Fuck With Me kende ik van een Masters Of Hardcore CD. Hard nummer, met een dikke bas en agressieve samples Je moet het nummer niet al te vaak horen want de geluidjes worden na een tijd vrij vervelend. Zolang je het niet al te vaak luister is het wel een erg sterk nummer. Het tempo en de harde kicks dragen het nummer voor het grootste deel.
Dangerous is al minder leuk. De kicks zijn niet zo heftig en het hele nummer is gewoon niet zo krachtig. De geluiden in dit nummer lijken veel op de geluidjes in Fuck With Me. De vocals zijn wel aardig. De melodie is vrij kort en eentonig.
3***

Strong Enough is iets trager dan de meeste nummer van Radium. Zoals altijd een prima kick en leuke geluidjes. Een vrij simpel nummer eigenlijk, maar verveelt toch niet.
Drug Proof heeft het tempo wat hoger en ook hier een typische Radium-kick. Bijna het hele nummer door hoor je de sample 'Drug Suicide, Drug, Drug Suicide''. Ook dit nummer is redelijk Back to Basic. Vrij simpel dus, maar kan er nog mee door.
3*tje

Redelijke EP, maar er staat maar 1 echt goed nummer op. Hardcore Product! Fantastisch frenchcorenummer met een goede bas en rond de 2e minuut komen er ook toffe geluidjes bij. Franse vocals zaten erin viel mij op, dit hoor je niet zo vaak. Irriteerde me niet zo verder, maar viel me wel even op.
Auto Corrupt heeft ook een prima beat, maar is bij lange niet zo goed als de eerste track. Ook het laatste nummer is niet zo geweldig. Best jammer eigenlijk, want dat haalt het cijfer flink onderuit.
Het eerste nummer had zeker wel 4.5* verdiend, maar track 2 en 3 zouden 3 sterren krijgen. Gemiddeld is dat dus precies 3.5*. (Woensdag examen wiskunde )

Justice for All begint leuk met wat spastische piepjes en wat geklap. Net als de laatste platen van Radium ook hier weer een dikke bas erin. Af en toe komt er een zingend stemmetje bij, wat er wel bij paste. Komt wel wat 'lief' over dit nummer. Komt door de vocals en de piepjes vooral.
Infiltrate You heeft ook een lekkere kick met wat vocals en af en toe wat mooie wavejes. Ook een zeer aardig stukje werk dit.
Get Your Hands Up is wel het hoogtepunt op deze plaat. Toffe vocals, daar moet het nummer het vooral van hebben. Ook een harde kick en naarmate het nummer vordert komen er ook wat uiteenlopende piepjes bij.
Radium heeft dit jaar al 3 platen gemaakt, maar ze zijn alledrie wel goed geloof ik. In elk geval heeft elke EP minstens 1 (zeer) goed nummer, zoals hier ook weer het geval is, op Full Vocal E.P. met 'Get Your Hands Up'.
Dikke 3.5* hier. Ga zo door Radium!

2 aardige nummers en 1 matig nummer. Alle nummers lijken vrij veel op elkaar, dus het wordt vrij snel saai. Most Masochistic heeft een best goede beat en wat leuke wavejes en andere geluiden. Best aardig trackje. Zo denk ik ook over het 2e nummer met vocals van Slipknot - 555 To the 666. Het laatste nummer is best saai eigenlijk. Veel gebeuk, dat wel, maar verder gebeurt er vrijwel niets.
Dan kom ik uit op een kleine 3 sterren.

Aardig album, maar niets bijzonders. Een paar flinke knallers, zoals Work It Harder en Dutchcore met Drokz.
Work It Harder heeft een flink tempo en stevige kicks. Later komt er een melodietje bij die zonder kicks niet echt leuk is, maar met de kicks erbij klinkt het erg goed.
Dutchcore is ook leuk. Simpele kicks, maar de vocals van Drokz maken bijzonder veel goed.
Voorbeeld van een stukje:

Ik kon er wel om lachen iig.
De andere tracks zijn niet bijzonder. Veel dezelfde geluiden en melodietjes die veel op elkaar lijken.
3*- tje

Track 1 en 3 zijn audioboodschappen dus die behandel ik niet.

Heerlijk stukje werk waar van Raum 107. Lekker trage, mysterieuze Doomcore opgevuld met onverstaanbare boodschappen. Door de lange speelduur is het allemaal lekker subtiel. Erg sfeervolle melodielijn en een toepasselijke bassline. Lekker traag en een gezonde dosis 'laag', geen middenfrequenties die de ambientwave zou verstoren.

