Het eerste nummer beviel me goed. Een man zingt hierin over een verlaten weg met lijken: Highway 666. Later komt er nog een typisch SRB melodietje bij, welke mij zeer goed bevalt.
De 2e track is een stuk sneller, maar toch minder, ondanks de heftige kicks. Dan het nummer waar het om draait, ''Not So Smooth''. Leuke sample erin uit Micheal Jackson's ''Smooth Criminal'' zoals de titel ook al doet vermoeden. Geen geweldige track, maar klinkt best leuk.
Now You See begint zoals wel meer nummer van SRB met die heerlijk opgefokte claps in hoog tempo. Dan kun je sowieso een hard en snel nummer verwachten. En dat krijg je ook. Een opgefokte stem schreeuwt van alles. De melodie is ook al zo opjagend. Vormt een erg goed geheel. Dit is wel een van de betere nummers van SRB vind ik.
Because We Love You is ook een leuk nummer met af en toe zo'n liefklinkend klassiek melodietje gevolgd door een "Shut up!!'' vocal, wat ik best grappig vond klinken. Verder is het nummer niet zo bijzonder, maar toch zeker de moeite waard.
Het laaste nummer vond ik het grappigste. Die voicesamples zijn hilarisch. Het nummer is ook wel prima, maar de vocals maken het nog het leukst.

Hier kan ik wel 3½* aan kwijt.

De allereerste plaat van Solid Rocket Booster (S.R.B.), ook wel bekend als Dione ofwel E-Noid. Erg veelzijdig producer, want hij produceert naast mainstream Hardcore ook Darkcore (E-Noid) en Terror (hoewel ik dit nog niet echte Terror genoemd mag worden, het hardere werk kwam pas rond 2005).Dit lijkt nog het meest op Industrial of Darkcore.

Het eerste nummer is niet slecht maar ook niet echt goed. Een beetje saai. We Are The S.R.B. is ook maar matigjes eigenlijk. Vrij saai en de kickjes zijn maar zwakjes. Orca klinkt al beter. 2 Ure Head is ook niet geweldig maar is wel de moeite waard.

SRB begon later pas het betere werk te produceren.

Ik keek wat op facebookpagina van Battle Audio en zag tot mijn genoegen dat het bij deze release volgens hen om een EP gaat, dus gelijk maar snel toegevoegd. SA†AN maakt over het algemeen leuke muziek en dan vooral Breakcore met Hardcore- en Metalinvloeden. Hij houdt zich zo nu en dan ook bezig met meer gestructureerd werk (Crossbreed georiënteerd) en daar is hij toch veel minder sterk in. Nee, dan liever dit soort EP'tjes (al zou een nieuw SA†AN album ook wel eens leuk zijn).

''Quest For Revenge'' heeft een erg toffe intro, met een theatrale melodie en het duurt niet lang of er wordt een chaotische mix van breaks en kicks naar je hoofd geslingerd. Vooral het stukje metal opgevolgd door de stampede aan kicks is enorm stoer.

''Get This'' is wat saaier en heeft niet zozeer een eigen identiteit. Veel SA†AN nummers lijken op elkaar en dit is daar ook weer een van. Weinig over te zeggen verder.

3.5*

Dark Matter is een release met de duistere industrial stijl van Sei2ure. Stelt bijna nooit teleur en sinds hij niet meer bij Enzyme released brengt hij veel vaker muziek uit en probeert hij nieuwe dingen uit. Eerst met Bubbles, en hier met Bitch Slapping

Indigo opent de EP goed. Leuke tempowisselingen en glitches. Doet me in de break even aan het geweldige Proton denken maar verder is de track heel anders.

Met een erg tof introotje volgt Shit Controller. Dit is een beetje een Techno-achtige track maar daarom nog steeds niet veel minder goed. Alleen jammer dat dat introgeluid niet iets vaker langskomt maar voor de rest ook geen vervelend nummer.

Lunar Invasion is vrij traag. En traag is meestal goed in dit soort tracks. Weer een lekker duistere atmosfeer en harde knallende kicks. Mooie melodie ook, maar die komt enkel in de break voor, daarna is het waar rauw en hard. Sterke plaat.

Bitch Slapping is een experimentele Dubstepachtige track. Beetje hetzelfde verhaal als Bubbles van z'n vorige Dark. Descent. release. Niet echt aan mij besteed dit soort tracks, wel een paar leuke elementen, maar ik heb toch liever wat simpelere tracks dan. Misschien dat ik het over een paar jaar meer kan waarderen.

3.5*

Uptempo vind ik bij mainstream vaak mooier, heb je meestal lekker energieke platen, maar bij Industrial kan downtempo ook heel erg vet. Dit soort nummers vind ik echt geweldig. Pikzwarte Doomcore (niet echt een genre op zich maar meer een term voor de meest obscure en donkere Darkcore) met zo'n 120 BPM.

Maar goed, dat is ook een kwestie van smaak en die ontwikkeld zich ook met de jaren. Ik denk dat ik dit 3 jaar geleden ook niks zou vinden.

Ik vind dit wel een fijn plaatje. Mooi ook dat hij op vinyl is gedrukt. Zeker met dit soort experimentele nummers (Bubbles vooral), want de groep die dit zou kopen is niet groot. Klein publiek.


Common Territory is gelijk al een goede sfeerzetter. Duister en industrieel, zoals het hoort op dit label. Lekker kickje en een coole bassline. Dat enge geluidje wat steeds voorbij komt past ook goed in het nummer. Niets echt geweldigs trouwens.

Chainsaw is eigenlijk een beetje hetzelfde verhaal. Maar vind deze toch iets minder.

Proton is de enige track op deze EP waar ik ècht blij van wordt! Heerlijk distorted kicks en hele vette geluidjes op de achtergrond. Ook zijn er voldoende glitches aanwezig waardoor het niet te saai wordt. Knap werk.

