Iets minder donker en gekweld dan Gentlemen en Black Love, maar al bij al een meer dan waardig vervolgstuk op die dubbele klapper. De soulkaart wordt nog iets nadrukkelijker getrokken en er is een lekker broeierig sfeertje.
Toppers zijn wat mij betreft Something Hot, 66, John The Baptist en Neglekted - maar de rest hinkt daar zeer dicht tegenaan.
Prachtige hoes wederom ook.

Klasse, klasse, klasse!

Hoewel Gentlemen mijn meest geliefkoosd(e) Whigs-nummers bevat, vind ik Black Love in zijn geheel nog net dat klein tikkeltje sterker - vooral in het tweede gedeelte van de plaat.

Met zaken als dat funkgitaartje in Blame etc., het losgeslagen orgeltje in Bulletproof en het subtiele pianowerk in Faded bewijzen The Afghan Whigs nog maar eens dat ze zoveel meer zijn dan het gemiddelde grungebandje. De intensiteit die je hoort op dit album is bijna niet te evenaren, zo blijft dit aan je ribben kleven...
Een langerekt hoogtepunt werkelijk: met de dubbele inkomer Crime Scene Part One en My Enemy is het meteen heerlijk binnenkomen in de donkere, rauwe, zweterige, beklijvende, gekwelde wereld van dit album en de plaat zakt niet in tot en met de klap op de vuurpijl Faded (die het kwartje definitief in het voordeel van Black Love doet kantelen).

Maar al dat vergelijken met Gentlemen is eigenlijk oneerlijk, want het zijn gewoon twee monsterlijk goeie platen die ook vandaag nog fris en origineel klinken. Horen thuis in de collectie van elke muziekliefhebber!

Als je hun drie laatste platen naast elkaar legt behoren ze wat mij betreft gewoon tot een van de allerbeste bands ooit. Vergeet de grote namen uit de jaren 90 maar, dit is de band die er toe doet.

Heb deze plaat pas nu ontdekt, kende de Whigs enkel van hun singles. En om maar met de deur in huis te vallen: dit is een onvervalst meesterwerk, een van de meest relevante en tijdloze platen van de jaren 90 (voor black love geldt hetzelfde, quasi even goed als deze).

Staat geen enkel slecht nummer op, een paar onvervalste klassiekers, en veel afwisseling. Ijzersterke teksten en zang en zeer muzikaal album (geweldige gitaarhooks). Bovenal heeft deze plaat een enorme emotionele lading, deze barst echt uit de poriën van elk nummer.

Machtig, prachtig en goed voor een plek in mn top 10.

Als dit al niet het beste liveplaat aller tijden is dan komt ie toch wel gevaarlijk dicht in de buurt.

Een topband die hier werkelijk alle registers opentrekt en speelt als de beesten, wat een dynamiek! Ondanks de lang uitgesponnen nummers verveelt de plaat echt geen seconde.
De eerste twee nummers zijn wat mij betref slechts opwarmertjes, Stormy Monday is het eerste echte hoogtepunt. En vanaf wanneer You Don't Love Me ongeveer halverwege het nummer opnieuw vanaf nul in gang wordt gezet gaan echt alle remmen los. Whipping Post is een lange climax en de kroon op het werk.

Een must voor elke liefhebber van blues(rock) en het betere gitaargeweld (Duane Allman )

Inderdaad! Rustige, maar zeer genietbare plaat. Nergens spectaculair maar wel constant hoog van kwaliteit, met fijne zang en teksten en onopvallend effectieve begeleiding.
Heel wat leuke stiekeme oorwormpjes zoals Communication, For What It's Worth, Please Sister, A Good Horse,...

Roept bij mij wat echo's van Devil's Road van The Walkabouts op.

Veel te weinig aandacht voor deze plaat idd, naar mijn mening in dit echt een indierock/-pop klassieker.

De korte speelduur van de nummers werkt perfect, relatief simpele melodieën en baslijnen worden kort, krachtig en uiterst efficient uitgewerkt en verpakt in gebalde songs (zie barricade voor een mooi voorbeeld van samenspel tussen gitaar en bas). Mede hierdoor is er veel afwisseling, ook is men best creatief en gaan veel nummers een andere richting uit, zonder dat dit afbreuk doet aan het geheel.
Heb deze plaat al heel veel beluisterd en naar mijn mening staat er dus geen enkele vuller op (zelfs Blank Paper vind ik geen vulsel). Enkel Park Dub skip ik wel eens, de rest zit constant op hoog niveau.
Zo'n fijne plaat echt!

