Dit album van de Deftones heet Koi no Yokan, en een van de tracks heet Gauze. Dat moet haast wel een verwijzing zijn naar het album Gauze van Dir en grey met daarop het nummer Yokan. De leden van beide bands kennen elkaar persoonlijk zo gek zou het niet zijn. Ik las hier en daar ook dat dit Koi no Yokan nog beter is dan het meesterlijke White Pony, een van de beste rockplaten die er zijn. Door deze twee zaken begon ik met torenhoge verwachtingen aan het beluisteren van Koi no Yokan.

Het eerste nummer, Swerve City, is in ieder geval ontzettend goed. Een ijzersterke riff, melodisch basgitaarspel en soms dromerige, soms benauwde zang van Chino Moreno. Dit zijn inderdaad de Deftones op hun best. Vooral de riffs vallen mij op. Ik geloof niet dat ik ooit zo'n lekker beukwerk van de Deftones heb gehoord. Met name de manier waarop de Korn-achtige riffs in Poltergeist moeiteloos gecombineerd worden met dromerige partijen bevalt me. Ook de dwarrelende gitaren op Gauze vallen in de smaak. Raar eigenlijk dat de Deftones dat nummer nooit life gespeeld hebben als ik Setlist.fm mag geloven.

Ik vind het lastig om te zeggen of Koi no Yokan inderdaad beter is dan White Pony, maar voorlopig denk ik toch dat White Pony beter is. Koi no Yokan heeft betere riffs en hoe dan ook betere instrumentatie dan White Pony, dat moet gezegd worden. White Pony heeft echter wat meer variatie en veel beter zacht werk dan Koi no Yokan. Ik hoor hier geen Teenager of Digital Bath. Toch is Koi no Yokan steengoed en het luisteren meer dan waard. Als de Deftones op hun volgende plaat even goed spelen als deze, maar voor een meer poppy geluid gaan, moeten zij White Pony wel kunnen overtreffen.

Bands die hun geluid veranderen worden nogal eens voor sellouts uitgemaakt, al helemaal als ze een stuk softer worden. Ironisch genoeg gaan 'sellouts' meestal niet meer verkopen maar storten ze juist in elkaar omdat niemand ze nog leuk vind,

Gelukkig is dat de Deftones niet overkomen, en dat is volkomen terecht. Want White Pony is een van de meesterwerken van de jaren 2000 (jaren 0 klinkt zo flauw), dat de riffs en raps op dit album grotendeels naar de achtergrond verdwenen zijn is alleen maar goed, het enige wat er zonder die twee namelijk nog van het Deftones geluid overblijft is een soort pure dromerige schoonheid die zelden geëvenaard is.

In het mooiste nummer van het album zit niet een riff en er wordt geen woord in gerapt. Maar de melodie in de zang van Chino Moreno en zijn diepe teksten maken dat meer dan goed, veel meer dan goed, die bolle kan zich meten met Thom Yorke en Kyo, geen twijfel aan. Instrumentaal is het nummer ook zeer sterk, en er wordt slim gebruik gemaakt van digitale effectjes. Hetzelfde kan gezegd worden over RX Queen en Change In The House Of Flies.

Maar ook de relatief harde nummers als Elite, Street Carp en Korea zijn zeker goed te doen, al geef ik toe dat ze vooral bij luisteraars die niet van nu-metal houden in een verkeerd keelgat kunnen schieten.

Misschien wel het mooiste nummer van heel White Pony is Passanger, het duet met Maynard James Keenan (tool). De samenzang van Chino en James is prachtig, het is soms zelfs moeilijk om de twee stemmen van elkaar te onderscheiden, niet omdat ze precies hetzelfde klinken, maar omdat ze zo goed bij elkaar passen. Als Passenger niet de beste is is het wel Pink Maggit. Dat nummer krijgt in een kleine 8 minuten voor elkaar waar een band als Boris zo'n beetje een uur voor nodig heeft.

Ik kan wel proberen om elk nummer van dit prachtige album te beschrijven, maar dat zal nergens voor nodig zijn, het is beter ze zelf te ontdekken en een eigen betekenis aan ze te geven. Want geloof me, elk nummer op dit album staat als een huis. White pony is het magnum opus van de Deftones.

Je zou verwachten dat de in dit jaar doorgebroken mandopopzangeres Diana Wang oftewel, 王詩安, te herkennen aan haar modieuze hoedjes, uit Taiwan komt. Of anders misschien uit een hippe Chinese kuststad als Shanghai of Shenzhen. Maar nee, Diana Wang komt van minder ver weg, namelijk uit Gorinchem. Voor mij kwam dat als een verrassing, maar waarschijnlijk niet voor wie het Mandarijn machtig is. Ik heb van twee Taiwanese vriendinnen gehoord dat Diana een nogal aanwezig Nederlands accent heeft. Zelf hoor ik dat eigenlijk niet zo.

Wat ik op deze plaat, Love Lesson genaamd, wel hoor zijn een aantal goede nummers. Vooral de opener is wat mij betreft een ballad van de hoogste plank. Me & I, een nummer met iets meer beat dan de voorganger, is zeker niet veel slechter. Het sterkste nummer van Love Lesson is wat mij betreft Hey Boy. Omdat het gewoon ontzettend leuk en catchy is. Ook Skinny Love is opmerkelijk, dit is een cover van Bon Iver in een uitvoering die eerder aan de versie van Birdy doet denken. Armored Wizard and Too Young to Love zijn de twee mindere nummers van Love Lesson. Het is een beetje stom dat die twee achter elkaar geplaatst zijn, zo haken de ongeduldige luisteraars af. Dat is jammer, want nummers als Loveee! wil je als mandopopliefhebber niet missen!

