Ik stoor me dus hoegenaamd niet aan de typische 80's sound van dit album, ik vind het net charmant en bovendien een leuk contrast met zijn werk uit de jaren 60 of 70. Die baslijn uit First we take Manhatten vind ik bv. echt onweerstaanbaar. Gewoon het idee dat Cohen als minimalistische singer-songwriter te combineren valt met een drumcomputer is toch al geweldig, niet? Ik vind het toch een lollige evolutie.

Los daarvan staan er alweer een paar fantastische songs op dit album, zoals we van Cohen gewend zijn echte tekstuele pareltjes (bv. Everybody Knows en I'm your man).
Enkel Jazz Police en Ain't no cure... zijn twee uitschuivers, de rest is van torenhoog niveau.

Holding Back The Year en Puzzle vind ik de beste nummers, maar bv.Home, If I Could, Legendary en Monkey Begun zijn ook mooi.

Allemaal vrij eenvoudige nummers met relatief basic gitaarspel (de akkoordwissels en zeker de strumming zijn nooit erg complex bij Lou Barlow, hij gebruikt wel regelmatig alternatieve tunings of aparte akkoorden), maar de songs staan als een huis en zijn verschikkelijk ontwapenend.