Rage heeft een tof introotje met een donker deuntje en een boze man die kortaf 'Rage' zegt. Lekker krachtig gebeuk, niet heel hoogstaand, maar ik vind E-Noid een van de betere Darkcore producers.

Disorder is ook prima, maar toch iets minder denk ik. Lekker kickje en de vocals zijn ook wel gaaf. Na een minuutje komen er vage geluiden bij, waarna het nummer weer lekker doorstampt. Weer anderhalve minuut later is er een break waarin de geluiden niet meer te pas komen, maar vervangen worden door een soort melodie bestaande uit hoge synths die niet zuiver klinken. Dan heb ik weer liever de eerdere geluiden.

Negative A's remix van Aggressive Behaviour heeft lekker harde industriële knarskicks. Redelijk energiek nummer, door het tempo en zoals ik al zei, de kicks. Geen topper, maar dit is wel lekker stevig als je er goed zin in hebt.

Dx2r is hier zonder twijfel het beste nummer. In het begin lekker bruisende kicks en daarna een klassieke melodie, waarna het nummer nog even rustig doorgaat. Hierna volgt een break en merk je dat het nummer rauwer wordt. Ineens vallen harde goede kicks binnen. Heerlijk geknal. De melodie komt af en toe ook nog even boven, maar het rauwe gebeuk heeft toch duidelijk de grootste rol in het nummer.
3.5*

Een nieuwe naam, maar bekende artiesten (Tomcat, Rudeboy, T-Junction en MC Syco). Allen hebben al veel goede inbreng gehad in de mainstream Hardcore. Ook hier hebben ze prima nummer geproduceerd,
De hoofdtrack als topper hier. Bekende vocal van War Of The Worlds, maar het is vooral de melodie die het nummer zo goed maakt. Oorstrelend en fantastische feestmuziek ook. Het tempo past er perfect bij. Wat wel beter had gekund, was dat de kicks iets harder of krachtiger mochten zijn. Verwacht je niet van dit label, maar dat had het nummer wel beter gemaakt. Alsnog een favoriet.
Our Message is ook een lekker nummer. Dezelfde formule uiteraard, maar het blijft prima klinken. Melodie is ook hier leuk, maar haalt het niet bij Superiour Minds. De vocals zijn verzorgd door MC Syco en voegen wat extra's toe ook al zijn ze zo standaard als wat (3,2,1.. Hardcore!!).
Strong Individual is ook een prima opvuller voor de collectie. Vocals zijn hier van een voor mij onbekende MC, wat eigenlijk best vreemd is voor zo'n groot en bekend label. Maar over het nummer is weinig te zeuren. Melodie draagt het nummer en de vocals zorgen voor een leuke opvulling. Lekker knallertje.
3.5*, maar voor het eerste nummer heb ik absoluut 4 dikke sterren over.

Het Haagse broederschap Cardella is terug met hun Techno-projectje. En opnieuw laten ze een knap staaltje vakmanschap horen.

'Phase Transition' introduceert de EP degelijk. Niet al teveel onnodige, extra sounds wat er juist voor zorgt dat de sfeer zo goed tot stand komt. Wanneer een stilte valt komt een simpele, uit piepjes bestaande melodie zich introduceren. Perfect voorbeeld van wat je simpel doch effectief kan noemen.

'Mood Shifter' is eigenlijk niet enorm verschillend met zijn voorganger. Hetzelfde sci-fi sfeertje is opnieuw aanwezig. Soort van trillende synths die zich naarmate de track vordert ontwikkelen in een iets stabielere melodie. Klinkt weer cool, maar een tikkeltje minder goed dan zijn voorganger.

'Crossroads' bevat een geweldige spacey melodie, maar als deze voor het eerst kenbaar wordt gemaakt stopt deze weer als de beat er opnieuw in klapt. Maar gelukkig komt hij al snel weer terug en neemt deze een iets later leuke wending aan. Heerlijke ambiance ook weer.

