Onbekende artiest. Wel afkomstig uit Nederland overigens.
Allemaal wat duister en apart.
Eerste nummer is wat traag en niet zo beweeglijk. Wel prima nummer met veel mysterieuze en duistere geluidjes.
Nestdrang is beter. Goede Industrial Darkcore met een leuk pianodeuntje.
De hoofdtrack Amniocentesis is ook wel redelijk te noemen. Geweldig is het niet. Veel onheilspellende geluiden en erg duister.
Nummer 4 is al wat sneller. Prima nummer met meer vocals dan in de andere nummers en weer een lekker donker geluid.
Antigen D is het hardste nummer. Dit nummer was het minst vond ik.
3 dikke sterren

Catkiller is een ander alias van Angelo Goede die het meest bekend is onder Negative A (voornamelijk Darkcore) en Dr. Z-Vago (Mainstream Hardcore).

Fuck A Round heeft steeds een sampletje dat luid (je raad het al) :'Fuck around' , komt me bekend voor uit een ander Hardcorenummer (Het geweldige 'Name of the DJ van Chosen Few). Af en toe ook wat kerkklokgeluiden erdoor en goede basses. Niet erg afwisselend, dat is jammer.

Monday Moring Madness begint met wat schrapende geluidjes met in de verte wat kicks die langzam dichterbij komen. Eenmaal aangekomen lijken ze erg 'plat'. Maar daarna barst het nummer los met een zware bassen het geschraap. Later in het nummer komt er een hoog, snel geluidje bij. Niet erg afwisselend, maar dit is nog best de moeite waard.

Send Here To Destroy You is slechter. Wel snel en ook hier geschraap maar geen bass te bekennen in al die kicks. Beetje jammer. Later komt er een vervelend geluid bij dat wel lijkt op een huilende baby.

Zelur Erom On is anders. Niet meer hetzelfde soort geluid. Een totaal andere sfeer door het tempo. Dat ligt hier namelijk veel lager. Het lijkt meer op een Negative A nummer. Een zware kick met een krassend geluid erbij later, maar anders dan bij de andere nummers. Voor Darkcore liefhebbers is dit wel een aanrader denk ik. Lijkt qua stijl ook wel wat op de nummers van Industrial Movement.

Terror vs. Harthouse begint met een typisch Hardhouse kick met een vocal die constant 'Hardhouse'roept. Even later komen er Terrorkicks bij. Later wordt het steeds meer Terror en blijft er niets over van de Hardhouse. Saai nummer, niets te beleven.

Porn Again is erg kort. Een lekker sfeervol kickje met allerlei kreungeluiden. Niet erg veel aan en niet serieus te nemen.

2*

Seramon is een wat absurde track voor Masters Of Hardcore begrippen. Op zich wel een leuke track, maar de kick heeft gebrek aan originaliteit en het nummer is over het algemeen wat te mak.
Lone Wolf heeft ook niet zo'n geweldige kick en is ook wat apart. Wel een leuke melodie, maar niets bijzonders.
Tecret heeft een prima melodie maar ook hier is het de kick waar de kracht aan ontbreekt.
Leuke release, maar haalt het niet bij Fire & Ice met Predator, die in Oktober uitgebracht is.
3 sterren.

'Nature of the Beast' en 'No Hiding Place' zijn beide goed te pruimen. De eerstgenoemde heeft een lekker evil sfeertje en 'No Hiding Place' is een lekker stevig potje Techno. Jammer alleen van dat cliché alarm wat we al 1000 keer gehoord hebben, maar voor de rest prima.

De B-kant (voor zover je dat nog zo kan noemen op een digitale release) is qua niveau stukken lager. Vrij ordinaire standaard Hardcore en ik kan er weinig boeiends in ontdekken. Vooral die afsluiter is erg matig met dat repetitieve deuntje.

