Jammer dat alle aandacht altijd naar Rumours gaat, want deze plaat - de eerste in de bekendste FM line-up - is eigenlijk even goed.
De perfecte popmuziek, van voor pop nog een vies woord was. Het album draagt een heerlijke sfeer uit, is toegankeljik en maar tegelijkertijd een beetje mystiek en uiterst subtiel (die solo's van Buckingham! je merkt haast niet dat hij aan het soleren is omdat ze zo mooi zijn ingebed in de nummers). En ondanks dat er drie verschillende songschrijvers zijn voelt de plaat als een echt geheel. Echt topklasse hoor!

De toevoeging van Nicks en Buckingham, gebaseerd op een vrij toevallige ontmoeting in de Sound City studios, bleek dus een gouden zet, Nicks leverde met Landslide en Rhiannon meteen de twee beste songs op deze plaat (Crystal vind ik dan weer ongeveer het minste nummer). Maar ook Buckingham laat van zich horen met de mooie afsluiter en mijn favoriete nummer 'Monday Morning', zo'n leuke, sfeerbepalende opener.
Daarnaast kwam ook (de vaak mss wat onterecht onderschatte) Christine McVie helemaal tot ontbolstering. Ze levert het merendeel van de songs en vormt zo de 'body' van de plaat, heb altijd het gevoel dat zij wat voor de 'balans' in de platen zorgt - de singles Say You Love Me en Over My Head zijn erg fijne nummers van haar. De succesformule van 3 songschrijvers met 2 'frontvrouwen' was dus meteen van de start een waar schot in de roos.
In huis halen dit, krijg je geen spijt van!

Ik vind het toch altijd wat raar dat er eerder negatief over deze plaat wordt gedaan.

Met Love In Store, Can't Go Back, Gypsy, Hold Me en Eyes of the World heb je toch al vijf nummers die m. i. gewoonweg van hetzelfde niveau zijn als het materiaal op Rumours en Fleetwood Mac. De rest van de plaat is niet van dezelfde klasse, akkoord, maar toch.

Dit is een lekkere (rhytm &) blues plaat met het betere gitaarwerk van Peter Green. Ik volg de commentaren hierboven wel dat het erg getrouw is aan de standaarden en minder origineel is dan andere 'blanke' bluesplaten rond die tijd (zie bv. Rory Gallagher of Clapton bij zn verschillende bands). Blijft niettemin dus nog altijd een sterke plaat, van die opener wordt ik altijd meteen al vrolijk, zo lekker swingend.

Peter Green zou later wel een stuk creatiever te werk gaan, met Then Play On als beste voorbeeld. Een verzamelplaat als The Best of Peter Green's Fleetwood Mac geeft eigenlijk een veel beter beeld van de beginperiode van deze legendarische band dan dit album.

Grote fan van Joanna Newsom, maar met de grote namen uit de 60s en 70s folk (Joan Baez, Joni Mitchell, Fairport Convention, Pentangle, Nick Drake,...) heb ik nooit een echte klik gehad (Bert Jansch uitgezonderd mss)... Hoewel ik hun uitstekende muzikaliteit wel kan appreciëren voelt het vaak wat oubollig en raakt het bij mij niet helemaal de juiste snaar.

Op deze plaat staan er echter nummers die dat absoluut wel doen: Nothing More, Winter Winds, The way I feel en Banks of the Nile vind ik stuk voor stuk prachtig, en de rest van de plaat is er ook niet naast.
Ik weet niet goed aan wat dit ligt, is deze plaat iets minder traditioneel folky en een tikje toegankelijker ofzo? Of lijkt de muziek van Joanna Newsom gewoon het meest op Sandy Denny? Misschien kan ik wat verder 'doorgroeien' in dit genre nu het kwartje eindelijk is gevallen.