Ken Brakes al een tijdje, maar nooit erg veel aandacht aan besteed. Toch een heel erg leuk album dit. Lekker afwisselend, en meestal ook erg makkelijk om naar te luisteren.

4 sterren.

Prachtig album met een prachtig verhaal er achter. 35 Jaar geleden opgenomen in een klein dorpje in Amerika met nauwelijks 100 inwoners en 3 jaar geleden pas ontdekt door de rest van de wereld.

Alles gehoord, en inderdaad Buckingham is erg sterk bezig op dit album. Eigenlijk zijn al mijn favoriete nummers van Tusk van zijn hand, nog meer dan bij bijvoorbeeld Rumours en Tango...

Ik blijf dit album moeilijk te plaatsen vinden in een periode, wat alleen maar voor het album spreekt. Tijdloos gewoon. Ik vind veel nummers helemaal niet zo moeilijk te waarderen, wellicht dat dit in 1979 wel zo was. In de context van de muziekwereld toen, en al helemaal na Rumours.

Favoriete nummers: I Know I'm Not Wrong, That's Enough For Me, Not That Funny, Tusk, Walk A Thin Line. 4,5 sterren.

Verreweg het beste overall post-Beatles album van alle leden. What Is Life, Awaiting On You All en All Things Must Pass zijn mijn persoonlijke favorieten, maar ik vind het vooral erg mooi om te zien hoe Harrison na enkele prachtige late Beatles nummers helemaal los heeft kunnen gaan op dit album. En terecht, want de man kan een nummertje maken hoor. Toch blijf ik melancholisch over hoe het had kunnen zijn als de Beatles wel (nog een paar jaar) bij elkaar waren gebleven en Harrison het respect had gekregen wat hij op basis van de latere jaren had verdiend. Voor dit album 4,5 sterren.

Ook ik ben verrast door de vele lage beoordelingen hier. Ik vind het een onwaarschijnlijk sterke plaat. Naar mijn mening is het dan ook niet erg dat ze stijlbreuk plegen ten opzichte van hun oudere werk. In tegenstelling tot een Chemical Brothers of Prodigy gaan de heren van Groove Armada met hun tijd mee. De muziek klinkt tijdloos en toch modern. Ook nu, ruim 5 jaar na release, klinkt het nog erg fijn en actueel.

Precies zoals Dn!S hierboven zegt eigenlijk. Tot en met dit album waren KOL wat mij betreft één van de beste bands van de 00's. Jammer dat ze hierna compleet uit mijn aandacht (en smaak) verdwenen zijn.

Because of the Times is wat mij betreft het meest interessante album van hun eerste 3 releases omdat het nog voor een groot deel de rauwe randjes van de eerste 2 albums behoudt, en toch duidelijk de ontwikkeling van de band laat zien.

Favorieten: Fans is een van mijn all-time favoriete tracks, maar ook Ragoo, Arizona en On Call zijn heel fijn.

Één van de meest onderbelichte en ondergewaardeerde albums van de 00's rock revival. Altijd een persoonlijke favoriet geweest. Ruig, vies, rock & roll. Niet het meest baanbrekend, wel een duidelijke persoonlijkheid en eigen geluid. Jammer dat we na een (minder) 3e album niets meer van deze band gehoord hebben.

Favorieten: Bombs Below, I Owe, New Year, End Gospel en het hitje destijds Bom Bom Bom.

M.I.A. is toch wel 1 van de artiesten waar ik de meeste love/hate relatie mee heb.

Van de tenenkrommende eigenschappen van het uitschrijven van de CD titel "/\/\ /\ Y /\", komop zeg, dat doen we al 6 jaar niet meer. Naar enorm irritante nummers zoals Steppin Up, XXXO, Teqkilla en Lovalot, opvallend genoeg allemaal aan het begin van het album.

Maar dan komen we bij het midden van de cd en komt de kracht van M.I.A. naar boven, een eigenschap die ze over haar vorige albums ook had. Soms komen al haar rare, artistieke, eigenzinnige eigenschappen die voor mij soms zo makkelijk te haten zijn samen in toch echt erg goede nummers. Dan heb ik het over nummers zoals It Takes A Muscle, Meds and Feds en Space.

