Erg lekkere plaat van de nieuwe band van de gitarist van Staind. Het is een mooie balans van stevige moderne grunge en een aantal prima ballads. Ik ben overigens in het bezit van The European Version waar meer tracks op staan dan hierboven aangegeven.

Gewoon een erg lekker album.

Prima plaat die door de productie wat afwijkt van Killing Ground en Unleash The Beast. Maar eerlijk gezegd vind ik dit vooral een pluspunt. Metalhead rockt voor mijn gevoel wat harder en directer. Ja en verder is vooral de zang van Biff hier erg goed

Na het uitstekende debuut Scarlet Dorn - Lack of Light (2018) is nu het tweede album van Scarlet Dorn verschenen. De zangeres uit Hamburg heeft een aantal leden van Lord of the Lost in haar band en zanger Chris Harms heeft ook het tweede album geproduceerd en aan meegeschreven.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik deze plaat nog maar een paar keer heb gedraaid en dat is meestal geen goed teken. Het voornaamste bezwaar is dat de zwakke elementen van het debuut hier verder worden uitgewerkt.
Lack of Light moest het hebben van originele en krachtige songs die dreven op het verassende stemgeluid van Scarlet. Elke song van die plaat had wel iets behalve het veel te commerciële nummer Kill Bitterness with Love

In plaats van verder te borduren op de goede songs van dat album is er nu voor gekozen om alles nog iets commerciëler te maken. Het is natuurlijk te begrijpen dat een band een hit wil schrijven, maar een afschuwelijk woke nummer als Love Has No Colour but Love is zo verschrikkelijk zoet dat de oprechtheid zeer ver te zoeken is.

Verder is het tekstueel ook niet om over naar huis te schrijven. Fire en Desire op elkaar laten rijmen is maar een van de vele pijnlijke voorbeelden.

Toch staan er zeker wel een paar goede nummers op de plaat. Proud & Strong is een goed duet met de zanger van Solar Fake, Forests is ook erg sfeervol en in I Suffocate zingt Scarlet iets dieper en dan is ze op haar best.

Misschien dat de score hoger uit gaat vallen als ik de plaat vaker heb gehoord maar na het veelbelovende debuut vind ik dit toch een kleine tegenvaller.
Ik zet het debuut of de platen van Lord of the Lost nog maar eens op.

De start van Scarlet Dorn is op zijn zachts gezegd opmerkelijk te noemen. De Gothic Industrial band Lord of the Lost schreef via Facebook een prijsvraag uit voor de fan die de mooiste liefdesbrief aan hun kon schrijven. De winnaar van deze prijsvraag werd geen briefschrijver maar een muzikale inzending van zangeres Scarlet Dorn. Ze had bij wijze van grap het nummer I Love the Way You Inspire Me geschreven en opgestuurd. Chris Harms de zanger van Lord of the Lost was hier zo van onder de indruk dat hij gelijk contact met haar zocht en aanbood om samen een album op te nemen. Hij leende zijn toetsenist Gared Dirge aan Scarlet uit en stelde een band voor haar samen om nummers mee te schrijven.

In de praktijk kwam het erop neer dat Scarlet alles op piano uitwerkte en Chris uiteindelijk het album produceerde en voorzag van de typische Lord of the Lost sound met als verschil dat toetsen en soundscapes net wat belangrijker zijn dan de gitaarpartijen en dat in plaats van de diepe zang van Harms de donkere Lana Del Rey / Amy Lee achtige zang de boventoon voert. Luister vooral maar eens naar het bombastische Frozen Fire - YouTube en de pianoballade In Another Life - YouTube

Leuk feitje is dat de eerste single de ingestuurde prijswinnaar song is maar dan met een nieuwe titel en in duet met de man waarvoor het bedoelt was. In mijn beleving is het uiteindelijk het beste nummer van de plaat geworden en daarom raad ik in ieder geval aan om dit nummer een kans te geven. SCARLET DORN - "I Love The Way You Say My Name (feat. CHRIS HARMS)" (official video clip) - YouTube .

Verder is Lack of Light vooral een erg geschikte plaat voor mensen die de laatste Lana Del Rey - Norman Fucking Rockwell! (2019) te soft en langdradig vinden en het geschreeuw van Amy Lee op haar laatste Evanescence live album Evanescence - Synthesis (2017) niet meer aan kunnen horen.

