Heb deze plaat nu meerdere malen gehoord en ik vind hem werkelijk schitterend in mijn oren staat hier niets zwaks op. Uitschieters voor mij zijn Times of Trouble, Wooden Jezus, Call me a Dog en Hunger Strike. Prima plaat die me beter bevalt dan het materiaal van Soundgarden.

Dit nieuwe album van The 69 Eyes is werkelijk een parel. Na de wat overgeproduceerde plaat Back in Blood is dit weer een stap in de goede richting.

Het begint al met de prima song Love Runs Away. De zanger schreeuwt hier de ellende van zich af en de band rockt nog harder en strakker dan normaal.

Tonight is tekstueel nogal simpel maar daarvoor weer erg pakkend. Een degelijke pop/rock song.

Black is ook recht toe recht aan maar vooral de zang en de strakke uitvoering is weer erg goed.

If You Love Me the Morning After loopt tekstueel weer een stuk beter en de zanger weet Peter Steele heel goed te benaderen.

Red is de eerste single. Ook dit nummer wordt weer volledig gedragen door de zang. Het couplet is nogal simpel maar net als de andere songs ontzettend verslavend.

I Love the Darkness in You is ook een prima song. De zang is weer het grote pluspunt en de melodie is ontzettend pakkend.

Borderline. Dit is het absoluut hoogtepunt van het album. Dit kon een Elvis nummer zijn of iets van Scot Walker. De zang, de melodie alles klopt aan deze song.

I'M Ready voelt daarna als een wel erg vlakke song. Het is zeker niet slecht maar is toch een stukje minder dan de rest.

I Know What You Did Last Summer. Is vernoemd naar de gelijknamige film en is een erg goede song. Vooral de gitaarpartij op het einde knalt lekker uit de boxen.

When a Love Comes to an End is een aardige ballad en een mooie afsluiter maar zeker niet hun beste.

Verder zit er bij dit uitstekende album nog een DVD met de videoclip van Red en een erg boeiende documentaire over de geschiedenis van de band en het maken van het album.

Tenslotte is de track Rosary Blue nog noemenswaardig. Dit is een duet met Kat von D. Het nummer is een bonustrack en alleen verkrijgbaar via ITunes. In mijn beleving is het werkelijk schandalig dat dit nummer ontbreekt want het is een geweldige song waar de emotie vanaf druipt.

Voor de liefhebbers.

YouTube - The 69 eyes - Rosary Blue Lyrics

The Andy Death Company is een project van Michelle Darkness en zijn boezemvriend en minder bekende gitarist Andy Death. In het dagelijks leven is Michelle Darkness vooral bekend als de zanger met het melancholische stemgeluid van End of Green , Bury Me Deep en een duet dat hij heeft gedaan met Liv Kristine op Liv Kristine - Vervain (2014)

The Andy Death Company is begonnen in 2006 toen Michelle Darkness wat tijd over had na het verschijnen van End of Green - Dead End Dreaming (2005) . Er werd lang en veel getoerd en de zanger had besloten dat hij zich tijdelijk op iets anders wilde richten.

Hij zocht contact met zijn goede vriend Andy Death en samen maakte ze The Darkland Tapes Het waren goed klinkende demo's die een wat milder geluid lieten horen dan End of Green maar wel doorspekt waren met de vertrouwde melancholie. In een zeer beperkte oplage van 200 stuks kwam de demo in omloop en na 1 of 2 liveshows waren die uitverkocht en was er weinig drive om er verder nog iets mee te doen. Het was immers een hobby project en dat moest het ook blijven.

In 2007 gebruikte Michelle Darkness de Track Darklandcity voor zijn solo album Michelle Darkness - Brand New Drug (2007) omdat hij de song te goed vond om te laten liggen maar daarna was The Andy Death Company veroordeeld tot een stille dood.

Michelle Darkness deed in 2007 een korte tournee voor zijn soloalbum en keerde daarna weer terug bij End of Green om hun commercieel meest succesvolle album End of Green - The Sick's Sense (2008) uit te brengen. In de jaren die volgde verschenen er nog een paar End of Green albums en langzaam aan kwam er weer vraag naar het werk van The Andy Death Company.