Grappig in hoeverre Hardcore uit elkaar kan lopen, van 120 BPM typische luistermuziek tot een hyperactieve Hellfish plaat op 220 BPM die compleet uit controle lijkt te zijn. Kan beide waarderen, mits goed uitgevoerd. Gelukkig kan ik dat laatste wel zeggen van deze track.
4*

Een nieuwe EP van Raum 107, behoorlijk duister en lekker traag. Na een paar onbekendere releases op onbekende netlabels heeft hij nu z'n eerste release op Dark. Descent., wat vast goed zal zijn voor wat meer bekendheid. Relatief gezien uiteraard.
Ik hoop dat dit z'n vaste label is vanaf nu. Goed voor zowel Daniel Sturm als het label . Dark. Descent. is ondertussen wel een van mijn favoriete Industrial/ Darkcore label geworden, gevarieerd, donker en over het algemeen goeie releases.


Fall Of A Star is vrij opvallend, erg kort, zeker met de andere nummers vergeleken. De reden is mij onbekend, hij had er nog wel wat meer van kunnen maken denk ik. Tenzij het als een soort intro bedoeld is, maar klinkt het niet naar. Aangenaam om te horen, maar lang niet het beste.

The Entity is de meest melodieuze track en doet ook niet echt donker aan, maar meer helder. Hemels is misschien de beste woordkeuze voor dit pareltje. Magnifiek gebruik van melodie en ondanks de lange speelduur verveelt het niet. Het is natuurlijk ook Doomcore, wat juist minimalistisch hoort te zijn (voor Hardcore begrippen) en niet volgepropt met glitches en veel samplegebruik.

The Knowledge is zonder twijfel een van de meest duistere tracks die ik ooit gehoord heb. Je krijgt werkelijk het gevoel dat je in de diepste krochten van de hel zit bij het horen van het trage gebeuk en geknars. Ik heb nog nooit zo'n donker stukje muziek gehoord als het stukje waar het geknisper bij 3.35 over wordt genomen door kale kicks, verder niets. Vaak klinkt zoiets amateuristisch, maar dit is echt tot in de puntjes uitgewerkt.

The Light is uitzonderlijk lang met z'n 16 minuten aan doem en duisternis. Gelukkig dat de geduldige luisteraar flink verwend wordt met exact dezelfde ingrediënten als de rest, maar dan wel op een dusdanig andere manier dat het interessant blijft om te luisteren. Sterke intro, met echoënde klanken en de eerste melodie wordt langzaamaan ingemixt. Lekker kort punchy kickje ook. De break is niet veel korter dan de gemiddelde Evil Activities of Endymion plaat maar geen plaats voor vrolijke uplifting samples of deuntje hier. De manier waarop de hoofdmelodie erin komt is erg goed gelukt en dat is wat mij betreft ook gelijk het hoogtepunt van dit nummer.


Blij dat er iemand als Raum 107 is bijgekomen, want naast ND Vidual, Fifth Era en ▲NGST ken ik geen Doomcore producenten. Al is het ook geen top 40 muziek natuurlijk. Voor liefhebbers van trage, duistere muziek een aanrader.

4*

'A Misanthropic Love Song' is weer heerlijk lome duisternis van Raum's hand. De track is doorspekt met een zweverig geluid, maar wordt nergens vervelend. Het brengt enorm veel sfeer mee, alsof je je in een wereld waant vol zombies.

'Everything That Counts Is Sound' kicked wat platter door, met als gevolg dat de ambientlaag heel anders klinkt. De gehele track klinkt ook veel leger, maar de fijne sfeer is nog zeker aanwezig. Vooral de synths klinken erg goed, zowel degene in de midin- en outro als de hoofd 'melodie' als dat zo genoemd kan worden.

4****

Rayden is de nieuwe artiestennaam van DJ Piwi. En ik kan hem geen ongelijk geven met zo'n belachelijke naam. Piwi
DJ Piwi heeft voor mij maar twee goede tracks gemaakt op een single'tje. Dat zijn Dark Night en Fly Away. Later heeft hij ook nog wel wat geproduceerd, maar dat waren vrij matige nummers die ik zo niet eens meer ken. Ook dit zijn geen memorabele tracks.

Forget Da Violence is wel een aardig nummer, maar dat komt grotendeels door de lekker agressieve vocalen in het nummer. Lekker opgefokt. Melodie gaat wel, maar is weer zo gewoontjes. Qua kicks is het nummer ook niet echt goed, maar beter dan de meeste standaard Masters of Hardcore releases. Beste stukje is bij 3.52 waar de vocal ook heerlijk kwaad schreeuw en dan beukt het nummer nog best goed door. Helaas is dat maar van korte tijd en bouwt het nummer daarna weer af.

Ultimate Baxtard (Bastard?) is eigenlijk ook weer een matige track. Niets bijzonders in te bekennen. Melodie van niks, beukt heel saai door... Nee dit is het niet.

