijn sterk, maar die zijn Japanstalig dus een beetje moeilijk te verstaan, maar een vertaling is op het internet zo gevonden.

tl;ng: Een mooie, sentimentele en gevoelig poprockplaat van kwaliteit, alles wat je van Yui zou verwachten. Zeker een aanrader, ook voor luisteraars die nog niets met J-pop hebben.