Ghettocore is inderdaad een beetje saai. Het is vooral flink dreunen op een relaxed tempo. De vocals passen hier wel prima bij.
QB is nog wat harder en de krijsende geluiden klinken best goed, maar het duurt mist een goede climax heb ik het idee.
Rebeldisko opent alsof een vliegtuig aan het opstarten is en eenmaal op gang hoor je basses in redelijk tempo. Later komen er allerlei geluiden bij kijken en de kick verandert af en toe voor de nodige variatie.
Niet echt wat voor mij.
2.5*

Hoewel N-Vitral allang niet meer zo vernieuwend is als in zijn beginjaren, weet hij nog wel om een eigen stijl te behouden (of opnieuw te ontwikkelen beter gezegd). Zijn vorige EP was wat matigjes, maar met ''The Sicko Cell'' levert hij een degelijke drie-tracker af bij T3M.

De titeltrack en ''Such Kick'' (leuke knipoog naar de Doge meme) zijn beiden even goed. Beide hebben een flinke climax na de break en ook mokeren beide kicks stevig door. De afsluiter schroeft het tempo wat verder op, maar overtuigt minder dan de rest helaas.

Jammer alleen dat de opbouw zo gestandaardiseerd is, waardoor de laatste minuut van alle nummers wat flauwtjes (lees: voorspelbaar) zijn. Het is typisch dansvloermateriaal geworden.
Hoff (Promo) was daar wel erg blij mee, hoorde ik laatst in een interview met hem.

Vermakelijk EP'tje wel. 3.5*.

Allemaal wel leuke nummertjes, niet veel bijzonders, maar ook niets slechts. Melodietjes lijken qua toonhoogtes en synthesizergebruik erg veel op elkaar. Kicks verschillen ook niet heel veel van elkaar. Redelijk simpele nummers allemaal. Wel leuk.
3*

Prulwerk inderdaad. Werkelijk niets is boeiend aan deze release. Track 5 is inderdaad het leukst, vanwege de korte speelduur van 'slechts 0,696 seconden . Ik heb geen ster over voor die titels, hoewel die inderdaad belachelijk zijn.
Van mij een halve ster. Triest dit.

Fijne Dream Machine dit! Had beter op Dark. Descent. gekund qua stijl, maar ik denk dat ze dat label willen vrijhouden voor wat bekendere producers o.i.d. Maar wat zou het ook, het gaat om de muziek natuurlijk.
En in dat opzicht is dit een sterke drie-tracker in een stijl die te omschrijven valt als (het zal ook 'ns niet) duister, traag en spooky. Een horrorfilm vertaald naar audio zou je kunnen zeggen.

'Scripta Ex Tormente' is daar een goed voorbeeld van. Laag in tempo, op het einde na, waar de kick in een stroomversnelling terecht komt. Ook een aangenaam ritme en een enge doch mooie melodie.

De track 'In Valle Mortis' is wat vreemder/experimenteler dan zijn voorganger. Hoewel de sfeer wel in hetzelfde straatje thuishoort, is de 'baslijn' compleet verschillend. Eerst schrapend, daarna lijkt het meer Speedcore te zijn; flink ratelend, maar godzijdank niet te dominant. Dat zou de sfeer namelijk nogal ruïneren.

Afsluitend is de titeltrack 'Lucid Nightmare', welke qua tempo weer wat terug is gegaan, maar schraapt zo hier en daar nog wel flink. Net als bij de vorige nummers is de melodie weer enorm geslaagd en sfeervol.

Ik kijk uit naar meer van dit soort werk van deze producer van Hollandse bodem. Een goede release om mee te starten.

Onbekende producer voor mij, maar dit klinkt best goed, wat ik ook wel dacht omdat Final Soundscaped wel een label is wat goeie en duistere muziek uitbrengt.

Intro The Battle is traag, zo'n 120 BPM. Op de achtergrond hoor je een melancholische melodie wat het een enorm goeie sfeer heeft. Deze is echter nog wel een tijdje afwezig, waardoor het gelijk een stuk duisterder wordt. Dit is wel het soort Darkcore waar ik van houd; traag, stevige kicks en een donkere melodie.

