Ludiek!

Dat is het eerste woord dat me te binnen schiet als ik naar de 10 covers en een eigen compositie op dit album luister. De stem achter MajorVoice is die van de Duitse operazanger Ronald Zeidler. De man lijkt op Luciano Pavarotti en klinkt als Henk Poort. Naast opera heeft de man een grote liefde voor AC/DC en Mono Inc. Omdat hij lange tijd niet van zijn zangkunsten kon rondkomen was hij genoodzaakt om een eigen cateringbedrijf te beginnen en tot zijn grote verbazing raakte hij op die manier in contact met Martin Engler, de zanger en voornaamste componist van Mono Inc. die hem tijdens het koken hoorde zingen en gelijk mee de bühne op nam. Dit werd een groot succes en niet veel later vroeg Engler de operazanger om een song mee te zingen op Mono Inc. - Together Till the End (2017).

De twee raakte daarna bevriend en gingen samen sleutelen aan deze plaat. Engler nam de productie voor zijn rekening en adviseerde de zanger om te beginnen met een coveralbum zodat zijn zware bas makkelijker tot zijn recht zou komen voor een nieuw publiek. Op aandringen van Zeidler schreef Engler nog een eigen compositie en dit werd de openingssong Shot in the Silence. Een nummer dat zich het best laat omschrijven als een Mono Inc. song maar dan met een operazanger. Eerlijk is eerlijk het klinkt zeker niet slecht maar de operazang is bijzonder technisch en mist daardoor een eigen karaktervol geluid.

Bijzonder pijnlijk wordt dit bij een aantal covers. Het prachtige Summertime Sadness van Lana Del Rey is volledig ontdaan van de spanning en sensualiteit van het origineel en wordt nu begeleid door zware gitaren en violen die uit een computer komen. Het ergst is echter de weinig subtiele operazang die eerder lachwekkend dan mooi werkt, de zinsnede

I got my red dress on tonight
Dancin' in the dark in the pale moonlight
Done my hair up real big, beauty queen style
High heels off, I'm feelin' alive

is niet bepaald op zijn plaatst als je klinkt als een geile neushoorn in paringstijd. Dezelfde formule wordt ook toegepast op Wicked Game van Chris Isaak en Here with Me van Dido alles wat deze nummers juist karaktervol en smaakvol maakt wordt vakkundig de nek omgedraaid en dit gebeurd op een dermate gortige manier dat je af en toe het gevoel hebt dat het allemaal om een slechte grap gaat. Zie bijvoorbeeld ook de prachtige naam van deze artiest.

Is het dan allemaal slecht? Nou dat nu ook weer niet. In rustiger werk als Stay van Shakespear's Sister komt de stem van Zeidler erg mooi uit de verf en ook The Great Commandement van de oude Duitste New Wave band Camouflage is prima te doen.

Het hoogtepunt vind ik echter My Sick Mind Tv een oude song van Mono Inc van het album Mono Inc. - Temple of the Torn (2007) die mij in zijn originele uitvoering nooit was opgevallen. In de uitvoering op deze cd valt de melancholische tekst op en juist in dit nummer toont Zeidler wat eigen smoelwerk en levert in mijn beleving zijn beste prestatie.

Alles bij elkaar is dit een ideale cd voor bij een pubquiz en zal het ook vast live erg goed doen maar voor mij is het toch allemaal net te kolderiek om een hoge beoordeling te kunnen geven.

Ik heb zeker sympathie voor de man, ben fan van Mono Inc en draag die Schwartze Scene een warm hart toe maar helaas is niet alles wat uit die hoek komt van topkwaliteit.

Mensen die gelukkig worden van Henk Poort of Opera in zijn algemeenheid moeten dit zeker eens proberen en nieuwsgierige met een voorliefde voor een stevig rockgeluid kunnen dit zeker ook proberen.

Een hele cd aan een stuk beluisteren is mij een te grote opgave. De bombast van de stem en de muziek is me wat veel maar zodra de begeleiding wat soberder wordt is het zeker genietbaar.

Luister maar eens naar My Sick Mind Tv of Stay

Voor mijn eindoordeel lijken de woorden: je moet ervan houden me het meest op zijn plaats.........


P.s. Uiteraard nog even mijn favorieten!

