Death Magnetic is volgens fans een album dat alleen maar slecht gevonden wordt omdat het van Metallica is, volgens haters is de naam Metallica juist enige reden dat er überhaupt mensen op deze planeet rondlopen die plezier beleven aan het beluisteren van Death Magnetic. Jammer genoeg is het onmogelijk om dit album te beluisteren zonder me te bedenken dat het van Metallica is en zullen we er dus nooit achter komen welke groep gelijk heeft. De klachten dat dit album te lang en veel te hard en rommelig opgenomen is deel ik in ieder geval.

Aan de andere kant heeft Death Magnetic ook veel leuks te bieden. The End of the Line geeft naar mijn mening een inzicht in hoe St. Anger had geklonken als niet alles dat mis had kunnen gaan mis ging. The End of the Line heeft ook een leuke meezingclimax, al is dat iets waar de echte metalhead van schrikt en in een soort psychose belandt waarin hij denkt dat hij door een leger van poseurs wordt aangevallen, een duidelijk symptoom hiervan is het spontaan krijsen van het woord Slayer en een onverstaanbaar zinnetje waarin het woord bier gebruikt wordt. All Nightmare Long en That Was Just Your Life hebben leuke en pakkende refreinen en sterke riffs en zijn prima luisterbare nummers die wat mij betreft boven het gemiddelde van Metallica uitsteken. Broken, Beat & Scarred is dan weer een rommelig rotnummer. De flauwe en veel te vaak gebruikte kreet ‘What don't kill you'll make you more strong’ helpt daar ook bepaald niet bij. The Day That Never Comes is een aardige ballad, maar ik krijg toch de sterk het gevoel dat Metallica een nieuwe Fade to Black of One probeerde te maken en de mist in ging. Het nummer duurt te lang en de bekkens klinken behoorlijk irritant, jammer.

De tweede helft van Death Magnetic is een stuk rommeliger dan de eerste, al heeft Suicide & Redemption een paar aardige momenten. The Unforgiven III is een welkom rustpunt. Death Magnetic is geen verschrikking, maar ook absoluut geen evenaring van het oudere werk. Uiteindelijk maakt het allemaal echter geen zak uit, de setlist van Metallica zal toch wel tot ze er bij neervallen uit jaren 80 nummers met wat Black Album erbij blijven bestaan.

Wat is dit een ontzettend mooi album zeg! Ik was altijd een van de stereotype Metallica-haters die in feite nooit naar hun muziek had geluisterd. Mijn kennismaking met Metallica, Death Magnetic, viel me toch zeker mee. En ride the lighting is nog veel beter. Vergeet het maar haters, Metallica is gewoon goed.

Ride The Lightning heeft alles wat een thrash albums zou moeten hebben. Brutaliteit, agressie, melodie, pakkendheid en een boodschap. Alles netjes gebalanceerd. De epische klanken van For Whom The Bell Tolls, de melanchoniek van Fade To Black, de agressie en frustratie van Trapped Under Ice. Variatie is iets dat veel metalbums missen, maar Ride The Lightning heeft het zeker. Het enige minpuntje dat ik kan bedenken is de valse start die gemaakt wordt met Fight Fire With Fire, dat nummer had van mij niet gehoeven. Maar voor de rest is dit album een genot voor het oor en een marteling voor de nek

Ze is een digitale diva, een elektrische engel en een holografische heldin. Haar naam is Miku Hatsune. Ze komt uit Hokkaido en dit zou zomaar eens haar beste verzamelaar kunnen zijn.

Miku is een nogal aparte artiest. Niet alleen vanwege haar herkenbare lange blauwgroene haar en haar opvallende hoge stem, maar vooral vanwege het feit dat ze niet echt bestaat. Ze is een zangcomputer die iedereen kan gebruiken om liedjes mee te componeren. Alle nummers op dit album zijn dan ook gemaakt door amateurs en semiprofs. Ondanks het feit dat ze niet echt is geeft Miku Hatsune liveconcerten en heeft ze daarmee wereldwijd het nieuws gehaald, er is zelfs een beeld van haar de ruimte ingeschoten. Omdat Miku zich enigszins heeft ontworsteld aan de tweedimensionale wereld wordt ze toch als een echte artieste gezien, ook hier op Musicmeter. Krachtvoer natuurlijk voor mensen die geloven in de transhumanistische agenda van de nieuwe wereldorde. Maar als jullie het niet erg vinden ga ik daar niet verder op in.

