Wavolizer is zeker een van mijn favoriete Hardstyleproducenten en ook een van de meer ruimkijkende. Done is namelijk niet zo makkelijk in het kader 'Hardstyle' te plaatsen.


De titeltrack Amnesia is enorm sterk. Verschillende kicks, maar allemaal lekker dreunend en beter dan de lelijke tok-kicks van Scantraxx etc. Stukken ruiger en ook de geluiden zijn allemaal veel donkerder. De screeches, de subtiele achtergrondgeluiden en de melodie is ook niet zo vrolijk. Energiek, dat dan weer wel. In de break hoor ratelende sounds gepaard met een vocal die er prima bij past. En dan die geweldige climax! Heerlijk meervoudig gelaagde melodie die door merg en been gaat. Jammer dat het maar een redelijk kort stukje is, maar de rest van de track is kwalitatief gezien ook nog erg sterk te noemen.

Vermin zet de duistere sfeer op deze EP voort met ook hier weer krachtige kicks en onheilspellende geluidjes die een melodie vormen. De climax heeft niet zo'n grote impact als die van Amnesia maar is vooralsnog beter dat het gros van Hardstyle-tracks. De atmosfeer in de plaat is vooral erg goed aanwezig en dat is ook een belangrijk iets.

Als toetje krijg je een mix van Hardstyle, Hardcore en een gezonde dosis Experimental: Done. Niet voor de poes gemaakt, want het is niet zo toegankelijk als de voorgaande tracks, die ook al niet al te licht zijn. Onvoorspelbaar, onverwachte climaxen, onregelmatige ritmes en absurde deuntjes. Een track die vooral voor een meer alternatief publiek is gemaakt. Zo hoor ik het graag! Een beetje variatie en niet zo makkelijk in een hokje te plaatsen.

4*

De eerste keer dat ik zie dat een Hardstyle-producer zoveel durft te experimenteren. Track 1 is nog gewoon Hardstyle te noemen, maar 2 en 3 zijn veel meer dan dat. Ik durf dit wel onder Crossbreed te scharen, het genre wat artiesten als The Outside Agency en Deathmachine produceren. Christian Jensen aka Wavolizer is zelf ook groot fan van dit genre en heeft dus een release gemaakt georiënteerd op Crossbreed. Gewaagd, maar zeker een geslaagd experiment.


Dat Tape is een samenwerking met Geck-O, wat een van mijn favoriete Hardstyle-producers is. Dit is geen standaardtrack die door Scantraxx artiesten gedraaid zal worden, maar dat is bij het gros van Theracords platen zo. Lekker kickje in deze track en sfeervolle synths. Ook de nodige humor van Geck-O is gebruikt. In de break word je gerickrolled namelijk. Daarna gaat de track los. Eerst met screeches en daarna met een melodie, waarna het nummer naar het einde loopt. Hier komen de eerste snares voorbij op de release, een kleine voorbereiding op de andere twee tracks.

Debt Of Blood, verdomd vet nummer. Moeilijk in een hokje te plaatsen en vooral ook vet dat dit door een Hardstyle-producer gemaakt wordt en op een Hardstyle-label wordt uitgebracht (Al is Theracords wel een alternatief Hardstyle-label, waar af en toe vaker geëxperimenteerd wordt). De intro is al vrij duister, met de donkere melodie en een vrouwelijke vocal. Daarna komen de kicks door en op elke 16e kick komt er een snare bij. Het nummer wordt even onderbroken door een stukje tekst en daarna gaat het nummer iets extremer verder met een abnormaal ritme en korte hoge klanken op de achtergrond. Dan dat stukje bij 2.33! Hier begint de pret pas echt met steeds drie snel achter elkaar aan hobbelende kicks en een harde snare. Af en toe ietsjes afwijkend, maar wel een goed geheel. Een tweede break volgt en daarna gaat het weer goed los. Ook de outro is goed gevuld met aardig wat snares en het nummer sluit sfeervol af.

Excitement Initiated is net als de vorige track, niet iets voor de meeste Hardstyle-fans die niet te vage dingen kunnen waarderen. Weer een goede intro met een nachtelijk sfeertje en weer een vrouwelijke voicesample. Leuke ritmes, tempowisselingen en goed in elkaar gezet. Eigenlijk hetzelfde verhaal als Debt Of Blood.


Ik vind standaard Wavolizer tracks zeker goed (vooral Amnesia) maar ik zou het niet erg vinden als hij dit project voortzet. Misschien dat hij nog een ander alias opzet, wat wel gepast zou zijn. Big up in ieder geval voor Christian Jensen.

