T-Junction heeft niet de beste naam onder de Hardcore Producers dus hij heeft wat goed te maken. Wat mij ook opviel is dat hij deze keer z'n plaat heeft uigebracht onder Masters of Hardcore en niet onder TTM. Ze zullen hem er wel uit hebben geschopt.
Without Me is best een tof nummertje. Harde kicks en een goed melodietje.
The Deal is ook een prima nummer net als Postcards From Hell.
Results Of Remedy was wat minder.
Toch verdient deze nog 3 *

Nu staat ie er toch maar op een maand na mijn pogingen. Nou ja, toch mooi dat ie er op staat.
Het is een typisch MoH plaatje maar het klinkt best lekker allemaal.
A New Level Of A Freak heeft een goedklinkend klikje en behoorlijk standaard kicks. Wel een heerlijk energierijk nummer en verveelt niet eens zo snel.
The Culture is al een behoorlijk tijdje bekend door een Masters of Hardcore CD en ik vond het bij de eerste luisterbeurt al een aangename track. Ook in dit nummer weer een erg fijn geluidje in een soortgelijk patroon maar dan andere tonen. Opzwepende vocals en heerlijk opgewekt. Bij de eerste minuut een tof melodietje en na de tweede minuut komt het nummer echt lekker op gang na een zeer geslaagde break met erg clichè operagezang maar het werkt toch maar weer perfect. Blijft een heerlijk trackje, ondanks dat het niet origineel is.
Deadly Volts is dan weer minder. Wel een leuk melodietje, maar overal het algemeen minder leuke geluiden.
No Better Future heeft ook weer een aangename melodie en opent ook prima.
Lekkere beukplaat met aardige tot zeer aangename nummers. Hier kan ik zeker 3.5* aan kwijt.

Onbekende producer die ik toevallig tegenkwam toen ik me wat verdiepte in Frenchcore, wat ik tegenwoordig toch wel steeds leuker begin te vinden. Het zijn geen nummers die je met constant doorspoelen moet luisteren, dan is er niets aan. Je moet gewoon de tijd nemen om ieder nummer aandachtig te beluisteren. Vaak valt het dan nog mee ook.
Hier heb ik dit ook ervaren.
Het eerste nummer begint heel apart en eigenlijk ook wel grappig. Een zeer apart geluidje dat wel wat dom overkomt met het sampletje erbij, maar wel leuk. Ook de kicks zijn heel apart. Daar houd ik wel van, niet van dat standaardspul, maar iets nieuws. Ook het melodietje is redelijk vernieuwend. Het is een heel schattig melodietje van hoge melodieuze tonen. Best goed gelukt naar mijn mening. Dit vind ik dan ook meteen het beste nummer.
Special Forces heeft een lekker ritme en af en toe een sampletje, maar geen melodie ofzo. Het nummer blijft daardoor niet echt boeien, ook al worden er nog wel wat andere geluiden bijgegooid of komt er even een ander kickje voorbij.
Alkoholic Difficulties heeft een leuk melodietje dat wel wat lijkt op het getik op een een glas ofzo. Het laatste nummer heeft het sampletje 'gestolen' van DJ Isaac met zijn gelijknamige klassieker. Hier word het wel wat meer gebruikt en versneld, met wat gekreun ernaast. Het melodietje gaat ook wel, maar niet echt bijzonder.
Voor even is dit leuk, maar niet te lang achter elkaar luisteren, dan gaat de lol er af.
Drie (dikke) sterren.

Ik had hier nog niet op gestemd?

Allemaal kwaliteitstracks dit. Van hard gebeuk tot meer subtiele melodieuze Hardcore. Why So Serious is perfect in balans.

My Misery is een track die we niet van deze heer gewend zijn, geen melodie en kneiterhard vanuit het Mainstream perspectief. Lekker afgewisselde kicks en fijne vocalen maken deze track tot een goeie afsluiter van een set.

Why So Serious is echt typisch Tha Playah. Zoals je ze wilt horen. De vocals zijn afkomstig uit The Dark Knight, waar Jim de cover ook aan heeft ontleend. De kick zit goed in elkaar, lekker stevig! De melodie is ook bovengemiddeld goed. Echt een van dè platen uit 2009.

De afsluiter is niet keihard, maar alsnog wel een lekker nummer die het ook goed doet zowel op de dansvloer als luisterplaat. Goeie melodie en een lekkere sfeer in de track.

4*

Prima EP van Tha Playah, die de laatste tijd wel goed bezig is.
Het eerste nummer is direct het sterkste nummer. Goed melodietje en prima opbouw.
The Easy Way met Tommyknocker is al wat minder, maar toch zeker geen slechte track.
Always Right met MC Alee is ook zeer geslaagd.
Adrenaline opent met een Nederlands vocaltje gevolgd door andere geluiden. Overal Nederlandse vocals in dit nummer trouwens. Dit is het matigste nummer.
3.5*

Opvallend, ik dacht dat deze er al lang op stond.

Anyway, degelijke UK doorstampplaat met twee sterke Teknoist samenwerkingen. Vooral de opener is de moeite waard, met die vocalen van Beastie Boys' 'Intergalactic'. Het duurt zo'n drie minuten voor hij echt begint, maar dan gaat 'ie ook echt.

