Digital Boy heeft wel meer goede nummers (vooral zijn geweldige nummer OK, Allright! uit '96) dus ik had hier ook wel een vrij hoge verwachting van. Echt geweldig was het niet, maar wel een erg mooie sample gebruikt. Namelijk de bekende soundtrack van de film Requiem For A Dream. Hier is er een Hardcoremelodietje van gemaakt. Leuk idee, maar het originele muziekje is niet heel erg leuk bewerkt, dat had beter gekund. Wel een aardig nummer, maar het had beter kunnen zijn.
Paranoya is een erg saai nummer. Traag en eentonig. Past niet echt op deze release vind ik. Wat een paupernummer...
Door More Druming van de relatief onbekende Lem-X ben ik van deze plaat te weten gekomen, want dit is een erg lekker nummer. Geweldig melodietje. De kicks zijn een beetje oppervlakkig, niet echt diep, dat is wel jammer, maar de andere geluidjes en vooral de melodie zijn zeer goed.
Dunderhead's Dunder is ook wel geinig. De track is ietwat traag en heeft iets spookachtigs over zich. Dat komt onder andere door de melodie en de samples, waarin iemand mishandelt wordt.
Het enige nummer dat echt goed is is More Druming en de eerste en de vierde track zijn ook best leuk, maar Paranoya is een erg vervelend nummer die het cijfer omlaag haalt.
3 sterren.

Different Frequencies is de zwaarste (lees: meeste industriële) track op deze EP. Hoge kraaksynths, distorted kicks en geen standaard bassline. Duidelijke D-Passion stijl ook. Qua productie behoorlijk goed, maar de stijl moet je wel liggen. De eerste helft ligt me net niet helemaal, maar als de tweede synth doorkomt bevalt de track erg goed. Ook de sampletjes zijn goed geplaatst.

Indestructible is een tikkie sneller. Hierdoor ook wat meer geschikt voor op de dansvloer. Coole break waar wat gespeeld wordt met een overstuurd klinkende synth, klinkt wel erg goed. De bassline is wel wat simpel, maar dat maakt me niet echt veel uit.

Knocking Walls Down is vorig jaar released op de gelijknamige EP Ook een van Rik Gieling's beste tracks wat mij betreft. Erg lekkere drive, een heerlijke break en vooral die gave screechy melodie maken dit een van de beste tracks uit 2010. Toen ik zag dat labelbeheerder Promo deze track remixte was ik ook erg nieuwschierig wat hij ermee had gedaan. Het resultaat was anders dan ik had verwacht, maar alsnog erg goed. De kicks zijn wat lomp en vind ik ook niet zo goed als die in het origineel. De track heeft ook een totaal andere sfeer meegekregen, terwijl de melodie niet is veranderd. De track is wat emotioneler geworden door de pianodeuntjes en het hoge, cleane achtergrondgeluid dat af en toe aanwezig is. In de break wordt erg mooi opgebouwd naar de climax. Dezelfde melodie en dezelfde vocals maar de gehele opbouw is wel veranderd en het geheel klinkt gewoon anders dan het origineel. Mijn favoriet van de plaat.


Intussen zijn ook weer wat nieuwe tracks geproduceerd, namelijk Pride en Omnifuck (met Promo) die op Defqon.1 voor het eerst zin gedraaid. Deze zullen dit jaar ook nog wel aangekondigd worden denk ik.
Voor deze EP alvast 4 sterren.

Ja, D-Passion is nog altijd wel een van de artiesten die me nog altijd weet te bekoren hoor! Deze EP is ook een leuke knipoog naar de iets oudere Hardcore omstreeks 2000-2008, tegenwoordig ook wel met het label 'Millennium Hardcore'' bestempeld.


Dispel The Darkness zat ik al echt even op te wachten. Sinds de preview enkele maanden geleden op z'n Facebookpagina werd m'n interesse behoorlijk aangewakkerd. Fijn nummer dit, lekker duister sfeertje en die manier waarop de melodie is samengesteld bevalt me prima, zeker met dat flanger-effectje erover bij 2.28. Niet het beste van de beste man, maar echt wel een track waar ik blij van word.

$ellout is nog steeds redelijk puik, maar haalt het duidelijk niet bij de andere tracks. Moet een beetje denken aan Done Talking bij het horen van dit nummer, ietsjes agressief en het gebruik van samples en screeches. Trekt me niet zo enorm, maar vanaf 3.17 gaat het wel lekker los allemaal. Voor de rest? Oké, maar echt goed niet.

De afsluiter is zonder twijfel het beste nummer op deze EP. Heel gaaf sfeertje en de manier waarop de melodie is opgebouwd is goed gedaan. Subtiel en spanningopbouwend. Echt een pakkende track ook, voor mij althans.

4.0* is hij mij inderdaad wel waard. D-Passion weet mij altijd te boeien.