'Chain Reaction' is mijns inziens het meest duister van alle tracks, voornamelijk doordat de melodie hier veel minder aanwezig is en de baslijn veel minder pompend is. Geen flitsende piepjes deze keer, maar een zacht schommelende melodie die zo hier en daar wat verder omhoog komt drijven. Doet me in dat opzicht sterk denken aan 'The Downward Spiral' op hun vorige EP, al kan deze daar ook weer niet aan tippen. Wel is dit een typische groeitrack geweest voor mij. Anders dan 'The Downward Spiral', die al bij de eerste luisterbeurt wist te overtuigen.

Opnieuw weer onder de indruk van de heren. Ze weten een magnifieke sfeer te maken, iets wat ze in hun beginperiode nog niet echt deden. Dat was veel meer standaard gebeuk. Kom maar op met een nieuwe Sound Abuse EP zou ik zeggen, of nog liever: een heel album!

Nieuw project van de gebroeders Cardella, wie vroeger ook wel onder 'Sound Abuse' muziek uitbracht. Voornamelijk Industrial Hardcore. Hier is dat wel anders, het is eerder Techno, op de laatste track na, welke opvallend genoeg ook nog eens is uitgebracht onder ... feat. Sound Abuse. Dit is namelijk een experimenteel nummer.

De opener 'Trouble Maker' is het minst boeiend voor mij, ben niet zo een liefhebber van Hard Techno, waar dit het meest op lijkt. Geen vervelend, of slecht nummer, maar doet nogal onder voor de rest wat mij betreft.

'Problem Solver' is ook repetitief, maar dit bevalt me toch een stuk beter. Aangenaam mystiek sfeertje en een verdomd goede melodie die op de helft instroomt. Helemaal mooi wordt het als er nog een andere minder opvallende soundsample bij inspringt.

Het kan nog obscuurder, dat bewijst 'The Downward Spiral' wel. De beats zijn iets feller, maar er is veel minder melodie. Deze is wel aanwezig, maar is erg minimalistisch gebleven en komt alleen op enkele tijdspunten wat verder naar voren. Er zijn wel piepjes en een constant herhalend riedeltje te horen, maar deze dragen zeker niet bij aan een vrolijk gevoel. Haast een eng nummer, maar wel enorm fijn.

Het experimentele uitstapje 'Tomorrow Will Be Better' heeft ook een sterk gevoel met zich mee. Fijne melodiewave en als aanvulling een arsenaal aan tikjes, bassen enzovoort.

Volgend jaar komt er een nieuwe Sound Abuse release als ik de heren mag geloven. Ben benieuwd, want ze zijn de afgelopen jaren erg goed bezig. Duister en sfeervol. De release op DNA Tracks was toch wel minder goed, was simpeler en meer 'in your face'. Prefereer die nieuwe stijl dan veel meer.

Ik kende de samenwerking tussen Sebastian Hoff (Promo) en Lenny Dee niet eens. Maar beide artiesten hebben al goede nummers geproduceerd. Promo met name rond '98 en Lenny Dee in de echte Early scene. Vooral The Dreamer en Forgotten Moments zijn heerlijke nummers.

IM Electronic heeft een leuk bewerkte intro en best grappig ook. lHet nummer heeft prima Industriele geluiden en een prima voicesample. De Closet Mix is ook wel aardig, maar had van mij er niet op hoeven staan. Overbodige belast naar mijn mening. De Peaky '''Piggy'' Pounder (leuk bedacht) is niet zo leuk. Wel een leuke voicesample.
In The Dark Place is een beetje saai.
Parasires Attack heeft wel een leuk doch melodietje.
Nummer 6 is een verhaaltje over irritante parasieten.
Het laatste nummer is ook wat geneuzel over parasieten.
Niet helemaal mijn idee van goede Industrial, maar echt slecht is dit niet.
2.5*

Embrionyc is een nog vrij onbekende Duitse producer die behoorlijk wat talent heeft en door een aantal mensen nu al als de beste Duitse Hardcore producer wordt genoemd. Hij heeft een aantal maanden geleden z'n eerste solo-release uitgebracht en die werd door velen al de hemel in geprezen. Dat was wel meer een mainstream-release, dit is een stuk rauwer en industriëler.

