Volledig mee eens, al mogen zowel de opener als de afsluiter er ook zijn en is het niveau van de hele plaat vrij constant.

Andere vaststellingen:
-Dit is misschien wel de meest coherente dEUS-plaat ooit; nog meer één geheel dan The ideal crash
-Ik heb een stuk meer dan bij de vorige twee platen het gevoel naar een echte groep te luisteren (er is blijkbaar ook een stuk meer in groep gecomponeerd, zo blijkt uit bovenstaand interview); ik vind dit mede hierdoor de beste plaat van deze bezetting
-Invloeden van The Afghan Whigs en The Twilight Singers lijken zich over heel wat nummers uit te spreiden
-Qua geluid heb je zowat een mix tussen het funky van hun laatste twee (vooral Pocket Revolution), en het meer emotionele van The Ideal Crash
-Inderdaad een vrij 'drukke' plaat, in de zin dat er veel te horen valt, maar die gelaagdheid (waarbij je na x aantal luisterbeurten nog dingen kunnen opvallen) is nu eenmaal toch een beetje het handelskenmerk van dEUS...

Veruit hun beste plaat, de andere wisselen teveel hoogtes met laagtes af, terwijl hier het niveau constant blijft en er een mooie lijn en opbouw in zit.
I Fink U Freeky, Fatty Boom Boom, So What?, Baby's On Fire, Fok Julle Naaiers, Never le Nkemise 2 behoren allemaal tot hun beste werk. De skits en interlude hadden voor mij niet echt gemoeten, halen het tempo er wat uit, maar het is natuurlijk wel helemaal ZEF

Die Antwoord dat is gewoon heel erg leuke feestmuziek, lekker geflipt maar ook met veel (zelf)humor. En op een bepaalde manier toch uniek. Niet teveel bij nadenken en gewoon (blijven) gaan.

Het ontkurken van een wijnfles gevolgd door Feel the Pain en I Don't Think So, toch twee van de beste Dinosaur-single's. Heerlijke start van de plaat! Ook Outta Hand en Grab It zijn van hoog niveau, maar daarna wordt het allemaal wat minder interessant. Seemed Like the Thing to Do vind ik wel nog een mooi nummer.
De platen met Lou en Murph zijn gewoon beter, maar af en toe mag ik deze nog wel eens opzetten.

Ik kende Dinosaur Jr. enkel van hun singles als Start Choppin en I don't think so, maar met deze reünieplaat was het liefde op het eerste gezicht - en ondertussen is het een van mn favoriete bands.

Het fijne is dat ze hier enerzijds bewijzen dat de beste Dinosaur Jr-platen deze zijn in de originele J/Lou/Murph bezetting zijn, maar anderzijds ook dat er na al die jaren niemand anders dan henzelf het gat kan vullen dat ze hebben achtergelaten.
Vanaf de eerste noten is het immers raak: een plaat beginnen met een weergaloze solo (en geweldig nummer), binnenkomen met een kopper in de stijl van You're living all over me... and the rest is history: de band rockt als de beesten en hun unieke sound blijkt ook in 2007 nog uitermate boeiend en zelfs nog fris te klinken. De solo is tegenwoordig een beetje uit de mode, maar Masics herstelt deze in ere met toch echt wel het betere gitaarwerk, mooi passend bij zijn al even karakteristieke zang. De band speelt echt als een geheel en lijkt er plezier in te hebben. Wat een geweldige songs op dit album ook (What if I knew is mn favoriet, maar ik vind quasi alles echt goed).

Met deze plaat (en de twee uitstekende vervolgplaten) kregen ze de aandacht die ze verdienen, en worden ze steeds vaker samen met de Pixies genoemd als grondleggers van de alternatieve rock. De fans van het eerste uur konden enkel tevreden zijn, maar bovendien kregen ze er een hele schare nieuwe fans bij.