Al met al slechts 3 nummers die het voor me doen, maar toch helpen ze dit album aan een krappe voldoende. Ik vergeet de rest van de nummers en luister alleen naar bovengenoemde 3, en heb toch weer 9 minuten erg lekkere muziek van M.I.A.

Kinderachtige humor in teksten, videos, album- en songtitels*, aanstekelijke nummers, sommige wat ruiger, sommige wat meer pop. Hier en daar wat rap. Dit album is een typische blauwdruk voor y2k skate punkpop. Niet origineel maar ook helemaal niet slecht gedaan. Gewoon leuk, zeker voor degene met wat nostalgische gevoelens naar deze tijd en scene.

*Rage Against the Coke Machine bijvoorbeeld. Ik kan er best om lachen.

Nu ben ik een enorme liefhebber van jaren 60 muziek, om het zacht uit te drukken. Bijna een fijnproever en kenner zelfs. Sommigen zouden me geobsedeerd noemen. En gezien de ratings hier zal dit wat vreemd klinken, maar wat een enorm irritante ***plaat is dit. Ik trek Syd Barrett absoluut niet, z'n irritante manier van zingen, z'n stem en ook de onderwerpen van de songs. Ik wil dit album zo graag goed vinden maar het lukt me niet. Jammer, want kwa muziek zelf zit er toch al wel wat lekkers onder die vieze Syd Barrett laag. Toch 2 sterren.

Waarschijnlijk mijn favoriete Stones album, dat voelt toch wel raar om te zeggen van een album van overgebleven tracks. Ik vind het gewoon vooral lekker vrij en spontaan klinken, wellicht juist omdat het niet specifiek als een album opgenomen is. Hang Fire, Little T&A en Worried About You zijn enkele van mijn favoriete Stones nummers. Heel fijn album, en prachtige hoes (getuigende ook mijn profiel foto).

Mooie tijden, eind middelbare school, zomer lang skaten en rondhangen. Daar past dit album perfect bij in die tijd. Enorm jeugdsentiment dus, maar ook gewoon enkele erg lekkere nummers. Radio en Stoned zijn ook mijn favorieten, uiteraard All Star ook en Fallen Horse (staat bij mij Fallen Horses) zijn fijn.

Dit album was alweer een kleine 10 jaar bij mij uit de roulatie, maar wat staan hier toch een paar geweldige nummers op. Voor mij waren toentertijd vooral de bands als the Strokes, Hives, Kooks etc. favoriet, maar daarnaast toch ook met veel plezier naar Coldplay en Snow Patrol geluisterd. Twee bands die in die tijd bijna om-en-om met prachtige nummers uitkwamen die uiteindelijk veel te vaak op de radio te horen waren.

Nu na 10 jaar met veel plezier weer eens het hele album geluisterd. Ik denk dat tussen deze twee bands Snow Patrol toch licht mijn favoriet blijft. Favorieten op dit album; het drieluik Spitting Games, Chocolate en Run.

Heerlijke nostalgie.

Ze hadden de afgelopen 3 jaar al veel leuke singles uitgebracht waarvan er een aantal nu ook op dit album staan. Sports Team heeft alles wel in huis, slimme, grappige teksten en referenties, vaak over het dagelijks leven in Engeland. Een interessante charismatische frontman, pakkende melodietjes.

De band heeft een eigen sound, maar toch is de muziek zelf niet heel origineel, het grijpt ongedwongen terug naar fijne rock uit de 00's... dat is prima, want authentiek voelt het zeker wel. Lekker rock & roll, onpretentieus en een beetje gek. Voor mij één van de leukste bands van dit moment. Kijk er naar uit om ze live te zien.

4 sterren voor dit album.

Island heeft volgens mij een sample van een nummer van Better Living Through Chemistry. Of in ieder geval bijna identiek.

Vind op dit album dus weer precies waar ik de laatste jaren problemen mee heb met Norman Cook. Al die features, gastzangers en zangeressen. Ik vind ze bijna nooit geweldig (afgezien van Iggy Pop misschien) en ze leiden altijd af van de daadwerkelijke muziek van Norman Cook.