Hardstyle is een genre dat ik altijd wel leuk vond om te luisteren, maar meestal vond ik het net wat te zacht en ik had mijn focus dan ook vooral op Hardcore gericht. Het laatste jaar ben ik me toch wat meer gaan verdiepen in Hardstyle en nu ben ik erachter gekomen dat er toch nog wel aardig wat hard spul tussen zit. Niet van die hele blije melodietjes en eeuwenlange handjeklap breaks. Minus Is More is zo'n label dat vrij stevig is. Niet zo goed/hard als Spoontech of Theracords, maar beter dan de gemiddelde Scantraxx release.

War In Reverse is de opener. Aardig, maar het nummer pakt me niet echt. Er zit geen gevoel in de track, dat is jammer. Wel wat leuke elementen en zeker niet verkeerd om af en toe eens op te zetten.

The Attack, met de Pools geboren Crypsis, ook onder alias Crucifier in Hardcore actief geweest, bevalt me beter. Harde kicks en hier een betere melodie. Goede partytrack.

Victime [DJ Thera Remix] is ook best lekker. Leuke sample en stevige kicks. De melodie is ook behoorlijk goed in elkaar geknutseld en niet zo simpel als de meeste tracks. Mijn favoriet van deze release.

3.5*

Murder is de opener van deze eerste solo plaat van Chrono, bekend van ondermeer 'De Gebruiker', Doe Is FF Rustig Aan en The Funky Shit. Nog niet zo heel lang aanwezig in dit wereldje maar toch heeft hij een redelijk herkenbare sound.
Murder is niet zo'n heel geweldig nummer, niet vervelend, maar echt leuk is anders.
Kid Of The Street vind ik dan een stuk leuker. Leuk piepend melodietje en heel herkenbare bassline, Scott Brown - Old To The New heeft precies hetzelfde patroon.
Gun In Your Face vind ik de beste track. Lekker hard en erg tof melodietje. De voicesample is ook erg geslaagd. Na een sample '(...)I shoot a fucking gun in your face!' komt een erg lekkere kick keihard te beuken en met de melodie erbij is dit een goed geheel.
Smash My Face is trager dan het vorige nummer en is ook niet zo goed. De melodie bestaat uit een hoge uitschietend geluid, maar dit vind ik niet zo veel aan. Geen bagger, maar dit is wel de minste track hier.
Voor de 2e en 3e track heb ik wel een kleine 4 sterren over, maar door de overige tracks gaat de score omlaag naar 3*

Onbekende artiest voor mij.
Het eerste nummer begint met traag, zwaar gebeuk. Na een tijdje breekt het nummer los met heerlijk traag gebeuk, maar breaks in een hoog tempo. Met een melodietje erbij wordt het helemaal compleet.
Антиматерия begint met erg goed klinkend geluid dat lijkt op kleine steentjes over elkaar heen schurend gepaard met korte salvo's van kicks. Daarna word het wat saaier maar klinkt best goed.
Íà ñëîìàííûõ êðûëüÿõ is ook duister. Het melodietje klinkt weer erg goed en de breaks ook.
De 4e track begint met een Russische vocal gevolgd door breaks. Dit is denk ik de minste track, vrij veel van hetzelfde, erg weinig afwisseling.
Блокада ада begint ook leuk met geluiden die naar je toe komen en weer weg lijken te gaan. Redelijk hoog tempo hier, wat betreft de kicks. Ook een prima nummer.
Dikke 3.5*

Escape is echt een geweldige track met een ongelooflijk tof melodietje dat bestaat uit schelle uiteenlopende tonen dat erg goed in het gehoor klinkt. Goede opbouw, ook de vocals zijn prima. Trackje zoals ik ze nog nooit van Counterfeit heb gehoord. Topper.
Knife Of Sadness is helaas een stuk minder. Aardige geluidjes maar lang niet zo sterk. Bring Her Back is ook een leuk nummertje. Melodietje is best leuk en de piepjes ook. Diss In You is weer minder. Wel leuke sampletjes maar dat red het nummer niet. Agony is ook best leuk door de vreemde achtergrondgeluiden.
Topper blijft Escape.
Twijfel tussen 2.5 en 3*. Voor Escape heb ik veel meer sterren over, maar de rest zorgt voor een laag gemiddelde.
Dikke 2.5*