Michelle Darkness had ondertussen zijn eigen studio gebouwd en voor de eerste release wilde hij gehoor geven aan de liefhebbers van The Andy Death Company. Het resultaat is dit 27 tracks tellend album getiteld Darkland City Anthems. Het is een dubbelalbum geworden dat bestaat uit de keurig opgepoetste demo uit 2006 en een aantal aanvullingen van niet eerder verschenen materiaal. De eerlijkheid gebied te zeggen dat zeker niet alles even sterk is maar dat het materiaal überhaupt nog is verschenen is een klein wonder en daarom alleen al een traktatie.

Het eindresultaat is een soort popversie van End of Green. Het zware stemgeluid van de zanger is nog altijd volop aanwezig maar de begeleiding is een stuk lichter en toegankelijker dan bij End of Green. De teksten van Michelle Darkness zijn zoals altijd doorspekt met melancholie en droefenis. Het is ideale muziek voor bij een goed glas rode wijn. Van die muziek waarbij je even weggedommeld en vaagjes moet denken aan de sfeer die een band als The Cure oproept.

Vergis je echter niet er wordt ook nog altijd stevig gerockt en af toe moest is zelfs denken aan de Glam Rock van een band als Mötley Crüe. Neemt echter niet weg dat zwaarmoedigheid, eenzaamheid, verloren liefdes en het gevecht met het dagelijks leven in elk nummer wel terug komen. Zoals altijd is er in de wereld van Michelle Darkness ook wat lucht en een sprankje hoop.

Darkland City Anthems kan het best worden omschreven als een soundtrack voor de melancholische ziel. De eenling die een richtlijn nodig heeft en steun haalt uit de muziek waar hij naar luistert. De teksten van Michelle Darkness zitten vol wijze levenslessen maar worden nergens prekerig en bieden steun in een steeds maar veranderende wereld. Na het beluisteren van prachtige songs als Thin Air, A New Clear Day en vooral ook A Long Goodbye blijft het gevoel over dat je de wereld even kunt laten voor wat hij is en weg kunt dromen onder de melancholische klanken en teksten van The Andy Death Company. Om een indruk te geven wil ik eindigen met een stukje tekst uit A Long Goodbye.


Sing a song of an old pain
It will grow
It\'s a long way down on an empty road
Sing my song while it hurts
To be alone
A long goodbye
I'm without you


P.s.

Wat info over de demo
Andy Death Company - andydeathcompany.bandcamp.com


Facebook
Andy Death Company Official - b-m.facebook.com

Wat muziek van de demo uit 2006

A New Clear Day
Andy Death Company - New Clear Days ( Demo 2006 ) feat. Michelle Darkness & Kirk Kerker - YouTube

A Long Goodbye
Andy Death Company - A Long Goodbye ( Demo 2006 ) feat. Michelle Darkness & Kirk Kerker - YouTube

Wat fragmenten van The Darkland City Anthems

The Andy Death Company - Darkland City Anthems SNIPPETS - YouTube

Gisteravond live gezien in 013 en dat viel zeker niet tegen. Daar wat nieuwe nummers gehoord en gelijk dit album gekocht.

Ik vind hem relevant klinken. De vertrouwde dingen van de eerste Mission platen en ook The Sisters of Mercy elementen zijn meer dan voldoende aanwezig. Voorlopig vind ik vooral de laatste drie nummers van het reguliere album erg goed. Jade, Only You & You Alone en Phantom Pain zijn verdomd goede nummer die laten horen dat Wayne Hussey het nog altijd kan en dat hij als zanger en tekstschrijver alleen maar beter is geworden.

Daar kan Andrew Eldritch nog eens een voorbeeld aan nemen.

Verassend goede plaat!

P.s.

Overigens hoor ik Ville Valo helemaal niet in dat tweede nummer.

Heb de cd inmiddels meerdere malen beluisterd. Het is op zich een prima debuut maar het niveau wat Taylor Momson live heeft, haalt ze op de plaat niet. Daarvoor is het allemaal net wat te glad.

