Zonde dat dit wordt uitgebracht op zo'n klein label. Dit had kwalitatief makkelijk op iets als Industrial Strength gekund (waar Fiend gewoonlijk op released), aangezien het echt geen rommel betreft. Ik denk echter dat het niet behapbaar genoeg is voor een label als IS en dat Fiend het daarom hier maar op heeft uitgebracht. Kost ook geen drol overigens: 3 dollar op Bandcamp.

'Out of Hell' is een opgevoerde breakbeattrack met een dubbele laag distortion erover. Degelijke track, maar na een poosje begon ik met wel lichtelijk te irriteren aan die wel érg aanwezige snare.
'Torn' is wat rechtlijniger, hoewel nog altijd lang niet zo simpel als het hapklare werk van het populairdere werk in het genre (hardcore). Veel tempowisselingen en duistere wavejes die voor een lugubere sfeer zorgen.
'4 Channels' is de eerste écht goeie track. Fijn tempo en veel geklooi met het soort breaks welke Hellfish eerder ook vaak gebruikte. Vernieuwend is het dus niet, maar dat deert me ook niet zoveel.
'Poor Sinners' is weer wat saaier, maar daarna komt het uitblinkertje van de EP. En dat is '404'. Opent met een vaag schouwspel van breaks gedurende anderhalve minuut om daarna wat meer structuur in te brengen met een 4x4 ritme. Niet veel later wordt het nummer nog veel interessanter door de triplets. Op de achtergrond ratelen de potten en pannen gezellig mee.
En tot slot 'Collide', welke ook zeker niet onder doet voor de rest. Het is voor het grootste gedeelte van het nummer ritmisch wat simpeler dan de andere tracks, maar die schrale sounds zijn wel erg vet.

Zeer goed. 4.0*

Fracture 4 is opnieuw goed op weg met zijn tweede release op Love Hz (wat hij zelf ook runt). De stijl valt te beschrijven als mysterieus, duister getint en een tikje droevig. 'Emocore' -zoals hij het zelf noemt, is dan ook best een passende omschrijving.
Niet zo verbijsterend als Love Hz, de eerste release op het gelijknamige label, maar zeker beter dan het gros in het genre.

'Departure' is de eerste track, waarin Stephen Cairns sfeervolle meeslepende hoge tonen laat horen en een relatief laag tempo aanhoudt. De vocalen passen prima in het duistere kader en zijn afkomstig uit de Tv-serie Dexter. Meer dan geslaagd wat mij betreft.

'Wallflower' is nog steeds wat traag, maar komt ietwat ruiger over vanwege die behoorlijke kick, welke vrijwel gelijk is aan die in 'I Never Want To See Your Face Again' van de eerste EP op het label. Ik ben op zich geen voorstander van het hergebruiken van een kick, maar het is wel een goeie (!), dus het is hem vergeven voor deze keer. Erg goeie melodie ook.

Een aangename afsluiter -en ook nogal onverwacht, is het Dark Ambient pareltje 'Return'. Kippenvelbezorgende melodie, die het droevige gehalte van de EP behoorlijk omhoog krikt. Weinig over te zeggen verder. Gewoon iets wat je moet ervaren. Hoogtepunt van de release in mij ogen.

Vier ruime sterren!

Vrij bijzondere release. Erg verfrissend, rauw en hard, maar tegelijkertijd ook behoorlijk emotioneel; er zit heel veel gevoel in de tracks. Dat is iets wat je maar zelden ziet in het genre. Het is een verfrissende release omdat de Industrial HC scene veranderd is de laatste paar jaar. Een aantal producers zijn op het nog niet zo oude Crossbreed over gestapt. Een combinatie van (Industrial) Hardcore en Drum n Bass. Dat is dit dus niet. Onvoorspelbare baslijnen en tempowisselingen samen gevoegd met klassieke melodieën en goeie voicesamples hoor je hier vooral terug en dat is de juiste verhouding wat mij betreft.

Thank You For Breaking My Heart is net niet zo goed als I Never Want to See Your Face Again, maar beide brengen enorm veel sfeer met zich mee; kil en droevig. De kicks zijn er niet minder om. Vooral de kicks in I Never Want to See Your Face Again zijn enorm! Ook heerlijke ritmes en perfect opgebouwd.

Volgens mij de beste Industrial release van het jaar tot nu toe. Ook het beste werk wat ik ooit van Fracture 4 heb gehoord.

4.5*

Leuk feitje ook: Dit is de eerste release van het nieuwe label 'Love Hz' en is uitgebracht op de verjaardag van Heinrich Hertz himself. Ondertussen is net de tweede EP uit, van Dr. Strange.

Ik zie een duidelijke groeicurve bij dit Russische duo . Nog steeds even rauw. Echt rauw, veel kraakpiepjes en een ruwe geluiden. Toch miste het wat inspiratie bij de voorgaande releases. Het was al snel te saai. Hier hebben ze iets nieuws geprobeerd, zonder hun eigen touch te verliezen.
En dat nieuwe is Industrial Hardcore met Electro/House samen. Bijzondere combinatie die ik nog nooit gezien heb. Maar ik denk dat de boodschap wel duidelijk is met titels als 'Die Guetta' en 'Asswell'.