Scarlet Dorn blinkt vooral uit door een wat donkere, sensuele stem die haar onderscheid van de vele sopraan zangeressen die het Gothic genre rijk zijn. Alle nummers zijn opgebouwd rond strakke pianopartijen, tegendraadse melodieën en soundscapes die zo kenmerkend zijn voor Lord of the Lost maar ook Evanescence.

Het mooist komt dit tot zijn recht in het openingsnummer maar vooral ook in het navolgende Hell Hath No Fury Like a Woman Scorned - YouTube een tekstueel venijnige song over een verbroken relatie en de wrok die je als vrouw kunt koesteren.

Over het algemeen is de tekstuele thematiek nogal zwaar zoals gebruikelijk in het genre. Zelfmoord, depressie en uiteraard de liefde zijn de belangrijkste onderwerpen maar ironische en zwartgallige humor is er gelukkig voldoende. De nummer Snow Black en Cinderella zijn daar bijzonder geslaagde voorbeelden van. Zo schets Snow Black de gevolgen van een spiegel die elke dag het ego van Snow White opveizeld waardoor ze met het verstrijken van de jaren een onuitstaanbaar kreng wordt en transformeert tot Snow Black en in niets meer lijkt op de lieftallige prinses die ze ooit was. Het nummer over Cinderella waarin zinnen voorbij komen als Gepetto, Death By Stiletto zijn op zijn zachts gezegd opmerkelijk te noemen.

Alles bij elkaar is Lack of Light een verdienstelijk en gevarieerd debuut geworden met uitstekende songs. Enig punt van kritiek is de ontzettende miskleun Kill Bitterness with Love. Dit nummer zou het vast prima doen op het songfestival maar valt wat mij betreft nogal uit de toon op een Gothic plaat. Ik kan me echter voorstellen dat voor de popliefhebbers juist deze song met kop en schouders boven de rest uitsteekt.

Ander aandachtspunt is dat het Lord of The Lost stempel er wel heel nadrukkelijk op zit. Ik ben dan ook benieuwd of het volgend album nog wat meer eigen smoelwerk krijgt. Nu is de stem van Scarlet daarin natuurlijk de onderscheidende factor maar ik ben benieuwd waar het volgend album muzikaal naartoe zal gaan.

Voor mij is Scarlet Dorn in ieder geval een van de interessantste nieuwkomers in die Schwarze Szene .

Zeer aangemaan debuut dat aan te raden is voor fans van Evanescence, Lana Del Rey, HIM en uiteraard Lord of the Lost

Na twee wat luchtigere platen waarbij wat meer pop invloeden kwamen bovendrijven is dit album weer een stuk zwaarder en doet meer denken aan Disclamer en Karma & Effect. Vooral de stevige nummers waarbij Shaun weer wat meer zijn schreeuwzang gebruikt springen er voor mij uit. Voorlopige hoogtepunten vind ik Stoke The Fire, Emotionless, Betray and Degrade en ook de slotsong Sell My Soul is erg sterk.

Zoals altijd blijf ik me verbazen hoeveel herrie Seether kan maken met slechts drie bandleden maar net zoals altijd zijn de teksten weer erg goed en is vooral de zang van Shaun net iets beter als die van zijn genre genoten. Andere grunge acts van de laatste 20 jaar zijn wat mij betreft toch een stuk minder dan Seether.

Sterk album.

Een nieuwe release van Seether staat altijd garant voor een paar lekkere grunge nummers. De voorbeelden zijn bekend maar door de jaren heen werkt Seether gestaag aan een eigen catalogus en vooral een eigen geluid. Zanger Shaun Morgan schreeuwt de longen uit zijn lijf en blaast met alleen al zijn zang alle grungegenoten de concertzalen uit.

Zijn band speelt hard en strak en elk album wordt steeds een beetje harder en vooral zwaarder. De nieuwste telg The Purgatory EP bevat 3 nieuwe prima nummers en een nogal overbodige heruitgave van de uitstekende song Wasteland die ook al terug te vinden was op het laatste reguliere album Seether - Si Vis Pacem, Para Bellum (2020) - MusicMeter.nl.

Kortom dit is een fijn voorafje voor een nieuw album dat vast niet lang op zich zal laten wachten. Laten we hopen dat ze ook snel weer naar Nederland mogen komen want Seether is een uitstekende liveband.

