Het debuutalbum van The White Lies is een van de sterkste die ik in tijden gehoord heb. De reden dat ik hier niet de maximale score voor geef is, dat ik denk dat de band nog beter kan en dat ik hier en daar nog wat zwakke puntjes gevonden heb. En ik moet er ook bij zeggen dat ik pasgeleden Disintegration van The Cure heb ontdekt en dat album toch nog een stuk meer klasse vond hebben. Maar goed. Laat ik de nummers maar even af gaan.

Death, een sterke opener die me wel raakt maar ik moet eerlijk zeggen dat ik niet bijster onder de indruk ben van het rijmpje Trying, Dying, Crying enz. Neemt echter niet weg dat dit nummer nog steeds voldoende mooie dingen te bieden heeft.

To Lose My Life, voor mijn gevoel het beste nummer van het album. Alles klopt aan dit nummer, zang melodie, een geweldigde climax. Ik denk dat dit een regelrechte klassieker zal worden. Ter vergelijking schieten mij dezelfde namen te binnen die al eerder zijn genoemd maar eerlijk gezegd vind ik dat niet zo relevant. het is gewoon een prima song die toewerkt naar een prachtige climax en volledig op zichzelf staat. Nou goed dan toch nog wat invloeden. Ik hoorde hier Joy Division, The Editors en ook wel The Mission in terug.

A Place To Hide, nog een prima song die tekstueel en qua zang erg overtuigd.

Fifty on our Foreheads. Dit nummer sprak mij in eerste instantie wat minder aan, maar het begint te groeien.

Unfinished Business. Weer een prima tekst waar de tragiek en depressie vanaf druipt. De zang doet mij om de een of andere reden denken aan The Cure.

Est. Erg sterk nummer waarbij gelijk onder de indruk was van het eerste drumgeluid. ik moest regelmatig denken aan The Sisters of Mercy. Wederom goede tekst en prima zang.

From The Stars. Deze song deed mij erg denken aan The Killers maar dat is absoluut geen probleem want het luisterd heerlijk weg.

Farewell To The Fairground. Ook geen slechte song maar het britpop gehalte was hier ineens een stuk hoger en daar ben ik niet zo kapot van. Vooral het Keep on running, Their is no place like home sprak mij wat minder aan. Ik vind juist de variatie in de teksten erg sterk en dat is in deze song een stuk minder.

Nothing To Give. Typisch een song die geschreven moest worden. want als dit niet zou zijn gebeurt waren er waarschijnlijk doden gevallen. De tekst is erg raak en als de zanger zingt i wish i had no regrets vindt ik dat toch wel erg mooi.

Price of Love. Een erg sterke afsluiter met een verhalende tekst die klopt van het begin tot het einde. Prachtige openingszin overigens.

Ik zat al dagen aan te hikken tegen deze recensie omdat ik eigenlijk nog steeds niet goed weet wat ik eigenlijk wil zeggen. Maar ik denk dat het erop neer komt dat The White Lies een perfecte samensmelting is van oude en nieuwe bands. Ik hoor hier heel vaak Joy Divison, The Cure, Sisters of Mercy en zelfs een beetje Roxy Music in maar hoor natuurlijk ook The Killers en The Editors.
Het voelt allemaal heel vertrouwt maar ook heel nieuw en ik ben vooral blij dat een nieuwe band nog zo kan klinken en ook nog eens succes boekt. Dat is toch een teken dat de muziekindustrie nog niet helemaal verloren is. Tenslotte wil ik nog zeggen dat ik erg onder de indruk ben van de zanger en de teksten en erg benieuwd ben hoe dit verder zal gaan.

Na vele jaren heb ik dit album nog eens uit de kast getrokken. De voornaamste reden was dat ik op dit moment naar veel Dark Wave acts luister die voornamelijk uit Duitsland afkomstig zijn. Verschillende cd's van Diary of Dreams draaien momenteel overuren in mijn auto en in een bui van nostalgie heb ik dit plaatje nog maar eens opgezet.

Om een lang verhaal kort te maken. Na zeker 10 jaar is Casting Shadows nog steeds een degelijk album maar er is veel beter werk te vinden in het genre. Alleen de hit Kein Zurück heeft voor mij iets tijdloos en daarom zal ik me in deze recensie beperken tot dit nummer.

Kein Zurück was mijn eerste kennismaking met Wolfsheim. Het nummer kwam voorbij op de televisiezender The Box. In eerste instantie deed het me niet zoveel. Ik vond de videoclip maar grauw en lelijk en mijn liefde voor Duitstalige muziek beperkte zich tot het werk van Nina Hagen, een enkel nummer van Doro en vooruit een paar songs van Die Toten Hosen. Van Dark Wave, New Wave of Cold Wave had ik nog nooit gehoord en mijn muzikale wereld beperkte zich voornamelijk tot harde gitaren.

Kein Zurück was dus echt iets nieuws voor mij en zoals wel vaker bij nieuwe muziek heeft dat wat meer tijd nodig. De kracht van het nummer zit hem voor mij vooral in de tekst, die verhaalt over twijfels teleurstellingen en alle onvermijdelijke dingen waar je in het leven tegenaan kunt lopen. Kein Zurück is een van de weinige nummers waarbij elke zin raak is. Hoewel ik dit album niet meer zo vaak in zijn geheel heb gedraaid kwam Kein Zurück altijd weer terug en ik durf wel te zeggen dat het een van de belangrijkste songs uit mijn leven is.

