Vandaag ben ik 43 jaar geworden. Een mooi moment om een recensie te schrijven van een cd, die het afgelopen jaar belangrijk voor mij was en met stip in mijn top 10 is komen te staan. Het was een complex en zwaar jaar waarbij me de moed regelmatig in de schoenen zonk. Een jaar waarbij ik mezelf gelukkig mag prijzen, dat ik de meest fantastische vrouw op de planeet heb en me daarnaast gesteund voelde door de geweldige muziek en teksten van Bad Omens.

Het begon voor mij met het geweldige Bad Omens - The Death of Peace of Mind (2022) - MusicMeter.nl. Toen ik daar een paar nummers van hoorde veerde ik op van geluk en heb de cd gelijk gekocht en helemaal kapot gedraaid. Ik kon me nauwelijks voorstellen dat het voorgaande werk van deze band hetzelfde niveau zou kunnen halen, maar wat was ik naïef.

Deze Finding God Before God Finds Me is minimaal net zo goed als zijn opvolger en qua emotionele impact misschien nog wel beter. Nummers als Careful What You Wish For, The Hell I Overcame,
het machtige Dethrone, het epische Mercy, en niet te vergeten Burning Out, hebben een enorme impact op mijn leven en zal ik koesteren tot ik de pijp uit ga.

Het zijn nummers die me de kracht hebben gegeven om door te gaan na flinke tegenslagen. In Careful What You Wish For, brult zanger Noah Sebastian I won't give up, so don't you give up. Zelfs na honderd keer luisteren komt die oerkreet nog steeds genadeloos bij me binnen en voel ik, dat ik de wereld kan relativeren.

De allesvernietigende track Dethrone is er ook een song, die ik fysiek voel. De agressie, de frustratie en schreeuw om rechtvaardigheid, is in mijn beleving nog nooit zo mooi en scherp verwoord:

Let me take you back to when I was killed and born again
Woke up in the light convinced my life had made it to its end
Burning up beneath the sun while my father drained of blood
If he's there, I've got a message for the man that's up above, fuck you

(Dethrone - Bad Omens)

De tekst en uitvoering komen uit de tenen en laten me beseffen, dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn eigen lot. Niets is vanzelfsprekend en ik kan niet vertrouwen op, een fantasiefiguur die mijn lot gaat bepalen.

De track Mercy die in de verte een beetje doet denken aan One van Metallica heeft tekstueel eenzelfde kritiek

Blinded by a fear of feeling, these are the kings we chose
Lost and looking for the meaning, I've been searching high and low
When we fade into nothing, when we go up in the smoke
We'll beg God for a mercy that He knows we'd never show

(Mercy - Bad Omens)

Helaas is deze tekst actueel, relevanter dan ooit. Als mensheid nemen we voortdurend dubieuze beslissingen. We kiezen voor populistische wereldleiders, voeren oorlog, vervuilen het milieu en als het straks allemaal voorbij is, is er niets of niemand die ons genade zal schenken. Omdat we het simpelweg niet verdienen en we ons wederom niet achter een fantasiefiguur kunnen verschuilen.

Na het meermaals beluisteren van deze geweldige cd, voel ik me gesterkt en gesteund in mijn opvattingen om volledig mijn eigen weg te gaan en mezelf te ontdoen van alle dogma's en hectiek die de wereld mij op kan leggen. Religie, politiek, roots. Het zal allemaal wel. Uiteindelijk ben ik alleen verantwoordelijk voor mijn eigen geluk en gezondheid.

Ik kijk weer uit naar de toekomst en ben dankbaar voor elke dag, dat ik samen met mijn vrouw naar de fantastische muziek van Bad Omens kan luisteren.

I was lost, but now I'm found
Under the lights and in the sounds
So let us sing and sing it loud
That we're not perfect, but we're proud of who we are
Yeah, we're not perfect, but we're proud of who we are

(Burning Out - Bad Omens)

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen. Voor mij is The Death of Peace of Mind van Bad Omens een van de beste platen, die ik op rock en metal gebied heb mogen horen.

