Soms ontdek je een album dat zo goed is dat je er eigenlijk niet teveel over moet schrijven. Ik vrees dat ik dat nu toch ga doen!

De eerste kennismaking was toen ik in het Duitse Gothic/New Wave blad Orkus mijn oog liet vallen op een grote aankondiging, met de prachtige hoes en de begeleidende tekst: Melancholische muziek voor piano, zang en cello, en dat is precies wat Janus te bieden heeft. Toen ik daarna verder bladerde en zag dat dit album van Janus de plaat van de maand was geworden en ook nog zag dat het in eigen beheer in een beperkte oplage was uitgebracht wist ik, dat ik hier te maken had met iets bijzonders dat zonder compromissen tot stand was gekomen.

De band begon ooit met Metal en harde Rock maar bestaat tegenwoordig nog uit een duo waarbij vooral zanger Dirk Riegert (Rig) alle aandacht naar zich toetrekt. Zijn stem valt vrij diep uit en hangt ergens tussen Till van Rammstein en Nick Cave in maar laat ik er niet omheen draaien in mijn beleving is de zanger van Janus vele klasse beter. Hij brengt zijn poëzie met bezieling en overgave en menig song gaat alleen door zijn performance al door merg en been.

Ein Schwacher Trost is voor mij het beste wat de zogenaamde Schwarze Szene in de laatste 20 jaar heeft voortgebracht. Elke song klopt en is af. Alle grote thema's komen voorbij. Liefde, sex, dood, verlies, verlatingsangst, dierenmishandeling maar ook hoop, vreugde, een vleugje humor en vooral veel melancholie. Het is alsof literatuur op muziek is gezet en je als luisteraar langzaam mee wordt gezogen in de donkere wereld van Janus.

Het gebeurt zelden dat ik bij een album elke song als een hoogtepunt zou willen bestempelen maar dit komt toch wel vrij aardig in de buurt. Voorlopige luistertips om mee te beginnen zijn, het titelnummer, Dein Geheimnis, Das Mädchen mit dem Schwarzen Haar, Halt Dich an Deinen Lügen Fest en ook Wehrlos, die Kiste en Isabel mogen niet onvermeld blijven. Nergens neemt de sfeer af en nergens kan ik de band betrappen op een tekstueel cliché. Alles wordt met zoveel bezieling gedaan dat ik nu 4 maanden naar aanschaf nog steeds even op adem moet komen als ik de plaat heb gehoord.

Ludiek detail is nog dat de verborgen track Schieb den Himmel Weg een Duitse bewerking is van Push The Sky Away van Nick Cave. Een uitstekende cover ik beter vind dan het origineel.

Ik zou hier waarschijnlijk nog veel meer over dit album kunnen schrijven maar wil niets af doen voor de beleving die iedere luisteraar gewoon moet ondergaan. Liefhebbers van Nick Cave, Rammstein of Herbert Grönemeyer kan ik dit album van harte aanbevelen.

Ten slotte wil ik mijn vrouw nog bedanken dat ze mij een exemplaar van dit album cadeau heeft gedaan en voor meer informatie en wat muziek verwijs ik naar de onderstaande links.

http://neues.knochenhaus.de/

Janus-Ein schwacher Trost - YouTube

Janus -Das Mädchen mit dem schwarzen Haar - YouTube

Janus-schieb den Himmel weg - YouTube
(Nick Cave Cover)

Chris Harms de zanger van Lord of the Lost heeft voor oudgediende Joachim Witt hetzelfde gedaan als wat Rick Rubin ooit voor Johnny Cash deed. Namelijk ervoor zorgen dat een goede artiest zich op zijn oude dag opnieuw uit weet te vinden door een geweldig album te produceren.

Johnny Cash had Hurt en Joachim Witt komt hier met Mein Diamant. Een van de mooiste Duitstalige nummers die ik ooit heb gehoord. De zelfbenoemde Herr der Berge klinkt hier breekbaar en doorleefd en laat horen hoe mooi levenservaring in een stem naar voren kan komen. Denk nu niet dat Joachim Witt oud en versleten is. Sterker nog Herr Witt levert met Rübezahl zijn zwaarste, donkerste en meest Heavy plaat af.

In Nederland is de man alleen bekend van hitjes als Goldener Reiter en wellicht Die Flut wat hij ooit samen zong met Peter Heppner van Wolfsheim. Maar in vergelijking daarmee klinkt Rübezahl vele malen grootser en bombastischer. Het tempo van de nummers ligt laag. De elektronica is ingeruild voor zware gitaren en de teksten van Witt zijn scherp en bezwerend.