En dan Bubbles hè... Hele vage track met broken beats en vage synths. Best lekker voor een keer, maar niet iets om op m'n mp3-speler te zetten. Dan moet ik er al echt voor in de stemming zijn.

3.5 *

Sinister Souls zijn al een aantal jaren actief bezig met Dubstep. Maar wel een tikkeltje rauwer dan de rest. Af en toe neigt het wat naar Hardcore, dit was ook al te horen bij mijn eerste kennismaking met dit duo, op de Qore 3.0 O.S.T.'s van vorig jaar. Ze hebben hun productiegebied nog wel enigszins verbreed door er Drum n Bass en - waarom ook niet - Crossbreed bij te maken. Ik heb gehoord dat ze DnB roots hebben, wat dit wel verklaart. Dit komt ook wel ten goede aan de variëteit op dit album. Eerst lekker traag en ruig op gang komen met Beat The Drum Hard, Not Human en Diablo, om later via Parasite Bandit, Let Me In en Perfect Organism keihard te snoeien met de nodige potten en pannen .

Beat The Drum Hard is eigenlijk alweer een oudje, stond een jaar geleden al op de Qore 3.0 mix CD als opener. Lekker stevige Metalstep (de meer specifieke benaming voor dit soort ruige toestanden) met een vleugje humor; ''Take part A in your right hand. Now take part B in your left hand. Good! Now beat the drum hard!''. Leuke sfeerzetter, maar zeker geen hoogvlieger.
Tuh Tuh Duh is een nogal vreemd vervolg, dit is een heel pak vlugger en veel luchtiger. Wel een lekkere intro, als een soort motor die op gang komt. Zoals de titel al laat doorschijnen is het een vrij jolige track. Er zitten enkele Duitse sampletjes in 'verstopt' die je misschien niet eens hoort als je niet aandachtig luistert. Geinig nummertje, maar duidelijk nog niet het echte werk.
Met Not Human komt het album opeens een stuk serieuzer over door het lome gebulder en aangenaam gespeel met de bas.
Diablo doet er nog een stapje bovenop, voor mij het beste Dubstepnummer van de CD. Heerlijk ranzige wobbel met die gierende boventoon. Voldoende tempowisselingen en vrij duister ook.
Bird Boy doet met qua stijl een beetje denken aan de titeltrack, alleen is dit iets trager en wellicht iets donkerder van klankkleur. Stoere vocal ook, onder het mum van 'kort maar krachtig'.
Natural Selection opent enorm sterk en doet mysterieus aan. Na de eerste minuut slaat de sfeer om en wordt het wat krachtiger, maar dat gaat ten koste van die duistere sfeer. De melodie komt godzijdank nog weer terug, maar het wordt niet meer zo goed als in het begin. Had liever een moeilijk traag DnB nummer gehad, maar het zij zo.
Aangeland bij Parasite Bandit wordt het tempo stevig opgeschroefd en vliegen de hihats en kicks je om de oren. Zèèr energiek en een grote klap ik je gezicht. Het zit hem vooral in de kracht in die screech, waar een grote energiestoot aan vast zit. Uiterst fijne ritme en vooral bij de eerste climax is alles perfect om elkaar afgestemd. Jammer dat het daarna niet meer zo op gang komt. Je verwacht toch nog een tweede hoogtepunt, maar die blijft uit.
We Are Killers is de tweede samenwerking met Spanjaard eRRe. Ook dit is niet geweldig, eentonig en snel vervelend wordend ritme (kick, snare, kick, snare...). In sommige gevallen effectief, maar hier zeker niet. Het tuft maar wat door zonder een fatsoenlijke opbouw en/of hoogtepunt. Zwakste nummer van het album.
Let Me In is weer heerlijk speels en toch is het behoorlijk ruig en hard. Neigt haast meer naar Hardcore dan Crossbreed, maar die harde snares zijn o zo fijn. Het lijkt haast wel alsof er letterlijk met een paar pannen tegen elkaar aan geslagen is en dat is opgenomen. Lekkere doorstamper.
Stattlecar Spectacula is een mix van Crossbreed en Dubstep. Er wordt een hele poos opgebouwd en geaccelereerd met het standaard kick-snare patroon, alleen werkt dit een heel pak beter uit dan in We Are Killers.
Black Magic met Counterstrike bevat samples van een elektrische gitaar en dat heeft prima uitgepakt. Nummer glitcht flink, waardoor het niet zo goed op gang komt, maar het heeft ook wel weer iets. Gemengde gevoelens hierover.
Als afsluiter moet je natuurlijk iets hebben dat genadeloos hard is. Dat is gelukt. Perfect Organism is het beste nummer, doet de titel wel eer aan. Heerlijk ruige kick, duidelijk TOA werk dit. Perfect voor de dansvloeren en staat garant voor een losgaande menigte.

Lichte twijfels tussen 3.5* of 4*, maar omdat het zo'n lekker afwisselende plaat is krijgt hij het voordeel van de twijfel.

De titel is het enige wat opvallend is aan dit remix EP'tje, vooral de niet-ingekorte versie.

Origineel zelf was al niet veel bijzonders, dus ik snap niet waarom ze de moeite hebben genomen om dit uit te brengen.

De VIP van de heren zelf is niet zo'n enorme verandering t.o.v. het origineel, misschien iets feller.
De remix van Dieselboy en Mark the Beast (mij niet bekend) is Trap. Mwah, niet echt mijn ding en ook zeker niet wat ik van Dieselboy zou verwachten.
Negative A heeft zo ongeveer alleen een Hardcorekick gecopy-pastete en is dus eerder een edit dan een echte remix, maar goed. Voor op feestjes zal het wel werken.
Als afsluiter een remix van het Belgische Apolloud voor 'Beat The Drum Hard'. Ook weinig bijzonders helaas. Wel wat glitchier dan het origineel, maar ook stukken minder kwalitatief gezien.

