Prima solocd van Coverdale die over het geheel genomen iets rustiger is dan het werk met Whitesnake. Alhoewel hel album erg doet denken aan Restless Heart. Enig minpunt is de overnieuw opgenomen versie van Too Many Tears die is volgens mij totaal overbodig

Beste solo cd van David Lee Roth die helaas te onbekend en ondergewaardeerd is gebleven. Muzikaal staat het als een huis en tekstueel laat Roth zich van zijn beste kant zien. Vooral CounterBlast en Black Sand zijn voor mij hoogtepunten

Heb deze 3 cd set nu in huis en moet allereerst een groot compliment geven over de verpakking. Het bijgeleverde fotoboek is werkelijk prachtig en maakt dat je een schitterend pakket in huis krijgt.

Wat de muziek betreft heeft dit album voor mij nog wat tijd nodig. De zanger bevalt me erg goed. Het accent hoor ik nauwelijks maar zijn pathos en serene stem des te meer. Nu moet ik zeggen dat ik de laatste jaren zoveel Duitse zangers heb gehoord die Engels zingen dat ik daar een beetje doof voor ben geworden.

Het kritiekpunt is voor mij echter de muzikale begeleiding. Iets te vaak wordt er wel erg moeilijk en ingewikkeld gedaan waardoor de kracht het nummer wel eens verloren gaat. Een nummer als Snow vind ik werkelijk prachtig juist omdat het een sober arrangement heeft en de zang dan erg mooi uit de verf komt. Eigenlijk bevallen de eerste 6 nummers heel erg goed maar daarna verzwakt de aandacht toch een beetje en ben ik blij dat ik aan de tweede cd bestaande uit covers kan beginnen.

Deze cd bestaat uit hoogte en dieptepunten. Opener Because the Night in het origineel van Patti Smith kan ik erg waarderen. De dreigende drums doen hun werk en de tekst komt verassend sterk uit de verf.
La Chanson des Vieux Amants, Black Hole Sun, Lady D'Arbanville en vooral My December, het origineel is een B kantje van Linkin Park zijn erg smaakvol en duister vertolkt. Zelfs een uitgekauwde evergreen als Dust in the Wind krijgt toch wat speciaals in de handen van het lakeien duo.

Daar tegenover staat dat ik helemaal niets kan met Song of the Flea en Suspended in Gaffa, allemaal erg moeilijk en nergens echt pakkend.

Cd 3 bestaat tenslotte nog uit een herbewerking en een unplugged versie die beide degelijk zijn.

Alles bij elkaar is Dual een mooie release geworden met een aantal schitterende nummers maar door het Avant garde gehalte soms ook een tikkeltje pretentieus en moeilijk te volgen. Neemt niet weg dat ze ook regelmatig de juiste snaar bij mij weten te raken maar ik moet eerlijk bekennen dat dit vaker bij een cover gebeurd dan bij het eigen werk.

Mooi en smaakvol maar niet het meesterwerk waar ik op had gehoopt.

De naam Diary of Dreams kwam ik voor het eerst tegen toen ik recent het Mera Luna festival voorbij zag komen. In Duitsland is het Goth/electro genre best wel groot en Diary of Dreams zijn toch wel een van de grondleggers van het zogenaamde Cold Wave genre.

Nu zegt deze term me eerlijk gezegd niet zoveel maar met een beetje fantasie leek het me dat ik als liefhebber van Type O Negative, End of Green, Sisters of Mercy en The Cure best goed bij deze band terecht zou kunnen. Eerst heb ik op You Tube maar eens een grote stapel nummers voorbij laten komen voordat ik het besluit nam om met dit album te beginnen.

De voornaamste redenen zijn de bloedmooie ballad Flood of Tears en het bezwerende A Sinner's Instincts. Beide nummers bevielen mij gelijk heel erg goed maar voor de rest van het album heb ik beduidend meer tijd nodig gehad. Vooral Aphelion en But the Wind Was Stronger vond ik in eerste instantie niet veel. Maar gaandeweg betrapte ik mezelf erop dat ik steeds gevoeliger werd voor de teksten en de repeterende aard van de muziek.

Uiteindelijk heb ik een paar weken geleden het album dan gekocht en ben erg onder de indruk.
Bijna elk nummer maakt wel indruk. Flood of Tears blijft het absolute top nummer maar ook Stimulation, June en ook juist de nummers die mij niet bevielen vallen nu op zijn plaatst. Het enige nummer dat me wat minder raakt is Dissolution maar wie weet veranderd dat nog.

Nee, ik vrees dat dit een topalbum is en dat deze band me nog veel geld gaat kosten.