She Past Away is een Turkse New Wave band die op dit derde album erin slaagt om heerlijke meditatieve New Wave klanken te laten horen. Van het gebrom en diepe keelgeluiden van de zanger versta je betrekkelijk weinig maar dat stoort nergens. Sterker nog de onverstaanbare zang werkt eerder sfeer verhogend en zorgt ervoor dat de muziek nog wat dieper binnen komt.

De nummers zijn unaniem van een hoog niveau maar het titelnummer en het afsluitende Ağit springen er nog net iets meer uit. Heerlijk album, met een heerlijk geluid, dat elke melancholische ziel in alle rust moet ondergaan.

Liefhebbers van The Sisters of Mercy zullen zich hier prima mee vermaken.

Na het herontdekken van het debuutalbum The Heroin Diaries werd het hoog tijd om me verder verdiepen in Sixx:A.M.

Vooraf had ik het niet verwacht maar ik vind deze Prayers for the Damned, Vol. 1 bijna net zo sterk als het debuut, maar dan wel om andere redenen. The Heroin Diaries was een melancholisch en troostrijk album over het strijden tegen verslaving en deze Prayers for the Damned voelt als een wederopstanding. Het is een album vol krachtige en energieke tracks zoals opener Rise maar vooral ook Can't Stop en mijn persoonlijke favoriet When We Were Gods.

Het zijn tracks waarbij innovatieve gitaarsolo's en krachtig bas werk je om de oren vliegen. Daar bovenop komt dan nog een zanger die de ene machtige uithaal naar de andere uit de hoge hoed tovert. Sinds het debuut van Audioslave - Audioslave (2002) - MusicMeter.nl heb ik geen rockzanger meer met zoveel power en bezieling horen zingen. Net als bij het debuut album van Sixx:A.M. komen de muziek en de teksten gelijk binnen en voel je waar het album naartoe wil nog voordat je echt door hebt waar de teksten over gaan.

Het helpt ook enorm dat elk nummer tekstueel en muzikaal bijzonder goed in elkaar zit. Elk nummer heeft wel een verassing in petto en is zeer knap gecomponeerd. Of het nu gaat om een ballad als Better Man, het bluesy Belly of the Beast het geweldige titelnummer of een overrompelende track als When we where Gods. Elk nummer spits de oren laat je het gehele album niet meer los.

De muziek van Sixx:A.M. voelt zeer urgent, doorleeft en relevant en ik durf te stellen, dat dit album en The Heroin Diaries de beste twee albums zijn waar Nikki Sixx ooit aan gewerkt heeft. Ik hoop dat hij in de toekomst weer verder zal gaan met deze band en misschien nog een geweldig album in zich heeft maar dit meesterwerk nemen ze hem in ieder geval niet meer af.

Wie ooit beweerde dat Rock dood is en er geen relevante platen meer in het genre uitkomen moet deze dringend eens een eerlijke kans geven. Bij mij draaien de platen van Sixx:A.M. momenteel overuren en ik vrees ook dat ze voorlopig nog niet terug de kast in gaan.

Op naar Prayers for the Damned, Vol. 2!

De laatste jaren is mijn interesse in rock bands ernstig afgenomen. Het werd nooit meer zo leuk als in de jaren 80 en 90 en goede nieuwe releases verschenen er nauwelijks. In een vlaag van sentiment besloot ik om de film The Dirt (Film, 2019) nog eens op te zetten en werd onverwacht gegrepen door de muziek van Motley Crue en vooral het verhaal omtrent bassist Nikki Sixx.

Zonder enige verwachtingen kocht ik The Heroin Diaries en werd gelijk vanaf het eerste nummer gegrepen. De spreekstukken van Nikki Sixx maken gelijk indruk en de eerst paar zinnen van het nummer Van Nuys komen gelijk hard binnen. Daarna hakt Life Is Beautiful er stevig in en blijft het hoge niveau van de nummers het gehele album gehandhaafd. Verdere uitschieters zijn voor mij het empathische Accidents Can Happen en de mooie ballad Girl with Golden Eyes

Alles bij elkaar komt Sixx hier met zijn beste en meest verassende album op de proppen dat voelt als een hommage aan The Wall van Pink Floyd en hier daar moest ik zelfs aan Jezus Christ Superstar denken. Verder verdienen de andere twee leden van de band veel lof. Zanger James Michael is een exceptioneel goede zanger en gitarist DJ Ashba speelt met veel gevoel als techniek. Elk nummer is smaakvol en rijk aan variatie en de oprechte emoties zijn in elk nummer voelbaar.