2*

Meevaller. Het was een heel goedkope CD en in die tijd had ik nog nooit van Slavefriese gehoord, pas met z'n single Wonderpill hoore ik van hem. Dat is overigens wel een tof plaatje.
Hier waren de beste nummers 'Greed is Good',' Plutonium Crackers', Utopia en het E-Noid's energieke Remix van 'As Loud As Possible'. Een heerlijk tempo, tof melodietje en lekkere kicks. Utopia vond ik zo goed door het melodietje, het nummer komt lekker rustig over. Plutonium Crackers is ook een redelijk bekend nummer van Slavefriese. Erg tof rateltje. Greed Is Good heeft een goed melodietje. Alle nummers bevielen goed, er zaten geen slechte nummers bij. De Mix van Jason S is ook best goed, maar de Lost Data Mix op CD2 is nog beter. Lekker donker, en er zitten een aantal zeer toffe melodietjes in verwerkt.
3.5*

Na een album op het moederlabel Dark. Descent. nu ook een nieuwe EP op het gloednieuwe Dark Industry. Past qua stijl ook beter bij de ideeën van dit label.

De opener 'New Flesh Metal Skin' is een ruige. Snelle kickrolls en onregelmatige hihats komen voorbij gehuld in een duister jasje met voldoende gekraak en gepiep om boeiend te blijven.
'Folly Fonk' is een tikkeltje rustiger. Leuke ritmes en best prima geluiden en een opdringende sfeer, maar echt geweldig is het ook niet.
'Reverse Engineering' heeft wat meer sfeer en is ook niet overdreven druk. Aangename achtergrondlaag met daaroverheen flink wat tikjes, kraakjes en fabrieksgeluiden. Erg cool nummer en zonder twijfel de beste van deze EP.
'Subnitz' was voor mij nogal een verassing. In plaats van jagende ritmes krijg je bijna twintig minuten lang een Ambientnummer voorgeschoteld. Wel in de nodige duistere sfeer uiteraard. Prettig stukje om aan te horen op de achtergrond.

Degelijke EP, met name de titeltrack is erg interessant, maar echt verbijsteren doet het niet.

Beluister/koop hier.

Somniac One is een producer die zijn echte naam niet bekend wil maken en dit is naar mijn weten zijn/haar eerste release op Noisj' sublabel Speed of Sound Recordings. Opvallend is dat de mastering door niemand minder dan Eye-D (van The Outside Agency) is gedaan. Dit doet vermoeden dat het geen onbekende is in het wereldje. Eye-D mastered volgens mij alleen spul van bekenden van hem.

'Phase 0' opent de EP met ruis en ambient eromheen. Nog weinig spectaculairs hier, maar wel een sfeervolle opener.
'Phase I' is een beetje Flashcore-achtig, met die flitsende kicks. Alleen het tempo ligt een stuk lager. De achtergrondgeluiden doen wat futuristisch aan en klinken erg lekker.
Deze sfeer wordt voortgezet met 'Phase II'. Het aantal beats dat per minuut voorbij komt ligt hier wel vele malen hoger; Speedcore zeg maar rustig. Meestal totaal niet mijn ding, maar dit is stukken beter dan het spul wat ik ken. Mooie IDM-sounds en er wordt veel met het ritme gespeeld.
'Chimerical' weet het niveau verder doen stijgen. Ook hier weer een razend tempo, met mooie subtiele geluiden op de achtergrond.

Uiterst degelijk, deze EP. Ben benieuwd wie deze onbekende producer is. Neig lichtjes naar een 4,5. Ik houd het echter voorlopig op een 4,0. Misschien dat ik na een poosje hierop terugkom.

Toch maar eens een review voor typen, dit pareltje.

Het duo had al eerder op DNA Tracks wat werk laten horen, maar dat was ten opzichte van deze EP heel wat minder experimenteel. Helemaal niet zo gek, want dit label staat juist voor vernieuwende Hardcore, terwijl DNA Tracks eigenlijk gewoon een iets rauwer mainstreamlabel is, dat nog redelijk keurig tussen de lijntjes tekent.

Ik ben erg te spreken over deze vernieuwende sound van deze Haagse heren. Hoewel ik van 'Fire Still Burning' wel het idee heb dat hij iets ouder is, vanwege de vrij simpele baslijn en weinig originele elementen, is de rest bijzonder fris te noemen.

'Inner Strength', de titeltrack heeft een niet zo'n gangbare opbouw, is heerlijk traag en bevat vreemde angstwekkende sounds; een heel stuk beter dan zijn voorganger.
Het niveau wordt voortgezet bij 'The Speakerfuck Called Life', welke wel wat minder loom is, maar zoals Joeri al zei enorm sterk is wat betreft sfeer. Die subtiele piepjes, de bewerkte vrouwelijke stem en later een geweldige melodie die eerder emotioneel dan vrolijk is.
Ook voor mij de uitschieter, maar 'Deadly Romance' is zeker niet veel minder geslaagd. Ook hier weer fantastische geluidjes en het tempo is weer wat verder omlaag geschroefd.

Het wachten is op de volgende EP, die ook wel binnenkort zal worden aangekondigd heb ik begrepen van ze. Ik kijk er naar uit.

4.5*

Sound Abuse zijn twee relatief onbekende producers maar zijn toch wel doorgebroken met het nummer 'Negative Thoughts'. Lekker typisch industrieel DNA geluid ook. Merk je direct al.