I hate happy songs. They bore me to death

Dit was een van de veelzeggende uitspraken, die zanger en boegbeeld Adrian Hates van Diary of Dreams deed vlak na het uitkomen van Elegies in Darkness, een titel die de muziek van Diary of Dreams mooi samenvat. Het is een grote melancholische treurzang over alle psychische en emotionele stress die je als mens mee kunt maken. Teleurstellingen, verwachtingen, druk, faalangst en verloren liefdes komen op elk album weer terug. Soms wordt het in een vorm gegoten van een conceptalbum Diary of Dreams - Nigredo (2004) of zoals in de iets te filosofische voorganger Diary of Dreams - Ego:X (2011)

Hates liet weten dat hij nog altijd erg content was met dit album maar dat hij met Elegies in Darkness wat directer te werk wilde gaan. In de praktijk wil dit zeggen dat hij zich heeft ontdaan van een pretentieus concept en zich volledig stort op de rouwe emotie. Muziek die je tot in je tenen voelt als je ernaar luistert. De fantastische opener Mallum is daar een heerlijk voorbeeld van. Met een kracht waar Rammstein jaloers op zou zijn knalt het openingsnummer door mijn boxen en als Adrian dan ook nog maniakaal losgaat in het refrein is er voor mij geen houden meer aan. Het is net of alle opgekropte frustratie en ergernis over de hele wereld in dit nummer eruit moet. Na 40 keer luisteren kan ik nog steeds kippenvel krijgen van dit nummer.

Daarna loopt het album vloeiend over in The Luxury of Insanity een voor Diary of Dreams begrippen uptempo nummer. Het laat zien dat depressie en duisternis nog altijd redelijk dansbaar is.

StummKult is net als openingsnummer Malum een Duitstalig nummer waarin atypische ritmes worden gebruikt en de achtergrondzang de bombastische toon van het nummer bepaald. Ook hier is de urgentie weer groot en komt de muziek en het gevoel goed binnen.

A Day in December was de eerste single van de plaat en in mijn beleving ook een van de beste nummers. Het is een ballade zoals alleen Diary of Dreams ze kan maken. Tekstueel zitten hier veel mooie dingen in:

My memories hurt
It's time to let them go
I loved them in bloom
Help me moving on

Thirsty for life
Still hungry for more
Stay with me
Just a little more


Dan moet ik nog even het pompende Daemon benoemen. Dit is ook weer een typisch voorbeeld van een nummer waarbij ik nog wat extra gas geef op de snelweg. Muzikaal klinkt elke toon als een mokerslag. De hardheid van de Duitse taal draagt hier alleen maar bij aan de overtuigingskracht van de muziek. Heerlijk nummer!

En tenslotte mag het prachtige sluitstuk Die Gassen der Stadt niet onbesproken blijven. Een song die gekenmerkt wordt door sobere pianoklanken die het best tot hun recht komen in de nacht of bij een hevige regenbui. Dit is een typische afsluitende Diary of Dreams song die het gevoel de hele plaat nog eens kort samenvat. Tekstueel is dit in mijn beleving pure poëzie.

Wenn sich alles verdunkelt
Vor dem leblosen Dorf
Und Gewalten verenden
Weil die Zeit sie erstickt
Wenn die Worte verkümmern
Vor dem traurigen Blick
Und kein Lachen mehr klingt
Durch die Gassen der Stadt


En zo gaat dat nog een hele tijd door. Over de andere nummers zou ik ook nog het een en ander kunnen schrijven en stuk voor stuk verdienen ze het predicaat goed. De bovenstaande titels heb ik er uitgelicht omdat menig Dark Wave band blij mag zijn als ze een nummer van dit niveau op papier krijgen. De reden dat ik niet de volle mep geef is omdat Adrian Hates na dit album zijn directe / bombastische stijl heeft doorgetrokken op de in mijn ogen nog betere albums Diary of Dreams - Grau im Licht (2015) en Diary of Dreams - Hell in Eden (2017).

Veel liefhebbers van Diary of Dreams zweren bij het vernieuwende / experimentele debuutalbum Diary of Dreams - Cholymelan (1994) of hebben zich na het bekendste werk Diary of Dreams - One of 18 Angels (2000) niet meer verdiept in de band maar ik kan het elke zichzelf respecterende Dark Wave fan van harte aanbevelen om minimaal de laatste drie albums van deze band een eerlijke kans te geven.

Stuk voor stuk vind ik ze geweldig!


Nog even de belangrijkste songs!

Malum

DIARY OF DREAMS ~ Malum - YouTube

A Day in December

Diary of Dreams - a day in December - YouTube

Die Gassen der Stad

Diary of Dreams - Die Gassen Der Stadt - YouTube

Na het prachtige Diary of Dreams - Bird Without Wings (1997) is dit twaalfde album van Diary of Dreams het tweede album dat overuren heeft gedraaid in mijn auto. De chronologie of logica is natuurlijk ver te zoeken maar mijn oog viel vooral op dit album door de Duitse titel. Het merendeel van de songs die Andrew Hates uit zijn pen laat vloeien zijn in het Engels geschreven en ik was toch wel erg benieuwd hoe zijn Duitse teksten uit de verf zouden komen.