Mijn eerste kennismaking was het nummer Like a Villain. Al bij het horen van het tweede refrein wist ik dat ik deze plaat dringend in huis moest halen. De zang van Noah Sebastian zit ergens tussen Chester Bennington van Linkin Park en Jonas Renske van Katatonia in. De riffs zijn ontzettend strak en de teksten zijn poëtisch, scherp en abstract genoeg om op meerdere manieren te interpreteren. De mooie zinnen dragen er in ieder geval aan bij dat ik voortdurend de neiging heb om op de repeat knop te drukken om het nummer steeds beter te doorgronden.

Bij het beluisteren van het gehele album blijkt dat de band er voortdurend in blijft slagen om zulke klasse nummers als Like a Villian te schrijven. Alle singles zoals, The Grey, Just Pretend, Concrete Jungle, Nowhere to Go, het geweldige titelnummer en de knaller Artificial Suicide grossieren in geweldige melodieën, strakke riffs, zeer gevarieerde zang en hele mooie teksten.

Zelfs de rustpunten zoals Bad Decisions, Who Are You? en Somebody Else zorgen voor een streling van het gehoor waardoor de kracht van de rock en metal nummers nog wat beter binnen komen. Bad Omens slaagt erin om genres te overstijgen en puur te focussen op het schrijven van goede songs en een meer dan uitstekende uitvoering.

Zanger Noah Sebastian gaf in een interview aan dat hij een album wilde maken dat hij zelf mooi vond zonder het doen van enige compromissen en na het meermaals beluisteren van deze parel kan ik volmondig beamen dat hij daarin geslaagd is. Muzikaal en tekstueel gooit de band haar hele ziel en zaligheid in dit album. Het is melodisch, bruut en sensueel. Een combinatie die zorgt voor een uniek en eigen geluid.

In de afgelopen dagen heb ik de plaat ontelbare keren gedraaid en bij elke luisterbeurt hoor ik weer nieuwe details of nuanceringen. Het is een echte groeiplaat die enorm verslavend werkt. Inhoudelijk voel je dat de teksten belangrijke thema's aansnijden maar tegelijkertijd is het prettig dat ze abstract genoeg zijn om telkens opnieuw te willen doorgronden.

Eens in de zoveel tijd komt er een album dat je raakt, een album waarvan je weet dat je het nodig hebt. Een album dat je laat beseffen hoe mooi muziek kan zijn. Vooraf had ik het nooit verwacht maar The Death of Peace of Mind van Bad Omens is voor mij een album dat me op alle fronten raakt. Telkens wordt ik weggeblazen door zoveel klasse nummers en telkens wil ik ze opnieuw horen.
Voorlopig laat deze plaat me nog niet los en zal ik me verder gaan verdiepen in hun muziek.

Of zoals de band zelf in the titelnummer bezingt:

It wasn't hard to realize
Love's the death of peace of mind

Suicide Songs is mijn eerste kennismaking met Black Heaven. Een project van zanger Martin Schindler die vooral bekend is van zijn hoofdband Mantus een Rammstein achtige band en van het meer obscure Sepia waarmee hij een album heeft uitgebracht Sepia - Goodbye Tristesse (2007).

Black Heaven kwam op mijn pad doordat het Duitse blad Orkus zo vriendelijk was om bij mijn abonnement verlenging deze cd als extra cadeau erbij te doen. Laat ik allereerst schrijven dat ik ze daar erg dankbaar voor ben want dit album is voor mij een van de eerste ontdekkingen van 2020.

Heel kort door de bocht zou je kunnen zeggen dat Black Heaven klinkt alsof Depeche Mode de zanger van Tiamat in dienst heeft genomen en samen met hem een album heeft gemaakt. Dat wil zeggen een zware en melancholische stem die toegedekt wordt door een warme deken van synthesizers.