Maffe melodietjes, een redelijk tempo en altijd vrolijk. Dat is Waxweazle vooral. Zo ook hier met z'n EP 'The Sequal'. Aardig, maar niet meer dan dat. Af en toe best geinige melodietjes en waves, maar verder niet zo bijzonder. Van mij 3 sterren.

Vond het allemaal zeer meevallen eerlijk gezegd. Fixxxed heeft een erg ouderwets en is misschien slecht, maar de beats waren best goed. Assfucked heeft vocals uit Pulp Fiction van Samual A. Jackson en heeft een aardige melodie en vrij saaie kicks. Breakje net zo. Laatste nummer heeft soms ook vervelende geluiden en is eigenlijk ook nogal standaard voor die tijd. Typische Thunderdome tracks geloof ik.

Viel me enorm mee eerlijk gezegd, allen het laatste nummer vond ik ook weinig aan, maar Assfucked is best een leuk nummer voor een keertje. Dikke voor deze EP. Ik neig haast naar 3. Voorlopig 2.5*
Ik ben het overigens wel eens met Wassup!. Er zijn idd veel betere hardcoretracks.

Weapon X in de tijd dat hij nog anoniem was en nog niet draaide op feesten. Nu is hij naast producer ook DJ.

Dit is allemaal standaard Hardcore, wat je misschien niet altijd verwacht van Enzyme. Wel vindt ik dat Enzyme meestal goede muziek uitbrengt.

Alle nummer bevallen me goed, behalve 'Close To Defeat'. Wel een leuke sample maar de melodie bevalt me niet zo goed. Erg eentonig. Cross The World is een vrij druk nummer. Al vanaf het begin een druk rateltje dat wel goed klinkt. De melodie is ook opgefokt. Vrij apart, maar wel leuk.
3.5*

Allemaal mainstream Hardcore. Dat denk je toch niet direct bij het label Enzyme, maar goed, het is geen slechte vinyl.
Where My Party At opent de plaat goed. Al heel snel komt een mooi melodietje boven en even later ook een sample waarin o.a. de titel wordt gezongen. Daarna gaat het nummer ook los. Prima melodie, vrolijk, maar niet slecht, erg aandoenlijk, hoe simpel ook.
For The Haterz is ook prima, maar haalt het niet bij de eerste track. De melodie is hier ook best redelijk maar het nummer is lang zo catchy niet dan nummer 1.
I Come For Blood is de minste track. De melodie is erg eentonig en saai. Beetje een misser.
Bad Boy is wel weer een favoriet van deze plaat. Het hele nummer heeft leuke samples en een goede melodie weer.
Jammer van de derde track, maar de eerste en laatste tracks zijn best goed te noemen.
3 dikke sterren.

Mainstream Hardcore op Enzyme. Lang niet voor iedereen die houd van het meer donkere werk van het label, maar voor de meeste Hardcoreliefhebbers is dit geen slechte vinyl.
Back To Life is behoorlijk standaard, maar de uitwerking is goed. Goed melodietje en verveelt niet snel. Take That Shit Back is eigenlijk ook zo, maar de melodie vind ik wel beter. Coke Sniffer is ook prima, maar hier vond ik de kick wel opvallender dan bij de andere nummers. Wat steviger en minder pompeus. De melodie is ook minder vrolijk, maar daardoor niet beter. We Don't Give A Fuck vind ik de beste track hier denk ik. Weer pompeuze kicks maar wel lekker opzwepend. Veel vocals gepikt uit Hip-Hop nummers van Lil' Wayne (geloof ik). De melodie is goed en de opbouw is prima. Misschien vind ik dit nummer ook wel het beste omdat ik door dit nummer van Weapon X te weten ben gekomen.
Sterk plaat van deze producer, zijn nieuwste vinyl is ook prima, maar toch niet zo goed als deze.
Ook van mij 4 sterren.

Grappig concept wel. 8 Remixen van de grootste Darkcore/ Breakcore-producers.