Om maar gelijjk met de deur in huis te vallen. In het Duits zingen mag meneer Hates gerust wat vaker doen. De melancholie in het titelnummer en het schitterend ingetogen Ikarus behoren tot de hoogtepunten van het album. Maar ook Krank bouwt zorgvuldig op om je ineens vakkundig bij de kladde te grijpen met een harde riff waar Rammstein nog een puntje aan kan zuigen.

Wat Grau im Licht ook erg aangenaam maakt is dat het ontzettend herkenbaar klinkt maar toch origineel en creatief blijft. Als ik tijdens de opener Sinferno de zanger vol overtuiging op een strakke riff hoor zingen: Keep Your Voice Down... dan gaat mijn duistere Gothic hart wat sneller kloppen en weet ik dat het goed zit en wil ik juist uit volle borst meebrullen. Want dit is mijn muziek. Songs voor de stillere onder ons. Songs die niet voor iedereen zijn bedoeld en juist daarom zo mooi zijn.

En toch zou ik deze band willen aanbevelen aan een veel groter publiek. De klasse van deze band zou thuisland Duitsland moeten overstijgen en na meer dan tien albums is het knap dat Diary of Dreams nog altijd zo relevant klinkt en productioneel een veel voller geluid heeft dan vroeger. Na meer als een decennium Diary of Dreams staat de band nog steeds garant voor kwaliteit en vooral smaakvolle droefenis.

De eerste zeven songs van dit album zijn van zeer hoog niveau. Daarna zakt het niveau gedurende vier songs een klein beetje in waardoor ik niet de hoogste score kan geven maar het afsluitende meditatieve
Schwarz maakt dan toch weer enorm veel indruk.

Prachtig album dat maar door weinig bands in het genre geëvenaard zal worden en ook laat zien dat de band meer te bieden heeft dan hun hit album Diary of Dreams - One of 18 Angels (2000). Diary of Dreams kan zo nog jaren door en ik hoop ook van harte dat Andrew Hates nog lang niet aan stoppen denkt.

De mensheid is in een grote staat van verwarring, maar is er nog hoop? Dat is in een notendop het concept achter het dertiende album van Diary of Dreams. Zanger en hoofdcomponist Adrian Hates legt in interviews en in het begeleidende cd boekje uit dat Eden in zijn concept niet verwijst naar de tuin maar na een mythologische machine (ook te zien op de cover). Deze machine bepaalt sinds het begin der tijden alle dromen van de mensheid. In het begin was alles nog mooi en paradijselijk maar uiteindelijk ontstaat er steeds meer ruimte voor chaos, perversiteit, ziekte en onrust.

De titel van het album heeft in het Duits en in het Engels dan ook twee verschillende betekenissen. Hell, in het Duits verwijst naar helder of de mooie kant terwijl Hell, in het Engels juist verwijst naar de duistere kant. Zelf streeft de heer Hates naar meer balans, tolerantie en rust en hoopt dat hij met dit album daar een kleine bijdrage aan kan leveren. Hoe klein die bijdrage ook mogen zijn in mijn beleving is hij daar ruimschoots in geslaagd!

Achter elk nummer zitten tekstueel diepere lagen en het is knap dat de nummers op vele manieren zijn uit te leggen maar hoe interessant het filosofische concept ook zal zijn, onder de streep staat voor mij altijd de eigen beleving voorop en daar geeft Adrian Hates gelukkig alle ruimte voor. Ook zonder de conceptuele voorkennis barst elk nummer uit zijn voegen van tekstuele herkenbaarheid. Elke melancholische ziel zal bij het horen van de teksten meerdere malen instemmend knikken en een traantje weg pinken terwijl hij of zij begeleid wordt door de unieke wereld van Diary of Dreams.

Vanaf het eerste nummer Made in Shame is het eigenlijk al gelijk raak. Alsof het een klassieke compositie betreft valt er tussen elke noot een gepaste stilte en komt elke toon als een mokerslag binnen. De zinnen worden met veel zeggingskracht uitgesproken en het nummer blijft van het begin tot het eind een ongekende power houden die bijna geen andere band kan evenaren.

In het tweede nummer Epicon wordt voorgaande nummer qua bombast nog ruimschoots overtroffen. Muzikaal wordt er volgens mij een sample gebruikt van "Carmina Burana" en tekstueel komt de onrust over de grote levensvragen aan de orde. Vooral het desperate schreeuwen van de zanger is imposant. Het Tell me, Tell me now!! maakte bij de eerste luisterbeurten enorm veel indruk.

Bij de eerste tonen van Decipher Me moest ik gelijk aan de tv serie Knight Rider denken. Eerlijk gezegd maakte het voorgaande nummer Epicon zoveel indruk dat ik steeds de neiging had om dit nummer te willen skippen maar na een half jaar luisteren viel het kwartje bij dit nummer gelukkig toch nog. De dragende synthesizers en vooral de scherpe tekst maken dit weer tot een sterk nummer.