Diana Wang levert met Love Lesson een sterk debuut af. Het schijnt dat haar contract met Warner nog jaren doorloopt, dus we kunnen vast en zeker nog meer kwaliteit van haar verwachten.

Sinds Macabre hadden alle albums van Dir en grey één ding gemeen: ze waren harder of op zijn minst donkerder dan hun voorganger, Arche maakt een einde aan dit patroon. Voordat Arche uitkwam zei gitarist Kaoru (het muzikale brein van Dir en grey) dat het een minder zwaar album zou worden, en dat was geen leugen, maar fans die een easy listening plaat verwachtten kregen de deksel op hun neus. Arche ligt behoorlijk zwaar op de maag, dat komt deels doordat lang niet alle nummers een popstructuur hebben, ook de vele stemmingswisselingen dragen daar aan bij. Op Dum Spiro Spero vlogen zowel zanger Kyo en gitaristen Kaoru en Die alle kanten op, van clean naar death metal. Op Arche zijn de overgangen wat subtieler, en het zijn er minder, maar het scala van sferen is veel breder. Daarnaast drukt de band op Arche een gevoel uit dat verder maar zelden te vinden is in zijn discografie, en daardoor des te harder aankomt: een soort gelatenheid.

Ik zie dat ik hierboven heb geschreven dat Dir en grey op Arche de stijl van Dum Spiro Spero koppelt aan die van Missa en Gauze. Ik zou het nu niet meer zo verwoorden, maar toch zit er wel wat in. Net als op Dum Spiro Spero maakt de band hier nog steeds gebruik van gitaren met zeven snaren. Wat de gelijkenis met Gauze betreft: dat ligt aan een riff in Un Deux, die sterk doet denken aan een riff in Yurameki. Ik ben benieuwd of luisteraars die het 'oude' Dir en grey niet kennen de gelijkenis ook horen, laat het vooral weten!

Net als Dum Spiro Spero is Arche een album dat het vooral van zijn geheel moet hebben. Op singles Rinkaku en Sustain the Untruth na is het lastig om nummers aan te wijzen die er echt uitspringen. De bandleden die er op Arche uitspringen aanwijzen is makkelijker: Kyo en Die. Zowel de grunts en screams als de cleane zang van Kyo klinken fantastisch, misschien nog wel beter dan op Uroboros. Zoals Wizard terecht opmerkt klinkt Arche minder metal dan Dum Spiro Spero, en dat is precies wat Die de kans geeft om op deze plaat te schijnen. Die is eigenlijk nooit een metalgitarist geweest, eerder een popgitarist. Op Arche krijgt hij ruim baan om cleane akkoorden te spelen, en hij weet echt iets moois neer te zetten. De dromerige laatste minuut van Phenomenon is prachtig.

In zo'n tekstmuur als deze mogen kritische noten niet ontbreken: The Inferno klinkt als een afdankertje van Dum Spiro Spero en hadden ze beter niet op deze plaat kunnen zetten, en al helemaal niet ten koste van het het tot bonustrack gedegradeerde Tefu Tefu. Het grootste probleem van Arche is vooral dat de nummers op zich niet zo pakkend zijn en maar met moeite blijven hangen. Ik heb Arche zat keren beluisterd, heb concertopnames beluisterd waarop Dir en grey de plaat integraal speelt en heb ook een concert bijgewoond waarin Arche centraal stond. Toch lukt het mij nog steeds niet altijd om nummers uit elkaar te houden zonder op de tracklist te spieken. Wellicht is dit gebrek aan pakkende nummers de reden dat het internationaal een beetje stil is geworden rond Dir en grey. Hopelijk kan het volgende album, dat nu in de maak is, daar verandering in brengen.

Tot slot nog een luistertip: deze cover maakt duidelijk wat een schoonheid er in het op het eerste gehoor nogal hysterische Uroko schuilt.

10 Januari anno 2010. Dir en grey geeft net als de avond daarvoor een concert in een uitverkochte Nippon Budokan. Voor meer dan tienduizend fans brengt de band nummers als Vinushka en Dokoku to Sarinu ten gehore. Na een lang optreden bestaande uit 25 nummers sloten de klanken van Sa Bir de show af. Maar er kwam een einde aan meer dan slechts één optreden, er kwam een einde aan het hoofdstuk Uroboros in de carrière van Dir en grey. Het was tijd om vooruit te kijken en te werken aan een nieuw album. Wat viel er van het nieuwe album te verwachten? Één ding stond vast, de band kon onmogelijk met meer van hetzelfde komen. Uroboros was niet meer te overtreffen, in ieder geval niet als de band met precies dezelfde stijl door zou gaan. Het was tijd voor een nieuwe stijl, een nieuw geluid.
Hoe dat nieuwe geluid ongeveer zou gaan klinken was geen mysterie, de eerste single van Dum Spiro Spero, ‘Hageshisa to, Kono Mune no Naka de Karamitsuita Shakunetsu no Yami’ genaamd, was al in 2009 uitgebracht. Op deze single waren gitaren te horen die nog lager gestemd waren dan op Uroboros. De B-kant van de single, Zan, was een remake van een ouder nummer met een scheutje deathcore in het beslag. Bandleden van Dir en grey gaven zelf aan dat zij de inspiratie voor deze ideeën ontleenden aan een Engelse metalband die verder niet bij de naam genoemd werd, de metalkenners onder ons mogen raden welke band dat was. Betekende dit dat Dir en grey zich, door toch een beetje met de hype van het moment mee te doen, uiteindelijk zou conformeren aan de mainstream metalscene? De tijd zou het uitwijzen.