Serious Issues begint met lekker snelle geluiden en gaat daarna op de kicktoer. Het nummer bevat een erg toffe en originele melodie (als je dit zo kan noemen, zo melodieus is het niet). Ook een sample die hier niet zo goed bij past. Het nummer beukt vrij serieus, zonder fratsen en opeens hoor je een stem in je oor blazen 'Hard...Core just got harder!' Daarna stampt het nummer weer door alsof er niets gebeurd is.

De remix van DNA artiesten Negative A en Counterfeit is ook goed aan te horen. Hij verschilt niet eens zo bijster veel van het origineel, de melodie is er nog steeds en de kicks klinken ook vrijwel hetzelfde. Beetje overbodige remix eigenlijk, maar het is niet anders.

Astonished klinkt heel anders. Opent met schelle hoge tonen en beukt lekker traag door. Later stopt het nummer plotseling en hoor je vreemde geluiden die je totaal niet zou verwachten. Klinkt niet verkeerd. Het nummer gaat wel weer door met de schelle tonen en dezelfde kicks later.

Deranged Mind is wat agressiever dan Astonished. Maar het nummer is daarom niet beter. In tegendeel zelfs. In het midden ook ergens een vervelende Hip-Hop beat erbij wat ik ook ongepast vind. Melodie is weer lekker schel maar het bevalt me gewoon wat minder.

Negative Thoughts is wel een erg lekkere track. Vooral de intro is onvergetelijk. Alsof een metaalplaat onder hoog voltage staat klinkt het wel. Je hoort al wat kicks die erdoorheen proberen te komen maar ze gaan weer terug naar de achtergrond. Na een paar keer komen ze er toch doorheen en beukt het nummer èrg lekker. Tussendoor mooie kraakjes. Ook de kicks zijn lekker groots en gaan constant gepaard met de electriciteitsgeluiden. Daarna komt er een vocal (deze wel serieus gelukkig) en daarna verandert het nummer van stijl. Het gebeuk klinkt dan alsof het in een storm gaat en er veel wind en regen bij komt. Nummer heeft verder een goede opbouw en goede geluiden.

3.5* voor de hele EP, maar vooral Negative Thoughts verdient toch wel 4.5*

Langverwachte EP met de al in Mei aangekondigde Embrionyc Remix van Emptiness, wat ook de topper van de release is.

Hearts opent wat flauw, maar de melodie is wel aangenaam en die speelt ook de grootste rol in het nummer. De kicks mogen wel wat beter, Squaresoundz gebruikt deze al veel te lang.

Chapters is ook niet veel bijzonders. Weer de melodie die de grootste rol speelt hier. De vocals en kicks zijn vrij saai.

Future Perspective, met de Nederlandse D-Version is al beter. Dit was ook wel een track waar ik al een tijdje naar uitkeek. Niet eens zo geweldig, maar een goede melodie. De kicks zijn weer zoals we ze van Squaresoundz kennen, maar dan net iets anders, klinkt al wat beter. Vanaf de break begint de melodie langzaam op de achtergrond, die uitgroeit naar de voorgrond. Klinkt goed.

Dan de remix. Erg goed gekozen als afsluiter. Een lange speelduur, maar dat is alleen maar positief. Overal wordt de tijd ruimschoots voor genomen, de intro, de outro, maar ook vooral een lange, lange break in het midden. De kicks zijn niet eens zo geweldig, maar ook niet slecht. Het is de hele atmosfeer in de track, de constant aanwezig melodie, die niet eens gaat vervelen. In tegendeel. Erg goede productie.

3.5* voor het geheel, alleen de remix is wel 4.5* waard.

De eerste release van Squaresoundz met het nieuwe lid Jean-Marc Möcke erbij. Ik hoor niet echt verschil eerlijk gezegd. Squaresoundz blijft hetzelfde probleem houden en dat is een gebrek aan goeie kicks. Ik vind z'n kicks in elk geval niet veel soeps (meer). Waar ik wel positief over ben zijn de melodielijnen. Deze blijven redelijk goed in je hoofd hangen en klinken wel leuk.
Vooral Mahou heeft een lekker deuntje en is best een track die ik vaker op zal zetten.

3*

Ik kende de SRB Remix van z'n eigen alias Dione al. Heerlijk nummertje met geweldig lekkere kicks. Lekker hard en uptempo. Freak Booster is ook best goed. Oldschool Booster is wat minder. Niet afwisselend genoeg en beviel me gewoon niet zo. Vriend Maat Kameraad is wel leuk. Leuke intro met de breakjes en een leuke voicesample. Ook een leuk melodietje later. This Beat is ook wel redelijk en het laatste nummer is wel het snelste, maar ook het slechtst. Erg kort ook.
3*

Hert eerste nummer is ook gelijk een goede sfeermaker. Goed tempo en fraaie kicks. De ruige voicecamples passen daar wel goed bij en het melodietje ook. Loud Noises begint ook leuk met een sample: 'Can you hear us pumpin' on your stereo'. En dat kunnen we inderdaad. Prima nummer. Rocket Power is denk ik mijn favoriet. Erg toffe kicks en een fantastisch stukje na anderhalve minuut. Jammer dat dat stukje niet nog een keer wordt herhaald want het ritme en tempo op dat stukje klinkt bijzonder goed. Real Hardcore Shit is ook een erg lekkere track. Keiharde kicks weer. De monotone melodie later past er goed bij en met de vaak herhalende vocals vormt het een goed geheel. Say Yes Go is een tegenbewering van het nummer 'Say No Go'. Ook dit nummer gaat weer lekker snel en hard. Het laatste nummer is een zeer geslaagde afsluiter met ook hier goede vocals en een prima melodie gepaard met een hele reeks kicks.

Dit is de plaat die me echt deed verdiepen in SRB, want dit vind ik de beste Terror die er is zo'n beetje. Klinkt erg goed.