Stone Of Erech is in dezelfde stijl. Heerlijke dreunkicks en later in het nummer weer een juweel van een melodie. De combinatie is zo simpel, maar het klinkt wel echt af. Er moet niets meer aan toegevoegd worden. Toffe track weer.

Lost Youth [Rough Edit 2011] is heel wat sneller en chaotischer. De bassline heeft wel regelmaat maar is niet zo gewoon als die van de andere tracks. Ook zijn de kicks niet zo lomp, maar kort en snel. Wel is de melodie enigszins vergelijkbaar, rustig en niet vrolijk. Niets verkeerd aan, maar ik vind dit toch de minste van deze EP.

Weer een kwaliteitsrelease van Final Soundscapes. 4*

Zeer goede Darkcore / Industrial EP. Opent direct met een donker en zwaar melodietje, hier komt een enorme kick bij en ondertussen toffe vocals. The Strangers is ook een leuk nummer, maar iets meer rechttoe rechtaan. Toch is het absoluut geen mainstream. Extermination is ook een zeer goede track en No Hope In Chaos is nog beter. Weer een goed dikke kick en lekker onvoorspelbaar en onregelmatig. The Beginning is ook een goed nummer met ook hier weer een dikke kick en een donker geluid.

Deze stijl spreekt mij echt aan door de opbouw, de kicks en de melodietjes. Ook de vocals pasten hier goed bij. Dikke 4.5*

Present Danger is een behoorlijk toffe track van Masters Of Hardcore XXVIII Pole Position Lap II. Tof krijsmelodietje en redelijk beukend.
Counting Back Time is een nummer waar een aantal mensen tureluurs van worden denk ik. Constant een riedeltje van piepjes. Beviel mij juist wel goed. Lekker tempo en dat deuntje is best leuk.
De andere nummers waren niet echt goed.
Dikke 2.5*

Heel apart plaatje. Het leek wel een grap. Het is Breakcore met de muziek van 'gewone' nummers. Zeer aparte combinatie. In het begin even grappig, maar na het eerste nummer niet meer. Ik vond het allemaal troep eerlijk gezegd. Hier kan ik helemaal niets mee.
1*

Sloop Die Speakers was het Anthem van Thunderdome, najaar 2009. Geweldig krachtig nummer.
Vocals van Drokz en de productie door Neophyte en Drokz samen. De Originele Mix is het beste. Goed tempo en (mede door de vocals!) erg krachtig. Niet echt vrolijk gebracht, maar gewoon Hardcore hoe het hoort. Goede opbouw ook en na een break gaat het nummer compleet los. Geweldig stuk.
De eerste remix is ook prima, maar is gewoon een stuk minder effectief en krachtig. Wel een leuk nummer dat de moeite waard is, maar haalt bij lange niet het niveau van het origineel.
De Terreur mix, waarbij Drokz een eigen versie heeft gemaakt van het nummer is ook niet zo goed als de originele mix. Niet slecht, maar de het mist ondanks het hogere tempo wel de kracht.
Het laatste nummer is een Remix van het nummer 'Holland is Godverdomme Het Hardste, oorspronkelijk van Drokz en Tails als ik me niet vergis. Dit is een prima remix, ook dit is een krachtig nummer. Leuke intro met kermisgeluiden, gevolgd door een vocals van Drokz. Hier is goed te merken dat ook Drokz een vinger in de pap heeft gehad. Het tempo is vrij hoog voor (gewone) Hardcore. Lekker stevige kicks ook. Ook dit nummer is niet echt vrolijk, maar gewoon flink hard en redelijk rechtoe rechtaan. Geen vrolijke melodietjes, maar door andere geluiden en een goed stevig tempo erg vermakelijk. Ook de outro is zeer geslaagd door de humor.
Prima EP vind ik, goede vocals en met name nummer een en vier zijn lekker stevig.
3.5*

Er zat een nieuwe release aan te komen op Love Hz (Fracture 4's kindje voor emotionele -core), maar dat die van de Franse Neurocore zou zijn, had werkelijk niemand verwacht. Tot nu toe is er alleen redelijk trage muziek op dit label uitgebracht, maar Neurocore is nou niet bepaald wat je noemt traag... En tóch past deze release prima thuis hier, vanwege de melancholische sfeer die bijna overal duidelijk aanwezig is.

