Fijne plaat van deze op MuMe toch wat ondergewaardeerde artiest. Misschien ligt het aan zijn wat vreemde image met dat dandy-cowboy gedoe: dat haar, die paarse kostuums, veel te grote cadillacs en bijbehorend flitren met Franse titels?
Ik zie ook wel wat vergelijkingen met Tom Petty: dit is ook zo'n oeramerikaanse artiest met rechttoe-rechtaan muziek en dat slaat hier toch blijkbaar minder aan. Ze durven allebei ook wel behoorlijk zoetsappig uit de hoek te komen.

Maar als je daar doorheen kijkt en je oren opent hoor je gewoon een album vol enorm kwaliteitsvolle songs, steekt echt goed in elkaar. Warm geluid en je hoort de overtuiging erin. Ik ben zoals een aantal anderen hierboven ook wel meer fan van zijn up-tempo nummers als Just Give Me One Good Reason en Maybe Tomorrow (Cadillac Walk zal niet toevallig altijd mn favoriete nummer van Mink DeVille blijven).

Enig minpuntje: de ballads So in Love We Are en Help Me to Make It vind ik wel echte stinkers.

Echt zo'n halfvergeten indieplaat, maar wat voor een!. Eerste beluistering geeft zo'n 'wat de fok is dit in hemelsnaam' gevoel, maar na een aantal keer draaien ontdek je de schitterende en unieke songs die onder de chaos schuilgaan (fijne lyrics ook trouwens).
Een aantal nummers zijn rasechte parels en laten je niet meer los als ze je in hun greep hebben: Cowboy Day, Doin The cockroach, Teeth like god's shoeshine en Trailer Trash... Liefde voor het leven.


Can't do it, not even if sober
Can't get that engine turned over!

Nee, blijft mijn minst favoriete Modest Mouse plaat (maar de band is zo goed dat dit nog altijd wel echt de moeite is ). Ik vind het gewoon een té makke bedoeling, waardoor ik er mijn aandacht niet kan bijhouden. Het wilde van de eerste twee platen is een beetje weg... Meer nummers zoals What People Are Made Of, graag... Er is zijn ook amper nummers die er echt uitspringen, dat hebben alle andere albums wel. A Different City en I Came as a Rat zijn bv. zeldzame hoogtepunten, maar die halen het ook weer niet tegen de hoogtepunten van de andere platen.

Alle ingrediënten die Modest Mouse bijzonder maakt zitten in deze plaat vervat: het wringt, schuurt, het hijgt en piept, het hangt en het wurgt, het slaat en zalft,... De weerbarstigheid en de desolate wanhoop straalt er werkelijk vanaf, maar heel af en toe breekt er ook een straaltje zon door.

Als je de plaat op de achtergrond hebt opstaan kabbelt ze misschien iets teveel voorbij, maar als je je oren spitst, in het bijzonder bij de instrumentale outro's van Lounge en Talking Shit About a Pretty Sunset, of Custom Concern in zijn geheel (mijn favoriet), hoor je klanktapijten van een werkelijk wonderbaarlijke Schoonheid (mét hoofdletter ja).

Mijn enige bemerkingen:
-Na Head South zakt de plaat wat in, tot aan het prachtige duo Talking Shit... en Make Everyone Happy / Mechanical Birds.
-In vergelijking met The Lonesome Crowded West - als een van mijn favoriete platen ooit - vind ik deze net iets te rustig, ik mis het total loss gaan van de band. De Modest Mouse van Beach Side Property, Teeth Like God's Shoeshine en Doin' the Cockroach, quoi.
The Moon & Antartica en Good News for People Who Love Bad News missen dat nog een stuk meer en zijn daarom mn minst favoriete albums.

Klopt helemaal, en je weet de enige twee stinkers er perfect uit te vissen. Maar dat zijn dan ook de enige minpuntjes, voor de rest vind ik deze plaat hun beste sinds TLCW.
Het gemiddelde niveau ligt voor mij net iets hoger dan in de vorige twee worpen: alle andere nummers op de plaat zjn allemaal minstens goed, er zit meer tempo in, en eindelijk is die hard-zacht dynamiek die TLCW zo fantastisch maakte terug! Hoe bv. het schitterend opgebouwde Parting of the Sensory wordt gevolgd door de rust van Missed The Boat, heer-lijk. Of Spitting Venom in zijn geheel, eindelijk nog eens een nummer dat echt kan tippen aan een Cowboy Dan. En ook nog eens zo'n opener met ballen in de trend van 'Teeth Like God's Shoeshine' (ok niet helemaal hetzelfde kaliber maar de lat ligt dan ook onnoemelijk hoog). Gewoon veel meer échte hoogtepunten dan op de vorige twee, en dan tel ik héél fijne nummers alla Steam Enginius of Invisble nog niet eens mee.
Best weerbarstige muziek, maar vind deze plaat echt wel onderschat.

Ik kende Motorpsycho al langer, via Trust Us, een album dat mij echter nooit helemaal kon overtuigen (op Hey Jane na, topnummer).
Maar kijk, zoveel jaren later hier op uitgekomen en dit album kan ik wel bijzonder smaken!

Het begint overheerljk met Sinful Wind-Borne (meteen het beste nummer), werkelijk een knaller van een plaat met prachtige Sonic Youth invloeden en overlappende gitaarpartijen. Als je dit maar niks vind kan je evengoed van alle alternatieve gitaarmuziek afblijven vind ik.
Drug Thing gaat op geweldige wijze door op het rockende elan, daarna wordt er wat gas teruggenomen en komt er meer variatie in de plaat. The nerve tattoo en STG zijn nog twee sterke nummers, en dan komt nog een mooie afbouw: eerst de prachtige low-fi ballad Fool's Gold (als liefhebber van Lou Barlow ligt dit soort muziek me erg nauw aan het hart), daarna een ambient afsluiter die je even laat bekomen.
Dan komt Sinful Wind-Borne des te lekkerder binnen als je het album terug opzet

Knappe plaat die me toch weer erg beniewd maakt naar meer van deze band.