Tekstueel en qua sfeer zit het allemaal sterk in het verlengde van wat je mag verwachten van een band uit Die Schwarze Szene. Somber melancholiek maar uiteraard altijd dansbaar en hier en daar zelfs bijzonder energiek. Hoogtepunten zijn voor mij No Love wat als compositie bijzonder knap in elkaar zit maar ook Into Suicide, My Fault, When I'm Dead , Wake Me Up en de hoopvolle afsluiter Disappear vind ik bijzonder mooi.

Suicide Songs is een concept album geworden dat Schindler schreef toen hij tegen een burn out aan zat. Hij had veel energie gestoken in de laatste paar albums van Mantus maar liep creatief vast en besloot daarom zijn oude liefde Black Heaven weer eens van stal te halen. Om een duidelijk onderscheid te maken tussen beide bands koos hij deze keer voor Engelse teksten die vanzelfsprekend gaan over zelfmoord maar vooral ook over zelfontplooiing, individualisme, autonomie en de sterke drang om los te breken van de dagelijkse sleur.

De titel van het album is dan ook geen aanmoediging tot zelfmoord maar juist een vurig betoog om door te gaan met het leven en niet op te geven. Martin Schindler is een overtuigd atheïst die niet gelooft in een tweede leven en altijd wil zoeken naar nieuwe invalshoeken om het bestaan toch interessant te houden.
Als het klaar is dan is er niets meer. Deze realisatie en de mogelijkheid om daarover te filosoferen maakt juist dat het leven de moeite waard is.

Of zoals Schindler het zelf zingt in het afsluitende Disappear

Maybe there's still hope for me

Opgegroeid met de rockmuziek van de jaren 80 en 90 heb ik Black Sabbath pas veel later ontdekt. In eerste instantie kon ik dan ook meer met de Dio en Tony Martin platen en vond ik Ozzy maar een wisselvallige zanger.

Gek genoeg begon mijn ontdekkingsreis wel bij Vol. 4. Dit kwam vooral omdat ik overal lovende recensies had gelezen. Na de eerste paar luisterbeurten moest ik flink wennen maar uiteindelijk begon het kwartje te vallen. De muziek wist me aangenaam te verassen en zelfs Ozzy, die ik op dat moment alleen kende van een paar solo nummers wist me hier te overtuigen. Vooral in het afwijkende nummer Changes wist Ozzy mij te raken.

Op het moment van schrijven ben ik de biografie van Ozzy I Am Ozzy - Ozzy Osbourne en Chris Ayres (2009) - BoekMeter.nl aan het lezen. Ozzy laat hierin vallen dat Changes zijn favoriete nummer is en dat het was geschreven om drummer Bill Ward te steunen bij zijn scheiding.

Bij het lezen van het stuk over Changes dacht ik terug aan mijn eigen ervaringen met dit nummer en realiseerde me, dat dit een van de meest tijdloze nummers voor mij is uit de Ozzy periode van Black Sabbath. Gedurende de laatste 20 jaar is het bij elke grote verandering in mijn leven wel een keer langs gekomen. Bij vele momenten van bezinning heb ik dit nummer erbij gepakt om tot rust te komen.

De cirkel was rond toen ik mijn huidige vrouw had ontmoet en bij haar thuis dit album op een grote stapel cd'tjes zag liggen. Het was voor mij de definitieve verandering waarmee alles op zijn plaats viel.

Zo nu en dan draai ik het album nog wel eens en de nummers zijn nog steeds geweldig maar voor Changes zal ik Black Sabbath altijd dankbaar blijven.

Erg sterk derde studioalbum van Blaze, dit giert en rockt aan alle kanten. Ten Seconds, Blood and Belief, Hollow Head en vooral Regret. Zijn stuk voor stuk super. De band speelt super strak. Blaze is prima bij stem en de songs zijn zeer de moeite waard.

Ik lees graag het Duitse Gothic tijdschrift Orkus. Het gaat daarin voornamelijk over de Duitse Dark Wave, Cold Wave en natuurlijk ook Gothic bands. De band Blutengel staat daar praktisch elke maand in en elke keer denk ik, nu ga ik het eens proberen maar bij hun reguliere albums haak ik telkens af.