Sterk EP'tje van Rik Gieling. Net als de laatste Promo is dit (jammer genoeg) ook een tweetracker, maar goed wel een goede gelukkig. De oudere stijl van D-Passion komt hier weer terug en dat bevalt prima.

Done Talking heeft door het hele nummer een aangenaam elektronisch (duh) geluidje en opvallende vocals. Niet dat het zulke diepe teksten zijn, maar ze komen wel duidelijk naar voren en dat moet je maar net goed liggen denk ik. Mij bevalt het wel gelukkig, het geeft de track een extra boost. Verder is het een lekker energiek nummer met een goede melodie zoals we die van D-Passion gewend zijn. Dus geen vrolijke mainstream, maar een lekker industrieel tintje.

The End Of Eternity is nog beter. Iets trager en rustiger. Hier ook veel minder vocalen, wat past bij de track. De melodie is erg goed en past weer precies in D-Passion's stijl. Ook de geluiden in het begin vind ik erg goed klinken.

Goede release, tot nu toe wel een van de beteren van 2011.

Ik had vaak genoeg van dit plaatje gehoord en kende het geweldige nummer 'Blacklist Amok' al, maar de rest kende ik nog niet.
Kind of Rude is een redelijk duister nummer, vergeleken met ander werk van D-Passion. Goede bass inderdaad, maar naarmate het nummer vordert wordt het wat minder. Wel een prima nummer.
Tweede nummer heeft een prima bass, ietsjes distorted, geinig sampletje van dat 'gedraaide waveje' waar Onderhond het ook al over had.
Dan het nummer waarvan ik bij voorbaat al wist dat het de beste track zou zijn. Geweldige geluiden al vanaf het begin. Als dat afgelopen is, komen de eerste kickjes al binnen, maar nog redelijk rustig allemaal. Met die 'krassende' geluiden erbij vormt het een erg goed geheel. Rond de vierde minuut een rustpunt waar het melodietje echt goed tot stand komt en de bass er doorheen komt beuken. De outro is ook zeer geslaagd.
De IM-mix kende ik ook nog niet. De melodie wordt wat gepitcht en het tempo ligt af en toe iets hoger. Verder niet zo verschillend, ook niet zo goed als het origineel.
4*

Knocking Walls Down is de nieuwe EP van D-Passion, wie een jaar geleden een goed CD uitbracht waar Future-Proof ook op stond. Goede track, de andere tracks zijn ook niet verkeerd.
De hoofdtrack heeft een lekker overstuurde kick en de melodie bestaat uit hoge schelle tonen die net iets te zacht klinken in verhouding tot de brute kicks, neemt niet weg dat het wel goed klinkt.
Power Of Fear heeft ook een behoorlijk harde kick. Bekende sample uit de film 'Taken'. Vind het wel een geslaagde sample, erg overtuigend ingesproken. De melodie is ook hier in D-Passion stijl, maar hier is het niet geweldig goed.
Future-Proof is zoals gezegd een goed nummer. Opent met klassiek gezang op de achtergrond en er komen wat snelle korte kickjes bij gevolgd door een voicesample. Het klassieke gezang blijft gelukkig een rol spelen in het nummer. Een hele grote zelfs; in de break bouwt het gezang mooi op naar een climax en aangevuld door een 'I Am the Future!' vocal barst het nummer los. Het klassieke gezang vormt hier de melodie, wat ik best origineel vind. Geslaagde keuze.
Straight In Your Face ken ik al van een van de nieuwe Masters of Hardcore delen. Maar hier dan eindelijk de complete editie. Lekker melodietje weer hier. Prima aanvuller.
3.5*

En de derde release van D-Passion alweer dit jaar. Toch weet hij zijn tracks kwalitatief hoog te houden. Twee soorten tracks op deze EP. Violate is vrij emotioneel aangelegd, terwijl Pride als een genadeloze doorstampt zoals Hardcore ook bedoeld is.

Violateis niet zwakzinnig ofzo, maar de melodie is nogal treurig (niet in negatieve zin). De vocals passen prima hierbij hoewel die niet echt droevig zijn. Qua tempo is het toch niet te zuinig, het nummer stampt alsnog flink door in de bekende D-Passion stijl. Geslaagde track als je het mij vraagt. Niet zo goed als The End Of Eternity trouwens, die eerder dit jaar werd uitgebracht. Erg sterke tracks ook trouwens.

Pride werd ook op Defqon.1 gespeeld en werd in warme hand ontvangen door menig mens. Echte stevige beukhardcore. De scheurende synths en de overstuurde harde kick gecombineerd met een korte en kwade voicesample maken dit een ideaal nummer voor als je eens zin hebt in iets harders dan de meeste mainstream. De bewerkte holle metaal-achtige claps die verder in de track hoorbaar zijn vind ik ook heel fijn klinken. Ook goed voor wat extra variatie. Heerlijke doorstamper dit

Ik ben er vrij zeker van dat dit de laatste D-Passion is van dit jaar, maar alsnog netjes dat hij zes goede tracks heeft uitgebracht dit jaar.