'One Man Genocide' is een stapje achteruit. Simpel melodietje, wat vocaltjes en redelijk simpel gebeuk met ietwat matige kicks. Best aardig, maar bleef me nooit zo bij als 'That Intergalactic Track'.

3,5*

The World Will Shiver is een track die de meeste Angerfist-haters denk ik nog wel kunnen waarderen. Het is veel rustiger, minder overheersend. Ik vond hem zelf wel ietwat mager. Melodietje stond me niet zo aan en daardoor accentueren de saaie kicks, wat de track niet ten goede doet.
Take U Back heb ik dan veel liever. Leuk melodietje en de kicks klinken direct beter. Leuke opbouwtjes af en toe en af en toe een vocal die me verder niet boeiden.
Ojeeionk is al een oudere track net als nummer 4, 5 en 6. Base Alert heeft hier ook een aardig werkje neergezet. Leuke olifantgeluiden wat later een soort melodie vormt. Prima breakje ook wat in een goed ritme loopt.
Get Retarded word hier ook niet echt gewaardeerd, als ik de reacties zo lees. Ik zelf vond het best meevallen. Tuurlijk, niet het meest hoogstaande werk, maar toch, dit is wel te doen voor een keer. Best aardig melodietje en de gillen waren ook best leuk bedacht, hoewel het soms wel geforceerd word als de melodie en de kicks stoppen.
Master's Symphony heeft ook een best tof melodietje met standaard kicks en het klassieke gezang is ook best mooi. Spijtig is wel dat Outblast zo commercieel is, maar daar ga ik niet op oordelen.
Neophyte's remix van 'Antimix' heeft grappige voicesampletjes en toch is het niet zo'n soft nummer. Leuk nummertje wel.
3*

Cenobite staat bekend om hun ouderwetse stijl en dat is best leuk als afwisseling tussen alle Mainstream platen van tegenwoordig. Hierop echt jaren '90 melodieën en geluiden. Ook is het allemaal een beetje duister. De nummers klinken allemaal prima maar nergens wordt het echt bijzonder. Gewoon de typische Cenobite-sound.
3*

Mijn eerste kennismaking met The DJ Producer was denk ik met de nummers 'Doomsday Mechaniks' en 'A Journey Of Force'. Verder kende ik nog niks van deze producer en toendertijd (2004/2005) was ik ook nog te jong om het echt te waarderen. Nu is dat wel veranderd.
De opener ken ik dus al een aantal jaren. Ik ben dit nummer pas echt gaan waarderen toen ik 15 was denk ik. Geweldige intro met een uiteenbarsting gevolgd door een laag geluid en de bekende voicesample. Het hele nummer blijft vol spanning en de schorre geluiden zijn geweldig sfeervol. Ook een heerlijke kick en het tempo is precies goed. Meesterwerk als het aan mij ligt.
That Guitar Track is iets industriëler. Redelijk stevig nummer die goed doorstampt, maar toch is het wat leger dan in Doomsday Mechaniks. De vage geluiden zijn wel weer goed. Helaas blijft het nummer redelijk constant, waar ik niet helemaal op rekende. Toch geen slechte track.
Zero Tolerance is een slag anders. Zoals al eerder vermeld wordt is het opvallende dat hier veel Ambient-elementen in terug te vinden zijn. Een genre dat ik nooit luister, maar het is hier toch wel redelijk leuk gedaan. Niet een geweldig nummer, het is me wat te kalm en dat is natuurlijk logisch door de Ambient, maar toch is het wel een beetje jammer.
Gelukkig is Zero Tolerance een stuk energieker. Lekker zware kicks in een prima tempo. En wat een toffe riedeltjes komen er ook bij na een tijdje. Wel jammer dat het nummer vrij lang is uitgesponnen, na een tijdje heb je het wel gehoord en is het klaar. Wel een geinige outro.
History Lesson heeft ook een goed geluidje dat regelmatig voorbijkomt. Zorgt voor iets extra's en voor afwisseling. Ook dit nummer is vrij vlot.
Suffering is erg vlot wat Drum 'n Bass-achtig in het begin. Later komen er geluidjes bij die me doen denken aan een neefje die om je oren vliegt: een hoog irritant geluid, maar hier dan wel zo bewerkt dat het goed klinkt. Een beetje een vreemd nummer.
The Biggest Rave On Earth begint ook met een beatbox-achtige sample. Een vrij luchtig en speels nummer geloof ik. Heeft wel wat invloeden van The Prodigy nu ik er zo over nadenk. Later wordt het nummer beter met een hoog geluid en wat ouderwets klinkende synths.
De zevende track is weer rustige Ambient. Erg dromerig sfeertje met wat DnB. Goed lage bass ook in dit nummer.
The Devil Made Me Do It begint met interessante geluiden met wat DnB. Veel gespeel met geluiden, veel afwisseling in het nummer en een groot aantal geluidjes. Prima track.
The Pain Threshold It begint met een leuk voicesampletje en gaat vervolgens druk verder met allerlei geluiden. Knalt even daarna erg goed met een kick die van hoogte veranderd. De schreeuwsample past hier prima bij. Later wordt het nummer wel minder, maar qua beukwerk is dit wel een van de beste nummers op deze plaat.
Neglected Intellect begint erg mooi en hier is ook weer Ambient in te bekennen. Hier is het echter wel mooier en beter dan in voorgaande nummers met Ambient. Drum 'n Bass komt er ook bij. Dit is ook een juiste keuze geweest, want het klinkt behoorlijk goed. Het hele nummer gaat door met het dromerige geluid en de Drum 'n Bass blijft wat afwisselend, voor de nodige variatie in het nummer.
Het laatste nummer opent met een korte vocal gevolgd door een arsenaal aan bassen, elkaar kruisend en compleet losgaand. Toffe geluiden komen langs, van claps via drums naar originele kraakjes. Als dit is afgelopen zou je verwachten dat het album ten einde is, maar dat is dus niet zo. Een sfeervol vreemd geluid, een trage bass en snares krijg je nog te horen. Na een tijdje komen er ook nog andere geluiden bij kijken, die er prima bij passen en ene beetje op de achtergrond blijven. Deze geluiden komen af en toe wel even goed naar voren als de melodie even stopt. Klinkt goed en heel apart. Het nummer bouwt goed af naar het einde.

