Chris Harms is vooral bekend als zanger van Lord of the Lost. Daarnaast heeft hij dit jaar samen met de zanger van Oomph! het debuutalbum Die Kreatur - Panoptikum (2020) uitgebracht en komt later dit jaar nog Lord of the Lost - Swan Songs III (2020).

Alsof de man het nog niet druk genoeg heeft produceert hij daarnaast veel acts uit Die Schwarze Szene. Denk aan de laatste twee albums van oudgediende Joachim Witt te weten Joachim Witt - Rübezahl (2018) en recent verschenen Joachim Witt - Rübezahls Rückkehr (2020). Maar ook zijn bijzondere ontdekking Scarlet Dorn - Lack of Light (2018) mag niet onvermeld blijven. Kortom Harms is een van de productiefste figuren in de rockmuziek.

Na al deze mooie releases die gebonden zijn aan Die Schwarze Szene werd het eens tijd om zijn hobbybandje Harms & Kapelle van stal te halen. Deze Meilenstein is een uitstapje naar melancholische Country en Blues in de stijl van Johnny Cash en Nick Cave. Om zich te onderscheiden van zijn andere bands heeft Harms hier gekozen voor de Duitse taal en dat pakt zeker niet verkeerd uit.

Het geluid is authentiek en de nummers worden volledig gedragen door de zware zang van Harms. Voortdurend wordt het gevoel van het oude wilde westen opgeroepen. Een wereld vol tragiek, drank en drama.

De hoogtepunten van het album zitten allemaal op het einde en rechtvaardige de aanschaf volledig. Im Krieg und der Liebe is een heerlijk Blues nummer over een crime passionnel. Het refrein is lekker zwaar en om het helemaal af te maken worden we getrakteerd op een ouderwetse gitaar solo van bijna drie minuten.

Daarna komt de zwaar melancholische ballade Von der Liebe Bis zur Bahre. Begeleid door een paar zachte piano klanken bezingt Harms een tragische vertelling over een zoon, die grootgebracht wordt door een aan alcohol verslaafde vader. Het is een bijzonder ontroerend nummer over wrok en vergeving. Elke zin uit dit nummer is raak en met elke luisterbeurt krijg ik meer kippenvel. Zo hoor ik Harms het liefst.

De absolute uitschieter is echter het slotstuk Das Narrenschiff. Een nummer dat oorspronkelijk is geschreven door Reinhard Mey, die we in Nederland vooral kennen van Gute Nacht Freunde. In de versie van Harms had het nummer niet misstaan op Nick Cave & The Bad Seeds - Murder Ballads (1996) en is het de perfecte afsluiter van dit sfeervolle album.

Alles bij elkaar moet ik bekennen dat ik liever de andere bands van Harms hoor maar na het einde toe laat dit album toch een aantal tijdloze nummers horen. Harms zijn hommage aan Johnny Cash is zeker geslaagd maar zijn mooiste liefdesverklaring blijft toch het nummer If Johnny Cash Was Here , terug te vinden op Lord of the Lost - Swan Songs (2015).

Liefhebbers van Nick Cave, Johnny Cash en Mark Lanegan die geen problemen hebben met de Duitse taal moeten dit zeker een kans geven. Mensen die bekend zijn met Lord of the Lost of Die Kreatur hebben hiermee een aangenaam uitstapje te pakken.

Chris Harms is een waanzinnig talent en ongelofelijk productief. Iedereen die een zwak heeft voor een zware duistere stem zou zijn werk een kans moeten geven.

Heerlijk tussendoortje van een van mijn favoriete zangers!


Ter afsluiting nog wat nummers!

Im Krieg und der Liebe
Im Krieg und der Liebe - YouTube

Von der Liebe bis zur Bahre
Harms & Kapelle - Von der Liebe bis zur Bahre - YouTube

Das Narrenschiff
Harms & Kapelle - Das Narrenschiff feat. Le Comte Caspar - YouTube

En nog de Johnny Cash hommage:

If Johnny Cash Was Here
If Johnny Cash Was Here - YouTube

Geweldig album. Voor mij kan geen enkele vrouwelijke vocaliste dit overtreffen. Elk nummer is schitterend met Island, Sugar, Heal, Doubled up en Verona als hoogtepunten. Prachtige album, prachtige vrouw. Een klassieker die Heather Nova waarschijnlijk nooit meer zal overtreffen

Het vierde Black Sabbath album met Dio (pardon debuut album van Heaven & Hell) geeft een beetje een tweeslachtig gevoel. In eerste instantie is er toch wel teleurstelling omdat het niveau van de eerste twee albums en eigenlijk ook het Dehuminizer niveau niet gehaald wordt.
Maar aan de andere kant kan je dit ook niet verwachten. Deze heren hebben al een gigantische loopbaan achter zich en hebben een geluid ontwikkeld dan hun toebehoort maar wat qua creativiteit wel zijn beste tijd gehad heeft.
Ik prijs mij al gelukkig dat Dio op 67 jarige leeftijd dit niveau nog kan halen en eerlijk is eerlijk hij heeft ook zijn beste werk gemaakt in deze bezetting. Iommi is toch wel een klasse beter dan alle gitaristen die Dio in zijn solo-loopbaan heeft versleten.
Wat Iommi in Bible Black en Follow the Tears laat horen vind ik werkelijk geweldig en alleen al deze twee nummers rechtvaardigen dit album.
Maar Double the Pain en Neverwhere zouden net zo goed op een Dio solo album kunnnen staan. Ik kan hier natuurlijk nog een heel verhaal gaan schrijven maar waar het op neer komt is dat dit album vooral laat zien waar deze heren op dit moment nog toe in staat zijn en dat is toch nog heel behoorlijk. Dus respect dat ze dit nog uit hebben gebracht ook al kan het bij lange na niet tippen aan de vorige albums.

