Fijn, weer wat aandacht voor dit fraaie album van Nico. Merk bij alle posts dat met name It Was a Pleasure Then door velen als verschrikkelijk wordt ervaren. Kan ik mij wel voorstellen. Ook ik vind dit nummer soms moeilijk door te komen. En dan duurt het ook nog eens ruim 8 minuten. Vandaar geen 5 maar 4 sterren.

Maar hey: het hoort er toch gewoon bij. Als ik het album beluister en daarbij dit nummer skip, is het album op de een of andere manier toch als geheel minder fraai. En je moet het in de tijd plaatsen: sixties, psychedelica, de Warhol-scene en Velvet Underground.

In een van zijn recente podcasts ging Leo Blokhuis in op het werk van Terry Callier. Bijzonder, want diens muziek bevindt zich toch wel erg aan de randen van bekende muziek. Ik was evenwel blij met de aandacht voor de muziek van Terry.

Nu moet ik bekennen dat ik dit ook niet echt dagelijks draai. Maar als ik dan iets van zijn muziek beluister, dan is het meesterwerk What Color is Love uit 1972. Wat een prachtalbum, en wat jammer dat dit zo onbekend is gebleven.

Misschien is de reden gelegen dat het behoorlijk grensoverschrijdende muziek bevat: Terry combineert heel gemakkelijk folk, jazz, soul en psychedelische muziek. En wellicht stoot dit veel luisteraars een beetje af: soul en jazz? Nee. Folk en psychedelische muziek, nee. Nou ja, hoe het ook zij: ik vind het juist het meest aantrekkelijke van dit album. Gaat dat luisteren!

Ik heb dit album al heel lang niet meer gedraaid. Onterecht. Het blijft nog altijd een heerlijk, luchtig, vrolijk album.

Beetje vreemd: in de pop-/rockmuziek is vrolijke muziek veelal ook wat oppervlakkige muziek, die meestal niet erg lang beklijft. In mijn platencollectie overheerst heel erg complexe, gelaagde, en ook vaak wat zwaarmoedige platen. Jens Lekman is in mij verzameling dan ook een van de weinige uitzonderingen. Uiteraard wel met andere uitzonderingen zoals onder bijvoorbeeld reggae, Afrikaanse en Cubaanse muziekstijlen.

Maar dit muziek op dit album van Jens is vrolijk, maar de teksten zijn dat zeker niet altijd. Mijn favoriet is A Postcard to Nina. Dit nummer is geschreven in de vorm van een brief die ingaat op een waargebeurd verhaal waarin Lekman werd gedwongen zich voor te doen als het vriendje van zijn penvriendin Nina, die in werkelijkheid lesbisch is en dit feit probeert te verbergen voor haar veroordelende ouders.

Overigens heeft hij de songs deel opnieuw opgenomen en (met andere songs) in 2022 uitgebracht als The Linden Trees Are Still in Blossom. Smaakt mij een heel stuk minder. Ben toch teveel gehecht aan het oorspronkelijke geluid/volgorde.