Enorm afwisselende CD, met hier en daar beukwerk, maar ook DnB en zelfs Ambient komen goed aan bod. Overal wordt wat leuks mee gedaan. Dit ga ik zeker nog vaker luisteren.
Voor nu 4 sterren.

Wát een enorm vette EP is dit. Stuk voor stuk hoogklasse tracks die origineel zijn en een enorme drive bezitten. Dan vind ik de 'Journey Of Force' remake eigenlijk nog het minst boeiend op deze release, alhoewel dat toch ook al een bovengemiddeld goed nummer is. Vooral vanwege die geweldige voicesamples ook, waar het nummer mijns inziens ook het meest bekend om staat. Verder zijn de radargeluiden ook gebleven maar de hele boel is een duidelijke 2013 upgrade ondergaan.

'Modus Operandi' laat een compleet andere kant zien van Luke's kunnen; een unieke opbouw met kicks die erin klappen als een kanon, opgefokte geluiden en goedgeplaatste onderbrekingen na de climax. Daarna gaat hij als een trein door, constant spelend met geluiden, maar het blijft een goed geheel.

'Way Beyond' doet het Crossbreedkunstje op sublieme wijze en ook hier weer enorme donderklappen. Erg veel gevarieerd wordt er niet, als je hem naast Modus.. legt, maar broodnodig is het ook niet. De speelduur had wellicht ietwat korter gekund, maar vervelend wordt het zeker niet.

'Ride Of Your Lives' is een remake van het toch al nooit officieel uitgebrachte 'Emotional Blackmail' die op Dedicat3d (2007) stond, maar dan in een mix. In 2011 is hij gratis weggegeven en dat vind ik voor zo'n track erg netjes. Deze versie is heel wat agressiever dan het origineel, wat aan het hogere tempo en de aangepaste kick te danken is. De melodie is nagenoeg hetzelfde gebleven. Tevens het enige nummer dat zich een beetje trouw houdt aan de UK HC standaarden.

Dik tevreden met deze gigant. En dat zal The Producer ook wel zijn.
4.5*

Opnieuw niet echt een overtuigende EP van The Empire, het project van César Pino Moreno. Een jonge Spanjaard die Promo's zegen heeft gekregen. De reden is mij nog steeds niet helemaal duidelijk, maar deze drie-tracker is toch al een stuk aangenamer dan zijn debuut op TTM.

De titeltrack 'Ambush' is het saaiste. Melodieus doet het me vrij weinig en dit is precies het soort Hardcore dat daarop zou moeten scoren.

'Destitute' doet hetzelfde, maar dan een tikkeltje rauwer. Dat wil zeggen: nog steeds typisch mainstream, maar een flink gereduceerd handjes-in-de-luchtgehalte met minder vrolijke melodieën.

Iets leuker dan z'n voorganger, maar doet me minder dan de vlotte afsluiter 'Musical Army'. Dit soort uptempo nummers zijn vrij typisch meestal. Weinig origineel en echt veel power zit er vaak ook niet in als je referentiekader wat breder ligt dan dat van de meeste liefhebbers van het genre. Toch moet ik zeggen dat deze track een bepaalde charme heeft. Leuke opgefokte, vervormde zangsample en de korte synths hier en daar klinken best geinig. Niet al te lange speelduur gelukkig, want erg veel gebeurt er niet.