Chapter 01 - Premonition By Mindustries is een goede opener. Weet de sfeer goed te zetten. Mysterieus, donker en niet te hard. Leuke fotogeluiden en de typische Void Sector geluiden zijn ook goed te bekennen.
Chapter 02 - Tremor By Ruffneck & Meander is wat chaotischer. Het is dan ook Breakcore. De Void Sector geluiden zijn wat minder goed te bekennen hier. Meer Breakcoregeluid, maar een beetje saai, jammer genoeg.
Legend heeft sommige Void Sector geluiden verandert: gepitcht of juist verlaagd. Lekker speels kickje wel met de leuke geluiden verandert door de synth.
Assault, van Nosferatu is harde variant. Lekker harde kicks wat een vol geluid geeft zodat de remixtitel wordt waargemaakt.
Massacre is inderdaad ook erg wild en chaotisch. Het is dan ook een bloedbad. Goede Breakcore-variant met goede geluiden en een flink tempo.
Fragment is gewoon een gemanipuleerde stem (die erg goed klinkt btw) en een heel verhaal lult. Niet echt boeiend dus volgende nummer.
Beste hoofdstuk samen met Solitude denk ik. Hymn van The Outside Agency heeft een perfect tempo en is niet zo wild. Hele mooie opbouwtjes steeds en een goed sfeertje.
Solitude van Ophidian kende ik al. Ook een goed ritme. Alsof iemand huppelt. De mysterieuze sfeer komt hier ook perfect naar voren met de futoristische stem en de bijgeluidjes. Na een tijdje beukt het nummer nog best hard, maar de toffe geluidjes blijf je goed horen.
Er zitten echt goede remixen bij als je het mij vraagt. Goede sfeer zit verspreid over dit plaatje. Een beetje eng en mysterieus, alsof je in een grote, donkere kelder zit. Heel goed gedaan.
4*

Weisses Rauschen is een collaboratie tussen de Duitsers Embryonic en Raum 107 die beiden Darkcore produceren. Hun samenwerking is -zo als het hier blijkt- fantastisch. Erg goede sfeerplaten die ècht donker zijn. Zo kom je ze niet vaak tegen. De titel vind ik dan ook erg toepasselijk.

World Turns Black opent met een geluid dat uit de diepte lijkt te komen en even later komen er tikjes bij. De kicks zijn erg laag, bijna alleen maar lage frequenties te bekennen en niet zo plat als de meeste kicks (vooral bij mainstream). Als het nummer dik 3 minuten aan het beuken is is er een grote ommekeer in de track. Er flitst een opvallend deuntje voorbij en het nummer gaat weer langzaam aan de gang hiermee. De voicesample die erin geplaatst is klinkt erg apart en is ook behoorlijk bewerkt. Na enkele minuten gaat het nummer weer verder met het echte donkere geluid, die bij de 7e minuut terugkomt. Zo blijft het nummer ook en wordt met de 'World Turns Black' sample afgesloten.

Good Morning Dying World begint met geluiden van schreeuwende kinderen en kerkklokken in de verte. Alles blijft vrij vaag en dat brengt ook wel wat sfeer mee. Ook in deze track is weer een mysterieuze melodie aanwezig, deze wel wat zweveriger, maar daarom niet minder. De kicks zijn iets steviger, maar passen alsnog perfect in een track als deze. Het nummer gaat weer vrij constant door, met hier en daar een korte break met alleen maar melodie en gekraak of stukjes waar de melodie juist even wegvalt en de kicks meer op de voorgrond komen, gepaard met hoge snares. De afsluiting bevat de geluiden van dekerkklokken en huilende en schreeuwende mensen. Het laat je haast met een naar gevoel zitten. Wat dat betreft juist daarom geslaagd.

Mijn favoriet is toch wel World Turns Black. Melodie bevalt me net iets beter en die heeft toch wel zo'n beetje de hoofdrol in de nummers. Deze twee producers zijn denk ik wel de beste Darkcore producers van het moment. Bevalt met erg goed, lekker traag, rustig en niet teveel tempowisselingen.
4.5*, neig haast naar een 5*.

Hmm, net als bij 'In Dreams We Meet Again' weer een beetje een slap mini-album. IDM met duidelijke Drum n Bass invloeden, wat op zich best een interessante combi is, maar helaas hier behoorlijk te wensen over laat.

De meest storende factor is het melodiegebruik. Dat is namelijk nogal 'kinderachtig', maar dat lijkt van nummer tot nummer nogal te variëren. Bij 'Happiness', 'Your Secret' en vooral 'Empty My Mind' valt het erg mee, maar de rest heeft zo'n melige melodielijn dat het niet meer serieus kan worden genomen en dat lijkt me allesbehalve de bedoeling te zijn. Zeker als je bedenkt dat het een tribuut is aan de overleden Belgische rallycoureur Tim Raecke.

Een flink contrast ook tussen bepaalde tracks, iets wat me ook bij zijn vorige album opviel. 'Empty My Mind' bijvoorbeeld is een heel fijn trackje, maar even daarna in 'Forgotten Souls' krijg je zeer karige kleuter-IDM/DnB voorgeschoteld. Nogal jammer.

Opnieuw twee sterren.