Wederom 4 *

Met de O.S.T.'s van vorig jaar in het achterhoofd, ben ik toch ietwat teleurgesteld. Het is niet slecht wat hier op staat maar ik lees overal dat men die Meander track aanbidt, maar ik vind het niet zo bijzonder. Compleet andere stijl ook dan de Meander van 'Carbon', 'Everything', 'Tolopea', of 'Daybreak (Do Birds Dream?)'. Nou is het zo dat Ophidian ook in meerdere stijlen produceert, dus de kans is redelijk groot dat hij hetzelfde doet met zijn Meander project. Dansvloergerichte muziek en meer ingewikkeldere typische luister Breakcore.

'Crashing Through Seconds' is ook wel aan te horen, maar is niet zo goed als het werk wat ik van hem gewend ben. Wel wat rauwer dan die van Kasparov een jaar geleden, maar die had in ieder geval een melodie die echt goed beviel, ook al was het wel een stuk kaziger dan dit.

Ben dan nog het meest fan van Producer's soundtrack. Leuke psychopatische geluidjes en aangenaam krakend achtergrondgeluid. Geen hoogvlieger, zoals zijn geweldige 'Doomsday Mechaniks' album, maar vooralsnog een leuke aanvuller.

Dikke 3 * dan maar.

Ondertussen alweer redelijk gedateerd en niet echt tracks die nog mee kunnen. Enkel de Vizitor remix van 'Zuckerzzzz' vond ik toen hij net uit was een zeer energiek Terrortrackje. Nog steeds wel tof om eens op te zetten.
Verder hebben de eigen tracks van Darkcontroller niet veel bijzonders eigenlijk. Leuke intro bij 'World of Fear' en dat snerpende gebubbel van 'Copkiller' is ook wel leuk. Jammer van die kick alleen. Te weinig bass en drukt de rest vrij veel weg, al zijn die achtergrondgeluidjes ook niet zoveel aan.

Krappe 2.5*

Geleihoofd is inderdaad een erg lekker nummer. Scherpe kickjes en een tof melodietje.
De rest kende ik eigenlijk niet.
Meer Kaas was al stukken minder. Wat rustiger en wat saaier.
Totaal Verwarring heeft wel een leuk sampletje en is beter dan Meer Kaas, maar is ook niet op het niveau van Geleihoofd.
Vijandelijk is ook best leuk, melodietje heeft wel wat weg van de eerste track.

Alleen de eerste track is echt goed, de rest niet echt.

Nog onbekende artiest die zijn eerste release op Coolman heeft. Prima binnenkomer naar mijn mening. Lekker heftige nummers, vooral de hoofdtrack heeft een lekker opgefokte melodie en het tempo en de kicks zijn er ook naar. Hit 'em Hard is dan weer minder. Partycrashing is wel weer een goede track. Goede sfeer en krachtig gestuurde kicks.
3.5*

Goeie zet van Ruffneck, om dit label op te richten. Hij had Enzyme X natuurlijk ook al voor de experimentele Hardcore, maar dat is strict voor z'n eigen labelgenoten bestemd. De meeste artiesten zijn wel bekend.
Gancher & Ruin zijn twee jonge Russen die zich de laatste jaren omhoog hebben geklommen tot redelijke bekendheid in de harde Drum n Bass en Crossbreed scene, Lowroller is vooral door Nekrolog1k bekend geworden, Dither is een uit Groningen afkomstige opkomende producer, Meander kennen we ook wel als Ophidian maar dit is net wat te moeilijk voor dat alias, Predator is ook erg bekend van z'n tracks op Masters of Hardcore en Ruffneck spreekt voor zich en dan blijven Strobcore en In Stasis over. Die zijn volkomen nieuw.
Veel nieuwe dingen zijn niet te vinden op dit eerste verzamelalbum van Tainted Audio. Toch is het interessant genoeg om deze artiesten ook eens te zien werken met wat extra breaks, hihats en hier en daar wat lastigere ritmes.

