Toch maar de volle vijf sterren gegeven, nummers als The Siren, No Good mr Holden, Hisingen Blues en Ain't Fit to Live Here plakken ondertussen echt wel aan mn huid.

Het gewoon album is ook zo fijn opgebouwd met zo'n knallende binnenkomer, en daarna leuke afwisseling tussen rustigere en snellere nummers.

Verder sluit ik me aan bij de uitstekende recensie van Chimpz: invloeden uit de jaren 70 zijn evident (Led Zep, Allman Brothers, Black Sabbath, Deep Purple, Rory Gallagher,...), maar de sound is iets steviger - zo af en toe hoor je wat Kyuss erdoor (in het vorige album mss nog iets meer, zie bv. het laatste nummer daar). En dan komt er met Longing nog een flard Morricone langsdrijven.
Geen slechte referenties, en alle invloeden worden omgesmeed tot een prachtige eigen sound: lekkere gitaar(solo's), veel energie, en zanger Joakim Nilsson dwingt veel bewondering af met zijn vocale capriolen.

Duurt even voor je het album volledig kan doorgronden, maar dan... wowee (zowee)!! Klassieker in wording zoals eerder gezegd.

Moet ik me (jammer genoeg) ook bij aansluiten. Graveyard had inderdaad de lat enorm hoog gelegd voor zichzelf met een ijzersterk debuut gevolgd door Hisingen Blues, wat mij betreft zo ongeveer een perfecte plaat en makkelijk een van de beste van de laatste vijf jaar.

Deze plaat komt net iets te snel erna heb ik zo het gevoel. Kan aan mij liggen maar de band klinkt soms wat vermoeid en weinig geïnspireerd. De sound blijft fantastisch en die zanger... daar kan je enkel bewondering voor hebben, zo'n stem. Maar de songs zijn net van iets mindere kwaliteit dan op hun vorige twee worpen, misschien hadden ze er een paar wat meer moeten laten rijpen (of sommige zelfs schrappen).
Alleen Goliath, An Industry of Murder, Slow Motion Countdown en Endless Night vind ik echt heel sterk, de rest krijgt eerder het predikaat 'degelijk zonder meer'. Ik mis ook echte toppers zoals die er op de vorige plaat wel (ten overvloede) waren.

Maar mijn vertrouwen in de band is absoluut niet aangetast, zeker nu ik ze live aan het werk heb gezien. Blijft echt een enorm straffe band die verschillende invloeden combineert en daar toch iets apart mee doet.
Allemaal luisteren dus!

Pop van het goeie soort dit!

De invalshoek is helemaal anders (Grimes vertrekt doorgaans van drum n bass achtige ritmes en werkt steevast met stemvervormers), maar ik zie wel wat gelijkenissen met Robyn. Gewoon een griet met een hoekje af maar ook met best wat talent, die vol haar ding doet en er weinig van aantrekt wat anderen daarvan denken. Op het eerste gehoor mss niet zo bijzonder, maar hoe vaker je luistert, des te meer het bevalt. Verduiveld catchy stel je steeds vast uiteindelijk.
Een nummer van hetzelfde niveau als Oblivion (vanop haar vorige) hoor ik nog niet meteen, al vind ik Flesh Without Blood echt wel sterk.

Best coole clipjes ook steeds, leuke boel

Niet zo geniaal als Bee Thousand, maar ik kan deze beter pruimen dan Alien Lanes, ook een fijne plaat maar net een tikje te schetsmatig. Hier is het wel minder experimenteel, maar het niveau is wel erg constant: je wordt hier werkelijk om de oren geslaan met het ene fijne nummer na het andere:
Man Called Aerodynamics, Cut-Out Witch, Bright Paper Werewolves (!), Don't Stop Now, Big Boring Wedding (pass the word: the chicks are back!),...
Het beste gedeelte van de plaat vind ik ts nummers 7 tem 12, allemaal goeie nummers.

Wat was deze unieke groep toch goed in die periode!