My Sick Mind TV

MajorVoice - My Sick Mind TV (full album stream) - YouTube

Stay

MajorVoice - Stay (full album stream) - YouTube

So here I am once more in the playground of the broken hearts
One more experience, one more entry in a diary, self-penned
Yet another emotional suicide overdosed on sentiment and pride
Too late to say I love you, too late to re-stage the play
Abandoning the relics in my playground of yesterday

Afgelopen week hoorde ik de eerste zinnen van de openingssong van dit album voor het eerst in ongeveer 10 jaar en besefte hoe mooi ik de teksten van zanger Fish nog steeds vind. Het verbaasde me dat ik elke song nog altijd woord voor woord mee kan zingen en dat bevestigde alleen maar wat voor diepe indruk het album op mij heeft gemaakt in mijn jeugdjaren.

Mijn kennismaking met Marillion gebeurde ergens eind jaren negentig. Ik luisterde toen veel naar Iron Maiden hield van lange songs, ingewikkelde teksten en vond het cool dat Maiden veel van zijn songs op literatuur baseerde. Tel daarbij een eigen mascotte en ik was verkocht. De stap naar Marillion is misschien niet de meest logische maar wat me het eerst aan dit album opviel was dat de songs erg lang waren en dat er niet veel songs opstonden net als bij Maiden in hun beginjaren. Daarna heb ik een hele tijd gebiologeerd naar de hoes zitten kijken waarop de kenmerkende hofnar stond afgebeeld. Ik had als het ware mijn nieuwe Eddy gevonden!

Toen ik daarna de cd voor het eerst op een koptelefoon in de plaatselijke cd zaak beluisterde was ik gelijk verkocht. Ik had geen idee waar zanger Fish het over had maar ik voelde gelijk dat het goed zat. Dit was totaal iets anders als de Hard Rock en Heavy Metal waar ik de laatste jaren naar had geluisterd dit was iets dat me veel dieper wist te raken. De gitaren zweefde alle kanten op, de drum ritmes waren eigenzinnig en tegendraads maar het allerbelangrijkst de zanger was scherp en bevlogen. Hij had een punkachtige allure waardoor ik ervan doordrongen raakte dat hij iets te melden had. Wat dat precies was wist ik toen nog niet maar dat het relevant was daar kon ik niet omheen.

Met de jaren die verstreken bleef ik dit album veel draaien. De teksten over liefdesverdriet, melancholie, teleurstellingen maar ook over sociaal kritische thema's begon ik steeds beter te begrijpen en de aanpak die Marillion daarvoor gebruikte was voor mij volstrekt uniek. In de volksmond heet het genre geloof ik neo-progressive rock wat zoveel betekent als dat het toegankelijke versie is van progressieve rock de eerste platen van Genesis met Peter Gabriel vallen hieronder maar nergens maakte die zoveel indruk op me als de eerste vier platen van Marillion met Fish.

Script for a Jester's Tear maakt van alle uitstekende albums met Fish echter de meeste indruk op me. Dit komt in de eerste plaats omdat het hun meest melancholische en ook rauwste werk is. De intrinsieke behoefte naar erkenning en ook het venijn in de teksten en vooral de uitvoering maken dit een uniek werk. Nogmaals de latere platen vind ik prachtig maar die hebben niet het overdonderend effect van dit debuut. Elke song heeft een eigenzinnig karakter en weet zich te onderscheiden. Nog steeds verschijnt er een glimlach op mijn gezicht als ik Fish in He Knows You Know kwaad de hoorn op de haak hoor gooien en uitroepen. Don't give me your problems!

Nummers die er voor mij met kop en schouders boven uitsteken zijn Chelsea Monday, Forgotten Sons en het fabelachtige titelnummer. Uiteraard wil ik de andere pareltjes niet tekort doen maar in de 20 jaar dat ik dit album nu luister weten de eerst genoemde songs me nog altijd het meest te raken. Alle drie hebben ze een mooie lyrische opbouw waarbij de poëzie van Fish prachtig uit de verf komt waarna de muziek steeds wat verder aanzwelt en toewerkt naar een emotionele climax. Omdat overal de beleving en de urgentie zo pijnlijk voelbaar is ontaarde de songs nergens in kitsch en komen de verhalen over prostitutie (Chelsea Monday) en de anti-oorlogssong (Forgotten Sons) optimaal tot zijn recht.