De hoofdtrack heeft heel wat verschillende ritmes en is niet een zoetsappig nummer voor de echte mainstream liefhebbers. Voor mij wel een zeer goede track. Heerlijk duister sfeertje en de ruige kicks en kraakjes klinken erg goed. De melodie die later op de achtergrond verschijnt past er ook erg goed bij, door het onheilspellende geluid. De stijl heeft wel wat die van het iets oudere werk van Void Settler.

Present Future (Original 2006 Edit) is in 2006 geproduceerd zoals de naam al vermeldt. De track klinkt niet eens zo gedateerd, maar is helaas wel een stuk minder aangenaam dan Audio Tape Crash. Te weinig afwisseling naar mijn mening. Wel een toffe voicesample.

Aangeland bij de derde track hoor je een totaal ander geluid. Het nummer opent ongelooflijk kalm en is eigenlijk meer Ambient te noemen. Heerlijke melodielijn waar na een kleine minuut de kicks doorkomen. Gelukkig gaat de melodie net zo rustig door en verpesten de kicks het niet, hoewel ik liever een langere intro had gehoord. Het tempo ligt relatief laag, wat ook wel noodzakelijk is voor een track als deze. Nog een minpuntje is het afwijkende stukje na de tweede minuut, waar de rust een beetje lomp wordt afgesneden. Daarna is de melodie ook niet echt meer te bekennen en bouwt het nummer af. Heerlijk nummer, maar erg jammer dat het nummer zo kort is.

Clubwalker is een kleine tegenvaller. Weer dezelfde argumenten als bij de tweede track: een gebrek aan afwisseling. Het nummer stampt vrij monotoon door en ondanks de breaks en bijgeluiden vind ik het te leeg klinken.

Hulde voor Audio Tape Crash en This Is Not a Daydream (Gamma Edit). De andere tracks vallen wat tegen, maar deze Duitser is zeker goed op weg.

Ook hier bewijst Embrionyc weer een man van vele stijlen te zijn. Ik wist dat hij Mainstream, Darkcore en Industrial Hardcore produceerde, maar hier staat ook een Hard Techno track op.

De opener is niet zo bijzonder. Veelal kraakpiepsynths en redelijk saai gebeuk. Niet het soort muziek wat ik van hem wil horen.
Synthesis (Embrionyc's Out Of Space Remix) stelt me veel meer tevreden. Heerlijke droomachtige melodie en lekkere kraakkicks. Goed opgebouwd en niet zo voorspelbaar als de meeste Hardcore tracks.
Dan die Hard Techno track... Ben niet echt bekend met het genre. Ik ken Frank Kvitta, Instigator en Jason Little wel, maar heb me nooit zo verdiept in Hard Techno. Trekt me ook niet echt, te saai gebonk, naar mijn mening. Hier eigenlijk ook. Wel leuk dat dat deuntje langskomt na de break, maar bijna 8 minuten voor een track waar verder bar weinig in gebeurd is niet echt aan mij besteed.
De afsluiter is ook niet zo bijzonder. Gebeurd ook niet erg veel in, al is dit dan meer Industrial Hardcore. Wel klinken die schuursynths goed, past er perfect bij.

Tja, alleen de Synthesis remix is echt de moeite waard vind ik. Maar zijn muziek is ook gericht op een vrij groot publiek, met zoveel stijlen. Voor iedereen is er wel wat, om zo maar te zeggen. Dit jaar komt tevens het debuutalbum uit van deze Duitser, waar ik ook wel benieuwd naar ben.