Heerlijke EP weer op Dark. Descent.! Opnieuw een Duitser (vertegenwoordigen dit label voor een behoorlijk deel), maar nu van Stan Grewzell. Ook bekend met z'n vlottere iGoA alias, maar wat hij hier uitbrengt is heel wat trager. En daar is zeker niets mis mee.

Voornamelijk typische Technoritmes, maar natuurlijk wat rauwer dan de standaard. 'Neurale Folter' al helemaal, dat is echt een ritmisch knalfestijn. Prachtig gebruik van distortion en percussie, wat een gouden resultaat oplevert. Verder ook prima aangevuld met industriële klanken en een minimaal gebruik van melodie. 'Seeing Everything', is als enige Engels betitelde nummer een beetje opvallend tussen de rest, maar is zeker net zo groezelig. Fluisterende stemmen, echoënde bliepjes en hobbelende bassen. Ook in 'Das Ding' laat Stephan merken dat hij een koning is in het vormen van een effectieve 'melodie' gemaakt uit bepaalde sounds.

Na een handvol luisterbeurten 4.0*.

Stan Grewzell produceert duistere Doomcore en schuwt het hele Techno gebeuren ook zeker niet.

'The Machine' zet de trend van 'Key Scenes' voort. Vier nieuwe tracks die elk dezelfde formule hebben, maar daarom kwalitatief zeker niet minder zijn. Hier en daar een mooie melodielijn, maar toch vooral die piepjes uit een verlaten wereld uit de toekomst, waar machines de wereld veroverd hebben. Zo'n sfeer heerst over het EP'tje.

Ik ben nog lang niet flauw van het illustere werk van deze Duitser. Ik wacht al vol smart op een volgende release.

Alexander Kassberg, een Zweed die eerder ook wel bekend stond onder het pseudoniem Despairful Tomorrow, met de toenmalige hit in Hardcoreland ''And Hell Followed'. Je zou wellicht verwachten dat dit weer zo'n typische eendagsvlieg was die na één release niets meer van zich weer zou laten horen. Nee, Kassberg, inmiddels ontpopt tot Starving Insect niet.

Sinds 2012 zijn er verscheidene EP'tjes door Kassberg uitgebracht op Dark. Descent., met als hoogtepunt deze. Van zijn oude stijl is niets meer te bekennen. Het voornamelijk op de dansvloer georiënteerde 'in your face' werk is omgedoopt tot een lugubere, minimalistische stijl die meer als luistermuziek dient. Een jaar later, in 2013 kwam er een nieuw nummer uit op deze labelverzamelaar. Toen zat ik al vol smart op een nieuwe, eigen release te wachten van Starving Insect. Wat ik niet wist, is dat dit een compleet album zou worden. Slechts acht nummers telt het, maar de speelduur van de tracks is gemiddeld toch wel zo'n 7 minuten. Vooralsnog weten alle nummers stuk voor stuk de aandacht lang genoeg vast te houden zonder de neiging te krijgen om te skippen. Iets wat ik vaak vrij snel heb, dus dat wil toch wel iets zeggen.

De opener, die ook op het verzamelalbum stond, is nog altijd enorm sterk. Beknellende geluiden en op zeer traag tempo klinken lome bassen vergezeld met kerkklokken en grillige synths. De melodie die er halverwege de track bijkomt past hier perfect bij.
'Breeding the Threnodies', geproduceerd met de ook al zo getalenteerde Omnicide, bekend van onder andere deze release is degelijk, maar 'Sleep Is Death' is nog veel meer dan dat. Track is de personificatie van een goeie horrorfilm in audio. 'There Are No Doors' heeft een simpele melodie bestaande uit slechts een handvol toonhoogtes, en toch werkt het als een trein. 'IDDQD' kende ik al even van Soundcloud. De melodie (afkomstig uit Doom) is hier wat meer aanwezig dan bij de voorgaande tracks, waardoor het allemaal iets minder spookachtig wordt, maar echt jolig wordt het gelukkig niet.
Bij 'Dormant Storm' is het melodieuze aspect ook duidelijk aanwezig, maar qua tempo blijft het erg laag. 'Visions of the Blind Dead' gaat juist een stuk sneller en is ook niet meer zo duister als veel van de andere tracks. Als afsluiter nog een samenwerking met Omnicide. Het tempo gaat weer omlaag en de melodieën blijven achterwege. In plaats daarvan krijgen we subtiele, echoënde ratels en langzame, weeïge geluiden voorgeschoteld. Perfecte afsluiter, perfecte track.

Kwalitatief (weer) een hoogvlieger op Dark. Descent..

4,0 wat na veel luisterbeurten opgehoogd wordt naar een 4,5*.

Zat al vrij lang te wachten op deze plaat van State Of Emergency. Hun vorige plaat was niet geweldig, maar toen ik 'For The Headstrong' hoorde op Masters of Hardcore Chapter 28 hoorde, is mijn waardering voor SoE wel gestegen. Leuke intro-geluiden die verder in het nummer nog vaker voorkomen en na een vocal komt een leuke melodie voorbij en gaat het nummer los. Dit was tevens het anthem van het feest Reng Deng Deng.
Back To The Basics is behoorlijk standaard, maar ook deze melodie is bovengemiddeld. Niet hoogstaand, maar goed te doen.
Like A Wreckin' Ball is net als For The Headstrong een tof nummer. Eerst een goede sample met een mooi muziekje erdoor, die zich daarna ontwikkeld tot een melodie. Erg tof melodietje ook. Heerlijk stukje.
Toch zijn dit typisch van die nummers die je een week (of 2) erg gaaf vind, maar later toch een stuk saaier worden. Daarom geen 4 sterren maar 3.5*

Stormrage is een Hongaarse relatief onbekende producer met vrolijke tracks en overheersende melodieën. De eerste track die ik van hem hoorde was Dark Arts, wat ik een goed nummer vond (en nog steeds). Daarna heeft hij nog wat platen geremixed en hij heeft ook een nummer op KNOR als ik me niet vergis.