Witt bestookt zijn luisteraars met levenswijsheden, bezingt de schoonheid van de natuur en toont zich zeer geëngageerd. Quo Vadis, Wofür du Stehst en ook Ich Will Leben zijn stuk voor stuk krachtige statements.

Het beste komt Witt echter uit de verf in zijn melancholische momenten zoals in Wenn der Winter Kommt en het al eerder genoemde Mein Diamant

Als extra toetje is er nog Jeanny de cover van Falco die Witt als bonus track heeft opgenomen ter nagedachtenis aan het overlijden van Falco. De cover is zeer verdienstelijk en zelfs de pompeuze operazanger MajorVoice toont zich hier op zijn best.

Alles bij elkaar is Rübezahl een spectaculair album geworden van een artiest die gekenmerkt wordt door vele gezichten maar op zijn oude dag eindelijk een geluid heeft gevonden dat helemaal bij hem past. Dit werd nog eens extra onderstreept toen Witt vorig jaar opnieuw samen met Chris Harms de opvolger Joachim Witt - Rübezahls Rückkehr (2020) uitbracht. Een album dat misschien nog wel wat zwaarder uitvalt en laat zien dat een artiest op leeftijd nog altijd in staat is om bijzonder relevante en actuele platen te maken.

Elke liefhebber van een pure brok melancholie die geen bezwaar heeft tegen Duitse teksten is verplicht om dit aan te schaffen. Voor mij was dit in ieder geval een grote ontdekking die ik nog altijd koester.

Prachtige plaat!

Joachim Witt was erg blij met Joachim Witt - Rübezahl (2018) - MusicMeter.nl en heeft samen met Chris Harms van Lord of the Lost - MusicMeter.nl gelijk doorgepakt en het resultaat is dit uitstekende vervolgalbum.

Gelijk vanaf opener Geist an das Licht grijpt Joachim je bruut bij de keel met het zwaarste en meest heavy nummer dat hij tot op heden heeft afgeleverd. Tekstueel is het een aanklacht tegen een chronisch gebrek aan zelfreflectie en tolerantie in de huidige tijd. De bijbehorende video is op zijn zachts provocerend te noemen en deed in Duitsland weer eens wat stof opwaaien.

In het tweede nummer Kopfschwul gaat Witt stevig verder en ook tekstueel maait hij hier weer flink om zich heen door op humoristische wijze verwachtingspatronen op te schudden.

Na de twee knallende openers komt met Die Rückkehr een beschouwende ballade die extra mooi is door de krachtige zang, pianowerk en een smaakvolle cello. Samen met de tweede ballade Ich Bin Immer Noch Hier zijn dit voor mij de smaakvolste momenten van de plaat. Het zijn nummers die laten horen hoe relevant en doorleeft Joachim Witt nog altijd kan klinken en hoe mooi levenservaring en muziek kunnen samenvloeien.

De bovengenoemde nummers zijn voor mij de uitschieters, maar de rest is ook behoorlijk sterk. Steinzeit doet aan zijn oude hit Goldener Reiter denken alleen dan veel steviger en bombastischer. Wo Blüht der Mohn is ook weer heerlijk heavy en afsluitende Windstille is weer een fijne ballad zoals ik hem graag hoor van Witt.

De enige reden voor mij om aan dit album niet de maximale score te geven is het nummer Zora dat behoorlijk afwijkt van de rest en daarom enig afbreuk doet aan een verder uitstekend album.

Joachim Witt maakt op zijn oude dag zijn beste platen en het is te hopen dat hij dit jaar nog live te zien is in Duitsland omdat zijn tour al twee keer is uitgesteld door bekende omstandigheden.

Niet zo goed als Rübezahl deel 1 maar wel een uitstekend vervolg met een aantal tijdloze klassiekers!

Voor het eerst sinds lange tijd weer eens gedraaid. Na de terugkeer van Europe had ik me eigenlijk helemaal op die platen gestort maar ook deze blijf ik erg mooi vinden. Eigenlijk staat hier geen enkele zwakke track op Joey zingt wat dieper maar daar raak je snel aan gewend. Hoewel ik moet bekennen dat er een grote glimlach op mijn gezicht verscheen toen hij nog eens ouderwets uithaalde op het einde van Elsewhere. Voor mij is dit nog altijd het grootste kippevel moment van deze plaat. Kortom dit is een erg ondergewaardeerd album dat ik elke Europe of Bon Jovi fan aan kan raden maar ook mensen die van degelijk singer/songwritter materiaal houden moeten dit eens proberen.

Nog steeds naar vele jaren een erg lekkere plaat.