Een slordige anderhalf jaar na de concerten in de Budokan was het eindelijk tijd voor de release van het achtste album van Dir en grey, Dum Spiro Spero. Een album dat deels geschreven is met de tsunami en de daaropvolgende kernramp in het oosten van Japan in het achterhoofd. Dat we hier met een donkere plaat te maken hebben laat zich raden. Kyoukotsu no Nari maakt met geluiden die regelrecht uit een Naraka lijken te komen meteen duidelijk dat Dum Spiro Spero een zwaardere plaat gaat worden dan Uroboros. Nummer 2, The Blossoming Beelzebub dreunt en ramt op je gehoor terwijl zanger Kyo je langzaam de diepte in sleurt, een diepte waaruit je als luisteraar niet meer zal ontsnappen. In tegenstelling tot Uroboros biedt Dum Spiro Spero geen lichtpuntjes. Voor feestelijke of hoopvolle geluiden is geen plaats, slechts voor mysterieuze of brute geluiden. Een nummer waarin deze twee gezichten van deze plaat als geen ander getoond worden is "Yokusou Ni Dreambox" Aruiwa Seijuku No Rinen to Tsumetai Ame, waarin melodische zangpassages worden afgewisseld met razendsnel geram.

Dum Spiro Spero is een loodzwaar album, en dat ligt grotendeels aan de lage stemming van de zeven snaren tellende gitaren. Shinya’s agressiever dan ooit klinkende drumpatronen helpen zeker ook mee. Ondanks de verzwaring van het geluid is deze plaat veel meer dan alleen maar hard. Dit is een diep album dat muzikaal misschien wel verder gaat dan Uroboros, op Dum Spiro Spero zijn de gitaarsolo’s die we sinds Vulgar van Dir en grey moesten missen namelijk weer terug. Different Sense, Diabolos en Vanitas hebben solo’s van zowel Kaoru als Die te bieden. Kyo haalt ook weer een paar bizarre geluiden uit zijn arsenaal, met name in Juuyoku presteert hij het om zang die je normaal alleen in een boeddhistisch klooster zou verwachten te verwerken in een metalnummer.

Different Sense, Decayed Crow en de remake van Rasetsukoku zijn solide moshpitknallers en Shitataru Mourou en The Blossoming Beelzebub zijn mooie duistere sfeernummers, en zo kan ik voor ieder nummer op deze plaat wel goede dingen zeggen. Toch vind ik dat Uroboros niet overtroffen is. Vanitas is een mooie ballad, maar haalt het niet bij nummers als Ain’t Afraid to Die, Akuro no Oka en Inconvenient Ideal. Diabolos is een mooi lang nummer, maar mist het karakter van Vinushka en de diepgang van het titelnummer van Macabre. Maar goed, een topalbum dat net iets minder goed is dan een ander topalbum is nog steeds een topalbum. Dum Spiro Spero is zeker een van de pareltjes in de veelzijdige discografie van Dir en grey.

Zoals ik eerder al zei was er op het debuutalbum (EP) Missa van Dir en grey naast slechte muziek ook de potentie van een geweldige band te horen. Yoshiki Hayashi (voor als je die niet kent, dat is een van de belangrijkste figuren in de J-rock scene) vond het dus maar eens tijd om deze potentie te realiseren, het album Gauze was het gevolg hiervan. Gauze is met vijf uitgebrachte singles in ieder geval het meest commerciële album van Dir en grey. De band was in deze periode nog heel erg bezig met visual kei, een Japanse reïncarnatie van de Hair Metal die oorspronkelijk bedoeld was om te choqueren maar later afgleed naar een niveau van hopeloze boybanderij (lees: Tokio Hotel).

Maar goed, het album zelf. Commercieel of niet, Gauze is een goed album. Laat ik het maar eens nummer voor nummer analyseren.