Het is echter niet allemaal even experimenteel. De opener is eerder iets zwaardere Hardcore dan het gros met hier en daar een toegevoegde snare. Wel een lekker rauwe melodie en het komt in z'n geheel erg ruw over, wat positief is in dit geval. Maar echt geweldig wordt het nergens.
Gancher & Ruin gaan in hetzelfde elan door. Voor hun twee wellicht anders dan ze gewend zijn, omdat ze meestal Darkstep produceren, maar wat extra Drum n Bass elementen waren welkom geweest. Wel geinig is dat oldschool sampletje later in het nummer. Geheel onverwachts ook. Leuke knipoog naar de jaren '90.
Bij 'Dreams Of Salvation' wordt het eindelijk wat boeiender en minder gewoontjes. En dat van Ruffneck en Predator nota bene, wie had dat verwacht. Heerlijk duister sfeertje en diepe, cleane kicks in een aangenaam ritme. Middenstuk bevat (onnodig) Dubstep, waarnaar het daarna weer vrolijk verdergaat als daarvoor. Wel een van de betere tracks.
Lowroller's nummer is ook leuk om te horen, maar het is ondertussen wel de -tigste keer dat hij dezelfde kicks en snares gebruikt. Er zijn wel meer producers die dat doen, maar bij Lowroller begint het te irriteren.
Track daarna is iets beter, maar niet veel beter. Lijkt veel op 'Dawn Of Paranoia' op veel vlakken maar de uitwerking is weer wat slechter. Samen met Gancher & Ruin blijkt dat hij het toch kan. Met 'Neverending Pain' hebben ze een krachtige track neergezet. Lekker rauwe melodie en een erg geslaagde climax.
Dither's bijdrage valt tegen, het klinkt allemaal net wat te saai. Ritmisch mocht het wel wat levendiger en afwisselender, want er is verder niet zo veel te bekennen op die melodiesample na, die na een paar keer horen ook niet meer zo effectief is.
'Obeq' is weer was saaier. Wel een paar leuke elementen, maar heeft ook het mankement dat de melodie snel vervelend wordt. Daarmee zijn de minder goede nummers wel geweest gelukkig.
Strobcore's 'Ducktape' laat zien hoe wilde Dubstepwobble's met korte reeksen kicks en Drum n Bass samples kunnen worden gecombineerd. Het middenstuk is dan een kleine tegenvaller, wat best iets uitgebreider had gemogen en niet een aantal keer hetzelfde stukje gelooped.
'Black Smoke' is een Meander track, wat je niet zou zeggen bij het horen van de track, want het lijkt totaal niet op het IDM-achtige Breakcore wat hij eerder heeft gemaakt. Veel meer dansvloergericht, dus simpelere ritmes, geen zweverige melodielijnen en overvloeden van breaks. Opent erg mooi met de melodie en de schurende geluidjes, waarna het stukje bij beetje opbouwt naar een geheel. Trackduur had wellicht wat korter gekund, om verveling te mijden. Origineel is het nummer in ieder geval wel en Conrad is er in geslaagd om een duidelijke eigen draai aan het hele Crossbreed gebeuren te geven.
De andere Strobcore track is net zo wild als 'Duck Tape'. Uitwerking is wel beter, het middenstuk is hier namelijk nergens saai. Mooi contrast tussen vlotte breaks en kicks en een zweverige melodie. Rolt ook erg lekker door, nergens geforceerd, maar erg losjes knallend. Wat mij betreft ook de beste van deze CD.
Als afsluiter een Dubstep track. Heel onguur en donker sfeertje en niet te volgepropt met die typische wobble's waardoor de rest teveel naar achteren gedrukt wordt. Daardoor is er voldoende ruimte voor de melodie, die essentieel is voor de juiste sfeer.

Vrij wisselvallige compilatie die uiteindelijk ietwat tegenvalt maar toch leuk is om zo nu en dan te horen.

Degelijke EP van een opkomende producer van Nederlandse bodem.


'The Only Way' is m'n favoriet. Lekker dreunend bassje, prima tempo en een erg gaaf klinkend 'pomp' geluidje midden in de track. Verder past die duistere melodie er goed bij en een leuke sample uit Alien. Ook niet onbelangrijk: hij verveelt niet snel.

'End Of Line' heeft iets minder impact, vooral omdat de kicks minder zwaar zijn. Er zit een dikkere laag distortion overheen en hij beukt minder stevig door. Wel iets meer glitches, maar dat was ook niet echt nodig in 'The Only Way'. Ook hier is er een toepasselijke melodie aanwezig, maar voor de rest ben ik niet zo heel erg te spreken.


'The Only Way' verdient makkelijk 4 sterren, 'End Of Line' krijgt er 3.

Detest is uitgegroeid tot een van mijn favoriete Hardcore/Crossbreed producers door zijn energieke, krachtige stijl. Ik was dan ook erg blij toen deze EP ein-de-lijk het daglicht zag na een lange tijd getergd te worden door vertragingen. Geen ongewoon probleem voor de distributeur Audio Sickness, ook I:Gor's Gunz Up EP en de tweede Nekrolog1k LP zijn ernstig vertraagd. De laatstgenoemde is nog steeds niet uit en is ergens in september vorig jaar aangekondigd.

'Next Attack' moet het vooral hebben van z'n aanstekende ritme. De stukjes met enkel kicks zijn gelijk een stuk minder effectief dan die met de extra hihats en bijgeluidjes.
'This Fire' heeft een melodie uit Silent Hill, namelijk 'Alessa's Harmony'. Al vaker gesampled, maar Detest komt er nog goed mee weg, in tegenstelling tot sommige anderen. Geslaagde combi van dubbende DnB en Hardcorestukjes.

