Van dit album van Gonin-ish had ik hoge verwachtingen maar het is me uiteindelijk toch vies tegengevallen.

Dit is een band die hard zijn best doet om iets origineels te maken, en dat lukt ze en ik gun het ze van harte. Het Instrumentale is zeer vermakelijk en bewijst mooi dat de metal-achtige gitaarsolo's en pianogepingel (waarschijnlijk is het gewoon een keyboard) best goed samen gaan. Het volgende nummer, Nare No Hate genaamd doet het ook erg goed bij mij. De stem van zangeres Anoji bevalt mij aanvankelijk ook wel, haar stem doet me een beetje denken aan Kyo van Dir en grey in de Kisou-periode, wellicht is het iets typisch-Japans om zo te zingen. Shagan No Tou klinkt iets oosterser dan Nare No Hate maar biedt vooral meer van hetzelfde. Jinbaika en Muge No Hito laten ook weinig verandering zien. En zelfs het laatste nummer laat in bijna twintig minuten opnieuw een bak vol herhaling horen.

Ik vind het echt jammer dat een band die hoorbaar over veel talent beschikt zo'n vreselijk eentonig plaatje maakt, want Gonin-Ish kan veel meer dan dit.

American Idiot van Green Day. Het is al een tijdje geen geheim dat ik dit album een warmn hart toedraag, ik zal proberen uit te leggen waarom.

Dit album is puberaal, emo, muzikaal niet hoogstaand en al helemaal niet punk, en wat dan nog? Alles, dus ook muziek word gemaakt met een bepaalde doelgroep voor ogen, dit album is voor pubers gemaakt ja, dus zo dient het ook beoordeeld te worden. Je gaat een album van Jan Smit ook niet beoordelen met de maatstaven voor een jazzalbum.

American Idiot word vaak bestempeld als politiek georiënteerd en Anti-Amerikaans. Ik kan dat nooit zo goed begrijpen, op het hele album staan maar twee nummers over politiek waarvan er maar eentje anti-Amerikaans is. Dat ene anti-Amerkaanse nummer kan ik om eerlijk te zijn moeilijk serieus nemen, in mijn oren is het puur sarcasme en eerder een perciflage op de anti-Amerikaanse mentaliteit dan een verwoording ervan. Buiten de tekst om is het nummer erg catchy en kan je er moeilijk stil bij blijven zitten.

Het begint echter pas echt goed te worden vanaf Jesus of Suburbia, wat gaat dat nummer snel voorbij zeg als je je bedenkt dat het negen minuten duurt, alle passages van het nummer zijn tekstueel sterk en vormen een mooi geheel. Ook Holiday is gewoon een heerlijk cathcy nummer om eindeloos mee te zingen. ''Zieg heil to the president gasman! Bombs away is your punishment!'', puberaal? Ja. Daarom slecht? Absouluut niet. Boulevard of Broken Dreams en Are We The Waiting zijn twee goede zeiknummers, vooral de eerste is een geschikt liedje om je door nare periodes heen te helpen.

St Jimmy is net Holiday maar dan beter. Give Me Novacaine is misschien zelfs voor dit album een beetje erg makkelijk maar desalnietemin weer een lekker afreageerplaatje. She's A Rebel en Extraordinary Girl vormen samen het dal van het album, die twee nummers zijn een van de redenen dat ik dit album niet de maximale score geef. Met Letterbomb wordt het alweer wat beter. Wake Me Up When september ends is een prachtig en voor mij zeer sentimenteel nummer dat ik helaas helemaal doodgedraaid heb. Homecoming is net Jesus Of Suburbia maar dan nog beter. Whatsername is helaas te verwaarlozen.

Wat kan ik er verder nog van zeggen? Ik denk niet dat er beter poppunkalbums dan deze zijn. En zoals ik eerder al zei is American Idiot een zeer invloedrijk rockalbum dat vele Greenday kloons de wereld in heeft geholpen. Of dat laatste iets goeds of iets slechts is is aan jou om te bepalen. Maar dat dit album tenminste in haar genre een topper is lijkt mij toch moeilijk te ontkennen.