Een van de absolute hoogtepunten op dit album is echter het titelnummer. Werkelijk alles klopt aan deze song. De pianolijn, de troostende zang. Nadat je dit nummer hebt ondergaan weet je dat je niet alleen op de wereld bent en dat het dagelijkse leed allemaal dragelijk is zolang je nummers als deze kunt blijven draaien. Werkelijk waar een prachtig nummer dat ik elke luisteraar warm aan kan bevelen.

Om eerlijk te zijn zou ik nog pagina's vol kunnen schrijven over hoe prachtig en perfect ik dit album vindt maar ik ga me nu even beperken tot een aantal songs die in mijn beleving horen tot het hoogtepunten van dit album en het werk van Diary of Dreams in het algemeen.

Voor het gemak skip ik even naar Beast of Prey. Dit nummer heeft aldus Adrian de meeste tijd gekost om op te nemen. Oorspronkelijk was het bedoeld als een ballade die alleen was geschreven voor piano maar gaande weg kwamen daar violen en cello's bij en werd het nummer steeds wat grootser. Het maken van dit nummer omschrijft de zanger zelf als een monnikenwerk en dat hoor je bij dit nummer ook wel terug in de zang. Zoals altijd haalt Adrian het weer uit zijn tenen en na afloop heb je echt het gevoel dat je een ervaring rijker bent.

Een ander heerlijk nummer vind ik Listen and Scream. Het is lekker zwaar en Heavy zowel muzikaal als tekstueel. De mokerslagen die ook in de eerste twee nummers van het album zitten komen hier weer terug. Het is een heerlijk bombastische track die ideaal is als je in de ochtend naar je werk moet rijden en nog wat agressie kwijt moet voordat je aan de dagelijkse praktische dingen gaat beginnen.

Naast het titelnummer is voor mij de absolute parel van de plaat het afsluitende Hiding Rivers een nummer dat gedragen wordt door cello's en het droevige verhaal verteld van een meisje dat haar dagelijkse pijn verdringt door te dansen en te hopen op zingeving en mooiere momenten in het leven.

Hell in Eden is in mijn beleving het beste album dat Diary of Dreams tot nog toe heeft gemaakt. Qua productie klinkt alles als een klok en is de sound net wat voller en warmer dan op de voorgaande albums. De vertrouwde stijl elementen van de band zijn volop aanwezig maar de individuele songs zijn nog nooit zo goed geweest als op dit album. Alles is met veel oog voor detail gemaakt en tot in de kleinste puntjes uitgewerkt. Een zwakke song is nergens te bekennen!

De grootste kracht is echter de bezieling van zanger Adrian Hates. Zijn teksten zijn doorspekt van levenservaring en vooral empathie en je merkt aan alles dat de beste man zijn ziel en zaligheid in dit album heeft gestoken. In de zogenaamde Schwarze Szene steekt hij met kop en schouders boven alles en iedereen uit. Zijn band Diary of Dreams valt in mijn beleving nergens mee te vergelijken en neemt een volstrekt unieke positie in binnen de scene.

Ik ben benieuwd of Adrian dit ooit nog zal kunnen overtreffen? Ik kijk in ieder geval reikhalzend uit naar zijn nieuwe project Coma Alliance dat hij samen heeft opgestart met Diorama zanger en voormalig Diary of Dreams bandlid Torben Wendt.
Aan het einde van dit jaar zal er een album verschijnen en aan het begin van 2019 zal er een korte tour volgen.

Na End of Green - Void Estate (2017) en Janus - Ein Schwacher Trost (2017) is Hell in Eden van Diary of Dreams het derde absolute hoogtepunt van 2017 dat afkomstig is uit Schwarze Szene. Ik heb het al vaker geschreven maar ik ben het Duitse Gothic tijdschrift Orkus bijzonder dankbaar dat ze al deze mooie muziek onder mijn aandacht hebben gebracht en alle drie de albums heb ik daarom toegevoegd aan mijn top 10 en ik vrees dat ze daar nog lang in zullen blijven staan.

Tot slot wil ik nog schrijven dat alle fans van het oude werk van Diary of Dreams dit album dringend een kans moeten geven. Deze band heeft veel meer te bieden dan hun bekendste maar natuurlijk ook prima album Diary of Dreams - One of 18 Angels (2000). Maar ook mensen die fan zijn van bands als Depeche Mode, The Cure of The Sisters of Mercy kan ik deze band van harte aanbevelen.

Laat ik het nog wat scherper schrijven eigenlijk moet elke zichzelf respecterende melancholische ziel dit album opzetten en ondergaan want het is een meesterwerk van de bovenste plank!