De B-kant is een aantal BPM's sneller en tevens beter in mijn opinie. 'Not Far' is het hoogtepunt van de plaat. Erg fraaie intro met ietwat gewaagde, maar zeker geslaagde voicesample en toffe toepassing van amen breaks. Ragt iets later behoorlijk prettig door en afwisseling is er voldoende.
Dan tot slot de Kentar edit, die nog wat ruiger is dan het origineel van COOH. Ook hier is de drive in grote mate aanwezig en daarmee is het ook zeer party-proof.
Er is ook nog een live-edit van dit nummer, met een bewerkte kickdrum en wat minder melodie.

Ik wacht al vol smart op een volgende release van deze Leipziger!

Ik maakte pas veel later in 2011 kennis met de muziek van Detest. Past inderdaad in dat rijtje thuis hierboven, dus UK Hardcore-achtig. Net als Hellfish ook doet, neemt Detest ook gebruik van Hip-Hop samples en een flinke dosis breakbeats.Het verschilt zit hem in de duidelijke Frenchcore-invloeden, waar het op deze EP van bulkt.

Grote favoriet is 'Get the Fuckaaa'. Keiharde snoeier met erg toffe breaks en een bikkelharde kick. Vooral de Drum n Bass samples klinken hierbij heel erg goed en ook die lollige voicesampletjes maken het een goed geheel.
Lenny Dee's remix valt als enige een beetje buiten de boot met z'n Techno-georiënteerde sound. Klinkt wat te houterig, terwijl de rest erg lekker vloeiend doorkicked.
Ook Hellfish en Bong-Ra hebben prima remixen afgeleverd waarbij Breakcore en UK Hardcore tot een geheel worden gevormd.

Moet zeggen dat ik de nieuwere Detest wel een stuk vetter vind trouwens. Het knalt nog harder en vaak minder simpele ritmes en meer variatie. Niet dat dit een saaie plaat is trouwens, maar het mist net datgene om het ècht interessant te maken.

Hmm, een Detest release die nauwelijks bekend is kennelijk. Het label doet me ook niets, evenals de andere artiest.

Het was een goed jaar voor de Duitser. Aardig wat tracks uitgebracht en drie ervan zijn ècht goed (Human Enemy, Blasteroid en Shotgun). En dan te bedenken dat er alweer een nieuwe EP staat te wachten om nieuwe dansvloeren te vernielen.

'Dead End' is daar zeer geschikt voor, want het is een zwaar uptempo knaller. Zonder pardon begint hij te knallen bij het drukken op de play-knop. Zoals wel vaker bij Detest het geval is, is het een soort tussenweg van Frenchcore en UK Hardcore. Ritmisch erg simpel, maar hier en daar toch de typische Engelse breaks die een hele verfrissing zijn in het nummer. De suizende geluiden die je voorbij hoort komen ook trouwens. Variatie mist het wel een beetje helaas.

Wordt met '211 Bpm Running Onions' (wat de...) enigszins rechtgezet met een rits aan typische Breakcore geluiden en later wat Hardcore gepomp. Ben niet vies van Breakcore, maar erg interessant is het hier niet gedaan. Het jolige countrymuziekje is wel leuk, maar ik mis de kracht in de breaks, die er normaal wel is. Het gaat wel erg snel, maar dat lijkt ten koste te gaan van de energie.

Dan de onbekende artiest. Het nummer zit helemaal niet verkeerd in elkaar, maar waarom in godsnaam bijna 10 minuten lang hetzelfde geratel? Had met 4 minuten ruim voldaan. Coole geluidjes en het wisselt ook wel een beetje, maar blijft gewoonweg niet interessant genoeg voor zo'n tijd.

Helemaal geen slechte EP dit, maar eigenlijk niet echt boeiend genoeg in z'n geheel.

Dione is wel een fan van de LOTR trilogie geloof ik. Het zal niet de eerste keer zijn dat hij iets daaruit sampled.
Kleine verassing is de Lunatic en Miss Hysteria remix hier, nogal onverwachts.

Verder vind ik Dione's werk vrijwel altijd wel aardig. Niets hoogstaand, maar vermakelijke nummers wel. SRB ben ik niet (meer) zo over te spreken en E-Noid is nog altijd het beste project van Erik in mijn optiek, al is dat in de jaren ook wel afgezwakt.

Wederom 3*

Dione levert bijna altijd wel goed werk gelood ik. Zo ook hier, met z'n nieuwe EP ''Really Insane''. Klinkt veelbelovend en terecht.

Opent met de hoofdtrack. Zeer goed nummertje. Geweldig kickje die we ook al kennen van z'n aliasen E-Noid met ''Elastic Industrial'' en SRB met ''Break And Eliminate''. Zijn allebei ook goede nummers overigens. Verder heeft het nummer op zich een goed toepasselijk melodietje en voicesamples.
Tweede nummer staat ook op Masters of Hardcore 27. Zeer terecht, want dit nummer is fantastisch. Erg opgewekt ook, maar komt niet overdreven vrolijk over. Goed opgebouwd en ook hier weer een geweldige kick. Ook weer een toepasselijk melodietje en daarna dreunt het nummer nog even flink door naar het einde.