1. Gauze -mode of adam - . Ik heb niets met intro's, al helemaal niet met lange intro's. Puur opvulling en nergens voor nodig. Snel door!
2. Schwein No Isu. Het eerste echte nummer van het album, en meteen een goede. Schwein No Isu is een van de hardere nummers op het album en klinkt ook lekker bizar, vooral het geschreeuw in het Duits is erg... Nou ja, vaag. Vaag, maar leuk.
3. Yurameki. Een typisch Visual Kei nummer eigenlijk. Melodische gitaargeluiden, bas komt lekker naar voren. De zang is apart maar klinkt wel lekker. Dit nummer zal in je hoofd blijven hangen, en je zin geven de vertaling van de tekst op te zoeken omdat je toch wel eens een keer wilt weten wat die rare stem in je hoofd nou zegt.
4. Raison D'etre. Dit nummer klinkt een beetje disco-achtig en combineert de bizarheid van Schwein No Isu met de melodie van Yurameki . Raison D'etre is ook zo'n beetje even goed als de twee nummers bij elkaar. De bas is in dit nummer ook weer erg dominant.
5. 304 Goushitsu, Hakushi No Sakura. Zeker een nummer dat zo'n lange naam verdient! Er word akoestische gitaar in gebruikt, aardige solo's ook.
6. Cage. Een favoriet van veel Dir en grey fans. Ik vind het vooral meer van hetzelfde. De basgitaarsolo is aardig maar voor de rest is het vooral meer van hetzelfde.
7. Mitsu No Tsuba. Mitsu No Tsuba is allesbehalve meer van hetzelfde. Ik weet niet wat het idee achter dit nummer was maar echt geslaagd is het niet, het klinkt zelfs een beetje irritant. Niet goed dit, niet goed.
8. Mazohyst of Decadence. Ik begrijp wel wat het idee achter dit nummer was en het is zeer geslaagd! De muziek is langzaam en hypnotisrend, de zang is ronduit vals en soms zelfs puur geschreeuw. Je gaat je er gewoon ellendig van voelen, ik hou van muziek waar ik een ellendig gevoel van krijg! Maar even ter verduidelijking, dit nummer gaat over abortus. Het is geel politikie abortus is moord bullshit, het is een beschrijving van een nare situatie uit een zo negatief mogelijk oogpunt. Dit nummer moet je horen om het te begrijpen, ik vind het het beste van het album.
9. Yokan. Dit nummer vormt een groot contrast met Mazohyst of Decadence, op Jessica na is Yokan het vrolijkste nummer uit de discografie van Dir en grey. Het is trouwens ook het meest poppy nummer. Maar dit maakt het niet slecht, de solo is goed en je krijgt zin om mee te zingen, niks mis mee dit.
10. Mask. Dit nummer klinkt alsof het op Missa zou kunnen staan, en dat is niet iets positiefs.
11. Zan. Zan is hard, Zan is ziek, Zan is rauw! Tenminste, als het live gespeeld word. Op de plaat is dit nummer een beetje zachtgemixt en zijn de grunts en het geschreeuw grotendeels vervangen door irritant gelach en gepraat met een raar stemmetje. Niet erg geslaagd dus.
12. Akura No Oka. Gelukkig komt het na twee teleurstellingen toch weer goed. Akura No Oka is lang maar niet saai. De zang is goed, eigenlijk alles is wel good. Vooral de solo's zijn erg prettig om naar te luisteren.
13. Gauze - Mode of Eve -. Dit nummer duurt nog geen vier seconden, echt serieus nemen doe ik het niet.

Hoogtepunten: Raison D'etre, Mazohyst of Decadence, Akura No Oka
Dieptepunten: Mitsu No Tsuba, Mask, Zan.
Is dit album het kopen waard? Ja, er staan een paar uitschieters op maar gelukkig bestaat er een knopje om daar wat aan te doen. Dit is een erg goed album.

Kisou, het derde studioalbum van Dir en grey (Missa niet meegerekend). Kisou is in alle opzichten beter dan zijn voorganger Macabre en tevens nog een stapje verder van de mainstream visual kei. Met dit album bevestigt de band hun reputatie als een band die de jeugd verpest met zieke wanideeën. De teksten van de nummers zijn namelijk abnormaal te noemen. Schockeren om te verkopen? Zeker niet. De teksten zijn goed doordacht en hebben een bijna poëtisch niveau.

Kisou is op The Marrow Of A Bone na het meest ontoegankelijke album uit de discografie van Dir en grey. Is het ook de op een na beste? Nee, dat is het zeker niet. Het grootste minpunt van dit album is dat ik niet het gevoel krijg dat de band 100% heeft gegeven tijdens de opnames. De live uitvoeringen van alle nummers op dit album klinken veel beter dan op de plaat. Dat een band live beter is dan in de studio is een pluspunt, maar dit gaat nog een stapje verder. Zoek het maar eens op op youtube, je zult wel zien wat ik bedoel. Maakt dit Kisou vervelend om te luisteren? Nee, dat ook niet. Al is dit wel een album waar je echt voor moet gaan zitten en je hoofd bij moet houden. Kisou is een prima album, maar het had zo veel beter kunnen zijn.

Hoogtepunten: Embryo, Gyakujo Tannou Keloid Milk, Mushi
Dieptepunten: De Shinsou's zijn een beetje overbodig. Ook Twentyfour Cylinders is niet wat het had moeten zijn.
Is dit album het kopen waard? Als je op zoek bent naar een muzikale uitdaging of gewoon je Dir en grey collectie uit wil breiden zeker. Anders kan je deze beter laten liggen.

In 1997 werd er in de Japanse industriestad Osaka een nieuw bandje opgericht, Dir en grey. Dir en grey was eigenlijk een typische visual kei band. Puur show, glamrock maar dan erger, de muziek stelde niet veel voor. Maar ze hadden potentie, en dat zag Yoshiki Hayashi (de J-rock god) ook.

10 jaar later is Dir en grey een band die snoeiharde metal speelt en niet alleen over bloederige viezigheid en maniakkerigheden zingt maar het ook nog echt doen, in die zin is het nog steeds een show-band.Maar in tegenstelling tot grappenmakers als Marlyn Manson is dit bloedserieus, en is de muziek veel harder en minder licht verteerbaar.

The Marrow Of A Bone is de eindbestemming van een muzikale reis die de band met Six Ugly begon. De hardste van Dir en grey, de mooiste van Dir en grey, de meest gewaagde van Dir en grey, The Marrow Of A Bone is het allemaal.