2.5*

Ah, en daar hebben we de tweede Detonation van Embrionyc op dit Russische netlabel. Geheel gratis, wat nooit weg is uiteraard, Waarschijnlijk vond Enrico het niet goed genoeg om het nog via een normaal label uit te brengen. Het is dan ook al een vrij oud EP'tje: de tracks dateren allemaal uit 2007, de beginperiode van Embrionyc. Dat kun je duidelijk horen aan de nog behoorlijk rauwe stijl, nog zonder het type melodie uit zijn recentere werk en hoe de nummers in elkaar steken. Als een ruwe diamant zeg maar.

'Destroy Our Homes' is gelijk raak. Dissonante screeches, schavende sounds die een soort melodie vormen en een industriele sfeer. Verveelt ook niet en beukt erg fraai door.
De volgende track 'Satisfaction' bevat samples van Benny Benassi's hit. Zelfs de melodie zit erin verwerkt, hoewel hier natuurlijk heel wat gruiziger en niet bepaald zomers. Ook de kick klinkt enorm opgeblazen. Vrij matig nummer.
'Pulsing Earth Interior' is niet veel beter. Tempo is ietsjes opgeschroefd, maar de dikke laag distortion is wel weer aanwezig. Echt onderhoudend is het niet verder.
Ook de afsluiter doet me niet zoveel. Heeft wel iets van Schranz weg, maar het is een stuk rauwer.

Voor rasechte distortionfreaks is dit wel een aanrader. Ik ben er ook niet vies van, maar de opzet van de tracks is naar mijn mening nog te kaal. Gelukkig heeft hij zijn stijl behoorlijk ontwikkeld met de jaren, waardoor hij ook veel meer bekendheid heeft opgebouwd.

Seeing Is Not Believing is de eerste mainstream EP van Embrionyc . Ik was een paar weken geleden zeer positief over de hoofdtrack en Talk To Me. Nog steeds trouwens. Mainstream zoals ik het wil horen. De twee anderen (exclusieve digi-tracks) zijn echter een stuk minder. Dit had Enrico vast zelf ook in de gaten en dat zal de reden ook zijn geweest waarom hij die niet heeft laten persen op vinyl.


Everywhere We Go is vrij middelmatig. Melodie vind ik niet zo, kicks gaan nog wel maar het geheel is het gewoon net niet.

Talk To Me is vele malen beter. Een vrij rustig nummer, met wat meer emotie erin. Dit komt vooral goed naar voren in de break. De melodie staat als een huis en de kicks zitten goed in elkaar. Wat ook goed is, is dat overal de tijd goed voor is genomen, het is een lange track, maar niets gaat vervelen en voelt overbodig. Kwaliteitsnummer.

Seeing Is Not Believing is de beste mainstream track die ik heb gehoord de laatste paar maanden. Echt een dansvloer killer, enorme drive en de kicks zijn precies afgestemd op het tempo. Baslijn van de hoogste plank ook. De break is wel redelijk lang, wat meestal een groot nadeel heeft op de energie, maar dat is hier niet het geval. De melodie wordt perfect opgebouwd en als het nummer weer losbarst is het nummer weer bruisend van de energie. Het stukje waar de kicks even langzaam opbouwen naar een hoger tempo is waar de track op z'n hoogtepunt is. De melodie is wat veranderd waardoor deze hier euforisch mooi klinkt. Dan bouwt het nummer weer af met hetzelfde stukje als de eerste minuut. Echt een juweeltje van een track.

My Way komt daarna vrij saai over. Niet slecht, maar deze kick klinkt niet lekker wat de track best wel verpest. De melodie klinkt nog wel lekker. Voor de rest is het maar 'mwah'.


Voor de vinyl geef ik 4.5*, maar door de twee andere tracks wordt het gemiddede omlaag getrokken. Vooralsnog 4*

Zo'n typisch EP'tje die me in het begin niet zo pakte, maar maanden later wel. En al een flinke poos ondertussen. 'Biohazard' en 'Childhood Ends' als hoogtepunten.