Sowieso wel een artiest waar ik alleen nog maar goeie dingen van heb gehoord, die Neurocore. Valt volgens mij prima onder de noemer 'Flashcore', al dan niet iets minder hectisch dan andere dingen die ik in dit subgenre heb gehoord (CyberCity), La Foudre, Atomhead etc. maar de essentie is er. Zeer hoge BPM's (280 tot 500 mokerslagen per minuut op deze release) gecombineerd met een zweverige Ambientlaag.

Openings- en tevens de titeltrack is meteen van zeer hoog niveau. Opent met het geluid van de zee en een dromerig riedeltje. Later komt dat typische geflits erbij zoals je vaker hoort in Flashcore. Wanneer een golf van kicks erbij komt ontstaat een mooi contrasterend geluid tussen deze elementen. Vooral de melodielijn die je vanaf halverwege het nummer hoort is echt heel erg mooi. Het bewerkte voicesampletje dat je regelmatig voorbij hoort komen voegt daadwerkelijk ook iets toe. Schitterende track.

'Stigma' heeft een coole intro met vlijmscherpe bassen. Het nummer klinkt heel wat mechanischer dan zijn voorganger en daardoor ook wat minder emotioneel, wat ik best jammer vind. Zeker geen slechte track, maar verbleekt ietsjes tussen de andere pareltjes.

Gelukkig brengt 'Souvenirs du Futur' de stemming weer terug, want ook hier is een meeslepende, sombere sfeer aanwezig. Dit is tevens het nummer met het hoogste BPM en toch kun je heerlijk in de melodie wegdromen.

'The Sinking Ship' is een geschikte afsluiter vanwege de afwezigheid van flitsende geluiden. Hier kun je meevaren (of zinken?) met de warme melodielijn die je ver weg van hier brengt.

Opnieuw een welverdiende 4,5* op een Love Hz release. Fantastisch EP weer.

Gangsta & Gangsta is een prima track. Tof melodietje en de vocals waren ook goed. Dezelfde vocals zaten btw ook in The Real van Ruffneck & Ophidian.
Untouchables is iets vlotter en iets harder. Lekker tempo en ook hier leuke voicesamples. Prima kicks ook en samen met het melodietje een goed geheel.
Intoxication kende ik nog niet. Het hardste nummer, dat zeker. Melodietje was wel aardig, maar dit was wel het minste nummer.
3.5*

De eerste twee nummers zijn goede nummers. Vooral Down Like Gravity heeft een erg tof melodietje, vrij origineel ook.
Het laatste nummer is wat minder. Een andere stijl en dat hoor je duidelijk. Niet slecht, maar wel veel minder dan de rest.
3.5*

Pledge of Resistance is een zeer aangenaam nummer met een heerlijk warme bas. Naarmate het nummertje vordert komt er ook een aardig melodietje bij en wordt het helemaal compleet. Ondertussen ook toffe vocals die in elk geval niet iets zijn in de geest van 'Hardcore motherf*cker!!!'. Eens een keer iets anders . Het tweede nummertje is ook leuk, maar is toch niet zo goed als het eerste nummer. Toch ook hier weer een leuke melodie. Het laatste nummer is een laardige variant op de eerste, maar is lang niet zo goed. De kick is een stuk minder en de melodie ook. Toch een aardige track.

Al met al een zeer aangename EP. Dikke 3.5*

Een van de allerbeste Noize Suppressor platen tot nu toe.
Fucked Up opent met een typische NS kick; nogal lomp en niet heel krachtig. Toch weet hij dit nummer redelijk energiek te krijgen. De vocals passen er goed bij en het nummer wordt goed opgebouwd. De melodie is hier erg goed, dat mag zeker gezegd worden. Geen absolute topper, maar zeker een stap in de goede richting.

