Inderdaad zowel als gitarist maar zeker als songschrijver zwaar onderschat... Ook op een site met muziekliefhebbers als deze.
Misschien zou hij vaker moeten uitpakken met zijn technisch kunnen op de gitaar, dat echt fe-no-me-naal is. Voor zo'n goede gitarist steekt hij eigenlijk heel weinig solo's in zijn nummers. Maar het siert hem eigenlijk wel dat hij de songs laat primeren en niet onnodig met de spierballen rolt.

Dit is een erg sterke, vrij afwisselende plaat. Een rustig akoestisch pareltje als Beeswing of effe moeiteloos uitpakken met het betere electrische soleerwerk aan het einde van The Way That it Shows (die ene keer dat hij zich toch even laat gaan). Maar mijn favoriete track is I Ride in your Slipstream, dat is de stijl waarin ik Thompson het liefst hoor. Onnavolgbaar hoe hij zo ongeveer twee gitaarpartijen op zijn eentje speelt.

Er komt relatief veel postuum uit van Rory Gallagher, maar dit is in ieder geval een erg mooie toevoeging aan het oevre!

Met name CD 1 dan, allemaal live-opnames, en dit van nummers die niet op zijn andere live-platen staan.
Het begint met een erg straffe versie van Calling Card (veel beter dan de studioversie), en ook What in the World is prachtig. Daarna wordt via Country Mile - dat naadloos overgaat in Mojo Working - de gaspedaal ferm ingedrukt en ook Roberta (als uitsmijter van Garbage Man) is knallend. Used To Be heb ik ook altijd een wat onderschat nummer gevonden dus blij dat dit hier op staat, maar doet toch onder voor I Take What I Want daarna, en die doet dan mss ook nog onder voor de afsluiter.
Een vurig optreden, letterlijk dan, want blijkbaar vlogen de drums zelfs in brand tijdens het laatste nummer met als toepasselijke titel Cruise on out
Ik kan hier trouwens meer dan op andere platen genieten van het spel van Lou Martin (mooie klank in het algemeen).


Het fijne van CD2 is dat het een erg goede selectie is van de betere nummers uit vnl. zijn eerste drie albums (Daughter of the Everglades! For the Last Time! Crest of a Wave! ), aangevuld met een paar covers (When My Baby She Left Me, Toredown en Feel So Bad). Toch is deze cd iets minder essentieel, niet elke versie heeft zijn meerwaarde tov de originele studioversie.

Maar dus toch maar weer wat plaats vrijmaken in de platenkast

Inderdaad, een erg goede plaat en waardige afsluiter van de carriere.
Gallagher grijpt terug naar zijn begindagen en komt met zijn meest blues georienteerde plaat sinds Tattoo. Het begint al meteen erg sterk met het aanstekelijke Kid Gloves, gevolgd door The King of Zydeco, voor mij het beste nummer op de plaat. Andere hoogtepunten zijn Ghost Blues en Heaven's Gate, die drijven op een heerlijk ritme. The loop is meer jazzy en lijkt zo te referen aan zijn Taste-verleden. Verder zakt de plaat eigenlijk nergens in.

Rory Gallagher is echt een fantastische muzikant, zijn vroege overlijden blijft eeuwig zonde... Als je kijkt naar wat sommige van die oude bluesmannen nog uit hun mouw schudden op hoge leeftijd (Buddy Guy!) kan je alleen maar mijmeren over wat er nog voor moois had kunnen volgen...

De superlatieven die hier worden bovengehaald zijn niet meer dan terecht. Een van de beste gitaristen ooit hoor je hier op de top van zijn kunnen.
Voor Gallagher was het podium ook echt zijn habitat, in een studio verveelde hij zich al snel. Met de beelden erbij zie je hoe die man zich telkens weer volledig smeet op het podium, en wat voor een geweldige interactie met het publiek er was.

Als ik dan toch mindere puntjes moet zoeken (dit is echt muggenziften!), dan is het vooral de trackselectie. Waar op Stage Struck bijna al zijn hardrocktoppers worden gespeeld, is dit hier niet het geval (voor het bluesrockgenre). Er wordt hoofdzakelijk geput uit Tattoo, met nog een paar tracks uit Blueprint (niet eens de beste). Toppers uit zijn eerste twee albums als Crest of a Wave, I'm not awake yet, Sinner Boy, I fall apart,... komen jammer genoeg niet aan bod.
Eigenlijk vind ik van de nummers op deze plaat enkel A Million Miles Away (toch wel het ultieme Rory-nummer) en Tattoo'd Lady bij zijn beste nummes horen. Al hoort As The Crow Flies ook wel bij zijn akoestische toppers.
Daar staat dan weer tegenover dat Gallagher hier 'gewoon goede' nummers openrekt en tot ongekende hoogtes stuwt. Het beste voorbeeld is Walk On Hot Coals, dat vanaf minuut 5 ongeveer overgaat in een lange briljante impro. Hét hoogtepunt van de plaat wat mij betreft.
Verder vind ik dat de opeenvolging van de 'tragere' nummers 4, 5 en 6 de drive een beetje uit de plaat haalt, BBC sessions heeft voor mij toch net een iets beter opbouw misschien. Maar Irish Tour kent dan weer geen enkel zwak nummer. En het zegt natuurlijk ook wel wat dat ie niet eens met zijn beste nummers hoeft te komen om toch een waanzinnig goede live-plaat te maken

Details zoals gezegd want dit is gewoon tijdloze wereldklasse!
Verplicht in de collectie, maar dat geldt voor nog veel meer platen van deze man.

Fantastische debuutplaat van een van de beste gitaristen ooit!