B-kant opent ook goed met ''Party Ur Ass Off''. Iets standaarder misshien, maar daar iets niets mis mee en zorgt ervoor dat de EP niet zo eenzijdig is. Weer de nodige voicesamples en wavejes in het begin. Gaat later verder met wat simpel gebeuk en later komen nog meer vocals en later komt dat toffe melodietje.
Laatste nummer lijkt is ook prima. Ook weer hard, maar wel iets saaier dan de rest.

4 welverdiende sterren.

Inderdaad. Zeer goed album van een artiest die een interessante stijl heeft ontwikkeld in de loop der jaren en weet bijna altijd sterke nummers uit te brengen. Aliasen E-Noid die voornamelijk Darkcore en Industrial Hardcore produceert en SRB die Industrial en Terror uitbrengt spreken me ook aan. SRB kende ik niet zo veel van, maar ik heb er wat in verdiept en ook hij heeft goede nummers uitgebracht. Ook de remixen van Solid Rocket Booster zijn goed op dit album.
De Intro is al geweldig, veel samples die je over dit album verspreid tegenkomt en wat andere geluiden erbij. Zeer leuk gedaan.
Eerste nummer is zeker goed, maar er zijn betere nummers te bekennen op deze CD. Get Drunk is erg lekker, maar het volgende nummer ''We Shall See'' is zeer goed. Bang This ook, en Phobos' Remix van Silence Is Loud is ook een grote knaller. Lay Down Law en Having Fun eigelijk ook allebij. Beats Come In is ook wel een van de toppers. Gemaakt met Negative A's alias Dr. Z-Vago, maar een heerlijk melodietje en natuurlijk harde kicks. Twelve Years is een andere topper Ook Door 2 Dreams is zeer goed. Het laatste nummer van CD1 is ook goed en sluit de CD goed af.

CD 2 is over het algemeen toch ietsjes minder denk ik. N.S.E.W. is wel een van de beste nummers. Party Ur Ass Off is een andere grootste beuker. Zalig melodietje en toffe samples. It Is Upon Us heeft een fantastisch tof kerkmuziekje maar de melodie later is helaas stukken minder. Erg jammer, want dit nummer had zo'n beetje het beste nummer van de CD kunnen zijn. Angerfist valt met zijn Remix valt wel ietwat uit de maat met zijn totaal andere stijl dus die vond ik ook een beetje ongepast op deze CD. Really Insane is ook een prima nummer. Hele toffe kicks die een beetje lijken op grote stukken metaal die tegen elkaar aan knallen. Bamm bammed daadwerkelijk ook wel, maar is toch het minste nummer van de CD denk ik. Niet slecht, maar gewoon wat saaier. Hardcore Is Beautiful is ook absoluut een van mijn favorieten en dit nummer maakt zijn titel daadwerkelijk ook echt waar. SRB ragt nog even lekker hard op het laatst met een van zijn beste remixen.

Al met al een zèèr geslaagd album die ik haast wel 4.5* kan geven, maar als ik kjk naar het gemiddelde van alle nummers red hij dat toch net niet.
Dikke 4* dan maar.

Onverwachte samenwerking. Maar echt veel Ruffneck is niet te horen op deze EP.


Tearing Up The Underground opent met een behoorlijk gewone track. Vlotte screeches, redelijk zwakke kicks, een paar DnB stukjes en een simpel doch catchy melodietje. Typisch Dione, maar hij heeft wel betere tracks.

Time To Play is ook behoorlijk standaard. Alleen de kicks zijn wat beter, maar de rest is nog steeds vrij matig.

Hellburner is de enige track die me enigszins aantrekt. Ik hoor alleen geen Ruffneck invloeden terug. Het lijkt er eerder op dat hij wat sounds heeft gemaakt en heeft ingevoegd. Wel een leuke track over het algemeen. Die scheurende melodie klinkt lekker en de korte DnB stukjes geven de track wel iets extra.

Magere 3***

Hellsystem opent prima met Set Me Up. Staat ook op de nieuwe Masters Of Hardcore CD trouwens. Prima nummer met een leuke voicesample en een leuk melodietje.
DJ Piwi heeft ook al 2 andere goede nummers (Fly Away en Dark Night), maar als ik naar zijn andere werk luister is dat toch wel minder. Dit nummer is best de moeite waard, maar vergeleken met Fly Away stukken minder.
Gif Phobia ken ik niet zo veel van, maar de kicks in dit nummer zijn ruim voldoende . De melodie kon misschien wel iets beter. Ook veel samples van Lil' Wayne, niet heel interessant.
Het eerste nummer is het beste, de rest is ook gewoon goed luistervoer.
3*

Inderdaad goede release van dit nieuwe label.