De eerste twee tracks zijn ook gelijk de besten en naar mijn idee het minst gebruikelijk. Perfecte samensmelting van beide genres en het klinkt ook nog bijzonder lekker. Vooral 'Die Guetta' is een verslavend fijn nummer. De titeltrack 'Electro Violence' is jammer genoeg wat minder boeiend, het heeft wat meer van hun oudere werk. 'She Shonin' is weer wat beter. Kicked behoorlijk hard door en een hele toffe break met een onheilspellend melodietje die ook nog wordt meegenomen wanneer de kick weer komt aankloppen. Letterlijk. Als toetje nog een vlottere track, met meer onderbrekingen en hier en daar wat Drum n Bass elementen. Vooral vanaf 3.50 is het een erg coole track.

Interessante EP dus, met positieve hoop voor de volgende die er volgend jaar waarschijnlijk wel zal aankomen. Benieuwd of ze nou ook verder gaan met dit exotische uitstapje.

Frame Of Mind is een Russische Industrial Hardcore groep opgericht in 2010 met invloeden van vooral onze eigen Peaky Pounder.

It's My bevat een melodielijn die steeds behoorlijk stottert en vrij distorted klinkt. De kicks zijn ook lekker krakerig en het tempo ligt rond de 160 BPM. Er ontwikkelt zich een extra synthlaag die niet te ingewikkeld klinkt en toch redelijk klinkt.
Distorted Beat heeft ook weer distortion kicks (goh) en het tempo is wat omhoog geschroefd vergeleken met de eerste track. Dit nummer is wel iets te eentonig. De samples klinken wel leuk, maar redden het niet helemaal. Gelukkig nog wel wat effectjes en glitches voor de variatie.
Cruel Sense of Waste is weer de goede richting op. Door de gehele track heen hoor je een fluitende toon die prima klinkt. De kicks zijn niet zoveel bijzonders maar ook niets verkeerds. Weer aardig wat tempowisselingen en glitches aanwezig en de breaks brengen aardig wat sfeer met zich mee.
From Two to Five opent in tegenstelling tot de andere tracks met een fatsoenlijke intro zonder dat de kicks gelijk rond je oren vliegen. Dan wordt opgebouwd naar het geknal met een sampletje. De kicks zijn lekker overdreven bewerkt en er is goed gespeeld met de effecten. Wel een fijne kick verder. Lekker rauw. De break is nogal onverwachts met de ouderwetse jaren '50 melodie maar daarna gaat het ruwe gebeuk weer gewoon door. Lekker nummertje.

Een release die de liefhebber voor iets rauws wel zal smaken. Veel distortions en glitches en alleen de basisingrediënten zijn aanwezig. Wel een leuke release, maar niets memorabels.

3.0*

Frazzbass en Skeletron (alias van N3AR voor de duidelijkheid) dus ook aan de trommels. Ik denk dat Frenchcore eigenlijk wel officieel dood verklaard mag worden nu. Nog maar een paar producers van de stijl en het is ook wel een een beetje 'op'. Gewoon gebrek aan variatie. Ik zal er niet om wakker liggen, heb het wel gehad ermee.

De sound van dit EP'tje heeft vooral veel weg van Lowroller. Die typische kicks en snares en soortgelijke trucjes. Zal het nog een beetje door de vingers zien, aangezien er meer zijn die zich lijken vast te klampen aan een andere succesvolle producer. "Beter goed gejat, dan slecht bedacht'' zullen we dan maar even in gedachten houden, want de productie zelf is niet echt slecht.

'World of Darkness' en 'Firebomb' zijn in ieder geval goed aan te horen. Lekker energiek, beukt lekker en werkt goed op de dansvloer. 'God Of Justice' en 'Insane' slaan beiden de plank een beetje mis. Die eerstgenoemde is bij lange niet stevig genoeg, slappe kick en die rustige achtergrondmuziek werkt ook niet echt mee. 'Insane' is dan niet zozeer zo'n slappe hap, maar dat herhalende geluidje haalt al snel het bloed onder je nagels vandaan.

2.5*

Nieuweling bij Rotterdam Records.
Mainstream Hardcore, maar toch weer iets nieuws.
Vlotte muziek en lekkere intro's ook bij nummer 1 en vooral 2.
Exposure was het sterkste nummer. Erg leuk melodietje en zakt negens echt in elkaar.
Inevitable heeft een lekker vlotte intro van kleine kickjes. Sowieso wel een vlot nummer trouwens. Het is een stuk anders dan de eerste track. Niet zo vrolijk en de melodie bestaat uit krijsende geluidjes. Ook een leuke Matrix-sample die me doet denken aan E-Noid - E-Scapism (overigens ook een zeer sterke aanrader voor de liefhebbers van de meer donkere sound).
Rhythmic Metafore heeft dezelfde titel en dus ook voicesample van Chrono & The Demon Dwarf. Dit is weer een melodieus nummer. Niets mis mee, want het gebeurt allemaal prima, niet veel slechts op aan te merken.

3*, van mij mag die Furyan wel doorgaan met produceren.

Ik vind het wel een aardige release, maar ik wordt wel een beetje zat van die lange 'sing-a-long handjes in de lucht' breaks, zoals ook voorkomt in When World Collide. Het begint een soort rage te worden tegenwoordig. Wel een leuk melodietje en inderdaad wat bekende geluiden van Inevitable. Fijn tempo ook wel. De tweede track bevat een intussen behoorlijk uitgemolken voicesample van Vin Diesel (Babylon A.D. geloof ik) en de geluiden voor de eerste break lijken inderdaad wel erg veel op de geluiden in G Member. De hoofdmelodie is erg overheersend en gewoontjes, maar klinkt niet slecht verder. Dangerous heeft een schommelende melodie, beetje te monotoon naar mijn mening. De kicks zijn ook wat te 'plat' en niet krachtig genoeg.
3*