Matige EP waar slechts één nummer op staat die de moeite waard is om te beluisteren. Dit is Kick Flip Shove It. Dit is een vrij zacht Frenchcorenummer met een sprookjesachtig deuntje wat wel past bij de stuiterkicks. De tweede track is vrij harde Terror -wat op zich niet slecht hoeft te zijn- met een belachelijke voicesample. Constant hetzelfde gejank tussen de kicks door en ondanks de snelheid heeft het nummer wel gebrek aan energie. Dit zal wel komen door de vocalen die het nummer haast lachwekkend maken. De derde track heeft wel een aardige kick maar daar houd het ook mee op. Te weinig variatie. De afsluiter is niet veel beter. Een idioot klinkende voicesample maar dit klinkt door het stereo-effect zo slecht nog niet. Helaas is er niet veel meer in de track te bekennen.
2*

Creatures Of The Occult bestond uit Drokz, Cynomoth, MO.D. en B-2. Maar na een lange stille periode van deze producers samen bleef alleen Drokz over om nog een album te maken:
The Subculture Of Doomcore Is Unruly.
De CD is uitgebracht als een mix, maar de meeste nummers zijn ook gewoon los goed te luisteren zonder dat je merkt dat het afkomsig is uit een mix. We Are at War with Weak Musick (March to the Front) is hier een goed voorbeeld van. Dit nummer staat ook op de nieuwe Masters of Hardcore CD, waar deze producers niet heel blij mee zijn denk ik, want ze hebben nadrukkelijk gezegd dat het niet voor commercieel gebruik is en als je kijkt naar de MoH reeks, vind ik dat toch behoorlijk commercieel. Maar dit was wel de reden dat ik deze CD toch maar even (gratis en legaal op de site van CoffeeCore ) heb gedownload.

De CD begint vrij rustig en duister, het tempo ligt rond de 175 BPM, tegenwoordig vrij traag voor dit genre. Het is allemaal wat sloom, onbeweeglijk en het klinkt nogal ouderwets, wat volgens Drokz ook de bedoeling was. Het tempo wordt langzamerhand opgekrikt naar Speedcore van rond de 280 BPM. Dus van Darkcore via Terror naar Speedcore. Het Darkcore gedeelte was wel te pruimen, maar het was me te leeg, te weinig te beleven, een paar nummers waren wel lekker, maar het merendeel niet. Het Terrorgedeelte was van nummer 9 t/m 15 ongeveer. Enkel nummer 13 was echt leuk te noemen. Nogal jammer dat de rest zo mager was. Het Speedcore gedeelte was niet veel aan, sowieso niet meer mijn smaak ook. Te snel en niet veel te bekennen behalve veel kicks.
Tegenvaller, want We Are At War.. vond ik prima, een enkel Darkcore nummertje, maar verder niet veel soeps..

En daar is alweer het tweede album van Cubic Nomad. Bijzonder productieve vent, die Maurice. Toch weet hij een behoorlijke bak aan kwaliteit af te leveren. The Relic is al een flinke poos bekend als een Industrial Hardcore project. Daarnaast is er nog het Techno-alias Hidden Rooms en als Cubic Nomad iets daartussenin plus nog IDM. Het vorige album 'Light Errant' op Dark. Descent. bevatte voornamelijk Techno-achtige Hardcore, terwijl 'Earth 2' op Dream Machine een verfrissend en kalmerend album is dat Triphop, Soundscapes en Ambient bevat.
Een paar inmiddels bekende namen hebben meegeholpen aan bepaalde tracks en ik was verrast dat ik Embrionyc ertussen zag staan. Feit is wel dat hij net als Cubic Nomad (en aliassen) verschillende dingen heeft gedaan, maar dit had ik niet direct verwacht. Het resultaat mag er zijn gelukkig.