Lekker stotterend bassje in de opener 'Biohazard' en zoals we intussen wel gewend zijn van deze man ook weer een behoorlijk contrast tussen distortion en frisse felle melodieën. Het is helemaal niet onvoorspelbaar of chaotisch, maar dat is ook niet nodig.

'Childhood Ends' vond ik op het eerste gezicht nog wel te pruimen, maar echt onder de indruk was ik ook niet. Na een aantal luisterbeurten is m'n waardering ook hiervoor behoorlijk gestegen. Ritmisch bijzonder simpel, precies zoals het hoort bij dit soort tracks. De achtergrondmuziek doet de rest wel. Ook hier weer een fantastische introductie van de melodie, vooral de fluitende vogels zijn een perfecte aanvulling geweest.

'Tartaros' doet een stapje terug wat melodie betreft en bied daarmee wat variatie op de EP. Een vleugje meer Techno en iets minder climax. Ondanks de redelijke speelduur niet vervelend gelukkig, want er wordt niet zo veel gevarieerd. Deze track is nog het minst goed, maar alsnog erg degelijk.

'Black Mamba' schraapt en hapert veel meer, met slepende screeches en loopende sounds. Erg leuke afsluiter. Opnieuw lekker duister en doet het label dus weer eer aan. Goeie keuze van geluiden ook.

4.5*

Wild is met DJ D gemaakt en dat is te merken. Behoorlijk vrolijke melodietjescore. Geen slecht nummer, maar ook niets bijzonders.
Het tweede nummer is stukken beter. Duisterder, rauwer en aangenaam sfeertje. Contact is nog beter. Erg lekker kickje; strak en diep maar niet te pompeus. De bijgeluiden zorgen voor een goede afwerking.
Het laatste nummer is ook leuk geremixed, maar is niet zo goed als het origineel. Toch goed luistervoer.
3.5*

Causin' Confusion heeft een best aardige kick, maar is wat minder donker als normaal. Paranoid eigenlijk net zo. Petrification is ook niet bepaald donker, maar wel een goed melodietje in de stijl van Ophidian. Hybrids is wat industriëler dan de rest. Zware, relatief lange kicks en een mager, maar wel mooi melodietje ertussen.
De B-kant, daar moet de plaat het vooral van hebben. De eerste 2 nummers zijn niet echt goed vergeleken met nummer 3 en 4.
3.5*

Mwah, Enzyme heeft meestal leukere releases. Doet me erg weinig dit.

'To Claim The Future' is me te gewoontjes. Veel te veel tussen de lijntjes gekleurd allemaal. En ik snap ook wel dat ik geen rauwe Industrial Hardcore hoef te verwachten van Endymion en EA, maar ze hebben beide wel beter werk laten horen. Dit is typisch zo'n track die je zo weer vergeet. Kicks zijn niets bijzonders en melodieus is het ook niet echt pakkend. En laat dat nou net de elementen zijn die essentieel zijn bij dit soort muziek.

'Bio' is niet veel beter. Het klinkt allemaal zo hol, het luistert niet prettig weg. Voor de rest een beetje hetzelfde verhaal als bij de eerste track.

'Vengeance' is wel iets beter, maar niet veel. Pluspuntje is die tweede break, met dat vervormde melodietje dat wel erg cool klinkt. Jammer dat ze die melodie daarna weer hebben ingekort, wanneer de kicks er weer bij komen.

'Art' is duidelijk mijn lievelingstrack en tevens de enige die me nog is bijgebleven voor ik deze release weer eens besloot te luisteren. Hier doen de kicks me meer dan bij 'Bio' en de melodie klinkt ook stukken beter.

Helaas is die laatste niet genoeg om de EP op te krikken naar een 3'tje.