'Tribute', de track die op de anniversary-release Born Out Of Resistance komt te staan, was op het eerste gehoor beter dan het werk van The Empire hier heeft laten horen. Misschien dat het dan toch nog wat gaat worden.
Voor deze 2.5*

World Grid opent erg mooi met een futoristisch piepje en wat getik. Daarna komen er nog wat robotgeluiden bij en komt er een gemanipuleerde stem: ''No one can stop us now!''. Dan komt er een geweldige bas bij. Niet een standaard kickje, maar echt een keiharde en zeer mooie kick. Op een perfect tempo ook. Als de beats even weg zijn, komen de futoristische geluiden er weer bij. Daarna komen er nog meer beats met een iets ander patroon. Ergens in het midden komt er een zangvocal en komt er een distorted piep bij. Alsof het nummer zich oplaad. Daarna komt er weer een nieuwe golf van kicks. Wat een nummer...
Three Fucking Seconds heeft vocals uit de film Full Metal Jacket van de Drillsergeant. Ook dit nummer beukt hard, maar lang niet zo mooi. Wel leuk gebruik gemaakt van de vocals.
Lock And Load heeft ook best leuke geluiden en vocals. Dit nummer is erg vlot, maar niet zo hard als de rest. Laster in het nummer komen er wat meer geluiden bij. Ik vond ook dit nummer best leuk.
You Inside Me heeft beats die op het eerste gezicht wel wat leken op die van World Grid, maar beukt veel minder. Net als in nummer 2 zit hier wel een echt melodietje in. Wat standaarder en wat gewoner werk dus.

Nummer 1 is echt fantastisch, maar de andere nummers zijn ook niet slecht. Ik kom dankzij het eerste nummer nog net uit op 4 sterren.

Ik ken hem ook al tijden, toen ik nog een echt klein kereltje was van een jaar of 8. Gewelig nummertje voor mij. Dat melodietje, die korte, snelle kickjes en die toffe voicesamples uit Judge Dredd... De remix is wat minder. Wel een grappig melodietje maar na een tijdje werkt die wel op de zenuwen, gelukkig duurt dat niet zo lang. Later rond de derde minuut komt het originele melodietje zelfs nog boven in een mooie opbouw. De kicks zijn naar mijn gevoel wat sneller, wat energieker. Hier nog wat andere samples erbij, maar de originele vocals zitten er gelukkig ook gewoon in. De laatste nummers zijn stukken minder. Vrolijke melodietjes overheersen vooral.
3 sterren voor I Am The Law

De naam van deze Duitser is mij onbekend ( ), maar dit album trok mijn aandacht wel vanwege het label en het klinkt niet verkeerd. Het doet me voornamelijk denken aan PCP, maar het is hier en daar toch wel wat meer dan dat. Ik zou het wel aan liefhebbers daarvan aanraden. Veel herkenbare ratels, 4x4 beats en onheilspellende synths.
'Doomcore' met een vleugje Techno is denk ik de meest accurate beschrijving voor het hokje met deze stijl. 'Nightcrawler' en 'Cyber City Citizen' daarbuiten gelaten.

Echt één favoriet heb ik niet, het niveau ligt behoorlijk constant en heeft niet echte pieken of dalen. Om te beginnen een 3.5*.

Luister gratis hier

De derde in de 'Goes Noord vs The Rest Of The World' reeks van TOA op hun befaamde Genosha label. Opnieuw hebben ze - of eigenlijk hij (Hidden heeft hier niet aan meegewerkt) de handen ineen gesloten met producers die allen een behoorlijke status hebben verwerft.

'Manhunt 0' is de 'prequel' van Manhunt I en II. Voor mij de minste track tussen deze vier. Ook de slechtste Manhunt uit de drie delen. Deel II beviel heel wat beter, terwijl die ook al niet fantastisch was. De sounds spreken me nauwelijks aan en spanning is ver te zoeken.

Gelukkig is 'World Breaker' stukken beter. Dat had ik ook wel verwacht, met zo'n samenwerking. Erg interessant als je het mij vraagt. Typisch ruig Technogepomp zoals Broken Rules al vaker heeft laten horen, maar hier is het toch een tikkie anders, wat allicht komt door die vinger in de pap van Eye-D. Melodie werkt erg effectief en de afsluitende climax bonkt behoorlijk lekker.

Het niveau van de EP blijft stijgen bij 'Mathemetics' met de Australiër Dep Affect, wie ook niet vies is van een lekker potje 4x4 rammelen. Al piepend en hi-hattend knalt het nummer de eerste twee minuten door. Vervolgens mengt zich de melodie, die een erg episch gevoel met zich mee heeft. Heerlijk nummertje.

Met Sei2ure heeft TOA ook al eerder samengewerkt, met als meeste recente release Pacifists/Undermind op het 175 label. Hier is het tempo wat lager en is het trommelgehalte achterwege gelaten. De intro is erg leuk en de break is erg leuk... maar de kernonderdelen zijn niet zo indrukwekkend. Iets beter dan Manhunt 0, maar het trekt me lang niet genoeg.

Dan maak ik er maar een 3.5*je van. Toch een hele ster minder als de vorige Genosha, samen met Ophidian. Niveau is nog wat te grillig om een hogere score te kunnen geven helaas. Maar dan nog ben ik blij met de Broken Rules en Dep Affect collabs.

On a side note...
Hidden is natuurlijk niet voor niets buitengesloten van deze EP. Die is druk bezig met zijn derde Ad Noiseam album, welke 28 oktober zal uitkomen.