De zanger klinkt als de zanger van The Sisters of Mercy maar dan met een Duits accent en de zangeressen die Blutengel heeft klinken vaak voor geen meter en dan met name de zangeressen die op de eerste vijf albums te horen zijn. Tel daarbij de synthesizer kitsch geluiden van de bovenste plank en een heel album wordt dan al snel een zware bevalling.

In Orkus werd dit Unplugged album echter omschreven als een van de muzikale hoogtepunten van het jaar en dat in combinatie met mijn voorliefde voor unplugged albums maakt dat ik het toch weer eens wilde proberen.

Het moet gezegd dat Blutengel hier bewijst dat ze toch echt wat kunnen. De zanger komt goed tot zijn recht en komt sympahtiek over en de zangeres vult hem sterk aan. Maar wat vooral opvalt is dat de songs hier en daar toch wel behoorlijk sterk en ook catchy zijn. Bij de intro van Sing wil ik eigenlijk We will Rock You van Queen inzetten maar dat loopt net ff anders. Pakweg de eerste zes nummers van deze plaat kreeg ik naar een paar keer draaien niet meer uit mijn hoofd.

Verder moet gezegd dat de nummers van het laatste album Blutengel - Leitbild (2017) er in positieve zin uitspringen.

Alles bijelkaar is dit een bijzonder en sympathiek concert dat laat zien hoe charmant de Duitse Gothic scene is en laat ook vooral horen hoe goed een band als Blutengel overeind blijft. Als je de originele songs draait naast deze versies dan is het verschil enorm groot.

Ik vrees dat ik het reguliere werk van Blutengel niet zo snel op zal zetten maar dit album is zeker de moeite waard.

Lekkere unplugged plaat!

Sinds Blutengel - Monument (2013) - MusicMeter.nl heeft zanger Chris Pohl met zijn Blutengel een sound gevonden die ik erg aangenaam vind. De productie is zuiver en gelaagd en klinkt met elk album, dat verschijnt, iets beter. Het absolute hoogtepunt vind ik Blutengel - Omen (2015) - MusicMeter.nl maar deze nieuwe release benadert dit uitstekende album en klinkt in zijn volledigheid misschien nog wel beter. Vast staat in ieder geval, dat Erlösung hoog zal eindigen in mijn jaarlijst.

Opener Illuminate My Soul is in het Duits en in het Engels gezongen en het nummer bevat elementen die in elk nummer min of meer terug komen. De songs zijn afwisselend en opzwepend zoals Wir Sind das Licht, We Are Not Dead en Erlöse Mich

Daartegenover staan prachtige ballades die mij bij vlagen kippenvel bezorgen. Seasons is een verassende folksong over het contrast tussen schoonheid en melancholie. Deine Dämonen is een persoonlijke song van Pohl over depressies en de innerlijke strijd waar hij regelmatig tegaan loopt. Dan is er nog We Fall over de schoonheid van het hebben van een fijne relatie en dat je daar alles voor wilt doen ondanks dat je weet dat er ooit een einde zal komen.

Slotstuk Hand in Hand doet erg denken aan Monument en geeft een positief en hoopvol einde aan de zwaarmoedige maar tegelijk opzwepende Dark Wave plaat waarin Pohl predikt tegen religie en voor het omarmen van het leven en de liefde.

Het leven is zwaar maar de moeite waard en het is belangrijk om dat steeds opnieuw te beseffen. Of zoals Pohl het zelf bezingt in Seasons:

Life is so short, so soon we are dead
Why do we waste our time with all the things that make us sad?

In de autobiografie van Blutengel zanger Chris Pohl liet hij weten dat het live concert in Wasserschloss Klaffenbach een absoluut muzikaal hoogtepunt voor hem was. Mijn geluk kon niet op toen ik erachter kwam dat de beste man dit concert op dvd en cd had uitgebracht.