The Anatomy of Silence is een smaakvol Unplugged album van Diary of Dreams, dat is ontstaan omdat fans tijdens liveconcerten erg onder de indruk waren van de akoestische intermezzos die de band traditioneel voorbij liet komen.

Het reguliere werk van Diary of Dreams is zwaar gericht op electronica en bombastische geprogrammeerde partijen. Voor mij is het als een warme deken van melancholie waarvan je op zijn best kunt genieten tijdens een mooie winterse nacht.

Toen ik deze unplugged versies voor het eerst hoorde was het best wel even wennen. De zang van Adrian Hates klinkt warm en vertrouwt, maar het is duidelijk te horen, dat alle nummers vakkundig zijn omgebouwd tot akoestische pareltjes. Hier en daar verschilt het tempo van het origineel en komen de teksten van Hates ineens eens stuk sterker uit de verf. O' Brother Sleep, She and her Darkness en vooral Traumtänzer zijn prachtige songs die allemaal afkomstig zijn van Diary of Dreams - Freak Perfume (2002). Een album dat ik na het horen van deze unplugged versies extra ben gaan waarderen.

Kritiekpunt is misschien dat Adrian Hates wel erg veel nummers van dit album heeft bewerkt maar de reden om dit te doen was dat hij de oorspronkelijke opnames van dit album door een tegenslag was verloren. Zelf vind ik dit minder relevant omdat werkelijk elk nummer op deze plaat me weet te raken. Over de hele plaat zit een bepaalde rust die ik maar zelden aantref bij andere bands. De eerste tonen van dit album maken dat ik de wereld even vergeet en volledig kan opgaan in het melancholische universum van Adrian Hates en zijn Diary of Dreams.

Luisteraars die de band nog niet kennen en bijvoorbeeld Anathema - Hindsight (2008) of Katatonia - Sanctitude (2015) kunnen waarderen moeten dit album zeker een kans geven.

Voor mij is het in ieder geval van het begin tot het einde genieten geblazen en ik zie deze The Anatomy of Silence als een belangrijke aanvulling op de prachtige catalogus van Diary of Dreams. Een van de beste bands in het Dark Wave genre.

Meesterwerk.

Eerder dit jaar had ik het voorrecht om zanger Adrian Hates live te mogen zien met orkest. Hij fungeerde als voorprogramma van VNV Nation en kreeg slechts 45 minuten speeltijd maar ik heb er erg van genoten.

Adrian Hates was zeer gefocust op zijn zang en minder op zijn performance. In tegenstelling tot een normaal Diary of Dreams optreden oogde het allemaal wat statig maar in elke noot proefde je de beleving en trots dat deze droom werkelijkheid was geworden.

Het album Under a Timeless Spell geeft precies wat je ervan mag verwachten. De nummers worden stuk voor stuk gedragen door het gevoelige en charismatische geluid van Adrian. De songkeuze bestaat vooral uit rustiger materiaal waarbij de teksten in deze uitvoeringen nog wat beter tot hun recht komen dan bij het origineel.

Eerste single The Valley is in de originele uitvoering vrij sober en hier een stuk bombastischer wat het nummer zichtbaar goed doet. Daar staat dan weer tegenover dat opener en tweede single Malum niet het overrompelende nummer is dat het origineel zeker wel is.

Verder ben ik erg blij dat mijn favoriete album Hell in Eden met twee nummers is vertegenwoordigd. Te weten het titelnummer en de machtige ballad Hiding Rivers. Beide zijn smaakvol gearrangeerd en houden daarmee het typische karakter van dat album goed vast.

Grootste hits als Butterfly Dance en Traumtänzer zijn ook hier smaakmakers waarbij vooral opvalt dat Butterfly Dance toch wezenlijk anders klinkt waardoor de tekst een stuk beter binnenkomt.

Het absolute hoogtepunt vind ik ironisch genoeg de piano versie van The Secret dat terug te vinden op het laatste zeer ondergewaardeerde album Diary of Dreams - Melancholin (2023) - MusicMeter.nl. Juist omdat hier het orkest ontbreekt onderscheid dit nummer zich van de rest en zorgt voor een zeer aangename afsluiter waarbij de oren volledig tot rust kunnen komen.


Under a Timeless Spell is een speciaal album dat ik het liefste draai in de nacht als ik terugkom van een mooi concert en weer even tot rust wil komen. Het is een wensalbum voor Adrian Hates, waar hoorbaar veel passie en tijd in is gestoken. Het is een album dat alle aandacht verdiend en zeer geschikt is voor de liefhebbers van mooie gedragen muziek met melancholische teksten. Een album om te ondergaan en bij tot rust te komen.

Unieke plaat van een band die veel meer aandacht verdiend!

Vooraf waren mijn verwachtingen van dit project erg hoog. Alles wat Chris Harms, de zanger van Lord of the Lost uitbrengt bevalt me erg goed en ook zanger Dero Goi van Oomph! kan ik prima hebben.