Toen ik het nummer vaker begon te draaien was ik adolescent en zat ik in een periode dat ik veel moeilijke keuzes moest gaan maken. Mede door deze song slaagde ik erin om het een ander te relativeren en knopen door te hakken. De zeggingskracht van het nummer is voor mij zo groot dat ik het in de jaren erna steeds ben blijven draaien en steeds weer het gevoel kreeg dat de wereld toch klopt zoals hij is.

Voor Wolfsheim is het in mijn beleving ook een redelijk afwijkende song. Waar normaal gesproken de synthesizers de overhand hebben opent Kein Zurück met een akoestische gitaar waarna langzaam de rustige en melancholische zang van Peter Heppner de toon van het nummer bepaalt. Naast de sterke tekst is het ook de melodie en het oog voor de vele synthesizer details die dit nummer naar een hoger niveau tillen.

Wat ik vooral wil schrijven is dat Wolfsheim voor mij het begin was van een ontdekkingsreis. Zowel op muzikaal gebied als ook in het leven zelf. Kein Zurück was de blauwdruk voor mijn eigen smaak en wees me de weg naar veel mooie melancholische muziek, maar gaf me ook telkens weer inzichten die ik nergens anders kon vinden.

Met een klein voorbeeld daarvan wil ik deze recensie eindigen.......

Immer vorwärts, Schritt um Schritt
Es gibt keinen Weg zurück
Was jetzt ist, wird nie mehr ungescheh'n
Die Zeit läuft uns davon
Was getan ist, ist getan
Was jetzt ist, wird nie mehr so gescheh'n

Voor het overlijden van David Gold kende ik deze band nog niet. Nadat ik een recensie in de Aardschok had gelezen heb ik dit album gelijk aangeschaft. In eerste instantie moest ik er een beetje aan wennen. De productie vond ik niet overal even geweldig maar het overdonderdende stemgeluid van de zanger sprak me enorm aan. Type O Negative, Him, The 69 Eyes, Nick Cave, Mark Lanagan en End of Green behoren tot mijn favorieten en in dat verlengde zit ook de stem van deze zanger.

Wat me vooral aansprak waren de teksten en de melancholische toon van het album. Nu pakweg 6 maanden later en honderen luisterbeuren verder kan ik er niet omheen. Dit album is geweldig.

In eerste instantie vond ik de eerste paar nummers van het album niet zo goed maar na steeds vaker luisteren kon ik ook die nummers op waarde schatten. Elk nummer heeft een aantal momenten waar ik telkens weer even stil van word.

In het openingsnummer Lighting & Snow is de eerste scream zeer indrukwekkend en het I said Nooooooo gaat bij mij werkelijk door merg en been.

Death is not an Exit is een toegankelijk en prettig nummer waar de somberheid vanaf druipt. Het is geen hoogtepunt maar nog altijd meer dan goed.

Met Keeper of the Ledger kon ik in eerste instantie niet zoveel. Het koste me wat tijd voordat ik aan de schreeuwzang was gewend aangezien ik een sterke voorkeur heb voor het diepe geluid. Maar jongens het einde is hier zo mooi. Nature is the Cult!!!

Traveling Alone was tekstueel het eerste nummer dat erg goed bleef hangen het is een voor David Gold typisch reflecterend nummer zoals alleen hij het kan zingen. Toegankelijk smaakvol en tekstueel weer erg goed.

Adora Vivos vond ik in eerste instantie ook wat minder tot het moment dat ik wat tegenslag kreeg en deze song een aantal keren volledig heb open gedraaid. Gold zingt hier over het herdenken van de doden hoe daarmee om te gaan. Ook is het erg gaaf dat hier stukken tekst uit andere nummers weer in terugkomen. Voor mij is dit nu een escapistisch nummer en een van de hoogtepunten van het album.

Silver heb ik heel lang een van de minste songs gevonden. Het bleef niet lekker hangen en voelde in vergelijking met de andere songs wat simpel aan. Maar na een betere beluistering valt hier ook weer de mooie tekst op. We Share Youre Sorrows but i dine alone. I always dine alone. Qua thematiek zit het nummer heel erg in het verlengde van Shards of Love van het vorige album.

Career Suicide (Is Not Real Suicide) is de ultieme song voorals je een klote dag op je werk hebt gehad. Toen ik deze plaat voor het eerste draaide ging op dit nummer compleet uit mijn plaat en dat is nog steeds zo. Geweldige song.

Modern Life Architecture is een song waarin Gold op zijn zwaarst uit de hoek komt. De eerste twee minuten zijn instrumentaal en dan gaat Gold richting Peter Steele. Het tempo is traag en iedere zin is raak. Een van de hoogtepunten van het album.

Kiss My Ashes (Goodbye) overtreft de vorige song. Ook hier druipt de treurnis ervan af en valt het op hoe eerlijk en weemoedig de teksten van Gold zijn. I didnt need it in life. I don't need in Death. En nog meer van dat soort prachtige zinnen. Zucht ik had hem dit graag eens live horen zingen.

Finality is een prachtige ballad en was oorspronkelijk ook de reden om het album aan te schaffen. Het voelt echt als een zwanenzang.

Alternate Ending . Heeft dat gevoel nog sterker. In eerste instantie had ik het niet door maar dit is een zeer waardige en mooie afsluiting.

Helaas is David Gold veel te snel heen gegaan maar op dit album mag hij enorm trots zijn. In mijn oren is het een meesterwerk dat veel meer aandacht verdiend.