Een troostrijk album met schitterende nummers dat niet meer zo snel zal worden overtroffen.
Prachtige plaat die doet verlangen naar meer!

The Heroin Diaries en Prayers for the Damned vol. 1 zijn voor mij de absolute topplaten van Sixx:A.M maar deze This is gonna Hurt zit daar vlak achter.

De eerste zes nummers van de plaat zijn kwalitatief van hoogstaand niveau. De riff van Live Forever is fenomenaal. Sure Feels Right is een heerlijk nummer om bij te relaxen in de auto en ook Deadlihood heeft eenzelfde kracht en frisheid die het titelnummer en Lies of the Beautiful People ook hebben.

Bij de zevende track Smile gaat het niveau pas een beetje omlaag. Sixx zal tijdens het schrijven van het nummer verliefd zijn geweest want deze liefdesballade schroomt het grote gebaar niet en balanceert voortdurend op het randje van de kitsch. Na de zwaarte van The Heroin Diaries is het de man echter vergeven en is hem deze mierzoete ballad van harte gegund.

Bij het nummer Oh My God wordt tekstueel de individuele beleving even overboord gegooid om de wereldproblematiek in kaart te brengen en dat gaat voor mijn smaak een stap te ver. Deze ballade voelt onoprecht aan en valt uit de toon bij de rest van het materiaal. De aanwezigheid van dit nummer zorgt ervoor dat ik niet de hoogste score aan dit album kan geven.

Het daaropvolgende Goodbye My Friends is een goed nummer, dat wel veel weg heeft van Muse en me daarom doet twijfelen of ik niet nog wat verder moet zakken met mijn punt. Na het horen van het afsluitende Skin verander ik echter snel van gedachte. Skin is namelijk met afstand een van de beste ballads die ik in de laatste twintig jaar gehoord heb. Elke keer als ik dit nummer opnieuw beluister krijg ik kippenvel en ben zwaar onder de indruk van de zang van James Micheal. Vooral de uithaal halverwege het nummer is ongeëvenaard.

Door het uitstekende eerste deel van de plaat en een magnifieke afsluiter besef je als luisteraar, dat Sixx:A.M een unieke band is, die in staat is om ijzersterke songs te schrijven, met een tekstueel eigen smoelwerk.

Voor de liefhebbers heeft Nikki Sixx ook bij deze release een boek uitgebracht met dezelfde titel.

Net als bij The Heroin Diaries en Prayers for the Damned vol. 1 zal ik deze cd nog veel gaan draaien. Een absolute aanrader voor alle rockliefhebbers, die rockmuziek uit de jaren 80 en 90 een warm hart toedragen.

Leuk verzamelalbum. Heb Skid Row nooit goed genoeg gevonden om er alles van in huis te halen dus was dit een fijne oplossing. Draai hem regelmatig in de auto erg opzwepend maar alles bijelkaar vind ik het toch een wat vlakke band maar ze hebben zeker prima songs en ook het extra materiaal is zeker de moeite waard.

Hele aardige plaat die precies geeft wat je ervan mag verwachten. Prima spel van Slash, een paar aardige songs en natuurlijk wat missers.

Hoogtepunten zijn voor mij de songs met Ozzy en Lemmy. Beide zingen verassend goed. Ook Cornell zet een degelijke prestatie neer en ook Stockdale vond ik erg overtuigend.

Verassend vind ik Fergie, Adem Lavine en Rocco Deluca. Vooral de laatste vind ik erg goed, had nog nooit van hem gehoord maar hij deed mij erg denken aan Jeff Buckley.

Met de rest van de plaat kon ik helaas iets minder met als absoluut dieptepunt Kid Rock. Waardeloze song, waardeloze zang en daarom een vast skip moment.

Maar goed alles bijelkaar valt deze plaat mij niet tegen.

Solar Fake is het Synthwave project van zanger Sven Friedrich. In het verleden was hij vooral bekend van Gothic rock bands zoals Dreadfull Shadows en Zeraphine. In vergelijking met de voorgaande twee acts heeft hij bij Solar Fake het initiatief volledig in eigen hand genomen, wat heeft gezorgd voor een meer eigenzinnig geluid, waarbij de zware stem van Friedrich beter tot zijn recht komt en de smaakvolle melodieën volledig zijn gedreven door synthesizers.