Dan heb ik nog het liefst de Nitrogenetics remix van Piwi's Fly Away. Haalt het ook niet bij het origineel, maar hier is tenminste een redelijke sfeer in het nummer, dat kan ik niet zeggen van Ultimate Baxtard . Leuk element in het nummer is de break, waarin een stukje zang komt. Beter in elk geval dan een standaard vocal waarbij geroepen wordt: ''HARDCOOORE YOU PIECE OF SHIT!!''. Na het zang gedeelte hoor je de melodie, die duidelijk minder goed is dat het origineel, maar toch klinkt het zo slecht nog niet. Kicks zijn niet heel hard of agressief, maar dat maakt weinig uit in dit nummer. Leuk nummertje, maar dat red de EP niet.

Dit is denk ik toch wel een van de mindere EP's de laatste tijd van Hardcore Blasters. De nieuwste (CAT 76, DJ D - Live 4) schijnt ook niet zo goed te zijn.
Na een paar luisterbeurten 2.5*.

Tja Re-Style... Was toch wel een favoriet van me enkele jaren geleden. Met tracks als Give Ya House, Come True en Co-Kane heeft hij behoorlijk wat status verworven. Het afgelopen jaar is hij zijn stijl gaan veranderen, minder vrolijk, minder melodieus (Hoewel, Assault On The Arena had wel een degelijke melodie).

Hit You Up is een matige track. Slappe kicks, geen degelijke climax en geen leuke geluiden. Ook weer niet vervelend om te horen, maar liever niet te vaak, en dat is al snel bij deze track.

Keep The Vibes Alive is al een oude track en nu door Korsakoff in een nieuw jasje gestoken op haar eigen vrolijke melodieuze wijze. De kicks zijn ook hier niet veel soeps, wel een betere punch, maar veel te gewoontjes. De break met die vocals vind ik ook nogal lelijk, hoewel de melodie wel weer leuk klinkt.

Onno Schram, ook wel Mercenary is een radio-host van Masters Of Hardcore radio en is daar vooral als DJ aan de slag. Maar vorig jaar heeft hij met Re-Style een track gemaakt, namelijk Conducting Experiments. Dit experiment is kennelijk goed bevallen, want hier zijn ook weer twee tracks te vinden van ze. Going Down is een best aardig nummer. Lekkere climax met een korte melodie, die wel energie toevoegt.

We Go Back is een knipoog naar de jaren '90, wat ook wel te merken is. Gepitchte oldschool vocals, de synths en het hele sfeertje heeft er wel iets van. De vocals zijn een goede toevoeging, klinkt leuk en is ook een beetje de redding van de track, omdat hij anders behoorlijk saai zou zijn. De melodie is ook wel aardig, maar niets memorabels.

Niet veel bijzonders, deze release. Allemaal tracks die je niet lang onthoud en dat is niet heel positief. 2.5*

Leuk idee inderdaad. Ter ere van Rotterdam Records´ 100e release zijn een aantal bekende klassiekers geremixt.
De remix van Execute door Prankster is denk ik het beste. Partyraiser heeft de uit 1992 afkomstige klassieker ´Poing´ ook in een nieuw jasje gestoken- het hele nummer lijkt totaal niet meer op het origineel. Wel een erg goede remix; krachtig, tof melodietje en ook grappig door Bert en Ernie vocalen.
Army Of Real Hardcore is een mashup van Army Of Hardcore en Real Hardcore. Prima gelukt met het goede van beide nummers en goed vernieuwd.
The Relic is ook niet een heel bekende producer, maar is ook wel noemenswaardig, door zijn geslaagde remix van Recession. Niet zo goed als het origineel, maar toch van hoog niveau.
Een aantal andere tracks vond ik een stuk minder, maar ook geen echte bagger. (Tieum, Elite Forces, DJ Niel)
3*

Verschrikkelijke CD eigenlijk... Ik kan het niet anders zeggen want het is echt zo. RTC heeft al veel beter werk gemaakt.

Echte Terreur Uit Rotterdam heeft veel agressieve vocals en is inderdaad Terror. Sowieso niet mijn smaak, maar dit is ook nog eens slechte Terror (vind ik persoonlijk dan). Wel lachwekkend soms. Stukje tekst: Daarna gaat die gast die dat roept een potje schreeuwen en komen de beats erbij. Dat was nog wel een grappig stukje, maar verder is er niets aan. Tweede nummer heeft zware beats, maar wel met een normale (hardcore) snelheid. Later komt een hoog jengelend melodietje erbij. Viel nog wel mee eigenlijk, maar dit is echt niet goed.
Bij het 3e nummer gaat het weer mis. Ook weer een hard ragnummer maar ik vond hier ook niks aan.
The Legacy was ook weer wat serieuzer, maar ook een slecht nummer dit. Flutmelodie en erg zachte beats.
Het laatste nummer is gewoon een stukje met wat tromgeroffel en wat gepraat en een klassiek deuntje. Niet een nummer dat je vaker luistert.
Al met al een slechte cd die niet meer verdient dan anderhalve ster vrees ik.