Het album begint met een mooie ballad, Conceived sorrow. Dat nummer is op zichzelf al een prachtige tranentrekker, maar wie goed luistert kan een dreigende ondertoon horen, een hint van wat er gaat komen. Het volgende nummer Lie Buried With A Vengeance is namelijk het begin van een psychopatische achtbaan die je alle hoeken van een zieke geest laat zien. Nare, donkere plekken, die veel mensen hun hele leven lang nooit zullen ontdekken dat ze ze hebben. Het is allemaal zo hard en lelijk dat je zin krijgt om in een holletje te kruipen en jankend te wachten tot de storm voorbij is. Het is niet zo hard als Anaal Natrakh of Deicide, maar toch weet het mij meer te overdonderen dan wat dan ook. De achtbaan gaat nog even door, elk nummer harder dan de vorige. Maar dan komt Ryoujouku No Ame, de eerste kotspauze. Maar als je wil kotsten, doe het snel. Ryoujoku begint soft maar verandert al gauw in een schreeuwend eng monster.

De koppijn is gearriveerd, je krijgt trek in een sigaret en een warm bed ver weg van deze muzikale hel. Maar de storm is gaan liggen, op de achtergrond hoor je een funky riff en bijna fluisterachtige zang, Disabled Complexes. Maar ook Disabled Complexes knalt uit elkaar als een bom die je een acuut gehoortrauma aannaait. Wie goed naar Disabled Complexes luistert hoort dat het eigenlijk een heel suf nummer is dat nergens heen gaat, maar dat maakt niet uit. The Marrow Of A Bone draait om sfeer. En Sfeer creëren en voortborduren op de sfeer die er al is doet Disabled Complexes als de beste.

Na Disabled Complexes komt Rotting Root. Rotting Root is een beetje het tribute-nummer van het album. Op eerdere albums werd er iets gedaan in de stijl Rage Against The Machine en Korn en dit keer is Alice In Chains aan de beurt. De Riff had op dirt kunnen staan, en was dan een van de betere van het album geweest. Zanger Kyo weet het weer mooi te versieren met geluiden waarvan je niet zou denken dat ze menselijk zijn.

Daarna komen de twee mooie nummers, Namamekashiki (...) en The Pledge. Weer twee prachtige tranentrekkers. Maar de herrie komt terug, en harder dan ooit! Drie nummers keiharde ellende en het is klaar, en je blijft achter met een gevoel van 'What the (...) was dat o.0'. Of misschien ook niet, oordeel zelf maar. Het is in ieder geval mijn favoriete album, en dat blijft het.

The Unraveling is een behoorlijke EP. Van een briljante bant als Dir en grey is iets behoorlijks eigenlijk een beetje een teleurstelling.

Deze EP bestaat uit een aantal heropnames van oudere nummers van Dir en grey, en een enkele nieuwe track, Unraveling. Unraveling zit qua stijl een beetje tussen Uroboros en Dum Spiro Spero in, maar zou op geen van de twee een uitschieter zijn. De instrumentatie mag er wezen, maar de zang is wat minder. Kyo herhaalt de trucjes die hij op Dum Spiro Spero ook al uithaalde, en deze hebben hun glans een beetje verloren. Nummer 2, Karma, is samen met Aoi Tsuki het oudste nummer van Dir en grey. Gek genoeg heeft het nog nooit op een album gestaan, alleen op een demo, een liveopname en een videoband met clips. Wat mij betreft is de heropname van Karma zeer geslaagd, het nummer heeft enorm veel pit, en is echt een verbetering van het origineel, dat er nog wel in terug te horen is. Vooral de solo is helemaal niet verkeerd!

Kasumi is aardig, en The Final ook, maar beide nummers zijn hier niet beter dan in de originele uitvoering, dus wat is dan het idee achter deze heropname? In de andere drie nummers is behoorlijk gesneden. De eerste minuut van Bottom of the Death Valley is ijzersterk en belooft een steengoed nummer, helaas volgt er een voortzetting waaruit de pit ontbreekt. Elementen van het originele nummer worden aangevuld met elementen van Dum Spiro Spero, een mengelmoes die wederom ondanks goede instrumentatie niet lekker klinkt. Vooral het overmatige gebruik van een zangstijl waarvoor ik geen ander woord heb dan 'gekakel' valt mij nogal tegen, vooral in Karasu. Op een beperkte uitgave van The Unraveling staat overigens ook een heropname van Macabre -Sanagi no yume wa ageha no hane-. Deze is best goed, maar haalt het niet bij een live-uitvoering uit 2007 die wat mij betreft het beste is dat Dir en grey ooit heeft opgenomen.

Wat mij betreft illustreert The Unraveling twee dingen:
1. Dat het geluid van Dum Spiro Spero, dat toen Hageshisa en de heropname van Zan net uitkwamen nog zo fris en verrassend klonk de houdbaarheidsdatum overschreden heeft.
2. Dat Dir en grey de positie van beste metalband uit Azië verloren heeft aan Chthonic.

Hopelijk biedt het nieuwe album dat in 2014 te verwachten valt een nieuw geluid en een terugkeer van Dir en grey op de troon waar ze thuishoren. The Unraveling staat wat mij betreft samen met Missa en Six Ugly in een traditie van EP's van Dir en grey die aardig aan zijn te horen, maar niet bepaald gerekend kunnen worden tot de hoogtepunten van inmiddels alweer bijna 17 jaar Dir en grey.

Beste Kaoru, ik weet niet of je fanmail leest of Nederlands begrijpt, maar ik probeer het eens een keer. Ten eerste wil ik u bedanken voor de twee geweldige concerten die u met uw band in Nederland gegeven hebt, ik heb er van genoten. Daarnaast wil ik u becomplimenteren voor het meesterwerk Uroboros, met dat album heeft u bewezen een zeer kundig muzikant en componist te zijn. Er is echter iets dat ik niet helemaal begrijp.