De twee hadden recent al samengewerkt aan het nummer Abracadabra, dat is verschenen op de special edition uitgave van Lord of the Lost - Thornstar (2018). Hoewel ik echt een fan ben van dat album, vond ik dit een van de minste nummers van die plaat. De beide heren hebben zich echter kostelijk vermaakt met dit nummer en besloten om samen het project Die Kreatur te beginnen.

Muzikaal is het een mengeling geworden van Neue Deutsche Härte, denk aan bands als Rammstein, Megaherz en vanzelfsprekend Oomph waar Dero zelf in zingt. De beste voorbeelden hiervan zijn het titelnummer, Kälter Als der Tod en het opzwepende Untergang.

De overige nummers leunen meer tegen de Gothic/Industrial rock aan met als absoluut hoogtepunt de sprookjeswals Schlafes Braut waar Chris Harms de meeste zang voor zijn rekening neemt.

Na dit album meerdere keren te hebben beluisterd is voor mij het voornaamste probleem, dat de unieke stem van Chris Harms te weinig ruimte krijgt. Leg deze plaat maar eens naast zijn meest recente werk Lord of the Lost - Swan Songs III (2020) en je herkent de zanger bijna niet terug. Zijn stemgeluid onderscheid zich op dit album nauwelijks van dat van Dero Goi en dat is een gemiste kans.

Ander kritiekpunt is de wisselvalligheid van het songmateriaal, met als absoluut dieptepunt Zwei 100%, een tekstueel gedrocht waarin muzikaal Scooter en Muse samen komen. Ja, geloof het of niet, dit is mogelijk! Het nummer valt ontzettend uit de toon en zorgt ervoor, dat mijn beoordeling lager uitvalt.

Hoogtepunten zijn gelukkig ruimschoots aanwezig. Het eerder genoemde Schlafes Braut vind ik een prachtig nummer maar ook Gott Verdammt met passend koor op het einde, tovert standaard een grote glimlach op mijn gezicht en bij het horen van Untergang gaat het gaspedaal van mijn auto altijd wat verder naar beneden.

De overige songs zitten prima in elkaar en worden keurig uitgevoerd maar vormen nog geen lekker geheel waardoor je nooit helemaal goed in het album komt. Voor mijn gevoel hinkte de band op meerdere gedachten en dit zorgt ervoor dat het album bij vlagen nogal schizofreen aanvoelt.

Tot slot moet me nog van het hart, dat ik de hommage aan Joachim Witt, door diens jaren 80 hit, Goldener Reiter te coveren erg geslaagd vind. Chis Harms heeft de laatste twee albums van Witt geproduceerd dus de keuze voor deze cover is meer dan logisch.

De overige bonustracks bestaan uit Remixen en die hadden, zoals wel vaker, beter achterwege kunnen blijven.

Een lekker plaatje maar niet zo goed als ik vooraf had gehoopt.

P.s.
Nog even mijn favoriete track: Schlafes Braut
Schlafes Braut - YouTube

Lekkere Punkplaat in een ongewone setting!!

Die Toten Hosen is een band waar ik altijd sympathie voor heb gekoesterd maar die nooit helemaal in mijn straatje paste. Mijn roots liggen meer in de traditionele rock en de prog rock en met het rauwe geluid dat een gemiddelde punkband zo kenmerkt had ik vrij weinig.

Een paar jaar na het uitkomen van dit album hoorde ik een geweldige versie van Nichts Bleibt Für die Ewigkeit, een song die ik in zijn originele vorm al erg goed vond maar in de Unplugged versie echt uit de tenen komt. Lang verhaal kort ineens viel het kwartje en leek me dit Unplugged album ideaal om in te stappen in de anarchistische wereld van Die Toten Hosen.

Ik heb dit album gekocht in een kleine platenzaak in Düsseldorf , de thuishaven van de band. Als Limburger heb ik veel binding met die stad, voor een deel ligt mijn interesse in de band hier aan ten grondslag. Tot het einde der tijden zal Düsseldorf vooral bekend staan als mode stad maar de bloeiende muziekscene aan het begin van de jaren 80 mag ook niet worden onderschat. Die Toten Hosen zijn de bekendste en grootste band uit die regio en zelfs de laatste jaren scoorde ze nog een grote hit met het door Helene Fischer gecoverde Tage Wie Diese

Wat Die Hosen voor mij net wat interessanter maakt dan de gemiddelde punkband zijn de scherpe Duitse teksten en het feit dat ze altijd in staat zijn om een pakkende song te schrijven. Ze hebben een authentieke no nonsense attitude en wisselen feestnummers zoals Weltmeister soepeltjes af met nummers waarin het diepe ernst is zoals het op A Clockwork Orange (1971) - MovieMeter.nl gebaseerde Hier Kommt Alex.

