Blijft een heerlijke plaat. Ik val nog altijd voor zijn stem. Maar ook zijn songs zijn van een hoog niveau. Deze luisterbeurt viel ik voor het treurige verhaal over Arnold Nash.

Hee, al een hele tijd geen enkele reactie op dit fraaie album. Maar ja, ook weer niet zo gek. In de overzichtspagina zie je duidelijk dat Wilco blijkbaar hun beste periode kende tussen 1996 (Being There) en 2007 (Sky Blue Sky). Daarna volgt een gestaag kleiner aantal reacties en ook een lagere waardering.

Op zich kan ik mij wel aansluiten bij dit beeld. Echter, met uitzondering van Cruel Country. Die heb ik vandaag nog eens aandachtig beluisterd. En ik constateer dat dit album nog altijd steeds meer blijft groeien. En dat gebeurt toch echt niet meer zo vaak. Zo vind ik bijvoorbeeld Yankee Hotel Foxtrot wat minder dan vroeger.

Enig minpunt: je mag maar 5 favoriete nummers kiezen. Maar allez: daar valt best mee te leven

Tenslotte nog dit: het is een ideaal plaatje voor in de auto ...

Blijft toch nog altijd heerlijk om te horen. De 20 minuten durende suite Seasons lijkt nu wellicht wat obligaat, maar dat was het in 1970 beslist niet.

En de songs op kant 2 hebben de tand des tijd uitstekend doorstaan.

Heb zijn vier beste albums - uit de periode 1995-2000 - weer eens achter elkaar beluisterd. Na het akoestische Train a Comin' ging Steve met I Feel Allright elektrisch. In dezelfde stijl maakte hij El Corazon, waarbij hij er in slaagt om het toch al hoge niveau van de songs op zijn voorganger nog te overtreffen.

En dat doet hij op Transcendental Blues nog een keer. Ik weet het: ik heb alle vier de albums de volle mep aan sterren gegeven, maar eigenlijk vind ik dat ze achtereenvolgens 5-6-7-8 zouden moeten hebben. Maar ja, goed dat hier grenzen aan gesteld worden

Heb zijn vier beste albums - uit de periode 1995-2000 - weer eens achter elkaar beluisterd. Na het akoestische Train a Comin' ging Steve met I Feel Allright elektrisch.

In diezelfde stijl heeft hij El Corazon gemaakt. Ik heb hierboven al veel over dit album geschreven. Dat ga ik hier dus niet herhalen. Maar wat blijft het toch altijd een feest om dit intense album te beluisteren.

Heb zijn vier beste albums - uit de periode 1995-2000 - weer eens achter elkaar beluisterd. Na het akoestische Train a Comin' ging Steve elektrisch. En het album is de eerste met een markante hoes, waarvan er nog heel veel varianten zouden volgen.

Uiteraard staan er hier een paar wat steviger songs op en dat komt de variatie erg ten goede. Zo onder anderen CCKMP (wat staat voor Cocaine Kills my Brain) zijn muzikale afrekening met zijn drugsverslaving.

Zonder de andere songs tekort te doen, wil ik er een tweetal uitlichten. Allereerst het prachtige Valentine's Day, een van zijn beste songs in een indrukwekkende catalogus. En daarnaast You're Still Standin' There, een duet met Lucinda Williams dat een prachtalbum mooi afsluit.

Heb zijn vier beste albums - uit de periode 1995-2000 - weer eens achter elkaar beluisterd. Te beginnen met deze Train a Comin'.

Een beetje een comeback-album, na een afkick-periode. En volledig akoestisch. En het is na die jaren nog altijd een prachtalbum.

Goodbye is een van zijn beste songs (later ook fraai gecoverd door Emmylou Harris op haar klassieker Wrecking Ball). En een oude Beatles-song coveren, zou je dat nu wel moeten doen? Ja hoor, hij flikt het, en het resultaat mag gezien, pardon: gehoord worden. En er zijn best veel versies en covers van Tecumseh Valley van Townes van Zandt, maar dit is toch echt de mooiste.

Terwijl ik dit schrijf realiseer ik me dat ik de andere song wellicht tekort doe. En dat is onterecht. Er zit geen mindere tussen. Maar wie ben ik? Ga toch gewoon luisteren!

Inmiddels een eerste luisterbeurt er op zitten. En ik ben heel aangenaam verrast.

De titel van het album is mij nu ook duidelijk. Zoals hierboven aangegeven betreft het songs uit de periode 2001-2005. In die tijd maakte hij 3 pareltjes van albums, waarop hij in drie fases reflecteerde op zijn leven tot dat moment. Een indrukwekkende trilogie die de tand des tijd uitstekend heeft doorstaan. Uiteraard bleven er songs op de plank liggen. Die hoorde hij een tijdje geleden weer eens en vond toen dat die eigenlijk best goed waren. Iemand zei wellicht dat hij daar iets mee moest doen. Aanvankelijk voelde hij daar niet veel voor, maar dacht iets later "Then again".

Nu ik ze voor het eerst gehoord heb begrijp ik dat heel goed. Wat een goede songs. En wat geweldig uitgevoerd. Met veel liefde en aandacht. En met een aantal gasten, en dat pakt bepaald niet verkeerd uit.
En ook de twee nieuwe songs mogen er zijn. Waarvan If I Could Speak to Leonard nu al een van mijn favorieten is.

Nogmaals, pas één beurt er op zitten. De komende tijd ga dat nog veel vaker gebeuren. En dan kom ik er wat uitgebreider op terug. Maar één ding is voor mij al zeker: wat een fraai album!