Ik heb vernomen dat uw live CD 'Tour 08 The Rose Trims Again' alleen in Japan verkrijgbaar is, en dan alleen als extraatje van de gelimiteerde DVD met de zelfde titel. Waarom is deze keuze gemaakt? Zijn niet-Japanse fans en Japanse fans met minder te besteden soms minder belangrijk? Ik begrijp dat u geld wilt verdienen, maar is dit echt de manier? Als u de fans niet de mogelijkheid geeft uw materiaal te kopen gaan ze het sowieso illegaal downloaden, en dat lijkt me niet de bedoeling. Wat zegt u van het idee om binnekort een nieuw live-album op te nemen en het gewoon op de normale manier te verkopen? Ik zou het erg op prijs stellen.

Ik wilde het ook over de inhoud van de CD hebben; ik vraag me af waarom de versie van Lie Buried With a Vengeance die er op staat precies hetzelfde klinkt als de uitvoering op de DVD, terwijl het niet eens zo'n hele geslaagde opname is. Daarnaast zou ik graag willen weten waarom er gekozen is voor een achtste live-opname van Mr Newsman. Waarom is er gekozen voor dat nummer? Hoewel Mr. Newsman een leuke song is, is het door de jaren heen weinig geëvalueerd. De fans horen liever een live opname van een nummer dat voorheen nog niet in-concert op is genomen, denk aan Ware, Yami Tote..., Rotting Root, Dokoku to Sarinu, Kiri to Mayu, of misschien The Pledge. Undecided, Conceived Sorrow, Grief en Audience Killer loop zijn geweldige songs die live veel beter klinken dan op de plaat. Waarom bestaat deze CD niet louter uit dat soort nummers? Het is een beetje jammer dat dat niet het geval is, want dit live album had zoveel beter gekund. Ik hoop dat u deze dingen bij het produceren van nieuw materiaal in uw achterhoofd houdt.

Maar beste meneer Niikura, wat maakt u met uw band toch een mooie muziek. De raggende drums op Grief, de vocale kunsten van Kyo op nummers als Gaika, Chinmoku Ga Nemuru Koro, uw verfijnde spel op Undecided en Ryoujoku no Ame. Alles is fenomenaal. Ondanks de kleine smetjes is The Rose Trims again een genot voor het oor, al evenaart het natuurlijk niet de ervaring oog in oog te staan met uw band, tijdens een concert.

Ik kijk uit naar jullie nieuwe single en wens u veel succes op uw opkomende toernee.

Hoogachtend,

MDV

Uroboros! Alweer het 7e studioalbum van Dir en grey.Volgens gitarist Kaoru is Uroboros harder en gestoorder maar ook mooier dan The Marrow Of A Bone. Ook zou het album een stuk ‘oosterser’ klinken. Van dat soort beloftes word ik als Dir en grey fan natuurlijk helemaal wild. Maar is het ook waar wat hij zegt? Absoluut! Dit album is niet alleen beter dan The Marrow Of A Bone, het is F-E-N-O-M-E-N-A-A-L. Oke, misschien overdrijf ik nu een beetje maar goed is het zeker. Tijd voor een uitgebreide analyse!

Het album begint met Sa Bir, dat is tibetaans voor aardverschuiving. Sa Bir is een soort intro/sfeerzetter die altijd als de band op het podium opkomt. Normaal ben ik niet zo van de intro’s maar deze vind ik nog best aardig. Sa Bir doet precies wat een intro hoort te doen, de sfeer zetten en de luisteraar nieuwsgierig maken.

Vinushka is een nummer dat zo’n mooie titel verdient. Het begint met akoestische gitaren en Kyo’s mooie en mysterieuze zang. De drums en electrische gitaren komen er op precies het juiste moment bij, en nu zit je er middenin. Zonder je ogen dicht te doen raak je verder van de wereld om je heen verwijderd, de muziek grijpt je en sleurt je langzaam maar zeker de diepte in. Kyo’s zang is niet te verstaan maar het is duidelijk dat het menens is, die man heeft iets vreselijks op zijn hart liggen of is een geweldige acteur. Elektrische en akoestische gitaarpassages wisselen elkaar af. En rond een minuut of vier barst de hel los, een harde en brutale riff + blastbeat word opgevolgd door Kyo’s amper-menselijke gekerm, hoe doet hij dat toch? Rond een minuut of zes keert de rust terug, dit keer met een fluitje erbij. Langzaam word het weer harder en groffer, Kyo’s emotionele zang gaat door merg en been. Dan komt de tweede uitbarsting, ontroerend, dit doet iets met me. Van het begin tot het einde is Vinushka het mooiste nummer dat Dir en grey ooit heeft gemaakt, in 9 minuten is de hele Marrow Of A Bone van de kaart geveegd. Dit is werk waar iedere prog-metallaar jaloers op wordt.