Op dit Unplugged album komt de beleving van Die Toten Hosen mooi uit de verf. Zanger Campino zingt, schreeuwt en brult alsof zijn leven ervan af hangt en ook de band speelt met bezieling maar de smaakvolle toevoeging van cello en piano geven hier toch wat extra's. In alle eerlijkheid vond ik niet elk nummer even interessant, toen ik het album net in huis had, maar inmiddels is er sprake van een herwaardering.

Nu zijn er een aantal jaren verstreken is mijn muzieksmaak wat verschoven richting Dark Wave en Cold Wave en heb ik mijn liefde voor Duitstalige bands herontdekt. Ik ben nu met veel belangstelling de biografie van Die Toten Hosen aan het lezen en begin daarmee hun muziek te herontdekken en vooral beter te begrijpen. Recent heb ik bijvoorbeeld het prima album Die Toten Hosen - Auswärtsspiel (2002) aangeschaft een album dat ik alle punkliefhebbers zeker aan wil raden.

Als ik nu dit Unplugged album nog eens op zet moet ik hard lachen om nummers als Der Bofrost Mann, Popmusik of Weltmeister. Mijn favoriete nummer Nichts Bleibt Für die Ewigkeit gaat nog steeds door merg en been en met een licht sentimenteel gevoel kan ik daar inmiddels Nur zu Besuch aan toevoegen.

Verder vind ik Guns op Brixton een cover van The Clash beter dan het origineel en kan ik ook de bewerking van Blitzkrieg Bop, origineel van Ramones zeker waarderen.

De eigen Engelse songs zoals Pushed Again vind ik iets minder en eerlijk is eerlijk niet alle nummers zijn even boeiend of soms een beetje flauw maar alles bij elkaar blijven Die Toten Hosen in een Unplugged setting toch fier overeind.

Ondertussen ga ik gestaag door met het lezen van de biografie en ontdek langzaam het complete werk van de band. Dit album was in ieder geval een aangename kennismaking en kijk uit naar al het werk dat ik nog van ze ga ontdekken!!

P.s.

Voor de liefhebbers is hier nog een link naar de uitstekende biografie:

Die Toten Hosen: Am Anfang war der Lärm: Amazon.de: Philipp Oehmke: Bücher

Gisteravond had ik een lange autorit voor de boeg richting Oberhausen om aldaar het concert te bezoeken van Coma Alliance. Als ik een rit naar Duitsland maak dan vind ik het altijd leuk om een Duitste plaat op te zetten en deze keer kwam ik uit bij Zurück zum Glück van mijn favoriete Punkband Die Toten Hosen. In totaal heb ik hem gisteravond 6x achter elkaar geluisterd.

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen. Dit is een heerlijke plaat voor in de auto en dan met name voor de snelweg in Duitsland waar je gemiddeld net wat harder mag rijden dan in Nederland. Alle vertrouwde Hosen onderwerpen komen voorbij. Denk aan politiek, religie, vriendschap, liefde, familie en vergankelijkheid. Alles wordt uiteraard doorspekt met een forse dosis humor.

De cd opent venijnig met Kopf Oder Zahl. De riff deed me erg denken aan Audioslave maar al snel laat ik die gedachte los en geniet van de scherpe teksten en de kracht van zanger. Die de woorden Kopf Oder Zahl werkelijk uit zijn tenen laat komen.

Daarna gaat de plaat energiek verder met Wir Sind der Weg, een nummer over de zegetocht van die Hosen en de onvoorwaardelijke vriendschappen die daaruit voort zijn gekomen. Tekstuele clichés worden niet geschuwd maar de energie van dit nummer maakt veel goed en zorgt ervoor dat ik net wat harder ga rijden dan de bedoeling is.

Als derde staat Ich Bin die Sehnsucht in Dir op het programma. In mijn beleving is dit een van de sterkste nummers van de plaat. Bij de gitaarpartij moet ik om de een of andere reden aan Metallica denken maar het is vooral de mooie tekst over de relatie met de broer van zanger Campino die dit nummer de moeite waard maakt.

Het volgende hoogtepunt is Alles Wird Vorübergehen een nummer over vergankelijkheid waarin Campino zich tekstueel binnenstebuiten keert. Zo hoor ik de band het liefst. Tekstueel heeft het nummer veel weg van het prachtige Nichts Bleibt Für die Ewigkeit van Die Toten Hosen - Opium Fürs Volk (1996)

Beten is daarna een tekstueel sterk nummer waarin religie kritisch onder de loep wordt genomen. De overtuigingskracht van de zanger tilt ook dit nummer weer naar een hoger niveau.

Het energieke Wunder is een typische Hosen kraker waarin onder andere de liefde voor Fortuna Düsseldorf wordt bezongen.