Het moet gezegd dat deze concertregistratie geldt als een must have voor alle Blutengelfans en Wave liefhebbers. Alleen al het eerste beeld van het prachtige kasteel en daarna de zwarte massa van Gothic kledij en de duistere podium presentatie maakt het helemaal af. De treurwilgen onder ons weten dan genoeg. Het concert is een warm bad van melancholie en herkenning.

Objectief kan van alles worden aangemerkt op Chris Pohl en zijn Blutengel. Zijn teksten zijn misschien wat eenvoudig en cliche en alles schuurt voortdurend tegen de kitsch aan maar feit blijft dat hij in staat is om een paar prima opzwepende nummers neer te zetten met een strakke band en een zangeres die haar vrouwtje staat. Nummers als Black Roses en de klassieker Seelenschmerz waarin Ulrike Goldmann solo zingt staan als een huis en behoren zeker tot de hoogtepunten van de set.

Neemt echter niet weg dat ik zware geluid van Pohl toch het liefste hoor. Met name het slotstuk Monument doet zijn naam eer aan en laat Pohl op zijn best horen. Maar ook het unplugged intermezzo is heerlijk en eigenlijk elk nummer of het nu oud of nieuw is wordt met veel bezieling en overtuiging gebracht.

Als liefhebber van Die Schwarze Szene ben ik dan ook ontzettend dankbaar voor een van de mooiste live monumenten die de scene heeft voortgebracht. Samen met Diary of Dreams, Lord of the Lost en Mono Inc. behoren Blutengel tot de beste live acts in de scene en deze release legt deze prachtige ervaring vast voor de eeuwigheid.

Op cd werkt dit natuurlijk prima maar gun jezelf ook de DVD zodat je de show niet mist! Zeker in deze Corona tijden geven deze beelden een extra boost naar betere tijden.

Het oude werk van Blutengel sprak mij een stuk minder aan dan hun pakweg laatste 5 albums. Het voornaamste probleem was, dat zanger Chris Pohl nauwelijks budget had en met minimale middelen het best mogelijke album in elkaar probeerde te flansen. Een ander probleem was dat zijn eerste vier zangeressen afwisselend erg iel of zelfs vals zongen.

Daar kwam verandering in toen in 2011, Pohl zangeres Ulrike Goldmann aan zijn band heeft toegevoegd en ineens klonk Blutengel een stuk krachtiger. De betere productie en betere muzikanten deden de rest. Het was daarna een kwestie van tijd, dat Pohl, samen met zijn nieuwe band, de stapel matig geproduceerde beginplaten onder handen zou gaan nemen. Het moet gezegd, het resultaat mag er zijn!

Alle tracks op Nemesis zijn opnieuw opgenomen en klinken als de spreekwoordelijke klok die op de cover staat afgebeeld.

Vampire Romance, Engelsblut, Soul of Ice en het smaakvolle Black Roses zijn heerlijke opzwepende Gothic Tracks zoals alleen Chris die kan schrijven. Het klinkt allemaal fantastisch en je krijgt er ontzettend veel energie van. Het hoogtepunt vind ik echter de bombastische ballade Die with You, die met gemak gerekend kan worden tot de meest aangrijpende en mooiste Everblacks, die Chris Pohl geschreven heeft.

Naast de opnieuw opgenomen tracks is er ook nog een tweede album met meer recente nummers van de uitstekende albums Blutengel - Monument (2013) en mijn favoriet Blutengel - Omen (2015). Ook de orkestrale nummers zijn heerlijk maar wederom is het absolute hoogtepunt voor mij de piano ballade No Eternity waar de melancholie vanaf druipt en de zang van zowel Pohl als Goldmann sfeervol en aangrijpend is.

Naar het einde toe kakt het allemaal een beetje in maar voor de liefhebbers is het zeker leuk om de afgekeurde b kantjes te beluisteren. Dit album koop je echter vooral voor de nieuw opgenomen versies die stuk voor stuk heerlijk klinken en ook live fantastisch uit de verf komen zoals te horen op Blutengel - Live im Wasserschloss Klaffenbach (2018)

Alles bij elkaar een erg relevante en goed verzorgde verzamelaar die ideaal is voor elke Gothic liefhebber die kennis wil maken met Blutengel.

Erg goed!

De laatste weken heb ik Blutengel en dan met name het meer recente materiaal herontdekt. Blutengel - Damokles (2019), Blutengel - Leitbild (2017), de cover EP Blutengel - Demons of the Past (2019) en ook het Unplugged album bevallen me uitstekend. Recent is nog het verassende soloproject She Hates Emotions - Melancholic Maniac (2020) van zanger Chris Pohl uitgekomen dus ik kan voorlopig nog maanden vooruit met de releases van de heer Pohl.

Absoluut hoogtepunt vind ik tot nog toe dit uitstekende Omen. Bij de tonen van het eerste nummer moet me van het hart dat Pohl wel erg goed gespiekt heeft bij The Sisters of Mercy. Hij heeft het gepresteerd om exact het intro te gebruiken van This Corrosion de grootste hit van deze Britse cultband. Daarna gaat het jatwerk nog even door want het intro gaat naadloos over in Sing wat weer een exacte kopie is van We Will Rock You van Queen. Gelukkig geven ze er daarna een eigen draai aan en blijft een uitstekende meezinger over die je met geen mogelijkheid meer uit je hoofd krijgt.

Na het beter goed gejat dan slecht verzonnen begin laat Blutengel zien hoe goed ze in vorm zijn met strakke songs als The Siren, Fire in the Distance en vooral ook Dein Gott waarin Pohl laat horen, dat hij in zijn eigen taal meer durf heeft en daardoor net wat overtuigender klinkt.

Ook het solo nummer Give Me van zangeres Ulrike Goldmann mag niet onvermeld blijven. Het is een prima ballad en een aangenaam intermezzo.

Blutengel is op dit album sowieso in topvorm als we het hebben over ballads. Guilty, Der Regen Fällt… en absoluut hoogtepunt het afsluitende Elegy zijn ontroerende melancholische nummers die onder je huid kruipen. De arrangementen zijn prachtig en ook tekstueel geeft Pohl een kijkje in het diepste van zijn ziel.

Voor mij zit daarin de kracht van Blutengel. Alles op dit album is met beleving en bezieling gemaakt en de oprechtheid druipt ervan af. Hierdoor komen een aantal nummers ontzettend binnen. Probeer het als luisteraar maar eens droog te houden als Pohl op het einde van Elegy

Bitte bleib bei mir... blijft herhalen

Telkens als ik deze laatste zinnen heb gehoord blijf ik verslagen achter en geniet nog na van zoveel moois.

Begrijp me niet verkeerd er is zeker het een en ander aan te merken op dit album. Ich Bin das Feuer en Holy Blood zijn wat zwakkere broeders maar daar staat tegenover dat het niveau van nummers als Bow Down, Wir Sind Was Wir Sind, Asche zu Asche en Save Me ontzettend hoog is. De nummers zijn afwisselend energiek en melancholisch en vormen samen een groter geheel dat met elkaar wordt verbonden door terugkerende sacrale zang.

Tekstueel hebben veel nummers een religieuze en een ondeugende ondertoon. Maar onder de streep draait het toch vooral om de belangrijke onderwerpen uit Die Schwarze Szene . Humanistische idealen, empathie, schuld, verlies en liefde. Het is een vurig pleidooi om te koesteren wat we hebben en het onvermijdelijke einde zo lang mogelijk uit te stellen.

Met Omen is Blutengel er in ieder geval in geslaagd om bij te dragen aan mijn levensgeluk. Voorlopig hun beste album en een nieuwe binnenkomer in mijn eeuwige top 10.

Ontroerend mooi en ideaal voor de melancholische ziel die is blijven hangen in new wave van de jaren 80.


Ter afsluiting nog even de mooiste twee nummers van de plaat:

Guilty:

Guilty - YouTube

Elegy:

Elegy - YouTube

Blutengel heb ik altijd gezien als een nogal foute band. Het flirten met vampirisme, SM, Gothic, Darkwave en helaas ook techno geluiden maakt deze band in mijn oren net iets te kitscherig.