De nummers zijn stuk voor stuk echter prima. Vooral Going Down, Just Tonight, My Medicine, Since you're gone, Factory Girl, Miss Nothing en ook de ballads zijn uitstekend. Enig nadeel is dat de mooie Taylor zich wel erg aan een radiovriendelijk stramien wil houden. Als het live echt los gaat is het vele malen beter dan op de plaat maar de potentie voor de toekomst is er zeker!

Ben benieuwd waar dat heen gaat.

Mijn vriendin had deze voor 1 euro in de plaatselijke bibliotheek opgepikt. Op zich hou ik hier wel van maar het klinkt in mijn oren toch nog altijd als een tweede hands Him. Vooral de teksten zijn van een tenenkrommend niveau maar het neemt niet weg dat er hier en daar toch wel een aardige song tussen zit. Voor mij zijn de hoogtepunten.

Not like the other girls en Funaral Song

Vision Thing was mijn eerste kennismaking met The Sisters of Mercy. Ik las een interview met zanger Andrew Eldritch waarin hij titelnummer omschreef als Black Sabbath maar dan met hersens. Ik moest hard lachen om die uitspraak ook omdat ik toen vaak Black Sabbath op had staan maar langzaam toe was aan een nieuwe band in mijn ontdekkingsreis langs de geschiedenis van de Rock muziek.

Ik weet het nog goed. Ik stond met een koptelefoon te luisteren in een cd zaak in Eindhoven. Het titelnummer knalde uit de boxen en het moet gezegd het leek inderdaad op Black Sabbath maar dan een stuk feller en met een zanger die behoorlijk agressief en gevaarlijk klonk. Ik was enthousiast. Met het daaropvolgende Ribbons en Detonation Boulevard had ik niet gelijk een klik en mijn aandacht dreigde te verslappen maar toen gebeurde het!

Ik hoorde de eerste tonen van de Something Fast en wist gelijk dat dit een nummer voor de eeuwigheid was. De rustige klanken en de bedachtzame tekst raakte me enorm. Op het moment van luisteren was ik nog aan het studeren en wist niet goed welke richting ik op moest. Keuzestress over het leven overmande me en op dat moment hielp het enorm om Andrew Eldritch zinnen te horen zingen als:

Everybody needs
A hand in their decision
Some of us are not so sure


Met kippenvel heb ik het nummer afgeluisterd. De koptelefoon afgezet en gelijk afgerekend. Weken daarna heb ik de plaat grijsgedraaid en ging alle nummers steeds meer koesteren. Tegenwoordig zet ik hem vooral nog op voor Something Fast. Nu 20 jaar later herhaal ik nog regelmatig de openingszin van het nummer als een soort levensmotto. Woorden die relativerend werken in een steeds veranderende en hectische wereld.

All the things
We never needed
I don't need them now

Soms zijn er wel eens van die koude winternachten waarin de slaap wegblijft en de gedachte afdwalen naar bijpassende muziek. Duistere melancholische geluiden die passen bij de serene stilte van de nacht.

Het titelloze debuutalbum van Theatre of Tragedy en dan met name de song ...A Distance There Is... is daar bijzonder geschikt voor. Alleen al de prachtige hoes waarop een mooie rode roos en een verdorde witte gekruist op een bed van bladeren liggen bevestigd het beeld van een romantisch en vooral melancholisch werk.

Theatre of Tragedy was een van de eerste Gothic Metal bands die aan kwam zetten met The Beauty & The Beast vocalen die later voor vele andere Gothic Metalbands zoals Within Temptation, Epica en After Forever een inspiratie waren. Helemaal origineel was het overigens niet want eerder hadden My Dying Bride en The Gathering het ook al eens gedaan.

Bij Theatre of Tragedy kwam het er op neer dat het ging om de vocale duels tussen aan de ene kant brulboei Raymond Rohonyi en aan de andere kant zijn toenmalige vriendin en sopraan Liv Kristine. Ondersteund door zwaar en traag gitaarwerk werd een stevig doom geluid neergezet dat nog op smaak werd gebracht door authentieke pianoklanken en oud Engelse teksten die vooral op William Shakespeare - BoekMeter.nl zijn gebaseerd.