Fraid To Tread is de opener van de EP. Hij heeft het nummer wat emotioneel proberen te maken door een ietwat droevige melodie op de achtergrond te zetten maar echt goed is het niet gelukt. In de break komt de hoofdmelodie door met een vrij saaie synth. De melodie op zich is nog wel redelijk. De kicks zijn niet al te best, ze ontbreken aan kracht.

Fall Of The Mind doet wat krachtiger aan. De kick is al beter en de synth klinkt ook een stuk beter. Echt goed is het nog niet, maar dit gaat al de goede kant op. Wel weer dezelfde standaard opbouw, maar dat is te verwachten.

Sleep No! is wat duisterder en serieuzer. De klassieke melodie tijdens de eerste reeks kicks is ook best leuk. De melodie die daarop volgt is de beste van deze plaat. Wel klinkt het geheel wat slordig, de kicks zijn te pompeus en hebben een gebrek aan lage tonen.

3*

Cenobite is een van de weinige labels die nog echt bij hun roots blijft en zich niets aantrekt van de evolutie van Hardcore. Daarom is het label ook niet (meer?) zo populair denk ik. Veel oldschool synths en sounds en zelfs wat Acid is het kenmerk van Cenobite. Stormrage is een Hongaar die in Nederland is gaan wonen en sindsdien bij Cenobite tracks uitbrengt.


Freedom's Progress is de beste track op deze release en ook beter dan de voorgaande tracks van Stormrage. Ik gok dat hij behoorlijk wat hulp heeft gehad van labelbaas Michel Klaassen, beter bekend als Leviathan of Tellurian. Vooral de melodie is erg goed, wel vrolijk, maar niet cheesy. Verder zijn veel herkenbare jaren '90 sounds te bekennen, maar wel opgepoetst.

Painbringer heeft deze track een eigen draai gegeven door er veel Acid in te mengen. Voor de echte liefhebber hiervan ongetwijfeld een erg goed nummer. Ben er zelf niet ècht kapot van, maar ik kan er wel degelijk van genieten, hoewel ik het origineel prefereer.

We Are Cenobites bevat ook de nodige ingrediënten voor een Acid-core track, maar het nummer is niet zo pakkend als Freedom's Progress. Wel is de kick een stukje zwaarder en dat is wel een pluspunt.

Als afsluiter We'll Tear Your Soul Apart (Stormrage Remix). Deze doet me wat meer denken aan de eerdere tracks van Stormrage. Een tikkeltje te vrolijk naar mijn mening, maar de kicks zijn wel prima.


Leuke release, maar niet iets waar je mond van open valt. Maar wel goed dat er nog wat variatie is tussen alle standaard platen.

De plaat waar Stormtrooper alias Peter Nitschke mee is doorgebroken door de enorme hit Todesvögel. Erg lekker Industrieel hard gebeuk en geforceerde knarsjes en piepjes. De bliepjes in Todesvögel zijn ook erg toepasselijk en zorgen echt voor iets extra's. De kick is enorm en is ook lekker distorted. Beste nummer ook hier.
Headline Deadline is het minste nummer. Klinkt industrieel maar is wat te saai. Constant hetzelfde fabrieksgeluidje. Af en toe een korte break, maar daarna weer doorgaan. Geen bagger, maar gewoon niet spannend genoeg. Kollateralschaden is wat beter. Nog steeds niet heel afwisselend, maar wel een prima tempo en lekker geknal. De spelcomputergeluidjes zorgen voor de nodige afwisseling. Het laatste nummer is ook best de moeite waard. Erg lekker opbouwend tempo, opbouwend tot een orgasme (tussendoor hoor je een vrouw kreunen). Na de climax bouwt het nummer af en sluit het af met een vocal van de minaar die zegt ''That was great..''.
Prima kennismaking met de inmiddels vrij bekende Stormtrooper die inmiddels ook zijn stijl heeft uitgewerkt (nummers als Rampage en Extreme Body Reactions zijn hier voorbeelden van).
Hier durf ik wel 3.5 * aan te geven.

Toen ik de titeltrack voor het eerst hoorde kon ik mijn lach niet inhouden bij het vallen van de Duitse accordeonmuziek. Hilarische combinatie van het Oktoberfest met Stormtrooper's Hardcore / Hard Techno. Enorm frivool en origineel als je het mij vraagt.

'When The Bass Drops' is een tikkie saaier, maar nog steeds vermakelijk.

'Noises' bevat wat Drum n Bass-invloeden, wat zeker niet nieuw is voor Stormtrooper. Niet zijn beste nummer in deze stijl, maar ook zeker niet z'n minste.

Laatste track is een steengoede afsluiter. Het origineel ken ik niet, maar deze remix is heerlijk beukende meligheid. Duitse vocalen en strakke kicks. Het debiele melodietje later is erg leuk en maakt het helemaal af.

Erg leuke release, zoals ik van Stormtrooper gewend ben.

Stormtrooper is een man met vele stijlen. Dit is een Frenchcore EP die zich ondanks het vreselijk uitgemolken subgenre toch goed weet te onderscheiden van de rest. Het is overduidelijk met een vette knipoog gebracht, volgepropt met geinige samples en afwisseling alom. Erg makkelijk te verteren, vlotte energieke tracks.

Bij 'Fraking Cylone Style' is vooral een heerlijke funky sfeer aanwezig, met name door dat heerlijk fijne kick/snare ritme. Melodieus is 'Immortal Nightmare' vrij sterk en die andere twee zijn wat minder bijzonder. Leuk om 's te horen, maar weinig memorabel.

