De eerste keer dat ik deze bijzondere plaat van Paavoharju beluisterde was ik meteen overdonderd. Wat klonk dit apart zeg! Ikuisuuden Maailma klinkt als een muziekje dat je op de achtergrond van een documentaire over satanische wereldcomplotten zet. Donker, mysterieus, mooi. Dit album heeft iets vreemds, iets onbegrijpelijks, iets buitenaards. Net als de Finse taal waarin de nummers gezongen worden, al houden de vocalisten meestal hun mond.

Ik ga niet vaak naar musea waar moderne kunst tentoongesteld wordt. Als ik wel een keertje ga, kijk ik met verwondering naar de gebogen ijzerdraadjes die eigenlijk helemaal nergens op lijken. Ik maak mezelf dan wijs dat een gebogen ijzerdraadje een mooi kunstwerk is en dat het aan mij ligt dat ik er niets in zie. Als ik niet al te lang daarna op een schilderij van een zeventiende-eeuwse grootmeester als Johannes Vermeer stuit, slaat echter de twijfel toe. Is dat gebogen ijzerdraadje echt even mooi als dat schilderij met al zijn kleuren en details? Is dat mishandelde stukje ijzer echt gewoon te diep voor me en niet gewoon vreemd en verder niet zo veel?

Dit album is meer dan een gebogen ijzerdraadje, en de muziek waar ik gewoonlijk naar luister is zeker veel minder dan een kunstwerk van Vermeer. Toch begon ik me na iedere luisterbeurt sterker af te vragen of ik dit album echt mooi vond, of dat het eigenlijk te diep voor me is en ik het alleen maar mooi vind omdat ik het niet begrijp en ik er maar van uit ga dat het mooi is omdat het nou eenmaal als kunst gepresenteerd wordt. Ik neig naar de tweede optie. Bijzonder veel sterren en superlatieven heb ik niet voor dit album over. Ik zal echter de eerste zijn die toegeeft dat dit zeker geen alledaags album is, en het zeker een mysterieuze genre heeft. Maar wellicht is dit album alleen apart voor mij omdat ik niet vaak moderne kunstmusea bezoek.

Tot voor kort kende ik van Papa Roach maar één nummer, het nummer van Papa Roach dat iedereen kent, Last Resort. Met dat nummer en niet al te hoge verwachtingen in het achterhoofd ging in in november naar hun optreden op het Distortion Festival in Eindhoven. Ik werd, net als de nodige cynische metalheads, helemaal weggeblazen. Voor ik het weet stond ik te springen als een malle, ik stond zelfs mee te zingen met nummers die ik voor het eerst hoorde.

Ik besloot me na een moddervette show, waarschijnlijk de beste van het festival (die van Chthonic was te kort) te verdiepen in het werk Papa Roach. Daar hoorde dit album bij. En het is een dikke knaller! The Connection geeft me hetzelfde gevoel als het optreden, namelijk dat dit echt rock 'n roll is. Zoveel rockbands tegenwoordig maken veel te harde en ontoegankelijke metal of juist slap gemiauw. Papa Roach daarentegen is lekker hard, maar niet te hard en goed mee te zingen. Geen ingewikkeld gedoe, maar gewoon lekker knallen en een grote bek. Gelukkig bestaat het nog.

Zoals zanger Jacoby Shaddix zingt:

Papa Roach draagt trots de vaandel van de rockmuziek in een tijd dat deze afgeschreven lijkt, ook zeker op dit album. Dat is zeker vier sterren waard.

Pee Wee Gaskins, een zelfverklaard stelletje overenthousiaste kinderen uit Jakarta, is een band die samen met An Cafe een gooi mag doen naar de titel van meest imbiciele band ter wereld.

Imbeciel of niet, ik volg Pee Wee Gaskins al jaren en vind het een band met veel potentie. Aan de ene kant is Pee Wee Gaskins leuk omdat ze zo opzettelijk fout zijn, maar daarnaast kunnen ze ook gewoon goede nummers maken, Berdiri Tanijak is niet te verstaan maar behoorlijk catchy en krijg er zelfs zin van om mee te zingen.

Deze EP laat vooral de potentie van Pee Wee Gaskins zien, maar er gaat helaas te veel fout om het de hemel in te prijzen. You Throw the Party, We Get the Girls begint als een geweldig goed nummer maar verflauwt halverwege een beetje en gaat nergens meer heen, voor Tatiana geldt een beetje hetzelfde. The Art Of High School Break Up heeft ook z'n momenten maar is veel te warrig en richtingloos om goed te zijn. Here Up on the Attic is volgens mij het beste middelbare schoolverhaal op dit plaatje, de riff is leuk en de tekst en de melodie blijfen eindeloos in je hoofd hangen.

Ergens op een zolder in Jakarta is een leuk bandje opgericht dat nog veel leukere muziek maakt. Het is te hopen dat ze een groot publiek aan gaan spreken en een goede producer kunnen regelen, dan zouden deze jongens het best wel eens ver kunnen schoppen.