Henk van Nazareth is het muzikale project van de zeer ondergewaardeerd schrijver Robert van Eijden - BoekMeter.nl

Muzikaal krijgen we gruizige gitaarrock voorgeschoteld die zwaar leunt op traditionele blues patronen. De teksten en zang van Robert zijn authentiek en passen bij zijn karakter. Hij zingt over dagelijks klein leed dat voor elke luisteraar met enig gevoel voor zelfspot herkenbaar is. Ik zou voor deze cd recensie rijkelijk kunnen quoten uit de teksten maar die kun je als luisteraar beter zelf ondergaan.

Nummers als: Je Doet Wat Je Kan, De Reünie van 4 Havo Is in Lokaal 31 , Ballade van de Parttime-autist en vooral Veertig zijn pijnlijk herkenbaar en hilarisch tegelijkertijd.

Rauwe blues met doorleefde en scherpe Nederlandse teksten die ik met geen enkele andere act in Nederland zou kunnen vergelijken. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik niets heb met Nederlandstalige muziek maar voor deze brok genialiteit maak ik graag een uitzondering en overweeg ik zelfs een top 10 notering.

Elk nummer vinkt wel een herkenbare ergernis af en zorgt voor veel relativering in mijn dagelijkse bestaan. Het is muziek die zowel voor troost als een glimlach zorgt en dat maakt dit project uniek.

Mocht Robert dit ooit lezen, dan hoop ik dat hij zijn gitaar nog eens op gaat pakken en aan nieuwe plaat gaat beginnen. Uiteraard is een nieuw boek ook zeer welkom!

Voor de liefhebbers kan deze cd nog gekocht worden bij de bandleider zelf:

Henk van Nazareth - Zeer officiële website - henkvannazareth.nl

Of vooruit via Spotify

https://open.spotify.com/artist/6Cosal4bBTJK3aeftk20Ta

In ieder geval verdiend deze cd veel meer aandacht en is dringend toe aan een herontdekking.
Geweldige plaat met sowieso louter hoogtepunten

Een avond waarop ik net een glas rode wijn teveel heb gedronken is een ideaal decor om terug de tijd in te gaan en de uitvinders van de Love Metal te bewieroken.

HIM kwam in mijn leven toen ik hun eerste hit Join Me in Death voorbij hoorde komen op de Duitse televisie. Zanger Ville Valo leek op de zanger van Placebo maar had voor mijn gevoel een stuk meer charisma en vooral een veel aangenamer stemgeluid. Bij mijn eerste kennismaking zag ik dit echter nog niet in. Ik vond het vooral een verwijfde zeikerd die wel een verdomd pakkend liedje had geschreven maar daar kwam ik weken later pas achter toen ik het voor de honderdste keer op de radio voorbij hoorde komen.

Het nummer bleef enorm hangen en ik weet nog dat ik heel blij was toen mijn vader aan kwam zetten met debuut HIM - Greatest Lovesongs Vol. 666 (1997) en diens opvolger HIM - Razorblade Romance (1999). Beide albums heb ik toen helemaal kapot gedraaid in de hoop dat ik ooit mijn grote liefde zou vinden zoals die hier bezongen werd.

Uiteindelijk ontmoete ik de vrouw van mijn leven pas toen HIM op de proppen kwam met het geweldige live album HIM - Digital Versatile Doom (2008) maar toch heb ik het idee dat HIM eraan heeft bijgedragen dat ik altijd een rotsvast geloof in de ware liefde ben blijven houden en ik denk dat Love Metal daarin het belangrijkste album is geweest. Sweet Pandemonium, The Funeral of Hearts en The Sacrament zijn stuk voor stuk geweldige songs die eraan hebben bijgedragen dat ik de mooiste herinneringen van mijn leven nog altijd terug kan halen alsof het allemaal pas geleden is gebeurd.

Mijn toenmalige vriendin en huidige vrouw bleken dezelfde smaak te hebben en weken, zo niet maanden hebben we samen dit album helemaal grijs gedraaid. In de Rock zijn er in mijn beleving dan ook weinig albums die zoveel romantiek en liefde uitstralen als dit album. Eerlijk gezegd gun ik elke generatie een album als Love Metal.

Met het verstrijken van de jaren heb ik samen met mijn vrouw een hoop nieuwe muziek ontdekt maar het zaadje van de romantiek en de melancholie is voor ons met dit album geoogst en nu zoveel jaren na dato is dit album nog altijd de blauwdruk voor de ontwikkeling die we richting andere bands zoals End of Green, Lacrimas Profundere en Diary of Dreams hebben gemaakt.

HIM is misschien niet de beste band, de meest muzikale of de meest relevante maar het is wel een van de meest romantische en karaktervolste acts die er in de laaste 25 jaar zijn geweest. Ik zal ze altijd koesteren en wacht rustig af tot ze over 10 jaar weer eens bijelkaar komen en mijn vrouw en ik de onderstaande zinnen weer luidkeels mee kunnen brullen!

If I should die before I wake
Pray no one my soul to take
If I wake before I die,
Rescue me with your smile…

Voor de liefhebbers!

Buried Alive By Love
HIM - Buried Alive By Love - YouTube

Sweet Pandemonium
HIM - Sweet Pandemonium (Lyrics) - YouTube

Prima plaat en toch wel een van de betere van Love. Er staat geen zwak nummer op en vooral Northern Star maakt veel indruk en laat horen dat Love wel degelijk wat in huis heeft. Prima plaat.