De 'schandaalplaat' van de Camaron, waar hij piano, keyboards, sitar, drum en fluit in de flamenco inbracht, met ook nog eens tekstflarden van de dichter Federico Garcia Lorca. Voldoende om de flamenco-puristen de kast op te jagen, in die mate dat ze naar verluid de cd massaal kwamen terugbrengen (bron = wikipedia).

Het openingsnummer klinkt bv. inderdaad bijzonder modern als je dit vergelijkt met traditionele flamenco (je hoort ook meteen waar de Gypsy Kings de mosterd haalden ), maar de volgende drie nummers gaan wel meteen meer terug naar de basis. La Tarara en Volando Voy zijn dan weer meer in de stijl van het titelnummer. Ik vind die afwisseling net heel erg goed werken eigenlijk, het is zeker niet zo dat flamenco volledig overboord wordt gegooid of dat er een commerciele knieval wordt gemaakt, integendeel. De laatste track met de sitar klinkt bv. echt heel natuurlijk.

De geschiedenis gaf Camaron ruimschoots gelijk en nu wordt het als een cruciale plaat beschouwd in de flamenco. Geweldige zanger en let ook op virtuoos Tomatito op de gitaar.

Te beluisteren op youtube

Onlangs nog eens herbeluisterd en blijft toch een beetje hit and miss album. Een paar goeie nummers, maar ook een paar heel saaie. Bij momenten vooral veel te zoetsappig en gelikt, waarbij ze soms haast als Norah Jones begint te klinken. Overgeproduced?
Nog een misser is Willie, een ingekorte versie van het prachtige Willie Deadwilder (van de EP Speaking for Trees); vele malen zwakker en echt geen meerwaarde.

Nummers als Hate of Empty Shell zijn degene waarmee ik Cat Power identificeer (en die vind ik vanzelfsprekend de sterkste op de plaat), maar die zijn hier blijkbaar niet zo populair.

Haar vorige vier platen zijn allemaal een stuk interessanter!

Waar Cat Power op latere albums als Moon Pix en You are free wat mij betreft nog een stuk is gegroeid als songwriter, en er ook wat meer variatie in haar later werk zit (bv. ook piano als instrument), is dit toch ook zeer de moeite: puur, onversneden, rauw,... met gitaar, teksten en stem die bij momenten door merg en been gaan.
Als je meer vertrouwd bent met haar laatste albums is dit ook een leuke plaat om haar 'basics' te ontdekken.

In zijn geheel ook een sterk album, met als toppertjes 'Enough', 'Fate of the Human Carbine' en vanzelfsprekend 'Nude as the news'.

Geweldige verzamelaar die mij wat doet denken aan '1' van The Beatles, in die zin dat het quasi ongelofelijk is hoeveel hits er op korte tijd werden geproduceerd. Nummers die echt in het collectief geheugen liggen en die quasi iedereen zal kennen, ook al weten ze mss niet eens welke band erachter schuilt. De songs van CCR zijn gewoon wereldklasse en ook zoveel jaar na datum niet stuk te krijgen. Hetzelfde kan gezegd worden over die geweldige sound.