The Horizon vind ik de beste track. Goede vocals, vooral door de rauwe stem. De opbouw is ook goed, constant op hoog niveau gebracht door de juiste geluiden. De break is erg sfeervol en bouwt met een vocal en een melodie op naar een hoogtepunt. De melodie is ook van goede kwaliteit.

Life's A Bitch vind ikzelf ook iets minder dan The Horizon, maar nog steeds een goed nummer. De kicks bevallen me hier goed, lekker strak en vrij krachtig. Na de eerste minuut een leuke korte break met een vrolijk deuntje dat overgaat in een elektronisch geluid waarna het nummer weer verder knalt. De hoofdmelodie is niet zo goed als in de voorgaande track, maar klinkt alsnog best goed. De voicesample is inderdaad al behoorlijk vaak gebruikt (Dione, Dave Dope en vast nog wel meer), maar ik heb me er niet echt aan geërgerd verder.

De afsluiter is gelijk ook de minste track. Ook hier weer vaak gebruikte vocals, maar daarvoor geldt hetzelfde als wat ik zei bij Life's A Bitch. De kick is niet zo bijzonder, de melodie is ook hier weer vrolijk, maar bevalt me minder dan in de andere tracks. Niet slecht, maar niet zo goed dan de andere nummers.

De tweede release van dit label komt eind maart ook al uit en is van Inyoung en Dazzler. Heb nog niet heel aandachtig geluisterd naar de previews maar ik geloof dat het wel goed zit.

Aha, vandaar je stem! Ik verbaasde me er al enigszins over dat er een andere user had gestemd bij een album in dit genre.

Ik vind het makkelijk zijn sterkste release tot nog toe. Veel van Dither's vorige EP'tjes vond ik eerlijk gezegd maar zozo. Zat constant wel in het straatje wat mij kon bekoren, maar ik vond het redelijk flauwtjes vaak.

Dit echter, is een heel stuk beter wat mij betreft. Ik heb de CD inmiddels meerdere keren beluisterd en ben er wel over te spreken. Vooral de tragere nummers (Time For Some Action, HFO, The Gods) zijn erg goed. Samenwerkingen met Dep Affect en The Outside Agency vallen me redelijk tegen helaas. Vooral omdat dat nou juist artiesten zijn die bijna altijd degelijk werk leveren. Mindustries is ook een duo dat altijd erg in de smaak valt en dat blijkt ook hier weer op dit album.

Het vlottere werk (laatste drie tracks) was ook verre van slecht. 'This Is My Hell' bijvoorbeeld beukt erg lekker door. Hier hoor je ook enkele elementen van Drum n Bass in terug, wat je de laatste jaren wel meer hoort in dit soort minder toegankelijke Hardcore.

Een leuke verassing was die interlude, wat eigenlijk gewoon een experimenteel breakbeat-achtig trackje is. Erg cool melodietje zo rond 2:45.

Al met al dus een zeer degelijk album. Beter dan verwacht ook, zoals ik al eerder zei.

Leuk dat je de moeite hebt genomen om dit te luisteren in elk geval. Zo vaak komt het niet voor dat ik een andere user zie stemmen op een toevoeging van mij in dit genre.

Acid Time begint met een zeer vervelende hoge piep maar daarna zwakt dat af en komen er bijgeluidjes bij. Leuk pianodeuntje ook wel. Breaks en beats komen er in hoog tempo bij met wat andere bijgeluidjes. Niet een topper. Voor een keer wel aardig.
Epic Victory is al beter. Lekker Breakcorenummer met fijne kickjes en breaks. Het melodietje dat er later bijkomt is ook niet verkeerd.
Fucking Noise is en harde beuker. Direct de eerste kicks gaan al in hoog tempo hard knallen. Ook dit is een prima nummer die zekere de moeite waard is om te beluisteren. Ook zielig melodietje waardoor de kicks nog harder overkomen.
Het laatste nummer is ook hard. Dit is dan ook meer Terror. Wel een aardig nummer, maar meer ook niet.

3*

Leuke melodietjes.
Some Easy Living begint met claps met later een sample uit een nummer waarvan ik de titel niet ken, maar wel eens heb gehoord op de radio. De melodie komt na een minuut al aanzetten. Vrolijk en opgewekt. Klinkt wel erg goed vind ik. Rond de tweede minuut is nog een stukje zang gevolgd door een korte stilte en daarna de melodie, hier nog wat meer uitgewerkt als in het begin. Met de kicks erbij vormt het een erg goedklinkend geheel.
Supersonic Bass is ook leuk, maar toch minder. Dezelfde opbouw en ook hier is er al snel een melodie. Deze is minder goed als in het eerste nummer. Wel een leuke sample.
Move Your Feet heeft een ander klinkend melodietje. Een beetje een schel, bruisend geluid, dit klinkt prima. Later komt er een ander melodie bij de kicks. Weer wat standaarder, maar ook hier weer een leuk melodietje, waar deze muziek het vaak ook van moet hebben.