Prima darkcore EP van The Outside Agency. Opent lekker met Suffocate. Prima opbouw en voicesamples. Ook de mysterieuze melodie is leuk. Het tweede nummer Sixth Beings is nog beter. Tussen de kicks door ook hier weer een prima donker en mysterieus melodietje. . Het laatste en langste nummer is ook leuk. Erg veelzijdig natuurlijk (Parts 1, 2 & 3), maar het deel rond de vierde minuut is het beste stuk. Wel grappig was overigens dat elk nummer eindigde met een komisch voicesampletje.
4****

The Ressurection is een lekker TOA nummer. Duister, wat mysterieus en vrij knallend.
Het 2e nummer opent prima. Later wordt het Terror. Had ik niet verwacht van TOA. Wel leuk geluidje ertussendoor. Voor Terror is dit een prima nummer, maar dit luister ik niet echt vaak.
Submerger klinkt ook goed.
Industry Anomaly staat er niet op, maar dat is Ruination. Erg goed nummer. Cool mysterieus melodietje en iets langzamere Darkcore. Beste nummer van de plaat.

Dikke 3.5*

Nou, hij eindelijk binnen hoor!
Heel vet album, dat als eerste. Ook niet helemaal wat je zou verwachten van The Outside Agency anno 2012. Slechts twee Crossbreed tracks en verder nog aardig wat anders. Dubstep, Drum n Bass, UK Hardcore, een soort van Speedcore uitstapje (maar ook weer niet ècht) en natuurlijk wat good ol' Industrial Hardcore. O ja... Tevens een Hardstyle nummer. Nou hangt het een beetje van je interpretatie af of je het onder die noemer wilt plaatsen, maar als je hem naast een iets rauwere Hardstyle plaat zet, zijn de overeenkomsten overduidelijk.

Lekker gevarieerd allemaal dus. Een ding hebben alle tracks gemeen, namelijk dat het opzwepend en rijk aan originaliteit is. Relatief gezien dan, vanuit het oogpunt van het genre zelf.
Eigenlijk is elke track ruimschoots de moeite waard. Van rauwe Dubstep in 'Godspeed' tot trage, verpletterende Industrial Hardcore in 'The Wandering Mind'. Geniale sample trouwens. ''My mind is going, I can feel it... There is no question about it. I can feel it...''. En dan later die toepasselijke 'melodie' erbij. Erg tof. Andere favoriet is 'The Fabric Of Life'. Eerste helft is voornamelijk Hardcore met hier en daar wat Darkstep onderbrekingen. Beste stuk is echter gelijk daarna. Heerlijke ambientwave en een oppermachtig gevoel komt vrij. Daarna is het een grote chaos wat wel wat van Breakcore wegheeft. De Crossbreed tracks zijn ook erg degelijk. 'Cautionary Tale' vooral, ritmisch gezien enorm effectief en beukt enorm prettig weg. Naar het einde van de CD toe wordt het logischerwijs wat ruiger. 'Backpack Wisdom' is een echte dansvloer killer. Lekker funky nummer, met aardig wat onderbrekingen van bekende Hip-Hop samples, de liefhebber zal ze er ongetwijfeld zo uitpikken. Slotnummer 'End Boss' (die titel ) is het soort uptempo -core dat ze ook met 'Scandinavian Chess' en 'The Flux Capacitor' hebben gedaan. Sterkste punt zijn die opbouwpunten voor het losgaan. Klein minnetje is dan wel dat her iets te wisselvallig is naar mijn idee, de drive gaat er een beetje uit bij bepaalde breaks. Wordt bij dat laatste stuk wel aardig gecompenseerd overigens.

De extra van het CD'tje zelf is het grafische gedeelte wat met speciale software kan worden afgespeeld. Een soort stripverhaal over de heren onderweg naar een feest, maar er gebeurt nogal wat. Leuk gemaakt, maar ook weer niet iets wat nou speciaal de moeite waard is. Nogal flauw, eerlijk gezegd.
Muzikaal gelukkig sterk genoeg voor een hoog cijfer. 4.5*, mede dankzij de variatie en de lage vervelingsfactor.

Weer een goede release van TOA. Discord In Starlet opent heerlijk sfeervol. Duister, mysterieus, wachtend op een sample gevolgd door een reeks originele kicks. Erg lekker tempo ook.
Nostromo is wat absurder. Drum 'n Bass-achtig, met een leuke melodie.
Strangers Call heeft strakke, stevige kicks met weer duistere bijgeluiden. Klinkt goed, maar niet de beste track hier.
Het laatste nummer is denk ik wel het beste nummer. Drum 'n Bass weer, in de typische stijl zoals TOA dat altijd doet, maar tussen de breakjes door ook erg toffe geluidjes.
4*

Prima release van TOA. De stijlen van DJ Hidden en Eye-D zijn goed te onderscheiden en eerlijk gezegd vind ik DJ Hidden toch een stuk beter qua stijl. Niet dat Dirty en Puddle Dynamics slecht zijn, maar de nummers klinken gewoon een stuk minder sfeervol. Dark Serenity heeft constant een aangenaam ritme en een gaaf klinkend pompgeluid. Als dit even stopt komt de melodie erdoor. Erg goed in mij oren. Lekker duister nummer ook.
The Weather In My Mind is wat anders. DnB-achtig en een heerlijk achtergrond geluid dat je pas goed hoort in de breaks.
Puddle Dynamics is ook geen slechte track, maar is vrij eentonig ondanks de vele bijgeluiden die er bij komen kijken.
Dirty is iets beter. Leuke electronische geluiden die 'de hoofdrol' spelen.
3,5 * is goed voor deze release.