Door de jaren heen heb ik veel muziek en veel tekstschrijvers voorbij zien komen maar er is bijna geen album te vinden waar alles zo perfect in elkaar valt. Ik zou hier nog van alles over kunnen schrijven maar eigenlijk moet iedereen dit gewoon ondergaan.

In mijn beleving is dit een van de mooiste en meest relevante albums ooit gemaakt.
Of zoals Fish zelf in het slotstuk Forgotten Sons maniakaal uitschreeuwt AMEN, AMEN, AMEN.

In mijn oren is dit een van de zwakste platen van Manson. Antichrist Superstar, Mechanical Animals, Holy Wood, Golden Age of Grotesque en ook Eat Me, Drink Me en High End of Low hadden stuk voor stuk hun eigen karakter en de prima songs werden nergens vergeten.

Dit album daar in tegen is een routinematige deceptie. De productie is kaal en nietszeggend, de teksten komen niet goed uit de verf en veel belangrijker nog de goede songs zijn op de vingers van een hand te tellen. Voorlopig vind ik alleen Children of Cain zeer de moeite waard. De rest voelt heel obligaat en gewoon niet af. En het ergste van alles vind ik het waardeloze boekje. De heer Manson verwijst voor de teksten naar zijn website. Dit vind ik goedkoop en beledigend. Ik ben er altijd zeer gedreven in om het orginele product te kopen maar dit werkt kopieren juist in de hand.

Voorlopig is dit voor mij de teleurstelling van het jaar. Dat het punt niet lager is uitgevallen komt omdat ik Manson hoog heb zitten en ik het album nog wel een paar kansen wil geven.

Heb deze plaat nu heel wat kere gedraaid en de heer Manson blijft me toch steeds weer verbazen. Devour bijvoorbeeld vind ik een meer dan geweldig nummer. Die uitbarsting op het einde van de song is echt schitterend.

Running to the Edge of the world is in mijn oren een van Mansons beste ballads en dan is er ook nog dat heerlijk stuwende America en dan kan voor mij de lol er niet meer van af.

Er staan zeker ook een paar matige songs op maar als Manson een rake klap uit deelt dan is die ook wel gelijk meesterlijk. Ik hou van die man.

Megaherz is in Nederland vooral bekend doordat de voormalige televisiezender The Box af en toe het nummer Für Immer voorbij liet komen. Een Rammstein achtige ballade die tot het einde der tijden in je hoofd blijft zitten. Vanzelfsprekend werd dit nummer in Duitsland een underground hit en verkocht Megaherz - Zombieland (2014) heel behoorlijk.

Opvolger Komet zit sterk in het verlengde van zijn succesvolle voorganger. Opnieuw wordt er vakkundig gespiekt bij Rammstein en Oomph!. Dit wil zeggen bombastische Duitstalige zang die ondersteund wordt door zware gitaren. Onderscheidend is Megaherz vooral door hun clowneske podiumpresentatie en politiek beladen teksten die enigszins doen denken aan Die Toten Hosen.

Het beste komt dit uit de verf in een song als Horrorclown waarin tekstueel fel wordt uitgehaald naar populisten zoals Trump maar tegelijkertijd het imago van de band nog eens extra wordt onderstreept. Een andere favoriet is de ballade Von Oben. Tekstueel en qua stijl zit dit nummer helemaal in het verlengde van de hit Für Immer Zanger Lex Wohnhaas brengt deze song met veel overgave en dat zorgt voor net wat meer bezieling.

Nicht in Meinem Namen met een violenpartij in het midden en een stemverheffing van de zanger weet zich te onderscheiden en ook het felle Nicht Genug is scherp en doet tekstueel denken aan de humoristische songs van Die Toten Hosen.

Kritiekpunt is dat Megaherz met dit album wel erg op veilig gaat. Het album is krachtig geproduceerd en de band gaat met veel zelfvertrouwen tekeer maar het songmateriaal is over de hele linie toch wat minder dan bij Zombieland. Teveel songs missen karakter met als absoluut dieptepunt het derderangs Rammstein aftreksel Trau Dich.

Gelukkig zijn de uitschieters dan weer zo goed dat die alleen al de aanschaf rechtvaardigen. Om nog een extra zetje in de goede richting te geven is er nog een bonus cd met live uitvoeringen van de beste songs van Zombieland.

Degelijk werk van een band die meer in zijn mars heeft maar toch weer met Von Oben een van de mooiste Duitstalige ballades ooit heeft geschreven.