Door mijn voorliefde voor Metal en Rock heb ik even tijd nodig gehad voordat ik de tolerantie en geduld op kon brengen voor deze stijl. De charismatische stem van Friedrich wist mij altijd wel te raken en de daarbij behorende zelf reflectieve en beschouwende teksten over de staat van de mensheid hebben me altijd enorm aangesproken.

Deze Enjoy Dystopia is het zesde en voorlopig beste album van Solar Fake. De titel van het album verwijst naar de Corona pandemie. De teksten gaan vooral over hoe de mensheid ten onder gaat aan egoïsme, hebzucht en een totaal gebrek aan empathie.

Voor de melancholische luisteraars onder ons zijn er veel prachtige zinnen en momenten van herkenbaar. Tekstueel bijt Friedrich bij vlagen venijnig van zich af. De man heeft duidelijk een hekel aan overcompenseren (Trying to hard), waardeoordelen van andere (Es Geht Dich Nichts An), slachtofferschap en oppervlakkigheid (It's Who You Are). Daarvoor in de plaats pleit hij voor relativering en bescheidenheid maar laat tegelijkertijd doorschemeren hoe zwaar en frustrerend, dat kan zijn (Implode).

Het sterkst is Friedrich echter in de songs waar hij wat meer van zichzelf bloot geeft en zijn eigen strijdbaarheid toont. De melancholische uptempo song Arrive Somewhere gaat over verantwoordelijk nemen over het eigen leven. Elk individu is verantwoordelijk voor zijn eigen bestaan. Er is geen tijd meer voor afschuiven of slachtofferschap. We leven maar een keer en daar moeten we het beste van maken.

Het meest geraakt word ik echter door de prachtige afsluitende ballade Wish Myself Away. De opbouw is sfeervol en bedachtzaam. Friedrich beschrijft hier een gevoel van absolute eenzaamheid. Het gevoel, dat je aansluiting wil vinden bij de wereld, maar er simpelweg niet bij past. Je doet je best, hebt een hoge standaard voor jezelf en je omgeving en uiteindelijk voelt het toch beter om bescheiden in het leven te staan en tevreden te zijn met het eigen, wat kleinere universum. Muzikaal werkt de track langzaam toe naar een melancholisch hoogtepunt. Als in de laatste minuut een extra laag synthesizers worden ingezet en de treurige zang zich langzaam voortsleept ontstaat er standaard bij mij kippenvel en het besef, dat het voor de mentale gezondheid essentieel is om dit nummer regelmatig te draaien.

In alle eerlijkheid moet ik bekennen, dat niet elke track op muzikaal gebied mijn ding is maar de attitude en geweldige zanger maken, dat ik deze band altijd zal blijven volgen.

Voor de liefhebbers, zijn de extras ook de moeite waard. De covers van HIM en The Pixies zijn beide goed uitgevoerd. De remixen zijn een aangename toevoeging. De remix van Implode gedaan door Blutengel springt er wat mij betreft bovenuit en is zelfs iets beter dan de versie op de reguliere cd. Het geluid klinkt net wat voller en bombastischer en vooral het moment waarop Sven wanhopig begint te schreeuwen is geweldig. De zinnen:

The cuts, so deep
The cuts, so deep
You're gonna weep and die alone

Gaan door merg en been en maken, dat het kippenvel gevoel voor de zoveelste keer terugkomt.
Verder mag ook de smaakvolle Lord of the Lost remix van Just leave it niet onvermeld blijven.

Alles bij elkaar heeft Solar Fake met dit album een energieke plaat afgeleverd met scherpe teksten en een schitterende ballade die ik nog vaak zal draaien op momenten dat ik het nodig heb. Alleen voor Wish myself Away ben ik de band al oneindig dankbaar.

And if my lifе appears so small
It's where I still belong
There's not a thing I could recall
I'm not dividing right from wrong
And if I fall again
Then I'm inclined to stay right down
'Cause in the end all that I want
Is to wish myself away


Wish Myself Away - Solar Fake

Solar Fake is een synth pop band onder aanvoering van zanger en songschrijver Sven Friedrich. Voordat hij Solar Fake oprichtte was hij vooral bekend van Gothic rock bands als Zeraphine - MusicMeter.nl en Dreadful Shadows - MusicMeter.nl.