Het recent uitgekomen unplugged album Blutengel - A Special Night Out (2017) laat echter horen dat de band wel toegankelijke en goede songs kan schrijven. Zanger Chris Pohl heeft een mooie diepe stem, is niet geheel accentloos en ook wat monotoon maar hij komt er net mee weg. Hetzelfde geldt ook voor de huidige zangeres Ulrike. Ze is geen groot talent maar haar stem past binnen het geluid van de band.

Over het unplugged album was ik zelfs dermate enthousiast dat ik het nodig vond om wat ouder werk te checken. Toevallig vond ik dit album in een tweedehands zaak en heb het op goed geluk meegenomen.
Helaas zat het in dit geval niet mee.

Laat ik kort zijn. Zanger Chris Pohl kan ik prima hebben. Zijn zang doet nog het meest denken aan Andrew Eldritch van The Sisters of Mercy. Het openingsnummer Behind the Mirror kende ik al van het Unplugged album en eerlijk is eerlijk deze originele versie van het nummer bevalt me beter dan de versie die ik kende van het unplugged album. De smaakvol uitgesmeerde synthesizers geven het nummer een lekker sfeertje en de zang van Chris Pohl past daar prima bij.

Tot zover het goede nieuws. De rest van het album bevalt me helaas een stuk minder. Het belangrijkste probleem zijn de nadrukkelijke Techno invloeden. Mijn roots liggen nu eenmaal in de rockmuziek en mijn liefde voor New Wave, Dark Wave en Cold Wave zijn in de loop der jaren zeker toegenomen maar voor Techno ben ik toch nog net wat te conservatief aangelegd. Het zal vast allemaal knap in elkaar zitten maar in mijn oren wordt het op een gegeven moment een grote inwisselbare brei en voel ik sterk de behoefte aan meer variatie in instrumentatie. Een vergelijkbare band als Diary of Dreams doet het in mijn oren dan toch een stuk beter.

Een ander belangrijk punt voor mij, zijn de nogal voorspelbare teksten die vooral voortkomen uit een gebrekkige kennis van de Engelse taal. Het gevoel wordt zeker wel overgebracht maar de latere Engelstalige nummers die ik ken van de band bevallen me toch een stuk beter.

Het allerergste aan dit album vind ik echter de zangeressen. Het zal wel een kwestie van smaak zijn maar in mijn beleving zingen ze allebei als kraaien zo vals. Nee, dat doet de huidige zangeres Ulrike toch een stuk beter.

Het bovenstaande gezeur buiten beschouwing gelaten blijf ik Blutengel wel een boeiende band vinden die afgaande op hun meer recentere werk toch wel degelijk wat in hun mars hebben. Ik zal ze in ieder geval blijven volgen maar of ik me nog aan ouder werk ga wagen weet ik niet.

Hier is voor mij het hoogtepunt van dit album:

Blutengel Behind The Mirror - YouTube

Bury Me Deep is een project van Michelle Darkness de zanger van End of Green.

Oorspronkelijk hete het project die Fuge maar de naam is omgedoopt naar Bury me Deep vernoemd naar een melancholische ballade van End of Green die terug te vinden is op End of Green - The Sick's Sense (2008)

De muziek die Bury Me Deep maakt is wat lichter en iets meer punk dan de doom/gotic metal of Depressive Subcore waar End of Green doorgaans mee aan komt zetten. De melancholie en treurnis druipen er weer vanaf en Michelle Darkness klinkt even somber en doorleeft als je van hem mag verwachten.

Het algehele niveau is goed maar het album wordt pas echt naar een hoger niveau getild op het einde. In de ballades In Hope of Answers en vooral ook The Angel's Handshake horen we Michelle op zijn best.

Liefhebbers van End of Green of New Wave uit de jaren 80 moeten dit maar eens proberen. Voor mijzelf is dit een lekker alternatief op End Of Green.