Opvolger Theatre of Tragedy - Velvet Darkness They Fear (1996) en vooral het derde album Theatre of Tragedy - Aegis (1998) waren in mijn ogen de beste twee platen van de band maar dit debuut heeft een soort zuivere authenticiteit die later geleidelijk zou verdwijnen. De liefde voor oude literatuur en toneel domineren het hele album. Bij het beluisteren waan je jezelf in vervlogen tijden. In een wereld vol van romantiek en weemoed.

Dit gevoel komt bij mij het sterkst naar voren bij het beluisteren van het absoluut tijdloze hoogtepunt van dit album is ...A Distance There Is... .Een bijna 9 minuten durende song waarbij The Beast even van het toneel verdwijnt om alle ruimte te geven aan zijn wederhelft die onder begeleiding van droevige pianoklanken en regengeluiden haar treurzang over eenzaamheid na een verbroken relatie bezingt.

...A Distance There Is... is de enige song waarbij Liv een bijdrage heeft geleverd aan de tekst en tot op heden beschouw ik het nog altijd als een van haar mooiste songs die zowel muzikaal als tekstueel een onuitputtelijke droefenis uitstraalt. Het is in mijn beleving een van puurste melancholische songs ooit geschreven en een absoluut hoogtepunt uit het oeuvre van een unieke band. Om af te sluiten is het daarom alleen maar gepast om het mooiste stuk van de song te quoten

After all these years thou left'st me down in the emotional depths -
The sombre soakéd velvet-drape is hung upon me,
Turning my feelings away from our so ignorant world:
All the beautiful moments sharéd, deliberately push'd aside -
...a distance there is...


Voor wie even wil genieten!

Theatre of Tragedy - ...a Distance There is... - YouTube

Three Days Grace is een post grunge band uit Canada, die uitblinkt in het maken van radio vriendelijk Rock muziek die vol zit met aanstekelijke melodieën, maar voortdurend voldoende klote heeft om de volledige luisterbeurt te blijven boeien. Naast stampende rockers zijn er ook altijd smaakvolle ballades met doorleefde teksten, die authentiek overkomen en met veel overtuiging worden gebracht.

In Nederland kennen we de band vooral van de hit, I hate everything about you. Maar deze band heeft veel meer in huis dan deze hit alleen. Op deze nieuwste telg Alienation keert oer frontman Adam Gontier terug op het oude nest maar gelukkig is, dat niet ten koste gegaan van zijn prima vervanger Matt Walst. Beide zangers zijn op elk nummer van het album samen te horen en dat is bij de eerste luisterbeurten even wennen maar het moet gezegd, dat de zangpartijen prima zijn verdeeld en beide vocalisten absoluut niets voor elkaar onder doen en met veel zelfvertrouwen en kracht elkaar aanvullen.

In de spetterende single Apologies vliegen de zangers vocaal over elkaar heen alsof hun leven ervan af hangt en in vrijwel elk nummer dat daarop volgt blijven ze dat doen met als absoluut hoogtepunt het afsluitende Another Relapse, dat tekstueel en qua riffs zo lekker in elkaar zit, dat je maar op repeat wil blijven drukken.

Verder mogen de prachtige rustpunten Kill me fast en Never Ordinary ook niet onvermeld blijven. Tekstueel indrukwekkend en sterk uitgevoerd waardoor je de oprechtheid en beleving in elke seconde kunt doorvoelen.

Three Days Grace maakt nooit een slechte plaat maar met deze Alienation. Hebben ze een voorlopig hoogtepunt op muzikaal en vocaal gebied bereikt.

Nee, de komende maanden gaat dit energiek album nog niet uit mijn cd speler en ik kijk er naar uit om ze binnenkort live te gaan zien.

Heerlijke plaat die hoog in mijn jaarlijst gaat eindigen.