Geweldige solo's, en Rory klinkt altijd erg gepassioneerd. Dit is idd geen nutteloos 'toonladdermastruberen' maar functioneel, vurig, zuiver spel van een rasmuzikant. Het gitaargeweld past ook erg mooi in de nummers - je focust vanzelfsprekend meteen op die schitterende gitaar maar de man kon me toch ook een songs schrijven.

Itt later een zeer blues georienteerd album, met ook nog wat folkinvloeden hier en daar - Gallagher speelt hier ook zowel akoestisch als elektrisch - hij is een meester in beiden, maar elektrisch hoor ik hem nog net iets liever.
Na de eerste luisterbeurten waren de 'snellere' nummers Sinner Boy, Hands Up en Laundromat mijn favorieten - heerlijk knallen dit -, ondertussen in de balans doorgeslaan ten voordele van de kwetsbare songs I Fall Apart en For The Last Time (prachtige lyrics en solo's!).

Een must voor de fans van Rory Gallagher die hem het liefste hard rock horen spelen, en eigenlijk een must voor alle hard rock fans tout court. Al zijn beste nummers in dit genre staan er immers op: Shadow Play, Moonchild, Follow Me, Shinkicker, Bad Penny,... (in lekkere live uitvoeringen).

Rory soleert er echt heerlijk op los, wat een podiumbeest toch, zoveel vuur. Toch echt mn favoriete gitarist ooit, wat kon die man ongelofelijk goed spelen.

Inderdaad, dit is Rory Gallagher z'n meest vlammende plaat, waar hij het meest richting hardrock gaat. Hij speelt z'n solo's sneller dan ooit, nummers als Follow Me zijn gewoon heerlijk knallen.

Ik ben zelf meer fan van z'n bluesy werk uit het eerste deel van de jaren 70, maar ik kan dit toch ook wel bijzonder smaken - al is het maar voor de afwisseling -, het is gewoon een hele plaat rocken met de gashendel bijna hele tijd open.
Het is ook wel fijn dat een artiest toch evolueert en wat kan variëren in z'n oevre. Heb Gallagher het liefst in trio (hoewel ik Tattoo wel een retestrakke plaat vind), en daar is deze plaat opnieuw bewijsvoer voor. Anderen horen hem dan weer net liever met toetsen, ieder zijn meug natuurlijk.

Een (bijna) volledig akoestische plaat van Rory Gallagher, uitgebracht door zijn broer Donal na het doorzoeken van Rory's archief. Daarnaast wist hij een aantal 'vergeten' opnames te bemachtigen via vrienden van Rory waarmee hij had samengespeeld. Zo komt ook de Belgische gitarist Roland Van Campenhout aan bod in twee nummers (The Cuckoo en Deep Elm Blues). Het cd boekje leert dat Donal en Rory zelfs nog een tijdje in Gent bij Roland hebben gewoond, hij wordt dan ook aangehaald als een 'close friend'. Het is dus niet alleen een ode aan Rory maar ook aan een aantal bevriende muzikanten.

Het resultaat mag gezien worden, want hoewel niet alle nummers hetzelfde hoge niveau halen is het in zijn geheel een prachtige en sfeervolle plaat, die bewijst hoe goed Rory uit de voeten kon op de akoestische gitaar - in zoverre dit nog nodig was natuurlijk. Een mooie aanvulling op zijn oevre waar toch het elektrische overheerst. Vanaf de eerste noten van Wheels Within Wheels (een heel mooi eigen nummer) wordt je meegegrepen, en ook track 2 en 3 zijn ijzersterk en tonen meteen heel wat veelzijdigheid. Daarna blijft het verder genieten, met als uitschieters nog BRG en het live 'triotje' Amazing Grace, Walkin Blues en Blue moon of Kentucky.

Toch een must voor de liefhebbers zou ik zeggen.

Erg fijne ontdekking dit!

Het openingsnummer vind ik maar matig, maar dat wordt meteen helemaal goedgemaakt door The Same Old Rock, zonder meer een briljant (prog)folknummer. De zang is niet altijd raak, maar het is een vrij unieke compositie met prachtig gitaarspel (met hier en daar wat flamenco-invloeden). Die in- en outro, waw! De twee nummers die daarop volgen moeten hier nauwelijks voor onderdoen, zeker Me And My Woman heeft ook weer veel te bieden - wat daar allemaal te horen is in één nummer.
Blijkbaar is dit veruit zijn beste album, maar ik ga Harper's oevre toch nog wat verder verkennen want dit staat me echt wel aan.

Niet dat ik veel van (moderne) hiphop ken, maar dit bevalt me zeer. Killer Mike is de beste mc die ik in lange tijd heb leren kennen (RAP Music = geweldige plaat), heerlijk ritme in zijn raps. En El-P is op muzikaal gebeid zoveel inventiever en origineler dan de gemiddelde hiphopartiest. Een gouden combinatie dus, eens te meer.
Nog net een stukje beter dan de eerste worp dit, en die was al goed.

Blijft schitterend om te zien hoe Cooder zich gedurende zijn carriere in een enorm breed scala van obscure en soms bijna uitgestorven authentieke muziek verdiept en inwerkt (en zo ook bepaalde genres en artiesten die het echt wel verdienen onder de aandacht brengt).

Deze cd is er een van de meest geslaagde, met zoals reeds eerder gemeld een boeiend verhaal als rode draad.

Fijne plaat, met Down in Mississippi als prijsbeest. Daarnaast vind ik ook He Made a Woman Out of Me een mooi nummer.
Niet meteen de echte gitaartracks dus (al zijn die ook goed, bv. Feelin' Bad Blues ), maar dat vind ik ook zo fijn aan Cooder: een meesterlijk gitarist, maar hij heeft er nooit problemen mee om zich dienstbaar op te stellen tov andere muzikanten.

En inderdaad zeer jammer dat het leuke guitaar duel metVai er niet op staat.