Het begon een beetje met Halfway Between The Gutter and the Stars, en het is alleen maar erger geworden. Geef mij maar gewoon een lekkere beat en een maf sampletje zoals zijn eerste 2 albums of in Pizzaman stijl.

Ach, ik blijf wel dromen. Overigens is He's Fred wel een aandrader, de video ook!

Wat geweldig lekker gek is dit, met de nadruk op gek en lekker. Kan me geen andere band voorstellen die dit beter had kunnen doen dan de Flaming Lips. Potverdorie hier zou ik wel eens op willen spacen in Paradiso ofzo, zelfs "When I'm 64" klinkt psychedelisch.

Nu is Sgt. Pepper's niet mijn favoriete Beatles album en ik kan dit album gewoonweg niet meer sterren geven dan het origineel dus 4 sterren.

Vind dat dit album wat mindere maar ook wat betere nummers heeft dan het vorige album Snapshot. Dat was gemiddeld gewoon een heel fijn album, deze heeft wat meer pieken en dalen.

Voor mij zitten de dalen op dit album vooral in het eerste deel, waar ze wat meer lijken te experimenteren ten opzichte van hun oude sound, maar daar juist voor mij wat minder uit de bus komen. Het klinkt wat meer uitgedacht, wat minder authentiek en oprecht, waardoor het ene nummer een beetje veel richting Oasis of het andere richting Wolfmother gaat. De 2e helft is gewoon weer lekker raggen en Scumbag City is tot nu toe mijn favoriete Strypes nummer.

Ik hoop dat ze zich op dit album niet te veel door "hippe" moderne producers hebben laten leiden waar het vorige door een 65-plus-er en voormalig (onder andere) Beatles producer geproduceerd is. Ik houd hoop dat dit erg leuke bandje gewoon lekker hun eigen ding blijft doen en van daar uit groeien in plaats van nu al geforceerd de commerciële kant op te gaan.

Inderdaad een (te) onbekend parel uit de 60s. Geen 5 sterren want 1 of 2 nummers vind ik net iets te zeurderig, bijvoorbeeld Changes.

Iedereen kent natuurlijk wel Time of the Season. Persoonlijke favorieten: Time of the season, This will be our year & Brief candles.

Van die laatste heb ik het idee dat ik deze al heel lang ken, maar is volgens mij nooit een hit geweest, toch?

En nu 3 sterke albums van Viagra Boys in 3 jaar. Favorieten; Punk Rock Loser, The Cognitive Trade-Off Hypothesis en het al eerder verschenen Ain't No Thief. Heerlijk!

Na het nummer Sports, de bijbehorende video en de naam Viagra Boys te kennen toch maar eens de rest van het album beluisterd. Ik verwachtte allerhande ongein van een leuke maar niet al te bijzondere kwaliteit. Dat had ik toch behoorlijk bij het verkeerde eind.

Veel variatie in de nummers en toch een onderliggend ruig gevoel. Sports is gewoon leuk met bizarre tekst. Down in the Basement rockt ook lekker pompend en energiek, doet me denken aan de Hives met een saxofoon. Slow Learner was het tweede nummer wat ik ooit ergens van ze hoorde en me deed besluiten het album te beluisteren. Het duister aandoende Just Like You blijft mij op het moment eigenlijk het meest bij.

Viagra Boys is bij mij ten opzichte van de eerste kennismaking met Sports behoorlijk in aanzien gestegen. Het blijft een lekker gekke en spontane band, maar met toch een stuk meer te bieden dan alleen dat. Dikke aanrader dit album.

Deze band pas een maand of twee geleden ontdekt, maar wat een fijne muziek. Makkelijk om weg te luisteren maar tegelijkertijd ook gewoon goed en aanstekelijk. Ik heb wel eens gelezen dat White Denim heel uitgebreide jamsessies heeft tijdens het opnemen van hun albums in hun eigen studio. Dat hoor je er wel aan af want de nummers zijn veelal zowel strak als speels tegelijk.

De stijl op dit album doet me op een positieve manier erg denken aan Steve Miller Band. White Denim is inmiddels wel een favoriete band geworden. Beste nummers: Magazine, It Might Get Dark en Sky Beaming.