Liefhebbers van Rammstein of Oomph moeten dit zeker een kans geven.

Een tijdje geleden werd dit album behoorlijk afgekraakt in de Aardschok. Iets in de trant van eerst heb je Rammstein en dan heb je de wat lichtere versie in de vorm van Oomph! en daaronder zit dan weer dit Megaherz.

Het is een begrijpelijke vergelijking en het gebrek aan originaliteit is er zeker maar het neemt niet weg dat deze band prima in staat is om een goed nummer te schrijven en bovendien een hele behoorlijke zanger in huis heeft.

Nummers als Fur Immer (mooie ballad), Lieblingsfeind (agressieve beuker), Schwarzer Engel (sfeervol Goth nummer en ook Frei zijn heel bevlogen en overtreffen Oomph en soms ook Rammstein.

Fanatisch is dan weer een erg schaamteloze rip off van Rammstein en bij Zombieland wordt wel heel nadrukkelijk bij Marilyn Manson gespiekt maar het Rockt alleemaal heerlijk weg en dat is geen geringe prestatie.

Kortom het is goed gejat maar het is ook een hele goede band die waarschijnlijk met Zombieland een van zijn betere platen heeft afgeleverd.

In eerste instantie vond ik dit een goedkope kruising tussen Him en Type O Negative maar naar een aantal luisterbeurten moet ik toch bekennen dat de man talent heeft. Hij kiest welliswaar voor makkelijke covers maar eerlijk is eerlijk de man heeft smaak. Hij steekt zijn invloeden niet onder stoelen of banken en maakt toch een smaakvolle plaat die zeker geschikt is voor de liefhebbers van de eerder genoemde bands.

De covers zijn wat clichematig maar de eigen songs zijn zeer de moeite waard.

Nu de beste man overleden is dacht ik mijn promo cd nog eens te herbeluisteren en in alle eerlijkheid ik vind het toch wel erg goed. Miss Katie is een heerlijke blues die me ver weg een beetje aan plateau van Nirvana doet denken en Sakada is werkelijk een schitterende ballade. Berber Trails is hypnotiserend. Ik weet niet zo goed hoe ik het moet zeggen maar deze plaat is heel bijzonder en drijft volledig op het talent van Midnight. Nogmaals een zeer genietbare plaat die zeker een nieuwe kans verdiend.

Mono Inc. is in Duitsland best wel een grote naam. Onder aanvoering van zanger Martin Engler maken ze lekkere zware Dark Rock die ergens tussen ASP en The Sisters of Mercy in zit. Luister bijvoorbeeld maar eens naar een song als Arabia die heeft wel verdacht veel weg van The Sisters of Mercy klassieker Temple of Love en net als die song krijg je deze melodie nooit meer uit je hoofd.

Engler is bijzonder productief met zijn band want hij brengt zo ongeveer elk jaar een nieuwe plaat uit. Vanaf het in 2012 verschenen album Mono Inc. - After the War (2012) kreeg Mono Inc eindelijk de erkenning die ze verdienen. Daarna werd elke release iets beter dan de vorige met als voorlopig hoogtepunt het vorig jaar verschenen Mono Inc. - Welcome to Hell (2018) waarbij de toegevoegde classic cd Welcome to Heaven werkelijk prachtig is.

Waarschijnlijk was de band hier zelf ook erg blij mee want deze Symphonic Live ligt sterk in dat verlengde. De reguliere band wordt hierop begeleid door een grote lading strijkinstrumenten en prachtige pianopartijen. De songs van Welcome To Hell te weten het titelnummer, Long Live Death, Risk it All, Funeral Song en Under a Coal Black Sun behoren zeker tot de hoogtepunten van de plaat maar het absolute hoogtepunt van de plaat is voor mij het van Mono Inc. - Voices of Doom (2009) afkomstige If I Fail. Een zwaar melancholische song met een schitterende opbouw en een prachtig contrast tussen de diepe stem van Engler en de ulta hoge zang van drummer/zangeres Katha Mia. Alleen al deze uitstekende song maakt de aanschaf van het album meer dan waard.

Verder moet gezegd dat het een echt live album is met bijpassende sfeer. De zang is niet overal even zuiver en het publiek gaat heerlijk uit zijn plaat op songs als Arabia, Get Some Sleep en uiteraard de hit Children of the Night. Gedurende het hele album krijg je sterk het gevoel dat je er bij wil zijn en spat het er overal vanaf dat Mono Inc. een hardwerkende en bijzonder sympathieke band is.

Om het helemaal af te maken zit er bij de dubbel cd ook nog een DVD van het gehele concert met een paar extra nummers. Voor de liefhebbers van Dark & Gothic Rock is dit zeker een aanrader!

Ik kijk bijzonder uit naar de nieuwe cd Book of Fire die begin volgend jaar gaat verschijnen.

Voor wat extra info zie de onderstaande links

MONO INC. official website - mono-inc.com

En uiteraard de mooiste song If i Fail

MONO INC. - If I Fail (Symphonic Live) - YouTube

Vlak voor de eeuwwisseling was een verzamelalbum van een rockband niet veel meer dan een excuus om rond de kersttijd de portemonnee nog eens te vullen. Sinds de verkoop van de cd massaal is ingestort moeten bands met elke release beter hun best doen om hun nieuwste werk aan de man te brengen. De noodzaak om iets relevants uit te brengen is daarom stukken groter geworden.

Een goed voorbeeld van hoe het wel moet laat de Duitse Gothic Rockband Mono Inc met dit verzamelwerk zien. Het allereerste wat opvalt is de schitterend verzorgde hoes waarin The Raven, het bandlogo van Mono Inc. smaakvol verwerkt is in een Gotische klok. Een element dat verwijst naar de muziekstijl en het thema van het album.

Ten tweede moet gezegd dat dit album eigenlijk veel meer is dan een inwisselbare verzamelaar. Het reguliere album bevat al 16 Mono Inc. krakers waarvan de twee laatste nummers The Hole en Superman van het debuutalbum Mono Inc. - Head Under Water (2004) opnieuw zijn opgenomen met de huidige zanger Martin Engler. Zoals alles van Mono Inc. klinkt ook dit weer bijzonder fris en energiek en is zeker een verbetering ten opzichte van de originele versies.

Ten slotte worden we nog verwend met een tweede cd, een best of unplugged verzamelaar die laat horen dat Mono Inc ook in akoestische vorm uitstekend uit de voeten kan. Muzikaal klinkt het allemaal zeer gevarieerd, hier komen de folkelementen en vooral ook de teksten nog wat meer tot zijn recht. Nummers als My Deal With God, This is the Day, Gothic Queen, en After the War zijn stuk voor stuk pareltjes die een veel groter publiek verdienen.

Kortom: meesterlijke verzamelaar en een ideale kennismaking met een bijzondere en ook ondergewaardeerde Gothic band. Groot in Duitsland maar daar buiten helaas nog onbekend.

Luisteraars met een voorliefde voor Gothic en Folk moeten dit zeker eens proberen.

Uitstekend verzorgde en complete verzamelaar!

Mono Inc. is een naam die ik vaak voorbij zag komen in Duitse Gothic tijdschrift Orkus. Naast acts als Lord of the Lost, Project Pitchfork en ASP gelden ze momenteel als een van de populairste bands in Die Schwarze Szene

Op het eerste gezicht vond ik de band nogal theatraal ogen en dat leek me niet bepaald een aanbeveling voor de muziek. Maar wees gerust dit gevoel is vooral gebaseerd op vooroordelen. Mono Inc. heeft de laatste paar albums de neiging om de teksten op te dragen aan een historisch concept en daar ook bijpassende kledij bij te dragen. Een beetje zoals de eveneens Duitse Power Metalband Running Wild dat ook altijd graag deed.

Gelukkig heeft Mono Inc. muzikaal meer te bieden dan alleen theatrale concepten en hysterische Power Metal. Het is meer folkrock met hier en daar een lekkere zware rif. Het is allemaal eerder slepend en melancholisch en dat bevalt me uitstekend. Welcome to Hell heeft als hoofdthema de zwarte dood die ergens in de 14e eeuw half Europa uitroeide. Tekstueel gaat het dan ook over ratten, vliegen en uiteraard raven maar toch stoort het nergens.

Prachtige songs als Unconditionally en Risk it All zijn voorzien van smaakvolle melodieën en zijn tekstueel heel breed uit te leggen.

Absoluut hoogtepunt van de cd is echter de extra toevoeging van The Classic Versions die de band Welcome to Heaven heeft gedoopt. Gedragen door viool, piano komt de zanger ontzettend goed uit de verf en valt pas op hoe goed de composities werkelijk in elkaar zitten.

Begrijp me niet verkeerd de reguliere cd is ook prima maar die is een stuk bombastischer en voorzien van veel folk elementen en vooral hoge vrouwenzang van de drumster Katha Mia. De meer sobere versies van de songs raken mij meer en ik was dan ook blij om te zien dat de band na deze release vrolijk verder ging met Mono Inc. - Symphonic Live (2019) een album waarin Mono Inc klassiekers worden verbeterd met Cello's en violen.

Kortom Mono Inc. is een band die durft en veel risico's neemt en Welcome to Hell is het voorlopige hoogtepunt in hun oeuvre. Of zoals zanger Martin Engler het zelf mooi bezingt in Risk it All

Even if we break even if we fade
Even if it was for just one day
Even if we creep even if we crawl
We have to risk it all
Even if we lie even if we lose
Even if it was for just one day
Even if we fail even if we fall
We have to risk it all


P.s. Uiteraard mogen de mooiste songs niet ontbreken

Risk it All (Classic Version)

MONO INC. - Risk It All [Classic Version] (Official Audio) - YouTube

Unconditionally

MONO INC. - Unconditionally (Official Audio) - YouTube

Morgue Poetry is het solo project van Wisborg - MusicMeter.nl zanger Konstantin Michaely.
De muziek valt het best te omschrijven als Folk Noir in de traditie van King Dude - MusicMeter.nl en Nick Cave - MusicMeter.nl. Dit project klinkt wezenlijk anders dan Wisborg maar is minstens zo goed en vooral smaakvol gedaan.

Het idee was bij de zanger ontstaan nadat hij op een ochtend niets vermoedend zijn voordeur opende en geconfronteerd werd met een prekende Jehova's getuige. Beleefd hoorde hij de preek aan, nam zelfs een bijbel in ontvangst en liep daarna met opgekropte frustratie zijn studio in en nam de geweldige song Jehovah's Witness op.

Deze song somt vakkundig op wat er mis is met georganiseerde religie en het geloof in zijn algemeenheid. Het is een anthem voor Atheïsten die klaar zijn met het geloof en dat bleek een prima uitgangspunt om een groot deel van het album op voort te borduren. Titels als Crucified, Lucifer, God Is Dead en Enlightenment met een smaakvolle bijdrage van zangeres Linda Lace bekend van Virgin Tears - MusicMeter.nl spreken boekdelen.

Het zijn songs waarin de zanger zich niet alleen uitspreekt tegen religie maar vooral wil aansporen om te leven zonder een voortdurend opgelegd schuldgevoel. Seks, drank, drugs, begeerte en liefde horen bij het leven en daar moet over gezongen worden.

Persoonlijke favorieten zijn de songs waarop Michaely de tijd neemt om zijn liefdesverdriet te bezingen. In songs als To Love Is to Lose, Tonight en het prachtige Love is Blind gaat hij als een bezeten wolf tekeer en gaat zijn zang door merg en been en dat bedoel ik op een positieve manier.

In alle eerlijkheid moet ik bekennen, dat ik tijd nodig had om aan de zang te wennen. maar beetje bij beetje vielen de puzzelstukken op zijn plek. De nummers zitten verrassend geraffineerd in elkaar met akoestische gitaren, zware pianoklanken en incidentele strijkers. Als je eenmaal aan de zang gewend bent moet gezegd dat Michaely met veel bezieling zingt en met dit solo project echt iets nieuws heeft gemaakt naast de prima platen van Wisborg.

Liefhebbers van Wisborg, King Dude, Mark Lanagan of Nick Cave zouden dit album zeker een kans moeten geven.

In mijn oren is het in ieder geval een groeiplaat die gemaakt is voor de melancholische ziel. Een plaat die laat horen hoe mooi het leven kan zijn als je niet altijd met de stroom mee drijft maar je eigen pad kiest.

Of zoals de zanger het zelf bezingt in Enlightenment

we are wolves living among sheep
And we want to eat from the forbidden fruit

Na het herontdekken van Sixx:A.M. - MusicMeter.nl vond ik het nodig om weer eens een cd uit de kast te trekken van die andere band van Nikki Sixx.

Bij Sixx: A.M. kan ik de experimenteerdrang erg waarderen en ik begon me af te vragen of deze Generation Swine wellicht aan een herwaardering toe was?