Hulde voor de titel van deze release . Dat allereerst.

TOA & Ophidian is een van de beste samenwerkingen die je kunt wensen wat eigenlijk alleen maar topnummers kan opbrengen. Of toch niet?
Ik ben eerlijk gezegd een beetje teleurgesteld, dat komt wellicht door te hoge verwachtingen, maar The Shadows is de enige topplaat. De anderen zijn wel bovengemiddeld goed, maar niet echt overweldigend. Waar ik wel blij mee ben, is dat dit weer een echte Industrial EP is (op The Insect Mind na dan) en dat is iets wat ik niet meer verwacht had van TOA. Noël zei namelijk een tijdje geleden zelf nog zich te gaan focussen op Crossbreed, niet meer zozeer op Industrial. Nou vind ik Crossbreed van TOA wel erg goed, maar een gewone good ol' Industrial release is wel weer even fijn.


The Silence was vorig jaar al te horen op de Qore 3.0 CD. Niet zo'n bijzondere track eerlijk gezegd. Waar het precies aan ligt weet ik niet, hij pakt me gewoon niet echt. Het enige wat is echt goed vind is die break met dat heerlijke achtergrond geluid. En de sample is ook erg goed. Ook erg grappig is de endbit op de vinyl.

The Infinite is al beter. Lekker Techno-achtig gebeuk op Ophidian's manier. Lekker stevig kickje en leuke acid-achtige geluiden na de break.

The Insect Mind is de enige Crossbreed-achtige track op deze EP. De intro is redelijk lang maar zet wel een goede sfeer neer. Lekker duister. Het tempo ligt redelijk hoog en daardoor klinkt het allemaal nogal opgefokt en energiek.

Als afsluiter weer een echte Industrial track: The Shadows En precies zoals ik die wil horen van deze heren. Wederom donker, hard en een kick die je trommelvliezen doen klapperen. Erg vette piepgeluiden worden later toegevoegd wat het een huiveringwekkend geheel maakt. Kroonstuk van de EP wat mij betreft.


Goeie release, dat zeker, maar ik liep iets te hard van stapel, waardoor het een en ander toch tegenvalt. Maar goed, niet echt iets te zeuren eigenlijk. The Shadows is kei en keigoed en de anderen zijn ook zeker de moeite waard. Ik ben benieuws van Ophidian's aankomende album te bieden heeft. Dat zal ook zeker weer smullen zijn

Voor deze 4.0*

Prima album. Ik kwam achter de terugkeer van The Prodigy doordat ik Omen voorbij zag komen op TMF. Heerlijk nummertje en nog steeds een goed nummer naar mijn mening. Het eerste nummer is ook lekker, maar toch minder dan Omen, Take Me To The Hospital, Warrior's Dance of Piranha. Alle nummers zijn goed te pruimen vind ik, maar de genoemde nummers zijn toch wel de beste nummers. Album luistert ook zeer goed weg en variatie is er genoeg.
Ik neig sterk naar 4 sterren, maar ik houd het nog maar even op een dikke 3.5*

Lekker duistere plaat met lekkere ritmes en sfeervolle opbouwtjes.

Memory Nor Sin is vooral het goede voorbeeld van een erg aangenaam tempo en ritme. Geen standaard bassline, maar wat lekker originineels. Zware vocalen ook en korte hobbelende kickjes. Klinkt erg goed. Later komt er zelfs nog een melodietje bij die er goed bijpast en dan is het helemaal compleet.

The End Becomes Me heeft vergelijkbare kickjes en de sfeer is ook weer dik in orde. Het tempo ligt wel iets hoger. Een erg goed element hier zijn de hoge geluidjes die af en toe zomaar op komen zetten en dan vervagen. Voegt echt iets toe aan de track en zorgt voor variatie. Prima track.

Black Angel heeft weer die lekkere kicks en het ritme is lekker origineel. Lekker stevige kicks en tussendoor soms een vocal met op de achtergrond duister pianospel. Later een chaotisch achtergrondgeluid en af en toe wat geluidjes van een triangel. Erg goed Darkcorenummer dit.

The Search For Humanity is de laatste normale track. Begint niet zo duister, maar toch is dit ook geen vrolijke track. Wel een track waar je vrolijk van kunt worden, goed nummer weer namelijik. Korte rechtoe rechtaan kicks in een wederom goed ritme. Bijgeluidjes zijn ook geslaagd, maar komen me wel bekend voor.

Kill The Fallen is de afsluitende track. Eigenlijk is het een opname van een man die het een en ander zegt. Niet aan mij besteed dat soort dingen, ik luister er toch niet naar.

