Met Entre Dos Aguas schokte De Lucia de flamencowereld, op deze 'rumba' liet hij zich immers begeleiden door een elektrische bas en conga's. Totaal not done in de traditionele flamenco waar enkel zang, een vorm van ritmisch geklop (meestal klappen in de handen), dans en gitaar toegestaan zijn. De flamenco-aficionados beschouwden dit als mismeestering van hun muziek, maar het brede publiek (met name een jongere generatie) kon dit duidelijk wel smaken want het werd denk ik zijn grootste hit. De plaat verkocht erg goed en betekende ook internationaal een doorbraak. Terecht, want zoals steeds neemt het technisch meesterschap van De Lucia (technisch gezien echt een van de beste gitaristen ooit) nooit de overhand en blijft hij spelen met enorm veel expressie en gevoel.

Voor een flamenco-leek zal Entre Dos Aguas maar weinig revolutionair aanvoelen,zo gigatisch groot is het verschil met de traditionele flamenco nu ook niet (de eerste keer dat ik het hoorde was ik me er niet eens van bewust dat dit geen traditionele flamenco zou zijn). Ook al omdat de begeleidende instrumenten mooi zijn versmolten met de gitaar en het gewoon een erg fijne en goed in het oor liggende compositie is. Zeker beste nummer op de plaat ook.

De resterende zeven nummers zijn allemaal wel traditonele flamenco, waarbij vooral de 'buleria' Cepa Andaluza eruit springt. Het is niet zijn beste plaat (er volgden later nog betere), maar wel zeker en vast de moeite om in huis te hebben.

Eigenlijk zou elke zelfverklaarde gitaarliefhebber toch eens echt de flamencogitaar moeten aanhoren of vooral aanschouwen. Hoe kan je immers niet onder de indruk zijn van de techniciteit ervan: met hun linkerhand kunnen ze even snel spelen dan de snelste jazz- of metalgitarist, maar daar komt dan nog eens een buitengewoon complexe rechterhandtechniek bovenop. Er wordt naargelang de flamencostijl gesoleerd met enkel de duim, met de vingers, of met een combinatie van. Bovendien kan zo'n flamencogitarist een totaal op zich staande baslijn spelen terwijl ze een melodie spelen met hun vingers.

En met Paco De Lucia heb je naar alle waarschijnlijkheid de beste flamencogitarist ooit (wat hem meteen een van de beste gitaristen ooit maakt). Wat deze man kan met een gitaar grenst echt aan het onwaarschijnlijke, maar je krijgt zelden of nooit de indruk dat het enkel een technische virtuoos is: er ligt altijd veel vuur en passie in zijn spel en hij kan razendsnelle sequenties afwisslen met meer lyrische frasen (zie bv. La Barrosa of Caña de Azúcar).
De Lucia maakte in zijn carriere geslaagde uitstapjes naar de jazz en klassiek, maar op deze plaat horen we pure flamenco en een genie in topvorm. Zeker een van z'n beste platen, zo niet de beste. La Barrosa en Callejon del Muro zijn mn favoriete nummers, maar echt alles is enorm straf. Mocht inderdaad gerust nog wat langer duren

Absolute topplaat. Pulp maakte absoluut de beste britpop wat mij betreft, met 'I spy' als hoogtepunt van deze plaat.
Verder houd ik het bij een bloemlezing, geen nut om opnieuw te schrijven wat al door anderen goed is verwoord: