Lacrimas Profundere is wat afgezakt sinds de komst van hun nieuwe zanger. Nu ik dit album bijna een jaar in huis heb kan ik toch in volle overtuiging zeggen dat dit zeker niet slecht is. Muzikaal staat de band nog steeds als een huis en ook de zanger doet het niet onverdienstelijk. Denk aan een soort lichtere versie versie van zijn voorganger en een iets zwaardere versie van Ville Valo van Him.

In ieder geval dit album haalt het niet bij Filty Notes for Broken Heart maar er het klinkt allemaal uitstekend. Hoogtepunten zijn het openingsnummer en A Sigh. De rest van het album is op een enkel minder nummer na erg goed te doen.

Op 1 november komen ze in Geleen.

Goed Album

In het Dark Rock/Gothic Rock genre is Lacrimas Profundere een zwaar onder gewaardeerde band die zeker extra aandacht verdiend. Een aantal jaren geleden zag ik deze band een prima show geven voor nog geen twintig man. Vanaf dat moment wist ik dat ik deze band altijd zou blijven steunen. Daarom ook deze recensie.

Ooit begonnen met een doom geluid in de stijl van My Dying Bride heeft het geluid zich langzaam geëvalueerd tot een sound die meer in het verlengde ligt van bands als HIM , The 69 Eyes en de latere Tiamat

Sterkste troef van de band is zanger Christopher Schmid die een zwaar en diep stemgeluid heeft en daarmee een van de beste zangers in zijn genre is. Filty Notes For The Frozen Hearts is zijn laatste werk voor de band en ook absoluut zijn beste prestatie.

Kort gezegd is elk nummer van een bijzonder hoog niveau. Er wordt prima gemusiceerd en de zware zang is de kers op de taart. Wat dit album echter net wat extra's geeft is dat elk nummer telkens wat sterker is als het vorige om uiteindelijk in een echte climax te eindigen. Pakweg de laatste vier songs van de plaat zijn wonderlijke schoonheid die de band later nooit meer geëvenaard heeft.

Persoonlijke favoriete zijn de twee ballades Sad Theme for a Marriage en My Mescaline. De eerste song wordt volledig gedragen door de mooie fluisterzang en een rustig voortkabbelende melodie die van mij eeuwig mag blijven duren. In het slotstuk My Mescaline laat de band zich meer gelden door een bijzonder zware riff in te zetten die steeds wat verder aanzwelt tot een hele krachtige melodie die niet meer uit je hoofd te krijgen is. Het is een song die laat horen hoe mooi bombast kan zijn. Absoluut kippenvel moment.

Tot slot mag het prachtige artwork van dit album niet onvermeld blijven. Ik heb door de jaren heen heel wat mooie hoezen gezien maar dit is toch wel een van de mooiste. De regenachtige en donkere setting past perfect bij de muziek en beschouw ik nog steeds als bijzonder smaakvol.

Absoluut Top Album in het Dark Rock en Gothic Rock genre.
Liefhebbers van een band als The Sisters of Mercy
of Type O Negative ten tijde van October Rust zouden dit zeker een kans moeten geven.

P.s. nog even de belangrijkste songs!

Lacrimas Profundere - Sad Theme For A Marriage - YouTube

Lacrimas Profundere - My Mescaline - YouTube

Leuk om te zien maar haar stem klinkt nergens naar en de muziek is inwisselbaar.

Erg matig

Ik was erg gelukkig toen ik dit album 2 dagen geleden had gevonden in een tweede hands cd winkel in Den Haag. Ik was altijd erg fan van Perry, maar kende haar alleen van 4 non blondes en bezat niets van haar solowerk.
In Flight (met een prachtige hoes) is een tamelijk ingetogen album waarin Perry heel goed uit de verf komt. Nummers zoals In My Dreams, Succes en vooral Knock Me Out en Machine Man zijn bijzonder smaakvol. Het enige bezwaar vind ik dat Perry met haar krachtige stem nergens echt over het randje gaat. Ik had hier of daar graag een kleine ontploffing gezien. Maar helaas bleef die achter wegen. In mijn ogen is Perry verreweg de beste zangeres in haar genre, haar teksten zijn de moeite en de songs zijn ook erg goed. Ik mag hopen dat ze nog wat meer muziek uitbrengt en zich niet alleen beperkt tot het schrijven voor anderen

Vervain is toch wel een voorzichtige terugkeer naar Theatre of Tragedy - Aegis (1998) naar mijn bescheiden mening het beste werk van haar debuutband. Ik ben altijd een grote fan van Liv geweest maar haakte een beetje af bij Leave's Eyes. Het werd me allemaal wat te kitscherig.

Toen Vervain uitkwam was mijn interesse echter meteen gewekt. De belangrijkste reden was het uitkomen van de eerste single Love Decay met een gast bijdrage van de in mijn ogen beste zanger van dit moment Michelle Darkness. Vooral zijn werk met End of Green en Bury Me Deep vind ik fantastisch. Liefhebbers van Type O Negative of The Cure zouden dit echt eens moeten proberen.

Maar goed daar gaat het hier niet om Love Decay is een fantastische song waarin het contrast tussen Liv en Michelle Darkness heel mooi tot hun recht komen. De bijbehorende video is overigens ook erg mooi geworden. Gelukkig zijn de overige nummers van het album ook prima. Vooral My Wilderness, het titelnummer, Hunters, Elucidation en vooral Two and and a Heart zijn erg goed geworden.

Enig minpunt vind ik het duet met Doro Pesch. Vroeger was ik enorm fan van haar. De Warlock albums en ook haar solowerk heb ik grijs gedraaid. Mijn respect voor haar is groot maar het duet wat ze hier neerzet valt me toch wat tegen.

Maar al met al goede terugkeer naar de Gotic Rock die nog altijd laat horen wat Liv Kristine een pionier in het genre is.

Ben benieuwd wat de toekomst gaat brengen nu ze vertrokken is bij Leave Eyes.

Lord of The Lost is een grote band in de Gothic scene in Duitsland. Het is een overtreffende trap van HIM met een zanger die goed naar Billy Idol heeft gekeken maar ondertussen ook van popmuziek en Metal houdt. In de praktijk krijg je dan een album dat vol staat met melancholische zang, en bombast. Waar HIM een romantische invalshoek heeft is Lord of The Lost een stukje lomper en minder subtiel.


Lord of The Lost is een band met vele gezichten. Bij het beluisteren van een album van deze band ervaar ik dan ook een breed scala aan emoties. Bij vlagen ben ik zwaar onder de indruk. Denk aan een nummer als Preludium: About Love, Death & the Devil en ook We Are the Lost komt met veel kracht bij mij binnen. Vooral de zang is hier indrukwekkend.

Dan zijn er de wat obligate rockers die het ene oor ingaan en niet weten hoe snel ze uit je andere oor weer weg moeten rennen Fragmenting Façade en Love is not Enough zijn bijvoorbeeld van die nummers.

Om daarna toch weer ontzettend te overtuigende met krachtige rocksongs zoals Prison en From The Cradle to the Grave die ervoor zorgen dat je net wat harder in je auto gaat rijden dan eigenlijk de bedoeling is.

De kracht maar tegelijkertijd ook de zwakte van de band zit hem in het grootse gebaar en de pathos waarmee alles wordt neergezet. De zanger heeft een rijk arsenaal aan stemmen. Het ene moment heeft hij wat van een Peter Steele (Type O Negative) of Ville Valo (Him) om dan naadloos over te gaan op stevige grunt zang of Marilyn Manson achtige geluiden.

Tel daarbij dat er altijd wel een toegankelijk melodie te vinden is die zo poppy is als Roxette in zijn beste dagen maar tegelijkertijd wordt de bombast van Queen ook niet geschuwd. Soms kan dit bijvoorbeeld afschuwelijk mis gaan zoals in het elf minuten klokkende Revelation 1318. Dit nummer vliegt werkelijk alle kanten op maar voelt nergens als een geheel en laat zien dat Lord of The Lost teveel zelfvertrouwen heeft en toch wel last heeft van zelfoverschatting.

Lef heeft de band zeker maar ik hoor ze liever in een goede rock song of in het prachtige afsluitende Reprise dat naadloos aansluit op de openingstrack en het album toch wel afmaakt.

Alles bij elkaar slaat dit album net voor mij door naar de goede kant. Ik hoor dit werk liever dan sommige latere albums die helemaal doorslaan in bombast. Ik zal altijd wel een haat liefde verhouding met deze band houden maar ze zijn zeker verantwoordelijk voor een paar erg goede nummers en verdienen meer aandacht in ons kleine kikkerlandje.

Lekkere plaat voor de melancholische rockers...

Na een pijnlijke laatste plaats bij het songfestival wil ik toch een lans breken voor deze uiterst sympathieke band uit het Duitse Hamburg. Allereerst hebben ze lang en hard gewerkt aan een omvangrijk oeuvre dat bestaat uit een bonte mix van Industrial Metal, Gothic Rock en melancholische ballades. Voorlopige hoogtepunten zijn voor mij het geweldige album Tornstar en het laatste deel van de Swan Song trilogie.

Deze Blood & Glitter is duidelijk gemaakt met het oog op een groot publiek. Toen ik de hoes voor de eerste keer onder ogen kreeg moest ik gelijk aan het songfestival denken en ongeveer een half jaar later bleek dit vermoeden ook nog uit te komen. Lord of the Lost is ook een band die daar qua ideologie prima tussen past. De teksten van zanger Chris Harms gaan over zaken als tolerantie, acceptatie en ruimdenkendheid. Beste voorbeeld hiervan en eigenlijk ook wel beste nummer van deze plaat is Leave your Hate in the comments. Een nummer met een dikke middelvinger naar alle kneuzen die moedig achter hun toetsenbord de meest hatelijke commentaren over de band loslaten.

Lord of the Lost provoceert graag maar doet dat met veel plezier en optimisme waardoor je de band vanzelf een wam hart toe gaat dragen. Ze werken keihard en doen hun uiterste best om hun fans voortdurend van nieuwe muziek te voorzien. Blood & Glitter is misschien niet de beste telg uit hun catalogus maar strijdbare nummers als Reset the Preset en Dead End geven veel energie en zijn op termijn erg verslavend. De afsluitende ballad, One Last Song is uitstekend maar heeft niet de overdonderende impact van een Cut me out die terug te vinden is op Thornstar.

De bonustrack is een leuke cover van Roxette met een opvallende bijdrage van jaren 90 icoon Blümchen en zorgt zeker voor een tevreden glimlach op mijn gezicht.
Alles bij elkaar is Blood & Glitter een lekkere rockplaat geworden die zeker nieuwe zieltjes zal winnen maar eerlijk is eerlijk. De band heeft beter werk geleverd.

Maar veel belangrijker voor mij was Lord of the Lost het hoogtepunt van het songfestival en een eerste plaats was wat mij betreft zeer verdiend geweest.

Met afstand de lompste plaat die Lord of the Lost gemaakt heeft. De cover is al verre van subtiel. De muziek is hard en rauw en de teksten zijn goedkoop, provocerend en stiekem toch wel leuk.

Een nummer als Holy F. is niet geweldig maar wel grappig. Als de naam Frank Zappa er onder zou staan zouden er vast luisteraars zijn die het geniaal vinden. Voor La Bomba en vooral ook Odium geldt hetzelfde.

Voor Lord of the Lost begrippen zijn het nogal inwisselbare nummers maar toch werkt deze plaat uitstekend als je op de snelweg net iets te hard wil rijden. Kingdom Come, Fists Up in the Air, I'll Sleep When You're Dead. Allemaal nummers die prima werken als je wat frustratie kwijt moet na een lange werkdag.

Staat er dan niets subtiels op deze plaat? Zeker wel, Afterlife en Six Feet underground zijn prima songs die later beter bewerkt werden op hun Swan Songs platen.

Onder de streep is From the Flame Into the Fire een lekkere rauwe plaat die ik af en toe nog graag op zet maar bij lange na niet kan tippen aan latere platen zoals Thornstar of Swan Songs 3.

Power is er echter genoeg en vergeleken met het voorgaande werk is deze zeker niet minder.

Met Lord of The Lost heb ik een soort van haat/liefde verhouding. De zanger kan best wel wat maar heeft vaak zoveel pathos in zijn stem dat het lachwekkend wordt. Toch heeft de man wel wat eigens en een goed nummer schrijven kan de band ook zeker. Helaas ontaard het allemaal net iets te vaak in schaamteloze kitsch en komen de zwanenzang ballades lang niet allemaal even goed uit de verf. Daarnaast zit er weinig variatie in de arrangementen waardoor het op den duur allemaal op elkaar gaat lijken en het unieke karakter van de songs soms ver te zoeken is. Terwijl de originele versies dat juist wel hebben.

Absolute hoogtepunten zijn voor mij dan ook de sobere songs die alleen terug te vinden zijn op de Limited Edition bonus cd. Het gaat dan om Annabel Lee met een mooie tekst van Edgar Allen Poe en de schitterende ode aan Johnny Cash. If Johnny Cash was Here.

Verder had ik me hier best wel wat van voorgesteld maar onder de streep viel het allemaal toch wat tegen.

Kortom Lost of the Lost kan zeker wel wat maar het komt er altijd net niet uit. Maar ik blijf hopen en de band trouw volgen.

Voor wie de band nog niet kent. Lord of The Lost is een grote band in de Duitse Gotic Scene. Qua geluid moet je denken aan een geluid dat ergens tussen HIM, Billy Idol en Type O Negative in zit.

Recent is het geweldige Lord of the Lost - Swan Songs III (2020) verschenen en vond ik het hoog tijd om de voorgaande orkestrale delen er nog eens bij te pakken. Het reguliere werk van Lord of the Lost hoor ik erg graag maar met de orkestrale Swan Songs platen had ik in het verleden meer moeite.

Om die reden heb ik lang gewacht met de aanschaf van dit tweede deel. De eerste single Lighthouse hielp daar ook niet bij. Het nummer klonk erg theatraal en slaagde er niet in om de sterke elementen van Lord of the Lost naar voren te brengen. Uiteindelijk kon ik het niet laten en heb het album alsnog aangeschaft en het moet gezegd, daar heb ik zeker geen spijt van.

Voornaamste pluspunt is dat deze keer de nummers zijn geschreven met het oog op orkestrale begeleiding in plaats van dat de band bestaande nummers opnieuw heeft gearrangeerd. De nieuwe aanpak zorgt voor een uniek karakter en maakt dat je niet voortdurend loopt te vergelijken met de originele versies.

De kracht van Swan Songs 2 zit hem in de soberheid. De diepe zang van bandleider Chris Harms staat nadrukkelijk op de voorgrond en krijgt alle ruimte om te excelleren. Vooral in de smaakvol bewerkte nummers zoals My Better Me, Ribcages, het machtige From the Brink of the Other World, met mooie vioolpartij, is de band en het orkest op zijn best.

Het absolute hoogtepunt vind ik echter het serene slotnummer Fall Asleep. Hiermee valt alles op zijn plek en bewijst Lord of the Lost dat ze heel goed in staat zijn om prachtige nummers samen met een orkest uit te voeren. Het gegroeide zelfvertrouwen tussen band en orkest is duidelijk voelbaar. Daarbij zal het ook hebben geholpen dat zanger Chris Harms een ervaren cellist is en een grote liefde koestert voor klassieke muziek.

Over de hele linie is dit album echter nog niet zo goed als de geweldige platen die hierna zouden komen maar Lord of the Lost is een ambitieuze band die zich met elke release verbetert en interessanter wordt.

Nadat ik het geweldige Lord of the Lost - Thornstar (2018) helemaal kapot had gedraaid en opnieuw overrompeld werd door Swan Songs 3 begon ik ook deze plaat op waarde te schatten en zal de hele catalogus van de band opnieuw gaan beluisteren.

Swan Songs 2 is zeker de moeite waard en laat een band horen die voortdurend in ontwikkeling is. Het is een aangename release die menig melancholisch Gothic hart sneller zal laten kloppen en het beste tot zijn recht zal komen tijdens regenachtige herfstdagen.

Lord of the Lost is een bevlogen industrial Gothic Metalband die zich in het Corona tijdperk bijzonder creatief en sympathiek naar hun fans hebben opgesteld.

Aan het einde van 2020 lanceerde ze een muzikale advent kalender bestaande uit jaren 80 en 90 covers waarvan er elke dag een nieuwe verscheen op YouTube. Afgelopen jaar kwamen ze met een nieuwe verrassing door een anderhalf uur durende unplugged show gratis op YouTube te zetten.

Naast dit alles was er natuurlijk nog het uitstekende dubbelalbum Judas en werden de eerste twee albums opnieuw opgenomen en verschenen als jubileumeditie.

Kortom Lord of The Lost zit niet stil en barst van de energie. Het meest recente bewijs van hun dadendrang is dit uitstekende live album dat op cd, dvd en Blue Ray is verschenen. Opgenomen midden in het Corona tijdperk stelt de band zich op alsof het publiek aanwezig is en doet er alles aan om hun fans mee te krijgen in de roes van een concert.

Zanger Chris Harms gaat als een bezetene tekeer, hij jut zijn bandleden voortdurend op, schreeuwt de longen uit zijn lijf en toont zich als zanger bijzonder veelzijdig. Dit komt extra goed uit de verf op cd 1 van het tweeluik waarbij louter nummers worden gespeeld van het vorig jaar verschenen conceptalbum Judas. Brute tracks zoals opener Priest, Born with a Broken Heart en het venijnige, The Gospel of Judas worden subliem afgewisseld met smaakvolle ballades zoals Euphoria en mijn persoonlijke favoriet In the Field of Blood.

Alsof de schitterende uitvoeringen van het meest recente werk niet genoeg zijn gaan de heren daarna vrolijk verder met cd 2, bestaande uit een lekkere verzameling Greatest Hits. Loreley, Morgana, Drag Me To Hell en zelfs het belachelijke La Bomba knallen heerlijk weg. Aangename verrassing is het B kantje One Day Everything Will Be Okay, dat speciaal is gespeeld om de fans een hart onder de riem te steken in Corona tijden en of dat nog niet mooi genoeg is wordt er afgesloten met een werkelijke sublieme cover van Ordinary World van Duran Duran. In de versie van Lord of the Lost krijgt het nummer een nieuwe dimensie, die bij mij regelmatig zorgt voor kippenvel.

Alles bij elkaar is dit live document een traktatie voor elke Lord of The Lost fan. Van een middelmatig provocerend bandje is Lord of The Lost getransformeerd in een geoliede machine die alle genre genoten compleet wegblaast. Een absolute aanrader voor iedere metal en rock liefhebber met een melancholische inslag.

Mocht het nog niet duidelijk zijn. Ik ben groot fan geworden en wil ervoor pleiten, dat deze band veel meer erkenning krijgt in Nederland.