That's the Way met Lenny Dee is al langer dan een jaar bekend van een x aantal livesets en er werd lange tijd gespeculeerd dat het nummer uitgebracht zou worden als 'I Rock'. Dit is echter niet gebeurd. Al die heisa om het nummer snap ik ook niet helemaal. Vind het helemaal geen bijzondere track. Meer een leuke opvuller.

Master of War is mijn favoriet. De track heeft veel weg van Fucked Up maar de vocals zijn niet uit een hip-hop nummer gejat. Vocals van Disturbed hier, een goede keuze vind ik. De kicks mochten hier wel wat krachtiger, dat is eigenljik het enige nadeel van de track. De break vind ik wel heerlijk. De zanger van Disturbed zingt hier over de ''Master of War'' en in deze tekst hoor je ook regelmatig de titel van de EP ''Indestructible'' terug. Ook redelijk opvallend dus dat de titel van het nummer anders is. De melodie is zeer goed naar mijn mening. Na de vijfde minuut zwakt het nummer wel enorm af, de melodie wordt hier compleet verprutst en dat is zonde.

Chicken Dance is niet helemaal serieus te nemen. Leuk voor op een liveset denk ik. energiek en snel, zo is het nummer het best te omschrijven. Constant hoor je door de kicks een stem repetitief ''Chicken Dance'' roepen. De melodie is wat gierend en krassend, niet erg bijzonder. Wel een grappig nummertje maar dit is niet iets wat ik dagelijks hoef te horen.

Kleine 3.5* en dat is vooral aan ''Fucked Up'' en ''Master of War'' te danken.

Inderdaad typische middelmaat. Hoeft niet altijd slecht te zijn, ook al zijn er 10.000 van.
Eerste nummer is inderdaad absoluut geen Darkcore. Het lijkt er niet eens op. Toch is dit voor gewone Hardcore wel geslaagd. Leuk melodietje en een aantal standaard rapsamples.
Cameltoe is een veel minder nummer. Irritante melodie en de voicesampletjes vielen bij mij ook niet goed. Ook te weinig spanning.
Loose Canon klinkt vanaf het begin beter, maar er gebeurt vrijwel niets, het magere melodietje later is ook te kort en te saai. Wel is de kick best geinig, maar er zijn veel betere nummers, ook van Nosferatu.
2.5*

System_5601 is een lekker dreuntrackje dat de eerste 3 minuten gewoon sfeervol beukt, maar daarna wordt het nummer pas echt goed. Een erg tof intimiderend melodietje komt bovendrijven en zakt even in, gevolgd door een sample uit C&C Generals Zero Hour (Bombardment) knalt nummer goed los en komt dat toffe melodietje weer boven gepaard met zware dreunkicks. Erg lekker nummer. De intro had misschien iets korter gekund, maar vervelend is het ook weer niet.
Het tweede nummer is veel meer standaard en vrolijker. Geen slecht nummer, maar valt vies tegen na het eerste nummer te hebben gehoord.
Chronicles of a Freak is weer wat beter. Weer net zo vrolijk, maar leuke voicesamples en de melodie is hier ook prima. Qua kicks is het ook behoorlijk gewoontjes, maar ik heb me met dit nummer best vermaakt.
Running Interference knalt lekker vlot door. Het nummer klinkt goed, maar had wel iets gevarieerder gemogen van mij. Het nummer knalt wel lekker snel en de melodiesample die hier en daar langs komt is ook zeker geslaagd, maar iets meer variatie was welkom geweest.
Bustin The Crowd is weer een van de typische mainstream knallers op deze plaat. Prima Nosferatu trackje; leuk melodietje, leuke kicks en verveelt niet.
Enemigo del Estado is iets vlotter dan het voorgaande nummer, maar verder is er niet bijster veel verschil te bekennen qua opbouw, samples en drive. Ook weer een prima mainstream nummer.
The Flames of Your Righteous Anger is wat donkerder, maar echte Darkcore is het niet, daar is het te melodieus voor, hoe mystiek het melodietje ook mag klinken. Wel zijn de kicks goed zwaar en het nummer is over het algemeen aangenaam te noemen.
De afsluiter is ook prima, niets bijzonders op aan te merken. Erg standaard, maar best goed te doen.