Het album geeft een duidelijke visie op de huidige (en in de nabije toekomst) stand van zaken van moedertje Natuur. Leuk initiatief is ook dat de CD-versie hiervan volledig milieu verantwoord is; de hoes (ja, de hele verpakking) is van gerecycled karton gemaakt en de studio en drukkerij draaien op zonnepanelen en groene stroom. Erg cool dus.
Tijdens het luisteren waan je je af en toe werkelijk op enorme vlaktes waar een flinke bries staat maar bij andere tracks hoor je nieuwsreporters over smeltende ijskappen of beland je in een soort waas bij de Downtempo nummers.

'Timefall' bijvoorbeeld. Zeer interessante intro en heerlijke wegdroommelodie. Die vervaagde voicesample werkt daar ook goed aan mee. 'Animals' is dan wat minder goed. Beetje vreemd en in mijn ogen ongepast kraakgeluidje constant. 'What Remains' is weer terug op het oude niveau, heerlijk rustgevende Downtempo en ook hier weer sfeer ten top. 'Jupiter' is nog subtieler, geen breakbeats, maar fascinerende Ambient waar je het gevoel hebt dat je in de ruimte zit, neerkijkend op een Aarde die ondertussen onbewoonbaar is geworden. Dan die samenwerking met Embrionyc... Duidelijk een van mijn favorieten. Obscure France vocalen en een verfrissend ritme dat zich staande houdt bij de break, waarin er een prachtige melodie wordt opgebouwd. Het einde laat deze nog even apart horen, erg mooi. Dit niveau wordt niet meer behaald later op de CD, maar 'Earth 2', 'The Day We Left The Earth' en 'Last Minutes' zijn ook zeker noemenswaardig. Vol met emotie en geen loos gepruttel. Als afsluiter krijg je nog een boodschap te horen uit het archief en tot slot nog de slotwoorden ''Save our future...''

Ik denk dat ik deze nog vaak ga luisteren de komende tijd. Heerlijke Zondagmiddagmuziek om bij weg te dromen. Subtiel, rustgevend en zet je aan het denken.

Voorlopig geef ik 4 sterren, wellicht dat er nog een halfje bij gaat komen.

Ik ken nog lang niet alles van Current Value, maar over het algemeen het ik wel een aardige visie van zijn opmerkelijke, machinale stijl. Ligt me toch niet zo over het algemeen merk ik wel. Die Quantum Physics LP bijvoorbeeld vind ik niet om aan te horen. Deze EP blijf ik echter wel aardig vaak luisteren. Lekker melodieus en warme klanken. Vooral 'Make It Last' is enorm fijn. Alleen 'Wide Awake' doet me vrij weinig.

Verhoog deze maar eens naar 4*. Meer van dit graag!

Australische producer die enkele jaren actief is, maar dit is zonder enige twijfel zijn beste werk tot nog toe. En óok nog een release waar hij wat meer bekendheid mee zal verwerven omdat het is uitgebracht op een sublabel van Noisj. Zal hem zonder meer goed doen.

Vier melancholische tracks met een laag tempo, schitterende melodielijnen die pianowerk niet verafschuwen, maar ook niet zo duister zijn als veel andere Doomcore producties. Opvallend is dat de track met Embrionyc het minst goed is hier. Meestal zijn dat juist de beestachtig goeie nummers, maar het is hier overdreven traag, te geforceerd haast.

Titeltrack is hier het beste. Die intro, de outro, maar ook vooral die sfeervolle break. Overal wordt ruimschoots de tijd voor genomen en vervelen doet het absoluut nergens. 'Things That Fall Apart' is een tikkie donkerder en ook is de kickdrum meer distorted.
Dan die samenwerking... Wordt op de bekende fora de hemel in geprezen, maar hij gaat er bij mij wat minder goed in helaas. Wel is het hele sounddesign in orde, maar het klinkt nogal onnatuurlijk, waardoor de track voor mij ietwat verpest wordt.
De afsluiter schroeft het tempo flink op (zeker voor Doomcore begrippen) en is eerder een lekkere doorstamper dan een droevig nummer. Niet verkeerd.

Al met al kan ik hier makkelijk 4 * aan kwijt.