Generation Swine is inmiddels een schokkende 27 jaar oud maar twee luisterbeurten later moet ik bekennen dat het album met het verstrijken van de jaren er niet beter op geworden is. De cynische opener Find Myself start nog redelijk lekker met de verassende zang van Nikki Sixx, maar zodra verloren zoon Vince Neil invalt gaat het nummer snel bergafwaarts om met het irritant herhaaldelijk schreeuwen van een klein kind te eindigen. Nee, Motley Crue is een album wel eens beter gestart.

Daarna komt de eerste single Afraid, die ik vroeger best lekker vond klinken maar nu voelt het nummer als een krampachtige Marilyn Manson kopie met een nogal pijnlijke tekst over de ex-vrouw van Nikki Sixx.

Helaas wordt het daarna niet veel beter. De vier nummers die erna komen klinken rommelig en onaf met als dieptepunt het punkachtige titelnummer. Mijn oren worden pas weer in positieve zin gespitst als Glitter wordt ingezet. Een ballade zoals ik die niet van Crue gewend ben. Het is geen meesterlijk nummer maar hier heb ik niet de neiging om te skippen naar het volgende nummer.

Tegen het einde krijg ik dan toch een flinke opleving als het Korn achtige Let us Prey wordt ingezet. De riff is zwaar, het drumwerk super strak en ik spring zelfs even op van geluk als ik een schreeuw hoor van de zanger, die werkelijk uit de tenen komt. Tot mijn verbazing blijkt dit echter de vorige zanger John Corabi te zijn die met die ene schreeuw meer indruk maakt dan Vince Neil op het gehele album.

Daarna komt het kleine rustpuntje Rocket Ship waarbij Nikki Sixx het hele nummer zingt en duidelijk een ode aan David Bowie brengt. Hij doet dat niet onverdienstelijk en het nummer klinkt best lekker maar had beter gepast op zijn solo werk dan op een plaat van Motley Crue.

A Rat like me is daarna een ouderwetse Motley Crue Rocker en de nieuwe bewerking van Shout at the Devil stoort mijn geen moment maar voegt ook weinig tot niets toe ten opzichte van het origineel.

Absoluut dieptepunt uit de bandgeschiedenis is echter voor het laatst bewaard. Het nummer Brandon is een hommage aan de zoon van Tommy Lee. Vaderlief besloot om voor dit pareltje zelf de zang te doen maar dat was op zijn zachts gezegd niet zijn beste keuze. De muziek bij dit nummer is nog best mooi en voor Motley Crue origineel te noemen. Het meest pijnlijk aan dit nummer is de ontzettend gênante tekst die massaal op de lachspieren werkt. Voor mij is het onbegrijpelijk dat de rest van de band deze compositie van Tommy Lee heeft goedgekeurd want het voelt als Spinal Tap en helaas is het niet zo bedoeld.

Alles bij elkaar is dit een nogal schizofreen album geworden waarbij het lijkt alsof Motley Crue wilde klinken als een kruising tussen Marilyn Manson, Korn, Oasis en David Bowie. De eigen identiteit gaat verloren in experimenteerdrang en het gevoel van een coherent geluid of album is nergens te bekennen. Verder is een belangrijk kritiekpunt dat de invloed van gitarist Mick Mars hier duidelijk is teruggeschroefd. Zijn herkenbare gitaargeluid wordt nodig gemist. Het lijkt erop dat Nikki Sixx en Tommy Lee hier alles bepaalt hebben met als resultaat dat zanger Vince Neil voortdurend ongeïnspireerd en verveeld klinkt en bij de gitaarpartijen van Mick Mars kun je duidelijk horen dat hij niet lekker in zijn vel zit.

Onder de streep is na al die jaren het album bepaald niet beter geworden en afgaande op de recent verschenen single Dogs of War waarbij Mick Mars is vervangen door Rob Zombie gitarist, John 5 is Motley Crue er niet bepaald op vooruit gegaan. Toch zal ik uiteraard de nieuwste telg, die later dit jaar zal verschijnen met veel interesse beluisteren.

Voor de liefhebbers: https://www.youtube.com/watch?v=6bCAizfzcgI

Deze Generation Swine laat in ieder geval horen, dat ik liever het solowerk van Nikki Sixx nog eens opzet en dit album ga beschouwen als een stukje onfortuinlijke geschiedenis.