Hier is hij dan. De lang verwachte en uitgestelde AGOS4 waar al maanden over gespeculeerd is op verschillende fora. Het mocht ook wel een keer, Enzyme heeft al een poos niets meer uitgebracht dus hier een complete verzameling nieuwe tracks, met enkele nieuwelingen (The Cambion, Pandorum, Kartel en Triax die zich onlangs heeft aangesloten bij dit label).


Labelbaas Ruffneck opent het album met een mainstream track. Maar wel eentje zonder urenlange breaks met gezang. Een aardige track. Niet veel meer dan dat ook, leuke screechmelodie en de kick pompt redelijk door. Voor de rest niet iets bijzonders.

Ophidian is een artiest die zich altijd richt op kwaliteit en dat blijkt ook uit The Sounds Of The Machine. Dit is Industrial zoals vanouds en dit soort tracks hoor je steeds minder wat best jammer is. Een aardig traag nummer met een lekkere kraakkick en een machinaal klinkend geluidje met een computerbewerkte vocal. Erg toepasselijk allemaal op de titel.

Uphold The Future was toen ik de preview voor het eerst hoorde een instant favorite. Precies wat ik wil horen van Nosferatu en Endymion. Coole geluidjes, een prima kick en bijna perfect opgebouwd. De break laat een heldere melodie doorschemeren gepaard met een voicesample, waarna de track losbarst met een aantal Nintendobliepjes (of zoiets) en hier zitten de nodige glitches bij. Goede partytrack. Jammer dat het wel zo'n track is die in waarde afneemt na een paar weken (toen AGOS4 uitkwam was ik eigenlijk al een klein beetje flauw van het nummer) maar vooralsnog zeker niet iets slechts.

The Cambion is een nieuweling, wie een aardige mainstreamtrack heeft afgeleverd. Leuke melodie, alleen wel erg vrolijk, ik denk dat ik hem meer had gewaardeerd als er iets minder hoge tonen gebruikt werden.

The Message is de andere track van Endymion en Nosferatu, deze keer met MC Ruffian, wie de vocals verzorgt heeft. Dit is echt zo'n track die het partypubliek treft. Ik vind het zelf niet zo geweldig. Erg gewoontjes, geen opvallende goeie elementen, gewoon wat te saai.

Synapse weet ik bijna altijd wel te waarderen, zeker sinds zijn 'Vows Of Doubt' EP heeft hij mijn aandacht erg getrokken. Leuk is dat hij een echte eigen stijl heeft (die wel is veranderd in de afgelopen jaren!) en gekenmerkt wordt door z'n kicks en synths. Ook pikt hij steeds wat meer op van de Crossbreedelementen, wat in dit nummer ook duidelijk wordt. De snare op de achtste. De synth en de melodie zijn wel aardig, maar wel iets te mainstream voor Synapse naar mijn mening. Het Dubstepstukje was ook niet echt nodig geweest.

Bitcore is in dezelfde stijl als de eerste track van Ruffneck alleen. Hier een beetje hetzelfde verhaal. Leuk riedeltje in de break, maar dat was het ook.

Darkness Incarnate is een gemaakt door Ophidian en Hamunaptra. Leuk om weer eens wat van hem te horen. Deze track stond ook al op de Qore 3.0 CD en toen vond ik hem tegenvallen. Maar na vele luisterbeurten begon ik hem meer te waarderen en ik vind dit ook wel een van de beste tracks op deze verzamelaar. Lekker zware kicks en goed gekozen vocals. Ook erg tof zijn de metaalachtige geluiden na elke kick vanaf 1.55. Na de break komt er ook een donkere melodie bij die ook goed in elkaar gezet is.

De solotrack van Nosferatu is ook echt een typische mainstreamtrack, maar wel eentje die mij goed bevalt. Lekker kickje en vrij energiek ook. Wel een lange break die wat korter had gekund, maar de melodie pakt me wel en zorgt al met al voor een geslaagde track.