Recent heb ik op de televisiezender Xite het programma Metal Madness ontdekt. Niets vermoedend was ik een kop thee aan het zetten toen ik ineens het nummer So Called Life langs hoorde komen. De riff klonk ontzettend strak en de ondersteunende synthesizer gaf het geluid nog wat extra's. Vrij snel daarna spuugde de zanger de eerste regels van het nummer venijnig in zijn microfoon en ik was gelijk verkocht. So called life is een zware en krachtige rocksong over de frustraties van het corona tijdperk. De zanger brengt het nummer met een ongekende intensiteit die diep uit de tenen komt. Toen de song was afgelopen zag ik in mijn ooghoek dat het om de band Three Days Grace ging.

Na wat denkwerk herinnerde ik me vaag het hitje I Hate Everything About You wat ik vroeger een niet al te spannende grunge track vond. In niets deed So called life hieraan denken. Enthousiast heb ik gelijk EXPLOSIONS in huis gehaald en daar heb ik nog geen minuut spijt van gehad. De post grunge van vroeger is ingeruild voor een directer stadionrock geluid en voormalig zanger Adam Gontier is ingeruild voor Matt Walst een zanger met een wat rauwer en krachtiger geluid, dat mij beter ligt dan het geluid van zijn voorganger.

De nummers zijn stuk voor stuk zeer toegankelijk maar zitten verdomd goed in elkaar. Ze worden zeer strak uitgevoerd met een zanger die net wat krachtiger overkomt dan veel van zijn soortgenoten. Verder zijn de teksten behoorlijk doorleefd en intelligent. Persoonlijke favorieten zijn Neurotic, A scar is born en het strijdbare Champion

Het mooiste van de plaat vind ik echter de krachtig uitgevoerde ballades. Lifetime is bijvoorbeeld ijzersterk gezongen en weet je alleen daarom al behoorlijk te raken. Nog meer heb ik dat bij het prachtige Someone to Talk To dat smaakvol wordt ondersteunt door de cellisten van Apocalyptica die hier laten horen dat ze meer in hun mars hebben dan nummers van Metallica coveren. Daarnaast zijn ook Souvenirs en het machtige titelnummer prima powerballads.

Alles bij elkaar is deze EXPLOSIONS een strijdbaar en optimistisch album, dat heel wat rockliefhebbers steun zal hebben gebracht in zware corona tijden.

Ik ga me de komende maanden verder verdiepen in deze band en lees zojuist dat ze de toekomst in gaan met twee zangers, nadat de originele zanger Adam Gontier terug is gehaald. Op de nieuwe single Mayday zijn beide zangers te horen en dat gaat prima samen. Voorlopig kan deze band nog wel even door .

Liefhebbers van bijvoorbeeld Sixx:A.M. - MusicMeter.nl moeten deze plaat zeker even proberen. Three Days Grace zit qua teksten en muziek in dezelfde hoek.

Erg lekker album dat zeker doet verlangen naar meer

Tokio Hotel is een band die in Nederland vooral bekend is door de hit Durch den Monsun . Het emo rockgeluid, wat de toen nog tieners, lieten horen werd geliefd of gehaat, er was geen tussenweg. De voornaamste reden hiervoor was zanger Bill Kaulitz. Een soort Gotische versie van Sonic, die nogal theatraal en met veel pathos zijn liederen ten gehore bracht.

Zelf had ik toen vrij weinig met hun muziek. Ik vond hun hitjes niet vervelend maar voelde nooit enige neiging om een cd in huis te halen. Door de jaren heen was de band me nooit meer opgevallen totdat afgelopen maand ineens de reality serie Kaulitz & Kaulitz - Seizoen 1 (2024) op Netflix verscheen. Zonder enige verwachtingen keek ik samen met mijn vrouw een paar afleveringen en voordat we het wisten zaten we er helemaal in en hebben hard gelachen om de kapriolen van met name Bill Kaulitz en raakte vertederd door zijn iets oudere tweelingbroer Tom Kaulitz die bij Tokio Hotel gitaar speelt en inmiddels is getrouwd met voormalig topmodel Heidi Klum.

Uit sympathie voor de broers hebben we dit laatste schijfje van Tokio Hotel in huis gehaald. De singles Him, Bad Love en White Lies klonken behoorlijk anders dan de oude Tokio Hotel maar waren wel vermakelijk.