Favorieten kiezen is dan ook zeer moeilijk, maar als het moet: Pole Position, Barricade, Burning Paper, Fall into november.

Geëngageerde teksten die spoken-word worden gebracht met wat percusie als ondersteuning, dit zijn de fundamenten van hip-hop.

Het nummer 'Niggers are scared of revolution' is de meest zelfkritische tekst naar een bevolkingsgroep toe die ik ooit heb gehoord. Vandaag nog even brandend actueel als in 1970. Tekstueel knap, visionaire inhoud: ijzersterk.

Als fan van The Mars Volta was ik destijds toch wel enigszins ontgoocheld toen Amputechture verscheen. Meer van hetzelfde als op Frances The Mute vond ik, maar met heel wat minder interessante compsities. Op 'Asilos Magdalena' na vond ik er ook geen enkel echt nummer uitspringen.

Ondertussen heb ik de plaat al heel wat meer kunnen beluisteren, en is deze opgeklommen van 3,5 naar 4 en ondertussen zelfs naar 4,5. Vooral 'Tetragrammaton' behoort ontegensprekelijk tot het allerbeste werk van The Mars Volta, maar ook 'Day of the Baphomets' en 'Vermicide' openbaren zich als blijvers na meerdere beluisteringen.

Ik kan alleen maar concluderen dat dit een (nog) moeilijkere plaat is dan de twee voorgangers. Het duurt langer voor de nummers zich aan je hechten, en het duurt ook (véél) langer voordat je een beetje grip krijgt op het eigen geluid van de plaat (dit eigen geluid is er toch wel degelijk trouwens, maar je moet er deze keer echt zelf achter gaan zoeken). Ook de muzikale variëteit en vindingrijkheid zit een beetje meer verstopt op dit album dan op de voorgangers.
Enkel de emotionele kopstoot die ik van de vorige twee platen kreeg (en krijg) ontbreekt hier, dus het blijft voor mij toch uiteindelijk net allemaal een tikkeltje minder. Voor deze reden zakt ie misschien nog wel ns terug naar 4.

Groeiplaat dus, en daarom misschien eerder werk voor de liefhebbers. Nu nog hopen dat Bedlam in goliath ook nog dezelfde inhaalbeweging kan maken als deze plaat...

Ik ben alvast aangenaam verrast door deze nieuwste worp van de Volta. Vind het persoonlijk hun beste sinds hun meesterwerk Frances The Mute.

Op de vorige twee cd's stonden ook nummers die het niveau van hun eerste twee worpen haalden (allebei horend tot het beste ooit gemaakt imo), maar in hun geheel waren Amputechture en Bedlam toch een pak minder. Hier heb ik meer het gevoel dat de plaat er in zijn geheel staat. Bovendien vind ik het zeer aangenaam dat deze cd wat rustiger is... 'T is even wennen, maar zowat alle nummers zijn gewoon goed en het is toch wel verfrissend na alle chaos op hun vorige platen. De Volta gaat toch een iets andere richting uit en dat vind ik goed, want na Bedlam had ik toch een beetje de indruk dat de ideeën een beetje op waren (en dit zeg ik als grote fan). Het zogenaamde gebrek aan energie stoort mij dus hoegenaamd niet, vind het een pluspunt... De passie is er immers nog altijd

Waarom Dylan erbij gesleurd wordt is mij toch een beetje raadsel. Enkel omdat de zanger wat nasaal klinkt? Springsteen en Tom Petty vind ik veel voor de hand liggender, aangevuld met klanken van de late Roxy Music, Lindsay Buckingham, The Waterboys en Dire Straits (zoals hier al eerder werd opgemerkt).

Verder gewoon een erg fijne plaat! Doorstaat de hype-toets zonder moeite. Toch een lichte voorkeur voor de up-tempo nummers, maar de afwisseling is wel fijn.

Toch wel grote klasse!

Iets rijper, volwassener, meer gepolijst album dan haar vorige. De stem en het talent is er altijd al geweest, iets beter gedoseerd nu en iets betere songs in het algemeen. Lijkt me ook iets meer aan te leunen bij de muziek van haar vader (bv. het gitaargeluid op Witness).

Soft Spoken Words, New Frontiers, Eliza's Smile, Closer,... allemaal straffe nummers.