Erg aangename plaat van Nosferatu, zonder matige of slechte nummers. De echte topper is hier zonder twijfel System_5601.
4 Sterren.

Lack Of Existence is een erg lekker trackje. Prima kicks en na een de 1e komt er een melodietje bij. Nog niet het hoofdmelodietje, maar een kort, redelijk simpel melodietje, klinkt best goed. Daarna volgt nog een break waarin een hoog schel deuntje boven drijft. Klinkt zeer goed. Even hierna zakt het hoge deuntje weer in, volgen enkele vocals en komt het hoofdmelodietje boven. Na een korte opbouw barst het nummer los en vormt het een erg goedklinkend geheel. Voor mij wel een favoriet.
Intimidation is een heel pak minder. Teveel gerap en de sfeer die erg goed aanwezig was in Lack Of Existence is hier verdwenen. Ook de melodie is niet sterk.
Bloodlust is de tweede topper op deze EP. Zou maarzo een toekomsige klassieker kunnen worden. Opent sfeervol met nachtelijke geluiden en kleine kickjes. Na een vocal begint het nummer echt met beuken. Erg lekkere kick ook. Ook in dit nummer is er na een tijdje een break met voicesamples gevolgd door een tweede reeks kicks met een gave melodie. Qua opbouw nagenoeg hetzelfde dan het eerste nummer, maar dit bevalt me prima. De tweede break is opgevuld met een vocal van de Canadese Nikkita Bradette, wiens rol steeds groter wordt in de Hardcore en Hardtyle industrie, maar dit terzijde. De hoofdmelodie is hier redelijk snel en druk, maar daarom niet minder goed. Het nummer bouwt na een tijdje goed af.
The Wolves of Creation is ook een prima nummer, maar kenmerkt hier zich door de geheel andere sfeer. Geopend door duistere geluiden en mysterieuze klanken. Het tempo is hier lager dan bij de andere nummers, wat ook wel past in dit nummer. De bijgeluiden zijn erg sterk in dit nummer. De voicesamples passen niet echt in het nummer, omdat de vocals niet zo duister zijn, terwijl de melodie en geluiden dit wel zijn. Dit nummer is over het algemeen ook zeer geslaagd.
4 sterren, ondanks het mindere Intimidation.

De nieuwe langverwachte Nosferatu. Niet zo goed als z'n vorige EP maar toch wel leuke nummers.
Sick Of It All en Hope Dissolves stonden een paar maanden geleden al Masters of Hardcore deeltje 30 en die vond ik ook best leuk moet ik zeggen. De andere tracks werden via livesets bekend.


Sick Of It All is een behoorlijk standaard nummer, maar toch best leuk. Er hadden naar mijn mening wel iets minder vocals in gemogen, maar dat neem ik maar voor lief. De melodie is vrij vrolijk en klinkt ook best goed.

Poop is over het algemeen wat origineler maar die melodie is wel even wennen. De eerste paar keren dat ik het nummer hoorde vond ik het niet best, maar na een stuk of wat luisterbeurten klinkt het nog best leuk en redelijk origineel ook wel. De kicks zijn verder niets bijzonders. Ik had eigenlijk meer van de track verwacht, met Ruffneck als mede-producer. Maar geen slechte track, absoluut niet.

De kicks in Hate On Yourself zijn wel prima. De melodie doet me een beetje denken aan een andere Hardcorenummer waar ik zo niet op kan komen. Afin, deze track is ook prima, maar net als de rest niets bijzonders.

Hope Dissolves is de hardste track. Vocals uit een metalnummer geloof ik aan de stemmen en teksten te horen. Dat vind ik ook gelijk het sterkste punt in de track. Op zich wel een leuk nummer maar ik vond hem vrij snel saai worden. Wel energiek en de kicks vind ik ook best goed voor mainstream Hardcore, maar de rest is allemaal wat flauwtjes.

Allemaal redelijke tracks, maar jammer genoeg niets wat ik echt goed vind, krappe 3.5*