4 Sterren. Lekker stukje muziek.

Fucking Up Your Program vind ik wel een van de betere Speedfreak nummers. Erg tof melodietje, maar de rest is niet zo boeiend. Rustig nummer ook, komt totaal niet opgejaagd over, dit past ook wel bij de melodie vind ik. Met uitschot beter dan de rest van de plaat.
Misanthrope is al sneller, maar stukken minder. Wel geinig melodietje met laserpistoolgeluiden, maar verder weinig boeiends.
DJ Sharpnel is een Japanner als ik me niet vergis. Begint wel leuk en een leuk melodietje, maar dit is verder ook geen geweldig nummer.
Voor het eerste nummer heb ik wel 4.5* over, maar door de overige nummers kom ik op een 2.5* uit.

The Speed Freak is een van de eerste producers van Hardcore. 20 Jaar alweer. Zijn meeste oudere platen vind ik niet veel aan, maar hij heeft ook erg degelijk spul gemaakt (What Kind Of Madness, Madness Revisited en ook wel een stuk of wat prima nieuwere nummers (waarvan ik Fucking Up Your Program zijn beste vind). Op deze plaat zijn een aantal remixen te vinden van een aantal kompanen waar hij wel vaker dan eens mee heeft samengewerkt. Ik heb enkel de Remixen weten te bemachtigen, dus de Megamix(en) komen niet aan bod in mijn recensie.

The DJ Producer is een befaamd artiest en dan maakt hij ook wel vaak waar. Deze remix is ook bovengemiddeld. Fijne breakbeats en coole geluidjes maken deze track zeker de moeite waard. Niet eens zoveel variatie maar dat is niet echt nodig hier.

Frenchcore-producer DJ Mutante heeft Freakiest Plastic op de hak genomen en dat is te merken ook. Op hoog tempo breekt hij de hel los in dit nummer, maar niet helemaal op de manier die mij bevalt; ik vind het snel te saai, terwijl het nummer toch aardig wat stukjes heeft die redelijk van elkaar te onderscheiden zijn. Zijn stijl bevalt me gewoon niet echt.

Radium is wel een producer die bij mij hoog in het vaan staat door zijn Frenchcoreprojecten, die met stukken beter bevallen dan die van Mutante over het algemeen. De track opent met een ouderwets schel klinkende voicesample die echt aandoet als een jaren '90 sample door de kinderlijke stem. De synth die er daarna wordt ingegooid klinkt prima en speels. Af en toe wat bewerkt met een effectje maar dat is alleen maar goed. Hier typische Radium kicks die zoals gewoonlijk erg diep doorbeuken. In het midden zwakt het nummer wat af als die speelse synth verdwijnt maar die komt gelukkig weer terug. Het nummer wordt daarna netjes afgebouwd en de baby-achtige sample komt ook nog even voorbij.

Van Autopsy ken ik niet zo veel, maar dat is geloof ik ook een Frenchcoreproducer, afgaande op dit product. Wel een aparte stijl, met veel Hip-Hop invloeden. Vaak ben ik daar niet zo weg van maar hier is het toch wel een goede track geworden naar mijn mening. De juiste elementen uitgekozen en op de juiste momenten eringemixt. De intro is erg leuk en bestaat uit een oude sample uit een film die ik zo niet ken, maar het is wel gepast hier. Daarna komt er nog een Hip-Hop sample achteraan, waarna wordt opgebouwd na de eerste wave kicks. Stevige kickjes en korte stukjes ook steeds. In het midden nog een sample met een laag melodietje op de achtergrond wat er goed bij past. Daarna nog wat gebeuk, maar het grootste gedeelte van de track bestaat uit samples en dat is wel een beetje jammer. Toch geen slechte track.

Time To Die Harder (The Outside Agency Reboot) is een van de beste tracks op deze plaat en dat verbaast me niks. Deze twee producers hebben namelijk altijd weer kwalitatief goede tracks die me nooit tegenvallen, zoals hier ook blijkt. Ze wijken wel wat af van hun gebruikelijke duistere stijl, maar dat maakt in dit nummer niets uit. Nu moet ik bekennen dat ik het origineel niet ken (dat geld voor elke track op deze release trouwens) maar dit klinkt wel erg goed. De synths doen het hem hier vooral. Lekker opjagend en in het midden in de break wordt opgebouwd naar een enorme climax waarbij een platenspeler-geluid steeds sneller wordt afgespeeld gecombineerd met breakjes en hi-hats. Eenmaal op het hoogtepunt volgt een korte vocal en barst het nummer compleet los op hoog tempo. Daarna lijkt het nummer even te gaan afbouwen, maar slaat het juist op hol door op nog hoger tempo te gaan knallen. Dit had van mij niet zo nodig gehoeven, maar vervelend is het ook weer niet.

Stormtrooper's remix is ook van hoog niveau. Leuke lasergeluiden en originele sampletjes. Ook een tof melodietje rond de tweede minuut. Kick is niet zo bijzonder verder, maar dat maakt weinig uit omdat de andere geluiden ook redelijk overheersen en het waarschijnlijk te druk zou klinken als er nog een flinke laag distortion aan vast zou zitten.

De Chosen Few Remix is ook wel aardig, maar ook niet veel meer dan dat. Wel een leuke kick en weer veel samples, maar ik mis een melodie hier. Het wordt al snel wat saai als je vier minuten luistert na 40 x dezelfde Hip-Hop vocal en hetzelfde scratch-geluid. Beetje jammer.