Is Miku’s muziek om aan te horen? Ik vind in ieder geval van wel. De eerste vier nummers zijn pakkend en zitten goed in elkaar. Het is wel duidelijk te horen dat dit 100% digitale muziek is, maar dat is slechts een probleem voor muziekpuristen die bang zijn voor stekkers. Eigenlijk ben ik zelf ook bang voor stekkers, je kan zomaar een schok krijgen.. Stekkerangst of niet, deze plaat begint niet verkeerd. Maar vanaf nummer 5 wordt het pas echt goed. Miku’s ‘Melt’ is het schattigste liedje ooit gemaakt, Hato is geen slechte tweede. Hato is een stuk minder bonkend dan de eerste paar nummers, en heeft vooral piano- en fluitgeluiden op de achtergrond. De teksten van Hato gaan over een verhaal uit het oude testament, over de duif die Noach er op uit stuurde om te kijken of de wereld alweer boven water kwam drijven. Geen onderwerp dat je snel zou verwachten van een Japanse robot!

Black Rock Shooter is meer een rocknummer, met duidelijk aanwezige gitaarlicks drumbeats en baslijnen. Ievan Polka is voor zover ik weet de enige cover van dit album. Kent u het meisje met de prei nog? Dat liedje is het dus, maar dan gezongen door Miku Hatsune. In tegenstelling tot het origineel van Loituma is Ievan Polka op Impacts niet Finstalig, Miku zingt geloof ik maar wat. Zelf vind ik het wel geinig klinken. Last Night, Good Night vind ik zelf het knapste nummer van deze plaat. Dat iemand een levenloze stem zo emotioneel kan laten zingen is bewonderenswaardig. De eenentwintigste eeuw is een mooie eeuw. Waar Last Night, Good Night over gaat laat zich geloof ik wel raden.

Poppipo is een lichter nummer dan zijn voorganger en grenst zelfs aan de meelbieterij. Het is een vrij idioot nummer over groentesap, maar heeft in zijn raarheid ook wel een charme. In de tweede helft van het nummer wordt de zwakke plek van Miku Hatsune duidelijk. Ze kan namelijk nog alleen maar Japans zingen, andere talen klinken vaak nergens naar. Er is trouwens wel een Engelse voicebank voor Miku in de maak, maar die komt te laat voor dit album. Houkouonshi is een luisterbaar nummertje, maar niets waar mijn mond van openvalt. Koi wa Zensou (liefde is oorlog) is weer een rocknummer dat begeleid wordt door overvoerde gitaren en samples.

Als er een nummer is dat het bestaansrecht van zangcomputers als Miku bewijst is het wel Kimi wo Nosete. Ken jij een echte zangeres die zichzelf met vijf kan vermenigvuldigen om als een koor een a capella nummer te zingen? Ik niet, volgens mij is dat ook onmogelijk. Mevrouw Hatsune kan het wel, en het levert een bijzonder goed nummer op. Magnet is ook wel een aardige, het is een duet met een andere vocaloid, Luka Megurine. Romeo & Cinderella is weer een rocknummer. Salaryman no Uta is een vrij cynisch liedje over een kantoorknurft die niets anders doen dan werken, slapen en zuipen. De melodie klinkt echter behoorlijk vrolijk en pakkend. Miku weet op deze plaat vanaf het begin tot het einde te boeien.

Waarom zou ik zo’n lange recensie schrijven van een album dat waarschijnlijk nooit beluisterd zal worden door welke andere gebruiker op Musicmeter dan ook? Omdat ik het een mooi album vind en ik daar graag over vertel. Ik zal over mijn favoriete platen blijven verhalen zolang Musicmeter mij hiertoe de gelegenheid geeft. Miku zal blijven zingen zolang haar gebruikers haar daartoe de gelegenheid geven. Ze zingt mooi! En dat is te horen op Impacts.