Wat leven we toch in een mooie tijd! Grote platenmaatschappijen storten in elkaar en bandjes van over de hele wereld presenteren zich via internet op sites als Myspace aan luisteraars die ze anders nooit zouden bereiken. Pee Wee Gaskins is zo’n bandje, een pop-punk groep die bestaat uit vijf tamelijk puberale maar sympathieke en aantrekkelijke jongens uit Zuid-Jakarta. Indonesië is nou niet echt een land dat veel mensen met rockmuziek associëren, voor de meeste mensen is rock ’n roll die niet Brits of Amerikaans is nog steeds haram, maar ook hieraan lijkt met de nieuwe tijd die aanbreekt voor de muziekindustrie gelukkig een einde te komen. Want hoewel Pee Wee Gaskins vooral populair is in hun thuisland (en niet zo’n klein beetje ook) is hun fanbase over de hele wereld aan het groeien, de Engelse hipsters hebben ze in ieder geval al omarmd, en ook in Japan wordt Pee Wee steeds populairder. En in Nederland? Heeft praktisch niemand van ze gehoord, maar mijn steun hebben ze.

Maar wat voor muziek maken die knulletjes nou eigenlijk? Ik zou het persoonlijk omschrijven als oldschool-Green day met op een synthesiser gespeelde nintendodeuntjes erbij. Powerpop kan je het noemen. De intro genaamd ‘When Did Men Start Shaving Their Beards?’ geeft een goede indruk van wat je op dit album te wachten staat, aanstekelijke riffjes en aardig flauwe maar des te pakkendere keyboarddeuntjes, voeg hier de prettig valse stem van Sansan aan toe en je hebt het recept voor The Sophomore. Het eerste echte nummer van het album, Welcoming The Sophomore is meteen een behoorlijke knaller.

“making love in back seat of the car
with the ocean breeze slipping thru your hair
this is the best part of my life”

Dat zijn de betere teksten! Geen flauw ge-emo of moeilijkdoenerij, hier word ik vrolijk van! Waar ik ook vrolijk van word is het volgende nummer, Dibalik Hari Esok, wat dat betekent weet ik niet en van de teksten begrijp ik ook niets, maar ik weet zeker dat het een geweldig nummer is. Het is dapper van de Peskins dat ze in hun moedertaal zingen, vaak is dat internationaal succes in de weg staat, maar het zou me niets verbazen als Pee Wee Gaskins er mee weg komt. Ik vindt hun muziek zelfs beter uit de verf komen wanneer ze in het Indonesisch zingen dan wanneer ze in het Engels zingen. Be Seen and Be Scene is Engelstalig maar toch zeker een leuk nummertje.

Met On A Day Just Like This gaat de band helaas behoorlijk op z’n bek, het is een tamelijk flauw akoestisch Engelstalig nummer waarin Sansan laat horen dat hij als zanger nog een hoop te leren heeft, als Saski na een minuutje of anderhalf met haar mooie stem gaat zingen is het nummer eigenlijk al verkloot, jammer, hier had meer ingezeten. Met Heartbreak Can Be A Good Business wordt gelukkig weer een stijgende lijn ingezet, het is een leuk nummer dat volgens mij over een oud vriendinnetje van Sansan gaat. Heartbreak Can Be A Good Business is echter niets vergeleken met het volgende nummer, Hadapi Dunia, een steengoede Indonesischtalige knaller waarbij je niet stil kan blijven stillen, Pee Wee Gaskins gaat het ver schoppen als ze nog meer van dit soort nummers maken! Tentukan Hari Yang Terbaik is ruiger dan Hadapia Dunia, en hoewel het minder vloeiend is, is het weer een heerlijk nummertje.

Everyday & Everynight is weer zo’n akoestische uitglijder, niet meer doen jongens, jullie zijn hier niet goed in! I Hang Out With Zombies Being One Of Them is wel weer een goed nummer, al is het alleen al om de titel. Dorks Never Say die is weer een vette knaller, dit nummer was er al een behoorlijk tijdje voor The Sophomore uitkwam en heeft de band terecht veel fans opgeleverd, beste Engelstalige nummer van het album. Het beste Indonesischtalige nummer van het album is Berdiri Tanijak, ook een ouder nummer. Ik heb al mijn superlatieven helaas al opgebruikt, dus ik kan dit nummer niet meer de hemel in prijzen. Ik kan wel vertellen dat ik helemaal verliefd ben op de stem van Saski van 2:51, die twee zinnetjes alleen al is een reden om dit album vijf sterren te geven.

Maar vijf sterren geven ga ik toch niet doen, de afsluiter, Tatiana is hier een van de redenen voor. Dat nummer hadden ze nooit mogen heropnemen! Ook blijf ik een vieze smaak in mijn mond houden door die akoestische zeperds. Maar eigenlijk moet ik niet zeuren, dit album is 80% goed en dat is een ruime voldoende, vier sterren!