Mijn favoriete zangeres kan ik ondertussen wel zeggen, een stem, wat een songs, wat een talent!

Toch jammer dat ze heden ten dage niet zo bekend meer is, dames die nog niet aan haar enkels komen wel daarentegen... Zucht, daar kan je je in blijven druk maken.

Geweldige plaat, It suits me well en It'll Take a Long Time zijn mijn favorieten (de eerste noten van dat openingsnummer nummer zijn elke keer weer raak). Het Fotheringay-album vind ik nog net iets beter, maar het scheelt verdorie niet veel.

Ik weet niet wat dat is met Lou Barlow, maar vanaf de eerste noten van 'I Will' voel ik al een traan in mn ooghoek. Die man kan zo ontwapenend en ontroerend klinken, meteen thuiskomen met zo'n prachtnummer!

Verder is de plaat business as usual voor Sebadoh, in de zin dat ze vrij wisselvallig is (is natuurlijk net ook wel wat de charme van de band). In tegenstelling tot vele Sebadoh fans ben ik nooit zo anti-Lowenstein geweest (hoewel Barlow duidelijk de betere songsmid is) - ook hier vind ik het verschil tussen de twee niet zo groot en kan ik de afwisseling wel smaken.

In zijn geheel zeker geen topplaat, maar de toppers (naast 'I Will' bv. ook 'State of Mine', 'Listen' of 'Let It Out') zijn echt prachtig, schitterend in hun eenvoud zoals vanouds. Wat kan die Lou Barlow verdomme toch een songs schrijven! Jammer dat zijn nummers op de Dinosaur Jr. platen zelden of nooit zijn beste werk zijn, anders hadden al wel meer mensen de weg gevonden naar deze ondergewaardeerde held.

Dit heb ik ook wel een beetje. Blijft niet meteen aan de ribben kleven maar weet desondanks toch zeker te fascineren. Dat de mannen originele ideeën hebben staat buiten kijf, en als een soort 'missing link' tussen ambient en hiphop is het best uniek, maar het lijkt wat hit and miss. Dawn in Luxor of #cake vind ik bv. erg sterk, maar er staan ook nummers tussen die amper de naam waardig zijn, lijken enkel vaag uitgewerkte ideeën.
Een betere MC zou al veel helpen, een goeie producer om wat meer lijn te brengen mss ook?

Moet er nog wat meer naar luisteren om te kunnen uitmaken of ik dit nu echt geslaagd vind of niet.

Dat Stevie Ray Vaughan een van de beste gitaristen is die ooit heeft rondgelopen op deze aardbol hoeft geen betoog, dit is gewoon een vaststaand feit. Het volstaat om even een paar youtube filmpjes van zijn optredens te zien (bv. Rude Mood, of zijn versie van Voodoo Chile) en je weet genoeg. Een van die mensen die schijnbaar met de gitaar in de hand zijn geboren, zo moeiteloos virtuoos is het.

Toch merk ik dat ik wanneer het over blues(rock) gaat, ik liever luister naar het werk van een Duane Allman, Rory Gallagher, Peter Green of Eric Clapton. Ik denk dat die typische swingende 'texas blues' mij gewoon minder ligt. Het gitaarspel komt me soms als iets te gelikt over, of soms (maar zeker niet altijd) klinkt hij iets teveel als een 'powerhouse'... Anders kan ik het niet verwoorden.
Niettemin luister ik van tijd tot tijd met veel plezier naar 's mans platen en verwonder ik me steeds opnieuw over dit genie (en ook wel over zijn kledingdracht )

Mooi omschreven!

Dit is niet echt mijn muziek, maar toch heb ik bewondering voor Stromae. Hij biedt inderdaad een vrij aparte 'melting-pot' stijl, misschien niet superorigineel maar wel met een erg herkenbare eigen smoel. Hij weet moeiteloos jong en oud aan te spreken en lands- en taalgrenzen te overstijgen. Wanneer is de laatste keer dat een artiest die zingt in het Frans dit deed?

Uit zijn interviews blijkt duidelijk dat Paul Van Haver een erg slimme gast is die erg goed weet waar hij mee bezig is, er zit een duidelijk idee achter (wat volgens mij verklaart waarom ook meer kritische muziekliefhebbers deze 'pop' wel kunnen smaken). Zie bv. de videclips van Formidable (knap nummer toch ook) of Tous Les Memes. Of het feit dat zijn website barst van de wiskundige verwijzingen. Dat bedoel ik: als hij zijn album 'vierkanstwortel' noemt dan is dat geen toeval en wordt dit op zoveel mogelijk fronten doorgetrokken.
En performancegewijs staat hij er ook echt steeds.