De afsluiter, de 'Musikstunde 2.0' Metal Lesson van The Massacre opent met een namaak radioshow met een aantal pogingen om grappig te zijn, maar dat soort dingen mogen ze van mij weglaten. Pas rond de derde minuut begint het nummer echt, beginnend met gitaren. Daarna komen er opeens de kicks erbij. Dit is het snelste maar daarmee ook het minste nummer op deze plaat. De hele tijd gitaargeluiden met veel kicks, tegenwoordig hoor je dat wel vaker in Terror en Speedcore nummers, maar in de meeste gevallen is dat niet aan mij besteed. Een van de weinige nummers waar het wel goed bij klinkt is bij S.R.B. - Guitar Hero. die zeker de moeite waard is. Deze track is een jammerlijke afsluiter.

De Radium en TOA remixen zijn de beste nummers, de rest is middelmaat of matig tot slecht.

Krappe 3.5*

Het derde deel van de befaamde Italiaanse platen. Prima EP'tje als je het mij vraagt. Opent lekker met Eternal. Aardige mainstream track met een leuk melodietje en de standaard hardcore ingrediënten waar je tijden naar kunt luisteren zonder dat het verveelt. (ik iig wel ). Dopenose is me wat te snel en te wild. Alsof ze te veel wouden doen in een te korte tijd. Wel een leuk middenstukje, maar het nummer beviel me verder niet zo goed. Getting Blowed Up echter wel. Leuke geluidjes en lekker melodietje. Wel een gewone beat en standaard opbouw. Het laatste nummer was ook best leuk. Ook dit was weer zeer standaard, maar toch was het melodietje eens iets anders omdat het niet zo vrolijk overkomt.

Prima nummers weer. 3 ½*

Heel kort E.P'tje. Niet heel slecht, maar ook niet heel goed.
Wonderbra heeft wel een leuk intro'tje met een paar vocals en wat tikjes. Daarna volgt een leuk opbouwtje en vallen de beats in. Heel mooi stukje met de de hoge bijgeluidjes af en toe. Tof melodietje ook, dendert lekker door.
Drum 'n Bass is veel minder vind ik zelf. Wat saai misschien. Veel beats, weinig andere dingen. Wel een paar vocals en wat bijgeluidjes, maar niet veel.
4* voor Wonderbra, 2.5 * voor Drum 'n Bass.
3.25* voor Our Thing Part 1 (3*)

Your Choice is een zeer goed nummer vind ik persoonlijk. Goede beats, goede melodie en goede opbouw. De stemmen tussendoor maakten het plaatje helemaal compleet.
Dan was Headz gelijk stukken minder. Vervelende melodie in het midden en was verder ook niet echt interessant of goed ofzo...
Toch nog een 3.5 voor die geweldige eerste track.

My Sugar Ape is de ruigste track op de EP. Dit is een Industrial Hardcore nummer met flink wat geglitch, tempowisselingen en breaks. Hetgeen wat dit tot een interessant nummer maakt is de essentiële melodie. Geen overdreven orgels maar meer een dissonante klank die subtiel verandert van toonhoogte af en toe. Zonder dit was het wel een hoop geweld, maar het zou niet mijn interesse voor bijna 7 minuten kunnen vasthouden.

Harsh Realisations is ook een bak vol geweld, maar in plaats van dikke kicks is de potten-en-pannenkast leeggehaald. Vrij chaotisch geheel, waardoor het aardig wat op Breakcore gaat lijken. Wel kent het nummer een droevige klassieke melodie die een mooi contrast weergeeft. Ook een fatsoenlijke sublaag is niet ontbroken. Favorietje dit.

Had ik deze nog niet toegevoegd?

Wel een aardige ep, Maar Coming Home is wel heel erg cheesy. Echt zo'n handjes-in-de-lucht break en daarna een heel erg vrolijke melodie. Gelukkig is dit niet de standaard van de twee producers. Wel leuk om af en toe te horen, maar heeft naar mijn mening niet meer zoveel met Hardcore te maken. Hardcore hoort hard te zijn en lak aan grenzen te hebben. Maar goed, zoals ik al zei: voor af en toe is het niet een verkeerde luisterplaat.

Sacred Fire is ook best aardig, maar beetje verkeerde break met die lage stem. Het lijkt een beetje op een mislukte poging om mysterieus en duister over te komen. De melodie is best lekker maar niets bijzonders verder.

World of Hurt is de afsluiter en samen met de Italiaan Tommasso Mara gemaakt. Hoop ook dat hij eens weer een EP'tje uitbrengt. Wordt wel weer tijd, z'n laatste is eind 2010 uitgebracht en hij is wel een van de betere Mainstream producers naar mijn mening. Enfin, de kicks in dit nummer zijn al beter dan in de andere nummers, maar vooralsnog vind ik dat er te weinig Tommyknocker invloeden te horen zijn. Melodie is weer typisch The Viper volgens mij en ook deze track is eigenlijk niets memorabels.

Van mij 3 sterretjes.