Prima plaatje van Activator.
3.5*

De A-kant is voor mij overbodig. De eerste track is constant oeverloos gedreun en dat is het. Vrij saai. Als ik bij' Woo4er' wil 'Feeden' heb ik daar wel betere nummers voor.
Lookin' Down is een accapella, dus constant dezelfde voicesample, niets boeiends.
Hostile & Decadent is wel een aardig trackje. Leuk melodietje.
Boomin' Hard is ook niet zo interessant. Weinig te bekennen, maar toch net iets meer dan Woo4Food.
Mager plaatje, terwijl ik toch een goed nummer ken van deze artiesten.

Get It Right is een prima nummer van DJ D. Niet echt hard, maar wel erg leuk. Mooi melodietje en een prima voicesample.
Bombs wordt vlak na de 2e minuut pas echt goed. Prachtig geluidje. Als de break is afgelopen en de kicks vallen binnen, is de melodie opeens eentonig geworden, maar na een aantal seconden wordt deze gelukkig weer normaal. Het nadeel van deze track is dat de melodie wel erg goed is, maar deze komt maar heel even voor. Dit is wel vaker zo met DJ D (Brutal, Disharmonic Harmony). Best jammer.
Destiny, met DJ Piwi, die ook al een paar zeer aardige tracks heeft uigebracht, komt niet echt lekker los. De kicks klinken wat hol, ik heb ze liever wat steviger. Aardig nummertje, maar wel de minste track van de plaat.
Get It Right 4*
Bombs 3.5*/ 4*
Destiny 3*
--------------
3.5*

DJ D is vaak best te pruimen, maar met Live 4 verbaasde hij me wel even. Die break met dat gezang erin was niet nodig geweest. Beetje teleurstellend. Melodie is ook niet top, te hoog feel-good gehalte. Dat hoor je bij meer Hardcore-nummers de laatste tijd, waardoor het eigenlijk meer Softcore is. Een van de slechtste tracks van DJ D, hoewel de productie verder wel in orde is.

Tha Playah heeft een veel beter nummer verzorgd, de remix van de classic Cold As Ice uitgebracht in 2006, onder DJ D's alias Angels of Darkness. De groep bestond eerst uit twee leden, maar is opgesplitst rond 2005. Anyway, de remix is prima. De bliepjes uit het origineel zijn gelukkig opnieuw gebruikt en de melodie klinkt ook lekker. Weer een echte Tha Playah vibe met die energieke sfeer die nooit verveelt. Maar.. de remix haalt het alsnog niet bij het geweldige origineel, die lekker duister was (voor mainstream begrippen) en ook behoorlijk krachtig.

That's What I Do is gelukkig stukken beter dan Live 4. Minder cheesy, gewoon een degelijk mainstream nummer. Leuke melodie en prima vocals. Niet het beste van Diego Buffoni, maar zeker niet verkeerd.

3*

Kort E.P.'tje, maar wel een goeie! Melodic Art opent erg rustig met een rustig melodietje. Daarna komen wat vocals en vallen de beats in. Geen dikke basses in dit nummer, maar dit is ook niet erg toepasselijk. De melodie in dit nummer is erg aangenaam en warm. Het tweede nummer, Brutal is ook leuk, maar komt veel te laat (en maar heel kort!) goed op gang. Erg jammer, want het muziekje in het midden is erg mooi. De laatste track is weer beter. Ook dit is weer een subtiel nummer die niet keihard knalt. Toch is dit het hardste nummer van deze plaat. Erg leuk melodietje hier weer en prima opbouw.

Zeer goed werk geleverd door DJ D en Nitrogenetics! Vooral de eerste en laatste track zijn erg goed. 4 sterren!

Niet veel bijzonders deze EP inderdaad. Alle tracks zijn wel aan te horen, maar niet iets om te onthouden.


Sacrifice heeft best een geinig melodietje, meer niet. Kicks zijn vrij saai, zoals ik bijna altijd vind bij Hardcore Blasters. Dat label moet het echt hebben van de melodielijnen over het algemeen.

DJ D's solotrack is al beter. Ik vind zijn tracks meestal wel redelijk fijn. Deze kicks bevallen me ook iets beter en de opbouw van de melodie in de break is goed gedaan. Hij wordt ook niet voor niks de 'master of melody' genoemd, al is dat imo wel overdreven.

De afsluiter, Push The Button is weer zo'n opgefokte uptempo track. In het verleden heeft Rayden onder het alias DJ Piwi in ik meen 2008 een 2-tracker uitgebracht die ik erg sterk vond, daarna is het nooit meer echt goed geworden geloof ik. Dit nummer opent wel goed, maar daarna zwakt het al snel af en blijft het een vrij 'dood' nummer. Wat ik wel leuk vind is het bliepje in de track. Doet me ook erg denken aan Mad Dog's en Nosferatu's track Lost. De albumversie wel te verstaan. Dat nummer was wel 10 x beter overigens.

Had hier al een drietje staan en dat blijft ook zo voorlopig.