Van al zijn projecten vind ik Solar Fake verre weg het interessantste. Voor zijn nieuwste plaat Solar Fake - Don't Push This Button! (2024) - MusicMeter.nl wilde hij volledige creatieve vrijheid en richtte daarom zijn eigen platenlabel Pointless Music op. Het moet gezegd dat de eerste release op het eigen label meer dan uitstekend is. Don't Push This Button sluit naadloos aan bij de voorgaande eveneens uitstekende platen. Solar Fake - Enjoy Dystopia (2021) - MusicMeter.nl en Solar Fake - You Win. Who Cares? (2018) - MusicMeter.nl.

Het absolute hoogtepunt vind ik echter deze Silenced EP die was toegevoegd aan de box set van Don't Push This Button!

Het gaat hier om 7 piano versies van de beste nummers van die plaat. De zang en teksten van Sven Friedrich komen extra mooi uit de verf met smaakvolle piano klanken en een incidentele cello. Vooral Not so important, Disagree en No good time zijn nummers die ik extra koester op zwaarmoedige dagen en bij het verwerken van tegenslagen.

Een mooi nummer als Not so important geeft troost als je net de frustratie van iets onbenulligs hebt ondergaan en Disagree is heerlijk als je voor de zoveelste keer beseft dat je geen aansluiting meer vindt bij een voortdurend veranderende wereld. No Good Time laat je voelen dat je niet mee hoeft te gaan in de chaos van alledag en tijd mag nemen voor bezinning en rust.

Voor mij is deze EP een veilige haven. Een warm bad van troost als het leven even tegen zit. Het is muziek die gemaakt is voor melancholische zielen die tijd nodig hebben om de indrukken van de dag te kunnen relativeren. Het zijn nummers die kracht geven om autonoom te blijven en je niet gek te laten maken door de voortdurende druk van het dagelijkse bestaan.

Alle liefhebbers van melancholische muziek, gedragen door een diepe en warme stem. Ga hier naar luisteren en geniet met een goed glas rode wijn bij kaarslicht.

This is my life, but why must I
Disagree about anything
And because rules do not apply
I disagree about anything
With no more lies to identify
I could be free of everything
I don't seek out best replies
Just disagree about anything

Disagree - Solar Fake

Voor momenten van romantiek of melancholie mag ik graag de platen van Sündenklang - MusicMeter.nl draaien. Het solo project van Martin Soer, de zanger van Stahlmann.

Voor momenten van opgekropte ergernissen of om in de ochtend wakker te worden voldoet zijn hoofdband Stahlmann uitstekend. Harde mechanische ritmes in de traditie van Rammstein en Eisbrecher draaien overuren. Klein verschil is dat het net wat rauwer klinkt en een punkrandje heeft. De getergde en opgefokte zang van Soer is daarbij een belangrijke factor.

Als ik in de ochtend richting werk moet en ik kan op vol volume de venijnige songs Judas, Bastard of Dein Gott, uit mijn boxen laten knallen dan is mijn dag al een beetje goed en heb ik een espresso minder nodig om op gang te komen.

Het zijn songs vol oprechte frustratie. Muziek die je fysiek voelt en dat werkt ontnuchterend. Net op de momenten dat je denkt dat het allemaal iets te agressief wordt, zijn er aangename rustmomenten in de vorm van uitstekende ballades als Nichts Spricht Wahre Liebe Frei en Schwarz und Weiss

Elke song is bombastisch, groots en zwaar maar op het einde kan er toch gelachen worden met de ondeugende make love, not war song Military Lapdance. Na een plaat vol verbaal geweld en verwensingen blijf je toch met een grote glimlach achter en blijkt weer hoe fijn het is om een muzikale uitlaatklep te hebben.

Stahlmann is zeker niet voor elke luisteraar geschikt maar mocht je van Rammstein houden en graag eens een vergelijkbare band in het genre willen proberen dan is Stahlmann een van de betere opties en kan ik deze plaat van harte aanbevelen.

Lekkere rauwe plaat van een sympathieke band.

Sündenklang kwam op mijn pad toen ik een interview las met zanger Martin Soer in het Duitse Gothic blad Orkus. Hierin vertelde hij, dat hij in 1 jaar tijd zijn beide ouders had verloren en daarom sterk de behoefte voelde om een persoonlijk en authentiek album te maken, dat dicht bij hemzelf bleef.