Maar dan? Om eerlijk te zijn was ik een beetje bang voor het Crusader effect. Voor wie me niet begrijpt: Crusader is een album van de band Saxon waar 9 prima nummers op staan, maar de eerste is zo ontzettend goed dat de rest er eigenlijk een beetje in de schaduw van staat, terwijl het allemaal leuke nummers zijn. Hopend maar vrezend begon ik aan Red Soil. En wat hoorde ik, en gitaarintro die me deed denken aan Dir en grey in hun beginperiode! Hier schrok ik een beetje van, dit niveau zijn ze toch al voorbij? Maar toen kwam de riff, ik luisterde wat beter naar de geluiden op de achtergrond. Nee, dit is niet slecht. Dit is het beste gevolg op Vinushka dat er zou kunnen zijn. Op de helft barst het nummer trouwens uit in gegrunt en gooit Kyo er een van zijn prachtige oosters klinkende zangsolo’s tegenaan, de drums en bas produceren samen een heerlijk maar bizar geluid. Met nog minder dat 1 minuut de gaan komt de climax van Red Soil, een ziekelijke uitbarsting van vocale geluiden die het niveau van Jonathan Davis en Chino Moreno in hun beste dagen voorbijstreeft. Ik heb van mensen gehoord dat ze het niet serieus kunnen nemen, dat is hun gemis. Het is het geluid van iemand die verdrinkt in de stress en wilt schreeuwen van ellende, maar zo kapot is dat er alleen maar idioot maar hartverscheurend gebrabbel uit komt, wow! Daarna word een eerdere passage herhaald en is het nummer klaar.

Dokoku to Sarinu begint als een tweede red soil, de drums in dit nummer zijn formidabel. Ook de zang overdondert me weer, de gitaren en bas sluiten er ook weer perfect op aan. Dit zijn vijf muzikanten die elkaar aanvoelen als geen ander, en dat is te horen. In dit nummer word er net als in de vorige twee heerlijk opgebouwt naar een climax, en die is er ook elke keer op een geweldige manier. Nee, zeker geen Crusader effect. Vinushka blijft doorgaan, met elke minuut word ze mooier.

Toguro begint met een aanstekelijk riffje dat doet denken aan oudere nummers uit de Vulgar periode, nummers als Fukai en Shokubeni. Ik ben nooit een fan geweest van die twee, maar dit is Uroboros. Tot nu toe heb ik Dir en grey nog nooit zo goed gehoord in de studio als in de voorgaande nummers, dus een teleurstelling is het vast niet. En dat is het ook niet! Toguro is misschien wel het sterkste nummer van heel Uroboros. Een echte synesthetische ervaring die alle zintuigen prikkelt, als je je hoofd er maar bij houdt. Terwijl het geluid van de instrumenten je zintuigen en bewustzijn verder in de waar helpen raakt de mooie zang van Kyo je recht in je hart, sprake van een taalbarrière is er niet. In ieder mens zit de kracht om een ander te begrijpen, in wat voor situatie dan ook. Maar er zijn meer oergevoelens waar deze muziek op inspeelt, iets dat alle mensen in alles dat ze doen drijft, angst. Ik kan niet naar Uroboros luisteren zonder me ongemakkelijk en onveilig te gaan voelen, dat muziek je zo kan raken zeg…

Glass Skin luidt het tweede deel van het album in, de chaos van Vinushka zet zich om in stilte en leegte, de angst word verdriet. Alsof je uit het raam kijkt en een dode wereld ziet, en je dan realiseerd dat het geen raam maar die spiegel is, en je het zelf bent die naar de maan is. Je sluit je ogen en denkt terug aan je leven, waar is alles toch fout gegaan? Nee, ik spreek in de verkeerde persoon. Dit geld alleen voor mij, maar ik denk dat Glass Skin bij de meeste mensen een soortgelijk beeld zal oproepen.

De stemming wisselt al in het eerstvolgende nummer, het verdriet zet zich om in woede. Stuck Man is een nummer in de stijl van Six Ugly, uiteraard beter dan alle nummers van Six Ugly bij elkaar. Kyo uit in dit nummer zijn frustratie over de Japanse maatschappij, en dat moest er even uit zeg! Wat een agressie, die grunts en kreten! Ik moet ook Toshiya een groot compliment geven, de basgitaar springt er echt uit in Stuck man. En ik blijf het zeggen, de bandleden zijn meesters in het opbouwen van climaxen, ook in Stuck Man flikken ze het weer.

En dan Reiketsu Nariseba, wat een ziekigheid! Wat een agressie wat een kracht! Wat een expressie! Weer zo’n heerlijke solo van Kyo, weer dat betoverende instrumentele werk. Maar wat is dit nummer hard zeg, harder dan alles op The Marrow Of A Bone. Zo hard en toch zo mooi, zonder dat het elkaar tegenwerkt. Hoe doen ze dat toch?

Ware, Yami Tote... is een prachtige ballad in de stijl van Higeki ha Mabuta wo Oroshita Yasashiki Utsu (Withering To Death), en dat mocht ook wel even na al dat geweld. De nummers lijken zelfs zo veel op elkaar dat ze Ware, Yami Tote... even goed Higeki 2 hadden kunnen noemen. Gebrek aan originaliteit? Nee, dat heeft de rest van Uroboros al wel bewezen. Gewoon een heel mooi nummer op precies het goede moment. Helemaal niks mis mee. Ware, Yami Tote... is het einde van deel 2 van het album. Dat eindigt met het gevoel waarmee het begon, dat van Glass Skin. Langzaam maar zeker ebt het weg, het geluid van de akoestische gitaar, alsof je afscheid neemt van iemand van wie je heel veel houdt.

