Vroeger veel plezier aan beleefd, nog eens herbeluisterd en blijft een oerdegelijke plaat (die eigenlijk toch wel een hogere score verdient).

Gewoon dat gitaarwerk alleen al: luister eens naar Key to the Highway (betere versie dan op Layla imo), Help the Poor, en Three O'Clock Blues (!)... Veel beter wordt het niet hoor, zo vlotjes, zuiver en beheerst. Er wordt ook mooi afgewisseld tussen de twee giganten (zo mag je ze onderhand wel noemen, zie bv. einde van Hold on! I'm coming).
Verder is BB King echt wel bijzonder goed bij stem dit album (Come Rain or Come Shine!) en zit er best veel variatie tussen de nummers (bv. rock n roll bij Days of Old, en zo af en toe zelfs wat funky, zie I Wanna Be - niet het beste nummer, maar kom). Zwakke nummers zijn er niet, uitschieters des te meer(bv. naast de hierboven vermelde ook Worried Life Blues). Het is misschien wat ingehouden (zeker niet volledig loos gaan en we zien wel waar het eindigt), maar die rustige solo's vind ik net heel mooi. Sprankelen doet het wat mij betreft zeker en vast, zeker een 4 waard dus.!

Toen de plaat uitkwam weet ik nog dat het wat 'bon ton' was om Clapton te bashen als meest overschatte gitarist. Daar is men ondertussen wel van teruggekomen want de tegenvoorbeelden zijn natuurlijk legio (en deze plaat is er ook een van).
Wat wel nog blijft hangen is dat de blues lekker groezelig moet zijn en liefst moet worden gespeeld door een oude neger in de jaren 50 en 60, want dan heb je de echte 'authentieke' blues. Ik hou zelf ook veel van die ouwe akoestische blues, maar dat maakt gelikte electrische blues niet meteen minderwaardig, en hier hoor je echt wel het betere werk. Die cleane productie stoort me echt niet, de sound is enorm zuiver en de gitaren blinken - daar draait het toch wel om bij deze plaat.

Tot en met nummer 7 is deze plaat quasi perfect, daarna zakt de boel wat in. Al is het laatste nummer ook weer sterk.
Ik snap het probleem dat men hier blijkbaar heeft met de opener niet echt, vind het net een van de beste nummers. Een moedig eerste nummer dat meteen de toon zet.

Geweldige teksten troughout.

Dit dus (+ de leuke teksten).
Opnieuw bijzonder fijne plaat van een bijzonder fijne band. Die jongens stellen echt nooit teleur!

Op elk album wel nummers waar ik compleet van omver geblazen wordt, in dit geval:
1. Things Fall Apart
2. Hindsight ("What about Canada?")
3. Tomorrow

Opnieuw een heerlijke plaat van BTS, deze kleine indiegoden leveren ondertussen al meer dan 20 jaar constante kwaliteit (enkel Ancient Melodies... was een tikje minder).

Dezelfde formule, die toch nooit als een herhalingsoefening voelt. Dat heerlijke gitaarspel dat over je heen golft, die zang van Martch die je echt doorheen de nummers leidt (maar ook de backings die dit versterken). Originele songstructuren met best wel wat wisselingen in dynamiek,... ga zo maar door. Ergens in een donker hoekje zit ome Young goedkeurend te knikken. Ik wordt in ieder geval (bijna) elke keer weer helemaal meegevoerd.
In eerste instantie sprongen Never Be the Same en C.R.E.B. er voor mij het meeste uit, samen met de leuke afsluiter natuurlijk. Maar ondertussen vind ik bv. Another Day de eerste twee nummers zeker even goed. Het is met andere woorden weeral zo'n plaat die zich langzaam nestelt en waar je bij elke nieuwe luisterbeurt opeens kan vallen voor een ander nummer (of de genialiteit van een bepaalde instrumentale passage, ook al is het maar een half minuutje)... Typisch BTS, en daarom kan ik ze nooit beu worden.

Simpelweg de beste indierockband ooit, nei, ik heb het gezegd!
Enkel Modest Mouse kan de concurrentie aan, maar die zijn wat wisselvalliger.