Toen ik dit las had ik nog nooit gehoord van Stahlmann - MusicMeter.nl en wist ik niets over Martin Soer, maar het interview wist me te raken en zoals altijd kon ik het niet laten om een aantal nummers van zijn project te draaien. Binnen een paar dagen heb ik de repeat knop op YouTube gemolesteerd en was zwaar onder de indruk van smaakvolle ballades Von Träne zu Regen (over het overlijden van zijn vader), Vergeben und Vergessen en vooral het prachtige duet met de Wit-Russische zangeres Leandra Ophelia Dax, Du Bist Mein Licht .

Elk nummer is voorzien van smaakvolle elektronica, strijkers en piano. Soer is een intrigerende en charismatische zanger die hier op zijn best klinkt. De bevlogenheid en melancholie hoor je in zijn teksten, die hij afwisselend zingt, fluistert en uitkotst. Later ben ik ook de Stahlmann platen gaan luisteren, die sterk in het verlengde van Rammstein liggen en zeker niet verkeerd klinken, maar nergens weten die platen me zo te raken als dit soloproject van Martin Soer.

Jahresringe is alles bij elkaar een romantische Gothic plaat op smaak gebracht met elektronica en melancholische zang. De ballades maken op mij het meeste indruk maar ook de overige nummers zijn zwaar verslavend. Een nummer als 1000 stimmen blijft dagen in mijn hoofd hangen en uiteindelijk kan ik niet veel anders dan het opnieuw beluisteren.

Het debuut Sündenklang - Tränenreich (2014) - MusicMeter.nl heb ik overigens tegelijkertijd met dit album aangeschaft. Beide albums vind ik erg indrukwekkend. Het debuut valt zwaarder en feller uit en is daardoor op een andere manier ook erg fijn, maar deze Jahresringe heeft iets speciaals en daarom heb ik hem toegevoegd aan mijn top 10.

Een bijzonder en urgent album dat ik altijd zal blijven koesteren.

Sündenklang is het soloproject van zanger Martin Soer, die bekend is van zijn hoofdband Stahlmann - MusicMeter.nl. Waar Stahlmann het vooral moet hebben van harde industriële ritmes in de stijl van Rammstein, Oomph en Eisbrecher is Sündenklang een stuk poëtischer en melancholischer.

Smaakvolle arrangements waarbij meer nadruk ligt op toetsen dan op gitaren voeren de boventoon en alles wordt gedaan om het gegrom, gemompel en geschreeuw van Soer goed tot zijn recht te laten komen. Pop elementen voeren de boventoon maar slappe hap is dit zeker niet. Met een intensiteit van heb ik jou daar maait Soer om zich heen. Hij schreeuwt het uit over mislukte relaties, klinkt gevaarlijk als het gaat om religiekritiek maar kan ook prima uit de voeten met romantisch werk zoals het wonderschone Die Sehnsucht Tanzt

Net als bij de opvolger Sündenklang - Jahresringe (2020) - MusicMeter.nl laat Soer horen dat hij een karaktervolle zanger, tekstschrijver en songschrijver is, die meer kan dan alleen harde industrial metal maken.

Persoonlijke favorieten zijn de zware opener Lieber Sterben waarbij de toetsen en de gitaren door de boxen knallen en Soer extra zwaar aanzet waardoor je de bevlogenheid in elke noot van het nummer kunt horen. Een ander hoogtepunt is de smaakvolle ballade Die Sehnsucht Tanzt. Hier laat Soer een meer romantische kant horen en ook die stijl, past prima bij zijn stem.

Het hele album klinkt in mijn oren bijzonder bevlogen en urgent. Over elke noot op deze plaat is nagedacht en de volledige artistieke vrijheid is voortdurend voelbaar. Dit is duidelijk een passieproject van een liefhebber. Luister maar eens naar de intensiteit waarmee nummers als Brief an Gott of Krieger worden gebracht. Soer spuugt hier de teksten letterlijk uit en laat hier een gezicht zien dat hij nog nooit bij Stahlmann heeft getoond. Het is een mooie samensmelting van maatschappij kritiek en opgekropte frustratie die wordt gebracht met een hoge muzikale intensiteit die ik maar zelden bij vergelijkbare acts heb gehoord.