Na een paar luisterbeurten moet worden gezegd dat Tokio Hotel wel weet te verassen met deze plaat maar over de hele linie zeker niet overtuigd. Kort gezegd zijn een aantal nummers erg gekunsteld. In plaats van harde gitaren, is bijna elk nummer opgeleukt met allerlei effecten en wordt er regelmatig gekozen voor commerciële popmuziek zonder al teveel smoelwerk en tenenkrommende teksten. Toch is het zeker niet allemaal slecht en op sommige momenten behoorlijk authentiek. De ballad Just a Moment is aan de korte kant maar zeer oprecht en de zang is uitstekend.

Vooral in de ballads komt de stem van Bill Kaulitz behoorlijk goed tot zijn recht. In het nummer Dreamer klinkt hij iets zwaarder en ook Ain't Happy komt goed uit de verf. Verder is Berlin een mooie ode aan de thuishaven van de band en is zelfs een nummer als Hungover You na een paar luisterbeurten prima te pruimen.

Na het beluisteren van de hele cd en ook na het beluisteren van een paar live versies van de nummers moet toch worden gezegd dat de band er beter aan had gedaan om te kiezen voor een ouderwetse gitaar, bas en drum opstelling. Tokio Hotel is eigenlijk een prima rockband die allerlei kunstmatige grepen om een goed nummer te schrijven helemaal niet nodig heeft.

De eerlijkheid gebied te zeggen, dat ik deze cd waarschijnlijk nooit had beluisterd als Netflix serie niet op mijn pad was gekomen. Omdat de gunfactor echter hoog is scoort deze band bij mij een hoger punt dan ik normaal gesproken zou geven. Er staan net wat teveel nummers op waarmee ik niet veel heb maar toch voelen de nummers authentiek, nu de zanger niet meer in de rol van tiener hunk hoeft te kruipen en de vrijheid pakt om zichzelf te zijn. De nummers voor dit album passen beter bij hem dan het oude werk en ik hoop, dat de band de toekomst in kan gaan zonder commerciële compromissen te sluiten.

Aardig popalbum van een zeer sympathieke band maar niet helemaal mijn ding. Voor de liefhebbers die de oude hits nog eens willen horen is het zeer aan te raden om volgend jaar naar de 013 in Tilburg te gaan. Ik verwacht dat de band live hun oude geluid meer zal benaderen dan op plaat.

Om dit nog even te onderstrepen: Onderstaand is een prima live versie van het nummer White Lies. Op het podium komt de band een stuk harder voor de dag dan in de studio.

https://www.youtube.com/watch?v=iECplKpibaM

Ik heb een moedige poging gedaan om naar dit solo album van de drummer van Motley Crue te luisteren maar dit is toch een iets te ver van mijn bed show. Opener en eerste single Knock me Down is nog een lekker heavy nummer, met uitstekende raps van rapper Killvein. Het is een song die ik graag opzet als ik wakker moet worden.

Helaas wordt het niveau van dit nummer tijdens de rest van het album nergens gehaald. Het gebodene is nog suffer dan Tommy Lee zijn werk met Methods of Mayhem. Het siert de man dat hij iets anders wil doen en allerlei onbekende rappers een kans wil geven, maar helaas is dit niet aan mij besteed.

Rapliefhebbers zullen hier vast gelukkig van worden maar ik hoor Tommy Lee liever rammen op zijn drums bij Motley Crue of in de stijl van Welcome to Planet Boom voor de soundtrack van Barb Wire Barb Wire (1996) - MusicMeter.nl

Zoals gezegd het openingsnummer klinkt lekker maar de rest is niet aan mij besteed en daarom laat ik het geven van een beoordeling achterwege.

Ik heb dit album in mijn kast staan en ook een paar keer geluisterd en als ik mij niet vergis staan hier best een paar aardige dingen op. Maar dit plaatje maakte helaas geen blijvende indruk anders zou ik me er nog wel iets van kunnen herinneren. Neemt echter niet weg dat Tommy Lee een prima drummer is en de enige muzikant van Crue die de indruk wekt zijn instrument te kunnen bespelen.