Over de titel bugaboo werd toen de tracklist net bekend was nogal lacherig gedaan, een liedje over een kinderwagen op een metalalbum, wat is dit voor een onzin? Maar na een kijkje in het woordenboek werd duidelijk dat een bugaboo naast een kinderwagen ook kan duiden op een overschatte of denkbeeldige angst of dreiging, dat is dan weer een heel goed onderwerp. Niet alleen omdat het geluid van Uroboros angst inboezemd terwijl het gewoon maar wat muziek is en er dus ook geen dreiging is, maar ook omdat Kyo wel eens laat merken dat hij omringd wordt door bugbaboo’s tijdens zijn optredens. Alsof de duivel achter hem staat en hem elk moment de hel in kan sleuren. Maar goed, genoeg over de titel. Bugaboo is een langzaam maar hard nummer, de zang blinkt weer uit. De lage grunts gemengd met het hoge kerm geven het gevoel van een innerlijke strijd die met grof geweld word uitgevochten. Ik kan het een beetje moeilijk beschrijven, maar ik kan je vertellen dat het vrij heftig is.

Volgens de traditie zijn nummers van Dir en grey met lange ingewikkelde Japanse namen van de zachtere melodische soort. Gaika, Chinmoku Ga Nemuru Koro doorbreekt deze traditie echter, het is een van de hardste nummers van Uroboros en daarmee een van de harste van de hele discografie van Dir en grey. Maar toch zit er ook een mooie melodie in gewerkt. Ik geloofde er altijd heilig in dat melodie en ruigheid niet samen gaan maar ik moet na het horen van Gaika toch maar van mening veranderen, anders zou ik mijzelf voor de gek houden.

Als de Gaika storm is gaan liggen komt er een Engelstalige heropname van Dozing Green en het ‘jaw-dropping’ Inconvenient Ideal voorbij, maar ik zal jullie dit keer mijn de hemel-in-prijzende commentaar besparen jullie zullen inmiddels wel een idee hebben

Wat kan ik hier van zeggen? Ik ben overdonderd. Ik dacht echt dat het na The Marrow Of A Bone bergafwaards zou gaan maar Uroboros is echt op alle fronten beter. De sfeer, de schoonheid, de expressie, de hardheid, alles is op z’n best, Ik heb echt niets op dit album aan te merken. *zucht* vijf sterren dan maar, ik kan dit gewoon geen lagere waardering dan dat geven. Vergeet wat ik heb gezegd over The Marrow Of A Bone, Uroboros is het beste album van Dir en grey.

Een nieuw album, een nieuw succes, en een nieuwe stap in de goede richting naar The Marrow Of A Bone. Met Withering to Death wist Dir en grey internationaal door te breken, een beetje dan.

Withering to Death lijkt best veel op zijn voorganger Vulgar, maar is gelukkig veel consistenter qua kwaliteit. Een ander verschil met het voorgaande album is dat de nu-metal elementen grotendeels vervangen zijn door een typisch Japans hardcore geluid, vooral op Dead Tree is te horen dat de bandleden van Dir en grey goed naar bands als Envy hebben geluisterd.

Maar de nu-metal en grunge elementen blijven nog steeds aanwezig, uiteraard heeft Dir en grey er weer eens een eigen bizarre draai aan gegeven. -saku- is bijvoorbeeld een nummer dat best van Slipknot had kunnen komen, als Slipknot goed geweest zou zijn dan. De grunge is O.A goed te horen op The Final en Kodou. Een van de minpuntjes van het album is de chaos die ontstaat door de stilistische variatie, op een of andere manier loopt het niet allemaal lekker in elkaar over. En wederom staat er weer eens een nummer op dat zwaar onder de maat is, Machiavellism, waarom? Maar het is een goed album hoor, vooral de bas is echt heerlijk.

De teksten op WTD zijn niet zo goed en diepgaand als die op Kisou maar slagen er ondanks dat toch weer in de Japanse cultuur en tijdgeest met al haar problemen rondom zelfmoord en ingehouden emoties mooi te verwoorden.

Hoogtepunten: -saku-, Itoshisa Wa Fuhai Ni Tsuki, Dead Tree
Dieptepunten: Machiavellism
Is dit album het kopen waard? Ja! Het is geen Marrow Of A Bone maar een goed album is het wel. Heerlijke beukmuziek en hier en daar een erg mooi nummer. Moeilijk om aan te komen is het ook niet (voor een Dir en grey album).

Ik ben nooit zo'n gigantische hiphopliefhebber geweest. Ik ben af en toe wel in voor een nummertje van Booba of DMX maar daar houdt het dan zo'n beetje mee op. Van diepgaande kwaliteitshiphop weet ik al helemaal niets, ik had dan ook geen flauw idee wat ik van deze plaat kon verwachten.

Toen ik las dat heel Endtroducing..... uit niets anders dan samples bestond werd ik toch nieuwsgierig, wat moest ik verwachten? Een soort muzikale Youtube Poop of zo? Ik kon me amper voorstellen dat zoiets leuk is om naar te luisteren.

Maar het viel me allemaal best mee. Ondanks al het samplegebruikt klinkt het album totaal niet warrig en kakt het lekker door... En door... En door... En door... Midnight!... En door... En door...En het gaat nog even door, en dan is het ook klaar. Hoe vaak ik het album ook luisterde, het heeft me nooit echt kunnen pakken, echt meer dan 'leuk' werd het nooit.

Misschien is het omdat ik gehersenspoeld ben door hysterische heavy metal maar de muziek op Endtroducing klinkt me toch een beetje als weinig zeggende achtergrondmuziek in de oren. Niet dat het niet leuk klinkt of te eenvoudig is of zo, in tegendeel zelfs. Maar wat ik mis is een climax, iets pakkends, iets dat de muziek spannend maakt. En hoe knap dit album ook gemaakt is, ik kan er niet meer voor geven dan 3 sterren.