Tränenreich is een zeer geschikt album voor luisteraars met een melancholische ziel die geen moeite hebben met de Duitse taal. Liefhebbers van de eerder genoemde bands die het niet erg vinden om wat gas terug te nemen, zullen met dit debuut van Sündenklang een pareltje in huis halen.

Voor mij zijn de twee platen van Sündenklang een van de grootste ontdekkingen van het afgelopen jaar.

Het nut van een EP ontgaat mij wel eens. Ik snap nooit zo goed waarom de inhoud niet gelijk op een cd wordt gezet of desnoods als bonustrack ergens wordt toegevoegd. Het moet echter gezegd dat de albumtitel Leise wel de lading dekt.

De eerste twee nummers zijn uitstekende unplugged uitvoeringen van twee songs die afkomstig zijn van het album Sündenrausch ‎ - Sündstoff (2015) - MusicMeter.nl.

Het prijsnummer van deze EP is echter de prachtige ballad Nur eine Sekunde. Een gevoelig gezongen nummer over een turbulente liefdesrelatie van de zangeres. De smaakvolle muzikale begeleiding maakt het authentiek en laat de zang mooi tot zijn recht komen.

Luisteraars die geen moeite hebben met Duitstalige teksten en en wel houden van een Dark Rock ballade moeten dit zeker proberen.

Hoor je liever Engelse teksten dan kan ik de net verschenen cd Sündenrausch ‎ - Original Sin (2022) - MusicMeter.nl van harte aanbevelen. Voor liefhebbers van Blutengel of Evanescence zeker geschikt.

In ieder geval is dit een prima EP om even tot rust te komen.

Sündenrausch ‎ is een tweemans formatie uit Hamburg, bestaande uit multi-instrumentalist Michael Alberts en zangeres Kira Sinister. Beide zijn klassiek geschoold. De muziek die ze maken zou het best kunnen worden omschreven als Gothic Rock maar dan zonder de typische sopraamzang. In plaatst daarvan laat zangeres Kira een lieflijk maar ook krachtig geluid horen dat zeker niet verkeerd klinkt maar wel enige gewenning verreist.

Ik hoorde haar stem voor het eerst in het nummer Briefe an Dich. Een vrij sterk nummer van Blutengel dat terug te vinden is op de EP Blutengel - Damokles (2019) - MusicMeter.nl. Daarna las ik in een interview dat de eerste twee albums van haar eigen band waren geproduceerd door Chris Harms van Lord of the Lost - MusicMeter.nl. Die laatste band heb ik hoog zitten dus het werd tijd voor een luisterbeurt.

Sündstoff is voor mij een lastig te beoordelen debuut. De muziek klinkt krachtig en overtuigend en ook zangeres Kira doet het zeker niet verkeerd maar het mist de band net iets teveel aan karakter. Elk nummer gaat over liefdesverdriet of sex en daar is uiteraard niets mis mee maar op een gegeven moment is het nieuwtje er wel af.

Lana del Rey, Amy Lee en Maria Brink (In this moment) zijn grote voorbeelden van de zangeres maar zelf hangt ze ergens tussen haar voorbeelden in. Alleen dan op elk vlak iets minder overtuigend. Het mysterieuze van Lana del Rey, de power van Amy Lee en de felheid van Maria Brink heeft ze allemaal net niet.

Neemt niet weg dat nummers als Heute Nacht en Feuerregen prima rockers zijn en ook een ballade als Verstand Verloren is uitstekend maar het enige moment dat ik mijn oren echt spits is bij het felle Brenn! In dit nummer wordt net wat meer risico genomen en klinkt de zang een stuk intenser.

Het potentieel is ruimschoots aanwezig, maar het eigen smoelwerk ontbreekt nog. Bij vlagen kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat het de bedoeling was om een rockband te lanceren met een Rockversie van Helene Fischer - MusicMeter.nl op zang. Gelukkig zijn er echter genoeg rauwe randjes overgebleven om dit album genietbaar te maken. Alles bij elkaar blijft er een lekkere plaat over maar hier en daar voelt het geforceerd en mist daarom overtuigingskracht. Aardig debuut maar het latere werk is beter!.

Liefhebbers van bands als Blutengel of The Birthday Massacre - MusicMeter.nl Kunnen dit zeker eens proberen.