Declaration Of Resistance is op zich niet zo'n opvallend nummer, maar de kick is wel erg lekker. Middenin het nummer wat extra geluidjes voor de opvulling maar ik denk dat er meer van gemaakt had kunnen worden.

Enzyme X heeft zelfs een track op deze release, maar het is niet zo experimenteel als de meeste tracks van deze groep artiesten. Deze track is door Ruffneck en Ophidian gemaakt volgens de Youtube tags en dat is ook wel te horen. Leuke track met een behoorlijke drive door het relatief hoge BPM (voor Industrial dan) en leuke geluidjes door de track heen.

Sanctuary is weer vrolijk. Triax heeft het meeste werk gedaan, met hier en daar wat hulp van de onbekende Mystical en Ruffneck. Beetje een mwah-track. Melodie is wel leuk maar klinkt wel erg happy.

Kartel is volgens mij een alias van de Hardstyle-producers Toneshifterz, maar dat is nog niet bekend gemaakt. Ook dit is een vrolijke track. Erg catchy melodie en dat neemt ook het grootste deel van de track in beslag. Leuk voor tussendoor.

Complete The Cycle was een grote verassing voor mij, in positieve zin. Crossbreed van Triax! Vrij duister en coole sounds. Track is goed opgebouwd en de breaks bieden voldoende variatie. Dit wil ik wel vaker horen van Triax.

Dan als afsluiter een mashup van de hoogtepunten van Enzyme uit de afgelopen tien jaar. Alle bekende tracks hoor je langskomen, of in ieder geval samples ervan. Van Prednison Attack via Coke Sniffer tot The Underground Stream . Het is ook niet zo'n mash-up die even snel in elkaar is gezet, alles is wel erg 'gevuld' maar de samples zijn correct geplaatst.


Leuke verzameling nieuwe Enzymetracks met genoeg variatie en een paar leuke verassingen.
4*

Evil Activities, in het dagelijkse leven Kelly van Soest is een Hardcore producer die iedere kenner kent. Tal van producties heeft hij gemaakt vanaf 1998, waar echt wel een aantal goeie tracks bij zaten. De laatste paar jaren heeft hij zijn stijl echter nogal veranderd, hij bracht steeds meer tracks uit met zang en zwakkere kicks. Dit vond ik niet zo erg, op Evilution stond ook zo'n track (Nobody Said It Was Easy) maar op dit album vind je niet veel anders dan meezingers en handjes in de lucht-core. Zo enorm zonde! Evil Activities is niet meer zo toepasselijk, evenals de titel. Vorig jaar nog leverde hij met Changed The Game een erg goed nummer af, met het popcore trio Endymion nota bene. Hij kan het dus wel, maar hij kiest ervoor om een deel van de fans teleur te stellen om er een nog veel meer bij te krijgen.
Eigenlijk is heel Neophyte Records overgestapt op dit soort softere core. Alleen Tha Playah is kwalitatief nog erg goed. Jeroen Streunding zelf maak ook nog wel eens wat ruigere nummers, maar is ook niet meer wat het geweest is.

Een handvol prima tracks en ik kan behoorlijk wat verdragen, maar bij sommige nummers had ik echt het gevoel dat het niets meer met Hardcore te maken had. De nummers waren ook stukken beter als de breaks niet allemaal 2 minuten lang waren en er niet van die afschuwelijke vocals in zaten. De paar tracks zonder zang zijn zelf ook niet bijzonder overigens. Ook de remix van collega Jim Hermsen (Tha Playah) viel me tegen en ik ben ervan overtuigd dat ook hij beter kan, hoewel ik het hem wel vergeef. De afsluiter is trouwens het absolute dieptepunt. Dit is gewoon ongepast en het klinkt nog nergens naar ook. Een heuse ballade van Kelly.

Jammer. Niet meer echt voor mij. 2.0*
Schrap de vocals en ik gooi er een ster bij op.