Een erg fijne plaat, zeer sfeervol idd en van constante hoge kwaliteit. Mooi zo'n beheerste plaat van een muzikant die toch vooral gekend staat voor een geluidsmuur van feedback en knallende solo's. Prachthoes ook zoals hier al vaak is aangehaald.

Dit afdoen als een akoestische Dinosaur Jr plaat is m. i. wat te kort door de bocht, dan zou je uitkomen op allemaal nummers als 'Is it done' en dit is duidelijk niet het geval. Favorietjes als 'Too deep' of het titelnummer lijken bv. niet echt op het Dinosaur werk.
Aan Masics klaagstem is geen ontsnappen en die zorgt natuurlijk voor een erg duidelijke link. Ik geef toe dat je ervoor moet zijn en/of in de stemming moet verkeren, maar ik heb er altijd enorm van kunnen genieten en dat is hier niet anders. Mss niet de beste zanger maar wel erg karakteristiek geluid en wat mij betreft met best veel emotie.
Daarnaast komt in dit akoestische werk de invloed van Neil Young op Masics mss nog duidelijker naar voren, nooit een kwade referentie.


Deze plaat doet mij eigenlijk enorm verlangen naar een akoestische Dinosaur-plaat, want bassist Lou Barlow heeft qua akoestische / lo-fi songschrijverij al veel meer zijn sporen verdiend dan J Masics (zie ook Sebadoh en Folk Implosion). Ik vind hem voor dit soort muziek ook een betere zanger dan J en had hem graag een aantal nummers horen zingen van deze plaat.
Tot het zover is stel ik mij wel tevreden met het solowerk van beide heren. Ik ben allang blij dat ze samen blijven spelen (blijft allesbehalve een evidentie blijkbaar), fantastische muzikanten zijn het.

Persoonlijk vind ik 'Troubadour' de beste plaat van JJ Cale, maar deze is eigenlijk quasi even goed, echt een tijdloos album.
Sowieso geweldige artiest, mooie songs, prachtige relaxte zang en gitaar, straalt zoveel rust en plezier uit. Inderdaad al gecoverd door een hele schare (top)artiesten.
Verzamelt ook een steevast een leuke groep muzikanten rond zich (met o. a. Christine Lakeland, Bill Raffensperger), kijk maar eens naar deze versie van Call Me The Breeze, zowel de band als het publiek amuseren zich te pletter.

Misschien toch een van de meest ondergewaardeerde platen van de meester.

Niets nieuws onder de zon voor JJ Cale, maar mooi coherent album dat nergens inzakt en zoals steeds baadt in een heerlijke sfeer. Bovendien staan er een paar van zijn topnummers op: Mama Don't (geweldig nummer om een liveset mee op te bouwen, steeds instrument erbij), Wish I Had Not Said That, de swingende opener Carry On, en het prachtige jazzy Cloudy Day om mee af te sluiten (dit is zelfs loom naar JJ Cale normen, en dat wil wat zeggen ).

Joanna Newsom is in het algemeen zeer spaarzaam met het benoemen van haar invloeden, in interviews over de vorige plaat heeft ze wel Joni Mitchell (maar ook Graham Nash) genoemd. De invloed van Roy Harper met zijn lange folksongs is ook gedocumenteerd, en Sandy Denny heeft ze al gecovered dus dat lijkt me ook een referentie (luister eens naar the banks of the nile of ander werk van Denny en beweer dan maar het tegendeel).

Qua teksten verwijst ze vooral naar literatuur (Faulkner, Nabokov, Hemingway,...), qua harpspel zowel Keltisch als klassiek, maar ze is blijkbaar ook beïnvloed door West Afrikaanse muziek (polyritmes)... Zie dit interview in de NY Times om eea staven.
Qua manier van zingen vernoemt ze ook nog Texas Gladden (Appalachian music) en Karen Dalton.

Om maar te zeggen dat het eens gedaan moet zijn met altijd eenvoudigweg Kate Bush erbij te sleuren!

Klopt wel naar mijn gevoel.
De enige vrouwelijke folk-inspiratiebron die je volgens mij vergeet is Sandy Denny - lijkt me zeker een van haar grootste invloeden. Luister maar eens naar The Banks of the Nile, zowel qua manier van zingen als opbouw had dit zonder enige moeite een nummer van Joanna Newsom kunnen zijn.
Newsom heeft haar ook al eens gecovered, al vind ik het origineel wel beter

Gewoon blijven luisteren, op den duur ken je de volledige nummers vanbuiten, ondanks de aparte opbouw en structuur.
En er zijn inderdaad 'ankerpunten' in de nummers. De meteorite-passage kan je bv. met wat goodwill als refrein zien

Emily was liefde op het eerste gezicht en dat is zo gebleven. Vanaf ik die associatieve openingszinnen hoor ben ik elke keer opnieuw verkocht:
The meadowlark and the chim-choo-ree and the sparrow
Set to the sky in a flying spree, for the sport over the pharaoh
Sawdust & Diamonds was lang de tweede favoriet (mss meest toegankelijke nummer?), maar stilaan is de balans doorgeslaan naar Only Skin... zoals dit hele album gewoon een masterclass in song- en tekstschrijverij. En dan die toparrangementen er nog bij...