Niet te serieus nemen is het devies.
3.5*

En weer een sterke EP op dit nieuwe label van Fracture 4. Deze keer heeft Stormtrooper een gepaste drie-tracker gemaakt voor dit sombere label. Melodieus, maar zeker wel geschikt voor Love Hz.


A Part Of You Remains laat gelijk in de intro a een hoog-getoonde melodie horen waarna de achtergrondmelodie er een tiental seconden later bij instroomt. Erg fraai gedaan. Dit is eigenlijk het hoofdingrediënt van dit nummer. Simpel? Ja, maar ook zeker een geval waarbij het ook effectief werkt. Baslijn is ook gewoon minimalistisch 4x4 gehouden wat zeker een goede keuze is geweest. Wel genoeg glitches aanwezig, dus je krijgt niet zo snel het gevoel dat het allemaal te herhalend is.

Hope Springs Eternal gaat op dezelfde manier door, maar hier is er iets meer vaart in gekomen. Voor de rest nagenoeg dezelfde trucs en opbouw, maar dat is niet per se slecht. Ook dit is weer aangenaam luistervoer en doet niet te simpel aan vind ik.

The Silence Between Us heeft wat extra gebruik gemaakt van snares, maar is geen echte Crossbreed, daarvoor is het veel te loom en niet funky genoeg. Is ook niet de bedoeling, want juist het trage tempo is een sterk punt op dit soort platen. Melodie is weer duidelijk aanwezig, maar deze is niet zo prettig als de anderen. Is ook duidelijk de minste track trouwens.

Haalt het niet bij Stephen's eigen EP, maar past prima thuis hier.

4.0*

V.V. EP, toch wel een van de eerste EP's waar ik aan denk bij het zien van de naam Stormtrooper. Een veelzijdige producer, die van Frenchcore via Industrial Hardcore tot Hard Techno en Crossbreed maakt. En in vrijwel alle stijlen weet hij zich aardig te onderscheiden.

'Sweet Poisonous Lips' heeft heerlijke zweverige melodielijnen met niet te moeilijk gebeuk en meeslepende vocalen. Ondanks de flinke tijdsduur blijft het boeiend voor het grootste deel, enkele in het midden raakt hij me even kwijt, maar pikt me later weer op wanneer de melodie weer tevoorschijn komt.

'Tinning' heeft spacey geluidjes gepaard met leuke kickrolls, maar is niet bijzonder spannend. Het mist iets, het is te kaal.

'Flight Instinct' is gelukkig een heel stuk beter. Verrukkelijk mysterieuze melodie en een heel fraai klinkend ritme. Complete eigen visie op het nog erg jonge Crossbreed gebeuren in dit jaar. Toch is het die intro die me het beste bijblijft van dit kleine meesterwerkje.

Als afsluiter krijgen we trage Industrial Hardcore te horen bij 'Extreme Body Reactions'. Kickje is vrij stevig en heeft een fatsoenlijke punch. Opnieuw krijg ik een ruimte-gevoel bij dit nummer, door de ambient-wave.

Sterke plaat dit, die genoeg afwisseling te bieden heeft en een eigenaardige sfeer over zich heen heeft. 4 Sterren.

Suspect Zero is een project van de nieuwe Duitse Hardcore generatie bestaande uit Thorax en het duo Tensor & Re-Direction. Ze hadden samen al een remix voor het Army Of Hardcore anthem uit 2011 gemaakt. Vrij snelle mainstream Hardcore.

Enkel de hoofdtrack weet me echt te boeien. Lekker energiek en tof melodietje. Wel jammer dat die eerste melodie niet meer gebruikt is. Klinkt wel fijn. De break is wat ordinair met het pianodeuntje en de boze stemmen, maar het is dan ook echt zo'n verstand op nul en rammen track. Leuke plaat.

The Day en Lost in Time zijn veel saaier en zowel de kick als de melodie zijn stukken minder. Geen vervelende tracks verder, maar niets opvallends.

Ben echter wel van mening dat Thorax veel potentie heeft om een van de betere producers te worden. Hij heeft me met zijn vorige twee EP's positief verrast en hij is met een album bezig die dit jaar nog uit komt.

3*

Na 'Altered' volgt twee jaar later ST's nieuwe LP: 'Belladonna'. En hoewel het niets met de pornoster te maken heeft valt er best wel wat muziek te bekennen om een bobbel van in de broek van te krijgen.
Het is niet meer zo vernieuwend als eerst, maar vooral een uitbreiding op zijn al eerder tentoongestelde werk.

Eén van de beste momenten op dit werkje is toch wel die ijzersterke intro. Een akelig sfeertje wordt neergezet. Daarna komen Dominik's herkenbare Crossbreedratels en kicks tevoorschijn.
Er zijn een paar zwakkere tracks, zoals het Neurofunkerige 'Dust Reek', dat erg a-dynamisch klinkt of het aan variatie ontbrekende 'All Vintage', maar dat mag de pret niet drukken.

Apocalyptische nummers als 'Dark Warrior' (wát een melodie zeg!) en 'Mother Of Sorrows' compenseren die paar mindere nummers redelijk. Ook het snelle, kletterende 'Shadow Lord' en het meer tegen het Darkstep-aanleunende 'Entirely Ruthless' zijn beide ook erg gaaf te noemen.
In de titeltrack had denk ik wel meer gezeten, als Switch iets anders had gedaan in plaats van die driehoekige melodie. De break is wel gigantisch cool gemaakt, met dat vertraagde stuk.

De niet genoemde tracks zijn vooral aardige opvullers, maar missen helaas wat aan eigen identiteit. Wellicht dat ze nog even moeten groeien, maar ik heb dit album intussen ook al aardig wat keren gedraaid en nog steeds vind ik ze niet echt denderend.