Inderdaad vreemd dat Megarave J-Core released. Toch is het niet allemaal slecht. Samurai Terrorist vond ik best lekker klinken. De samples zijn een beetje matig, maar het ritme vond ik heerlijk en de melodie was ook prima.
Mask is ook een prima mainstream nummer die ik zeker niet slecht vind, lekker melodietje, wel heel vrolijk.
Muscari is ook nog wel redelijk. Niet uitstekend, maar toch wel de moeite waard. De vierde track is geen flikker aan eigenlijk. Prullenbakvoer. The Joker vond ik overdreven vrolijk, maar wel een geinige stemsample.
Intussen heeft RoughSketch ook al een CD uitgebracht met veel nieuwe onbekende nummers.
Voor deze plaat 2.5*

Na Mindustries is het de beurt van labelbaas Promo om zijn kunnen opnieuw te etaleren. Deze keer weer eens onder zijn Industrial Hardcore alias Rude Awakening. Dat betekent een rauw en genadeloos album met ongepolijste mokerslagen, een minimum aan melodieën en veel bas. Het meest recente RA werk dateert alweer uit 2008, vijf jaar geleden. En ondanks dat ik alle CD's bezit van RA, heb ik me nog nooit ècht verdiept in zijn werk. Dit is het eerste album van hem dat ik hoor.

Het niveau van Mindustries' album wordt nergens behaald, maar de insteek is ook compleet anders. Techno-ish is het wel, maar absoluut niet clean en beheerst. Veel meer overstuurde sounds en gruis. De grenzen van de studio-apparatuur worden overschreden meters worden in het donkerrood geslagen. Vooral 'Malfunction' ragt als een gewetenloze maniak door.

Het is echter niet enkel standaard beuken, want 'Spies' bv. laat zien dat Sebas ook prima Dubstepachtig werk kan maken. Zo zijn er meer afwijkende tracks op de CD die prima in de smaak vallen.

Favorietje is denk ik toch wel 'Original Rudeboy'. Hobbelt lekker door en de synthsweepjes klinken erg leuk.

Zeer matige EP van RA. Vorig jaar releasete hij nog een compleet album dat op zijn minst degelijk te noemen was, maar dit doet daar behoorlijk aan onder.

'The Ritual' opent fraai, vooral het stuk waarbij de eerste kicks vallen is ritmisch heel erg gaaf. Daarna is klinkt het allemaal nogal inspiratieloos.
'It's F_cked' weet zelfs helemaal niet te boeien en beukt maar door zonder ergens interessant te worden.

Jammer, simpel EP'tje. De laatste Promo's vond ik ook al niet zo geweldig (al waren die toch al beter dan dit). 2 sterren.

The Cursed is niet zo bijzonder. Wat goedkoop klinkende sounds in de eerste helft. In de break wordt het al beter. Leuke geluidjes vanuit alle hoeken. De vocals zijn geloof ik van Miss Twilight (de nieuwe vriendin van Ruffneck), maar zijn verder ook niet echt bijzonder. De melodie is ook niets speciaals. Had eerlijk gezegd wel wat beters verwacht van deze oudgediende producer. Ook de kicks zijn behoorlijk standaard. Niet een track die ik had verwacht op deze release, ik had wat duisters en licht experimentelers verwacht, aangezien Miss Twilight dat zelf ook al aangaf op een Hardcore forum.

Devour is al iets donkerder qua atmosfeer. De fluistervocals bevallen goed en de geluiden vanaf de eerste minuut klinken ook lekker. De kicks vallen wel lichtelijk tegen. Die had wel een iets krachtiger gekund. De break in deze track is ook weer prima. Goede vocals en het krakerige achtergrond geluid past er prima bij. Daarna verandert de track drastisch, met een schreeuwvocal en een ook niet al te beste melodie. Niet echt slecht, maar past niet bij de eerste helft van de track.

Exploit is zonder twijfel mijn favoriete nummer van deze release. De vocalen zijn afkomstig uit een metalnummer. Hier zijn de kicks erg krachtig en klinken ook prima. De hele opzet is ook anders. De melodie is ook beter gelukkig. Lekker nummer die echt iets sterks over zich heeft.

Al met al geen bijzondere, tegenvallende release. Gelukkig komt er binnen afzienbare tijd een nieuwe EP van Ruffneck met Synapse, waarin ook een dubstep project zit. Ik ben benieuwd.