How Do You Feel is het Engelse nummer dat altijd wat minder is dan zijn Duitse vrienden maar zeker geen slecht nummer

Walkampf is een tekstueel hilarisch nummer waarin Campino een nachtmerrie beschrijft waarin hij probeert om een walvis terug de zee in te gooien. Een gemiddelde komiek kan jaloers zijn op deze tekst!

Verder verdienen Die Behauptung waarbij de zanger weer volledig door het lint gaat en ook het bijzonder energieke titelnummer een speciale vermelding. Op de reis terug na afloop van een mooi concert is het dan heerlijk om naar huis te gaan en uit volle borst Zurück zum Glück mee te brullen.

Volgens hun biografie waren Die Hosen nogal kritisch over deze plaat maar ik vind hem heerlijk en zal er nog veel snelwegen mee onveilig maken.

De enige reden dat ik niet de volle mep geef is omdat niet elk nummer hetzelfde hoge niveau haalt maar alles wordt met bijzonder veel energie en zelfvertrouwen gebracht en dat vind ik voor een 13e plaat een topprestatie!

Tot slot nog de twee singels

Ich Bin die Sehnsucht in Dir

Die Toten Hosen // „Ich bin die Sehnsucht in Dir“ [Offizielles Musikvideo] - YouTube

En Alles Wird Vorübergehen

Die Toten Hosen // „Alles wird vorüber gehen“ [Offizielles Musikvideo] - YouTube

Nu ik zo alle Dio platen weer eens aan het beluisteren ben kwam ik ook deze tegen. Het is een degelijke plaat met een ijzersterke start maar tamelijk zwak vervolg. De eerste drie songs en ook Throw Away the children vond ik echt geweldig maar de rest is nogal gemiddeld en met Guilty staat er zelfs een regelrechte misser op dit album. Neemt echter niet weg dat Dio's strot geweldig klinkt maar in alle eerlijkheid moet gezegd dat dit niet zijn beste werk is. Voor de liefhebbers is dit natuurlijk wel verplichte kost.

Samen met Holy Diver en het zeer ondergewaardeerde Dio - Strange Highways (1994) vind ik dit het beste solo album van Dio. Dit heeft vooral te maken met de intense en boze zang van de meester zelf.

Voor mijn gevoel zingt Dio over het algemeen een stuk overtuigender als hij zich kwaad maakt en zijn ergernis over de wereld kwijt moet. De verbete en agressieve toon komt in alle songs prima uit de verf met als absolute hoogtepunten The Man Who would Be King, One more fore the road, The Eyes en Master of the moon.

Heerlijke plaat en moge Dio rusten in vrede.

Na de geweldige plaat Coma Alliance - Weapon of Choice (2018) - MusicMeter.nl die zanger en hoofdcomponist Torben Wendt samen met Adrian Hates van Diary of Dreams opnam wilde ik de nieuwe plaat van Diorama zeker een kans geven. De laatste twee telgen van Diorama vielen me nogal tegen dus vooraf waren de verwachtingen niet hoog maar het moet gezegd. Opener Avatars is erg goed. Alles wat deze band de moeite waard maakt komt mooi samen in dit. nummer.

Helaas heeft de rest van de plaat aanzienlijk meer tijd nodig. Het klinkt allemaal wel lekker en creatief maar voelt ook erg geforceerd en weet me emotioneel te weinig te raken. De vier singels zijn uitstekend en maken dit album een stuk aangenamer dan de voorgaande twee platen maar eerlijk is eerlijk ik hoor Torben Wendt toch liever samen met Adrian Hates in Diary of Dreams of zet het uitstekende debuut Pale nog eens op.

Neemt niet weg Diorama heeft bij mij een hoge gunfactor en de band verdiend zeker meer aandacht.

Hele aardige cd van Doro waar enkele prima ballads op staan zoals Danke, Constant Danger en een duet met Motorhead zanger Lemmy getiteld Alone Again. Dit is overigens een bonustrack die hierboven niet staat vermeld. En niet te vergeten de cover van Billy Idol zijn White Wedding is zeer de moeite waard

Ietsje geforceerde cd van Doro waarbij het titelnummer echt uit de boxen knalt. Daarna is het allemaal een beetje matig en wordt het alleen nog echt interessant bij Descent (een duet met Peter Steele van Type O Negative) en de wederom prima bonustrack. Song For Me.

De Ballades Fight by your Side en Hoffnung zijn een van de zwakste uit de loopbaan van Doro en de belangrijkste reden voor mijn wat lage beoordeling

In mijn ogen is dit nog altijd het beste en meest ondergewaardeerde album van Doro. De nummers rocken stuk voor stuk ontzettend en ook Doro zelf is hier erg goed op dreef. Vooral de ballads zijn erg goed. Meest tijdloze album van Doro.

Lekker experimenteel plaatje dat nooit de waardering heeft gekregen die het verdiende. Natuurlijk zijn niet alle songs even goed en zijn er de gebruikelijke Doro euvels maar dit is toch minimaal een cultalbum.