Ik heb eigenlijk de neiging om 4* uit te delen, maar omdat 'Altered' mij toch beter in het geheugen zit en die ook diezelfde score heeft, schrap ik hier toch een halfje. 'Altered' binnenkort maar eens weer opzetten dan, om nog eens nader te vergelijken.

Komende zaterdagnacht komt het halfjaarlijkse mega Hardcore feest weer aan bod, deze keer voor de verandering in België. Altijd compilaties waar ik lange tijd naar uitkijk. Het voorproefje is in ieder geval een leuke smaakmaker.

Het anthem is gemaakt door twee Italianen die voor het eerst samenwerken. Toch valt het me tegen van deze twee grote artiesten, beide hebben erg goede nummers geproduceerd, vooral The Stunned Guys (tegenwoordig is het nog maar 1 producer overigens) hebben/ heeft erg goede nummers geproduceerd. Amnesys is nog niet zo enorm lang in de business, maar heeft in de tijd ook al goede nummers uitgebracht. Dit Anthem is minder leuk dan het vorige anthem vind ik. De kicks zijn niets bijzonders, de melodie kon beter, de hele atmosfeer is niet zo geweldig. Niet dat het een slecht nummer is, maar het is niet iets waarvan ik zeg 'Wow, deze moet je luisteren!'.

The Pearly Gates is gemaakt door opkomend producer Dyprax (Robert Ter Harmel) en zijn kameraad Angerfist. Beide hebben een stijl die vrij veel op elkaar lijkt, dus als je de producers niet zou weten zou je naar alle waarschijnlijkheid denken dat het gemaakt is door alleen Angerfist aangezien deze bekender is. Het nummer zelf is prima. Leuke break met wat DnB, wat de laatste tijd wel vaker voorkomt in Hardcore nummers, maar hier vind ik het wel goed geslaagd. De melodie zelf is niet heel bijzonder, maar het nummer klinkt over het algemeen beter dan het anthem.

Putney is gemaakt door Oublast en Catscan, vroeger bekend als Base Alert. Aangenaam nummertje met originele vocalen en een lekkere drive. Het nummer is eigenlijk redelijk eentonig, maar om de een of andere manier maakt mij dat weinig uit bij deze track. Op dit moment is het zelfs mijn favoriet van deze preview van de hele CD.

Electro Shocking vond ik ook een redelijk leuk nummertje, maar deze is toch minder vind ik. Het nummer is wat gemoderniseerd, voor zover mogelijk en er zijn wel degelijk wat veranderingen aan te pas gekomen. Niet slecht, maar niets bijzonders.

Voor deze opwarmer 3 sterren, ik hoop dat ik de CD een hoger cijfer kan geven, wat vaak ook wel het geval is (gelukkig).

Dit duo afkomstig uit Italië heeft al een aardige reeks releases op hun naam staan. Mijn aandacht hebben ze echter nog niet eerder getrokken. Deze EP heeft daar verandering in gebracht. Dat is natuurlijk ook te danken aan het label, maar de kwaliteit van de muziek is zonder enige schaamte hoog te noemen.

''Green Slimes Attack'' hoorde ik al eerder in een promomix van Ophidian voor een groot feest. Loeiharde mokerslagen, futoristisch gepiep en na een korte break een gestoorde mengelmoes van verschillende synthesizers. Het resultaat is enorm energiek en goed.

De titeltrack doet het niet veel minder goed. Kicks zijn wat minder explosief, maar ook hier weer een soortgelijke bizarre melodie. Het tempo blijft lekker laag en ondanks de voorspelbare opbouw is het nergens vervelend te noemen.

''Ectoplasm (Noise Mix)'' is eerder echte industrial ipv de hardcore variant. Het genre op zich heeft genoeg leuks te bieden, maar het nummer zelf is aan de saaie kant. Tussen de andere tracks is dit te weinig opvallend, te kaal.

''Flagellum'' schroeft het tempo op en bevat een toffe acidmelodie. Niet zo denderend als de eerste twee tracks, maar een waardige afsluiter.

4 *

Syndemic is een onbekend duo, ik kende ze van de Global Hardcore compilatie van het gelijknamige forum. Lost in Coma stond daarop en die was erg lekker. Duistere Industrial Hardcore. Gaat er bij mij vaak goed in, zo ook deze EP, die iets nieuwer is.

De titeltrack is gelijk een goede sfeerzetter, met z'n donkere sfeer en angstaanjagende uit-het-niet-komende geluiden. Pompt vrij eentonig door, maar vind het zeker geen straf om naar te luisteren.

Afterburn is een enorm vette plaat, dat mag duidelijk zijn. Hele toffe intro met bizarre sounds. Dan slaat de kick erin. En hard! Op de achtergrond wordt geprutteld met bliepjes en rateltjes, maar de melodie zorgt toch het meest voor die juiste feeling in de track. Doet af en toe wat Techno-achtig aan. Meestal vrij saai, maar er wordt gelukkig goed gevarieerd en in de pauze komt de duisternis nog het beste tot z'n recht. Re-te-vet.

Searching beukt anders... Experimenteler vooral, chaotische bassjes in een fijn ritme en ook een subtiele melodie die op het eerste gehoor misschien niet erg aanwezig klinkt. Sfeer alom weer hier.

De nummers passen perfect bij de titel van het label, iets wat je niet erg vaak kan zeggen. Dat experimentele gedoe zijn de heren al langer mee bezig overigens. Op de My Space pagina van Drone X (50% van) is het IDM nummer Sickness Driven Thoughts te horen. Heel erg depressieve track met een bijzonder sterke setting. Aanrader voor de liefhebbers van het genre.

4 Sterren voor dit stukje kwaliteit.